Berichten van 1 januari 2019 tot 31 januari 2019

Steeds lees en hoor ik : "maak gebruik van het openbaar vervoer"... jawel ik ben van goeden wille maar dat openbaar vervoer houdt niet van mij... telkens ik een tram of bus opstap gebeurt er iets zoals vandaag weer... 't manneke en ik gingen op stap om een GSM voor hem te kopen... ja je hebt het goed gehoord... een GSM voor mijn antieke echtgenoot... dit omdat ik ook nog eens alleen de deur uit wil en hij mij dan kan bereiken als hij in nood komt... dat is de bedoeling maar of ik het in zijn hardleerse kop kan hameren blijft een ?... dus wij de tram op... zeer tegen mijn zin op tram 7... waarom... omdat tram 7 nog rijdt in van die oude gammele vehikels met hoge opstappen en versleten bankjes... maar als het manneke het in zijn koppeke heeft zit het niet "ergens anders"... na een pijnlijke opstap zitten we op een van die harde bankjes en ik ruik een brandlucht... manlief weigert het te geloven en ik zwijg dan maar... alhoewel oren en ogen niet meer dezelfde kapaciteit hebben als ettelijke jaren geleden is mijn neus nog altijd OK... tijdens de rit wordt die stank erger en  plots begint de wagen zich met rook te vullen... we zijn dan maar afgestapt en de rest van de weg hebben we te voet afgelegd aangezien onze tram bleef stilstaan en de andere trams noodgedwongen ook... na gedana boodschap terug naar huis met... rara... weer zo'n gammele 7... ditmaal rook- en reukloos... verwondert het iemand dat ik veel liever alleen op stap ga en dat ik het openbaar vervoer met achterdochtige ogen bekijk?

iOm deze grauwe winterdagen nog enigszins nuttig te besteden ben ik begonnen mijn ouwe ontboezemingen hier in mijn blog te herlezen... dan copieer ik de meest gelukte en print ze uit met als doel ze als (on)aangename verrassing na te laten aan mijn kroost... of dat kroost zich de moeite zal getroosten moeders gedachtenspinsels te gaan zitten lezen is dan niet meer mijn zorg... ik ben dan lekker in de vorm van stof weggewaaid en lig misschien ergens in een exotisch land... een land waar ik tijdens mijn leven nooit geraakt ben en waar het hopelijk vredig en groen is.

Tijdens dat lezen val ik van de ene verrassing in de andere... dingen die ik helemaal vergeten was komen weer tot leven... ik zie ook dat ik in dat verleden een druk leventje leidde... blijkbaar was ik meer onderweg dan thuis... iets dat nu wel even anders is... trouwens toen ik daarstraks van de supermarkt thuis weerkeerde moest ik even gaan zitten om uit te blazen... het kan verkeren zei er iemand... weet niet meer wie... misschien klinkt het bespottelijk maar ik zeg het toch maar... ik zit dan te genieten van mijn eigen schrijfsels... ach ja een kinderhand is gauw gevuld nietwaar.

Dit logje is te danken aan Natoken met haar vergeten doos herinneringen... toen ik bij Ani las dat zij liever in het heden blijft leven moest ik haar gelijk geven want altijd achterom kijken heeft geen zin... alhoewel... door de jaren heen ben ik tot de ontdekking gekomen dat de pijnlijke herinneringen veel minder steken dan vroeger en dat ik nog steeds kan lachen met de rare streken van mijn overleden familieleden en vrienden zoals... een van mijn tantes die de restjes van het eten van de hele week steevast in de soep gooide en dan tegen haar zoon zegde : "Jean het is vandaag weer een MACHTIGE SOEP" en dat ik dat nog steeds zeg als ik restjes in de soep verwerk... en mijn moeder die bij een etentje in het restaurant beweerde dat de door haar bestelde vis taai was, door ons, haar liefhebbende familie, werd uitgelachen tot we ontdekten dat de kok vergeten was het tussenliggende papier in de visplakken vergeten was weg te nemen... en diezelfde mama die bij ons avocado at en beweerde dat het op haar maag was blijven liggen de hele nacht, weer gelach tot we ontdekten dat ze de schil had opgegeten... dan had je weer die mama met haar gebroken gebit want ze was erop gaan zitten... en zo zijn er nog vele waar ik telkens moet aan denken bij gelegenheid en er nog steeds plezier in heb... dat was wel even anders toen ze pas waren overleden want dan doen die herinneringen teveel pijn... pijn die afslijt tot weemoed... een van de zegeningen van oud worden... koester ze want zoveel zegeningen zijn er niet.