Berichten van 1 september 2026 tot 30 september 2026

Vandaag een zonnige vrijdag... ben nu efkes mijn dagelijkse taken aan het afhaspelen met de bedoeling na de middag een scoottochtje te maken... te beginnen met het park en dan langs de winkel om Pollekes voer aan te vullen... alhoewel ik begin te denken dat het niet de schildpad is die al die komkommer oppeuzelt maar wel de vogels of misschien de kat van de buren... die buren hebben 2 katten... een gevlekte die ik bijna nooit zie en een pikzwarte luie poes die denkt dat mijn tuin en terras van haar zijn... toen ik gisteren struiken aan het bijsnoeien was lag ze heel gezapig vlak achter mij zomaar te luieren... soms ligt ze op mijn terras te zonnen... wanneer ik ze dan toespreek staart ze me aandachtig aan... besluit dat ik ongevaarlijk ben en blijft rustig liggen... OK voor mij zolang ze de weinige vogels die me nog komen bezoeken maar met rust laat of ik schiet uit mijn krammen... heb me deze week ferm moeten inhouden met die krammen want je gelooft het niet maar tegenwoordiug is het een wonder als er eens iets vlot verloopt... verleden week had ik een tandafspraak... zit ik me hele dagen van de zenuwen op te vreten en krijg dan de dag ervoor een belletje dat "het labo spijtig genoeg niet klaar is"... nu woensdag weer op afspraak.. zelfde scenario... zit dan uiteindelijk in de wachtzaal te wachten en te wachten en te etc. etc. tot een assitente me komt vertellen dat "het labo niet klaar is"... ik spring van mijn stoel en vraag : hoezo weeral niet??? die assistente kijkt me verbaasd aan en vraagt om uitleg... ik vertel haar dat dit al de 2de week is en zij trekt grote ogen en gaat het labo bellen... weer wachten en wachten tot ik het beu ben en zelf naar de behandelkamer toe pikkel... dan krijg ik het verhaal te horen met veel sorry's dat ze simpelwel vergeten waren mijn mal naar het labo te sturen... maakt dat mee... ik stond even woordeloos... gelukkig maar want had ik gezegd wat ik dacht zou mijn nieuwe prothese misschien in gevaar komen... tandartsen zijn dun gezaaid  en we moeten ze dus koesteren... ik moet zeggen dat ik er wel moeite mee heb... bovendien kreeg ik van die assistente plenty sorry's maar de tandarts zelf deed of haar neus bloedde... WAT mis ik mijn vorige lieve tandartse!!! Heel dat tandenproces gaat me een heel jaar van mijn leven kosten... misschien... met wat geluk... krijg ik terug tanden voor ik dood ga... hoop doet leven toch!

Deze week heb ik me niet verveeld... 2 x de tocht per scoot naar de kliniek voor oogcontrole en gebit... ja eindelijk is het lange gebitsproces aangebroken... de ogen zijn stabiel en dat is al heel wat... de tanden was de 2de behandeling en een pijnlijke ook... volgende week de 3de en ik knijp mijn kniekes al toe in afwachting... ook nog eens naar de winkel gereden voor wat fruit... voor mij en Polleke... dat beestje heeft weer kuren en laat zich niet zien... ik leg zijn eten op de vaste plek en wie het opeet heb ik maar te raden... de strijklady kwam dinsdag en de poetslady woensdag... gisteren heb ik een sabbat genomen... lui liggend in mijn relax... slaapje gedaan zoals oude mensjes toekomt nietwaar... en vandaag komt er iemand van Fluvius de toestand opnemen want blijkbaar moet ik een digitale meter laten plaatsen... en zo blijven we bezig.

Zoon is nog maar eens bezig met doktersbezoeken en onderzoeken maar of het gaat helpen is de vraag... deze regering is werkelijk de minst weerbaren nog dieper de put in te duwen... besparingen uitvoeren zijn natuurlijk gemakkelijker bij de onderzijde dan de bovenkant waar de rijken en machtigen zitten want die kunnen zich verdedigen... zoon die meer dan 30 jaar gewerkt heeft en hard ook wordt gewoon op de hoop gegooid bij de plantrekkers en profiteurs die nog geen dag van hun leven hebben gewerkt... dat vreet aan hem en is hem stilaan aan het uithollen... als moeder dit moeten meemaken en hulpeloos zitten toekijken is moordend... na al die jaren met een demente echtgenoot ben ik wel aan wat rust toe maar nu dit weer... ik ben wel een taai oud wefke maar hoeveel kan je verdragen tot je breekt... mijn doel nu is om in leven te blijven voor zoon... ik ben zijn enige anker... dat anker is wel wat roestig maar toendertijd stond kwaliteit nog hoog aangeschreven dus... we zien wel.