Berichten van 1 mei 2026 tot 31 mei 2026

We  kregen al enkele mooie lentedagen en nu worden we helemaal verwend ... we gaan dus niet klagen over de warmte... ik zeker niet... voor de eerste keer in mijn leven heb ik mijn havermoutpappeke opgeslobberd gezeten  op mijn terrasje terwijl ik genoot van meneer Merel zijn ochtendlied... dat is een van mijn buren en ik hoor hem liever dan die andere buur meneer Kraai... die denkt ook dat hij kan zingen maar owee... dan nog liever meneer Duif met zijn gekoer alhoewel die het soms kan uithangen hoor... enfin dat terrasgenot is helaas van korte duur want eens de zon het bereikt moet bibi de vlucht nemen omdat haar ouwe en tere vel zoveel zon niet meer aan kan... dan maar de dagelijkse taken afhaspelen met als extraatje wat tuinjobkes... elke dag een afgemeten dosis... ik praat dan tegen 't manneke en zeg hem dat ik zijn hofke goed in orde hou... zoon heeft vorige week wel enkele bomen en struiken bijgesnoeid zodat ik weer de hele tuin kan overzien... ik heb ook hier en daar een plat bakje met water gezet en hoop dat de vogeltjes het zullen apprecieren... wat betreft Polleke... die is zijn eigen eigenzinnige zelf en versmaadt mijn witloof zodat ik het maar zelf zal moeten opeten... niet dat ik er iets op tegen heb... witlof is mijn favoriet voer... ik moet trouwens opcmijn hoede zijn elke keer ik de tuin instap want dat beest bespiedt me en probeert dan binnen te glippen... wat hij zo interessant vindt aan die garage weet ik niet maar hij wacht gewoon op een kans erin te geraken... vandaag wat bladeren bijeen geveegd en de ligstoel al gezet... eens dat ding uitgeklapt is zit het lekker maar wat is het zwaar... ik bestelde het online en vergat het gewicht te controleren... dragen lukt me amper dus wordt het elke keer het over dat arme gras sleuren tot achter in de tuin onder de bomen... na het middagboke trek ik de  hof in gewapend met boek en bril en gsm en tablet... soms kan het leven mooi zijn.

Enkele dagen geleden vertelde ik over de zoektocht naar Polleke... ik had zelfs de hele benedenverdieping uitgekamd... gewapend met zaklamp en zelfs op mijn knieën kruipend om onder de auto en in alle hoeken te speuren... geen Pol te vinden... toen ik di nsdag mijn wasmachine stond uit te laden draaide ik me om met een armvol natte lakens en wie stond daar vlak achter mij me met zijn sjagrijnig koppeke aan te staren... de Pol... dat beest zat dus de hele tijd in de garage... hij is een echte meester in camouflage... ik zette hem de tuin in en spoedde me om hem zijn diner te brengen en wat deed hij... me even minachtend bekijken en het aftrappen... denkelijk kwaad dat ik hem buiten zette... hij had wel lekker droog en warm gezeten tijdens het onweer van dat weekend...  nu zit ik me nog altijd af te vragen hoe ik in hemelsnaam hem niet heb opgemerkt toen... ik vroeg hem waar hij zich had verstopt maar hij wilde het niet zeggen... ik zal hem nog beter moeten in het oog houden... ooit was hij de straat afgewandeld en enkele buurkinderen kwamen hem terug brengen... een hele tuin voor hem alleen en toch is dat niet genoeg voor hem... stom beest.

Ik ben op controle geweest voor dat gebit en kreeg groen licht... volgende week krijg ik die 2 vijzen ingeplant... dan weer 3-4 maanden wachten tot alles muurvast zit... daarna de volgende ronde... het gebit zelf... ik hoop het nog levend te kunnen meemaken... toen ik dat aan de tandarts zegde moest ze lachen... ja zij wel!

Ik had al enkele jaren een "pennevriend"... door een reactie te geven op zijn blog raakten we in gesprek en begonnen we elkaar te mailen... ik miste hem al enkele weken en kreeg nu bericht van zijn dochter dat hij plots is overleden... ik heb die man nooit ontmoet maar het schokte me toch... weer een afscheid...ik begon eens na te rekenen van hoeveel mensen ik al had moeten afscheid nemen en dat waren er in de familie alleen al 20 en als ik overstap naar vrienden en kennissen raak ik de tel kwijt... ik las ooit : "oud zijn is niet geschikt voor watjes" een waarheid gelijk een koe... nog zo een gezegde waar ik het verband niet zie... wat heeft de waarheid nu met een koe te maken... wie het weet vertel me het.

Het regent het regent de straatjes zijn weer nat... ja en dat was nodig... eind april en het gazon begon al bruin te worden... zo droog... zaterdag toch nog een zalige dag gehad met het bezoek van onze laatst levende vrienden... allebei met wandelstok en als vervoer tram en bus... ik ben diep beschaamd... wat een moed die twee nog hebben... we hebben de hele namiddag in de tuin gezeten en mijn nieuw aangeschaft tuingarnituur uitgetest...die avond zat ik wel op mijn tandvlees want het is veel trappengeloop zo... een bel etage woning heeft veel voordelen...je hebt wel een mooi uitzicht op je tuin maar het moet wel de moeite waard zijn voor je al die trappen wil trotseren... ik zat uitgeput en al in slaaptenue voor de TV toen zoon belde... ik vertelde hem dat ik al 3 dagen ons Polleke niet kon vinden... zijn witlof en tomaat bleven onaangeroerd liggen en ik begon me ongerust te maken... ben je ook gaan kijken achter de rotstuin vroeg hij... hij zou op zijn rug kunnen gevallen zijn... dat is nog gebeurd... voila daar ging mijn gemoedsrust... ik ben dan maar gewapend met zaklamp terug de tuin ingetrokken en geen Polleke te zien... ik was net op tijd binnen toen het onweer losbarste... later in bed begon ik te denken dat hij misschien in de garage was gesukkeld... ook al gebeurd als je de deur open laat... zou ik of zou ik niet... nee te moe... dat was mijn eerste taak na het opstaan vandaag... inspectie garage... was- en stookplaats... nada...het blijft dus afwachten of hij ooit nog te voorschijn gaat komen... aan een schildpad zie je niet of ze ziek zijn of dood... dat zit altijd met ingetrokken koppeke... het onweer gisteravond viel nog mee hier... verre bliksems en wat gedonder... en nu al de hele ochtend een zachte regen... mij hoor je niet klagen... vandaag gaat bibi niet veel bewegen... mijn boek en wat cryptogrammen en de rest is stilte.