Berichten van 1 juli 2019 tot 31 juli 2019

Huize Myette is niet voorzien van airco en voelde de voorbije dagen meer aan als een martelkamer dan als een gezellig thuis... gewoonlijk laat ik zon en lucht vrij binnenstromen maar ik hoorde langs alle kanten dat het beter is alles af te sluiten... ik volgde die raad op en zat 2 dagen lang in een duf en donker huis op mijn knokkels te bijten met als enige afwisseling een dutje in onze redelijk koele op het noorden liggende slaapkamer... resultaat : buitentemperatuur 32° - binnen 31°... volgende hittegolf laat ik de boel de boel... momenteel is het hier fiks maar gezapig aan het regenen dus moest ik noodgedwongen weer alles afsluiten... deze ochtend alles open gegooid maar die verdikkese hitte wil maar niet weg... het zit overal ingebakken... zelfs alles wat in de kasten zit voelt warm aan... dat gaat nog even duren voor alles weer normaal wordt... raar maar waar ik snak naar het einde van de zomer... mijn lijf is echt niet gemaakt voor zulke helse temperaturen... ik zal me de rest van mijn leven maar beter goed gedragen zodat ik niet in de hel kom want ik ben hitte beu.

Dit wordt een heel kort logje omdat ik echt niets beleefd heb... zelfs die dutjes waren saai en droomloos... misschien komt zoon vanavond... tenminste als Kiko genezen is... ik probeerde te bellen maar kan hem niet bereiken... de hond heeft een kaakgezwel en in de dierenkliniek hebben ze het moeten open snijden en een drain aanleggen... nu afwachten of het terug gaat zwellen want dan wordt het een drastische operatie... zoon in alle staten... zijn hond is zijn baby.

Onze huidige wereld wordt gekenmerkt door codes... code geel, oranje, rood... deze week zitten we in rood... wat betekent dat het er heet aan toe zal gaan... vroeger zat ik ook wel eens in rood maar dat was dan op mijn bankrekening... we worden overspoeld door waarschuwingen zoals : water drinken... uit de zon blijven... geen zware inspanningen doen... etc. etc. en dan ga ik het nog niet over al die andere zaken hebben zoals roken... alcohol... stress... enz. enz... voortdurend worden we op de vingers getikt en gezegd wat we wel of niet mogen doen... je kan je computer niet openen of de verboden en aanbevelingen stormen op je af... ik krijg er gewoon de kriebels van... zijn de mensen zo dom geworden dat ze zelf niet meer kunnen beslissen of ze willen drinken of niet... ik lees vaak dat je moet luisteren naar je lichaam... wel dat lijf van mij weet goed wanneer het honger of dorst heeft en wil er niet van weten noodgedwongen te worden gevoederd of gedrenkt... uit de zon blijven doe je vanzelf als je voelt dat je er niet meer tegen kan... en je moet goed gek zijn als je in een hittegolf met je meubels gaat lopen sjouwen... ja het is heet maar ik hoorde vroeger toch oudere mensen met weemoed praten over de zonnige en warme zomermaanden... die mensen werkten gewoon door... ik herinner me nog dat ik en sommige collega's tijdens een hittegolf op kantoor zaten met onze voeten in een badje water... dat kantoor lag op het zuiden met enorme ramen zonder afscherming en wij zaten de hele dag gezellig te braden... en ja we puften en klaagden en zweetten maar het werk mocht niet onderbroken worden... dus voeten in het water en natte doek rond je nek en travakken... en wij vonden dit heel normaal... niks geen code rood of geel of oranje.

Waarom deze bedenking...omdat ik net een mailtje kreeg van mijn ruitenwasser dat : "om gezondheidsredenen van het personeel de activiteiten in de namiddag worden stopgezet omwege de hitte en aangezien ik in de namiddag gepland stond word mijn wasbeurt uitgesteld... met excuses"... Als het waait werken ze niet om het gevaar... als het regent ook niet... nu blijkbaar ook al niet als het zonnig is... zijn we dus allemaal watjes geworden?

Na deze bedenking ga ik na het middagboke lekker in de tuin zitten in de schaduw van hele grote bomen... ik neem een boek mee en mijn gsm en mijn tablet en heel misschien ook een fles water om mijn goede wil te laten zien... of ik dat water ga drinken laat ik aan mijn lijf over want dat weet het best... ik weet wat jullie nu denken : "zij zal het wel eens zeggen maar zij moet niet werken" en ja gelijk heb je?

Even een klein verslag van de voorbije dagen... om te beginnen met de kapotte vriezer... die is de volgende dag al vervangen en hij doet het... dit schrijvende met één hand aan mijn houten computertafel... je weet maar nooit... de nieuweling slaakte heel in het begin enkele wanhopige piepjes en ik al even wanhopig piepte terug... na wat gefrummel kon ik het euvel vinden en nu staat hij in tevreden stilte zijn werk te doen... ik heb alles gewoon overgeheveld in de nieuwe en hoe het eruit zal komen later zullen we wel zien... zoals ik al zegde... onze generatie is wel wat bacillen gewend en we zullen het wel overleven... hoop ik toch.

Dat probleem verholpen was het tijd om het volgende aan te pakken... zijnde mijn zere heup... dus naar onze huisarts... na mijn uitgebreid verslag aan hem was zijn verdict : ontstoken pees... ik de tafel op en hij aan 't duwen tot hij de zieke pees vond... niet moeilijk want ik kwekte als een aangeschoten eend... nog eens geduwd. weer een kwek van mij... hij volgde die pees tot aan mijn voet met nog meer gekwek van mij... dan kwam de spuit cortisone en dat viel redelijk mee... ik was het kwekken beu en besloot enkel maar te steunen... naar huis gaan was pijnlijk en ik ben ook vroeg gaan slapen... slapen zonder pijn en wakker worden met benen die aanvoelden als gewone benen en niet als loden verhitte pijpen is heerlijk... ik wandel nu redelijk pijnloos rond maar wel heel voorzichtig als op eieren... en weer maar hopen dat het zo gaat blijven.

Ik ben nu heel gelukkig dat het geen heupoperatie wordt want dat was mijn schrikbeeld... ik heb al een heupprothese gehad en die operatie viel wel mee maar nu is de situatie thuis veranderd en 't manneke een week alleen laten aanmodderen is geen optie... "tel uw zegeningen" zegt men en ik ben ze nu aan 't tellen.

Nou moe en ik die dacht eens een rustige dag te hebben... toen ik deze voormiddag in de waskelder kwam stond mijn diepvriezer paniekerig te piepen... ik dacht eerst nog dat de deur misschien niet goed sloot maar helaas... het dooiwater lekte eruit... nu ik in paniek want in zo'n vriezer zit zowat een fortuin aan eetwaren opgeslagen... die sukkel stond waarschijnlijk al heel de nacht om hulp te roepen en niemand die het hoorde... toen ik naar de winkel belde kreeg ik warempel een heel arrogante dame aan de lijn... ze begon op te noemen wat het me zou kosten om een technieker te laten komen en die technieker zou maar eerst overmorgen kunnen... zeg dan maar "dada" tegen je eetwaren dan... het mens werkte me op mijn al overbelaste zenuwen en ik haakte af... na eerst de inhoud van de vriezer in de ernaast staande frigo te hebben gepropt ben ik in mijn straatkleren gesprongen en beval 't manneke hetzelfde te doen en reden we naar de winkel waar we het ding kochtten... dit welgeteld 6 jaar geleden en net uit extra garantie natuurlijk... ik ben de winkel binnen gestormd en heb mijn beklag gemaakt... tja... pech gehad want die vriezer zou normaal 15 jaar moeten halen... ik stelde hen voor het feit... iets van de prijs voor een nieuwe af of ik zou naar de concurrentie gaan... het werd dat extraatje... toen de verkoper me hetzelfde merk wilde aansmeren heb ik hem eens vernietigend aangekeken en hij loodste me vlug naar een ander merk... morgen zouden ze hem brengen... een Bosch... misschien... o misschien kan ik dan toch nog wat van mijn voorraad eten redden.

Zoals ik al vertelde... elke dag is er weer een ander probleem op te lossen... gisteren besloot ik mijn wederhelft alleen achter te laten in ons bed en de nacht door te brengen in het logeerbed... dat bed heeft een hardere matras en de bedoeling is te testen of mijn rug- en beenklachten minder erg zijn... ik heb goed geslapen... nu denk ik erover nieuwe matrassen te kopen maar 't manneke ligt zoals gewoonlijk tegendraads... alles wat nieuw is is voor hem taboe en geldverspilling... heb ik even chance dat hij zo gehecht is aan al wat oud is en versleten... toen ik vertelde dat ik die vriezer bestelde heeft hij de hele weg kwaad zitten pruttelen... ach wat... pruttelen doet hij toch wel zodoende trek ik het me niet meer aan en doe wat er moet gedaan worden zonder meer.

Nu ga ik wat van de ontdooide groenten opstoven zodat ik ze enkele dagen kan bewaren... wat vlees en vis betreft... we zien wel morgen wat er gered kan worden... gelukkig zijn wij van een generatie die is opgegroeid zonder frigo en vriezer en wat bacterien gewend... als ik die reclames op TV bekijk van vrouwen die de hele dag rond lopen huppelen met ontsmettende spuitbussen en geurverdrijvers en wat nog meer vraag ik me af hoe die watjes kunnen overleven in onze vervuilde huidige wereld... als mijn zoon in de frigo iets vindt waarvan de eetbare datum vervallen is gooit hij het pardoes de vuilbak in en ik... ik vis het er daarna weer uit... en we leven nog.

Elke dag duikt er hier ten huize van wel weer een ander probleem op... dit keer is het een lek in onze terraskoepel... ja wat dachten jullie... dat ik lek was... nee hoor ik kamp meer met droogte... ik voer een eindeloze en naar ik begin te beseffen een hopeloze oorlog met uitdrogingsverschijnselen... het geld dat we besparen door niet meer op stap te gaan besteed ik nu aan olietjes en kremekes allerhande... alles om huid en haar in redelijk aanschouwelijke aard te houden... dus... een lek op het terras opgedoken tijdens een hevige hoosbui donderdag ll... dat werd plakken en smeren met van die siliconen en nu bang afwachten of het lek dicht is... als er zoiets gebeurt is 't manneke in alle staten alsof de wereld aan het vergaan is... zijn wereld dan toch... en die wereld is bangelijk klein geworden... de mijne ook en het is niet alleen huid en haar die verdorren maar ook mijn humeur... ik kom de deur haast niet meer uit... alleen nog voor de wekelijkse aanvoer van voer... hoe dat komt... omdat mijn onderste ledematen het blijkbaar beu worden mij te moeten dragen en ze laten het luid en duidelijk weten door pijnscheuten af te schieten wanneer ik een poging doe ze aan het werk te zetten... ik ben niet dadelijk in paniek van een pijntje hier en daar omdat ik al levenslang geplaagd wordt door reuma dus mij zal je niet dadelijk naar de dokter zien rennen... ik heb het zowat 2 maanden aan-gezien en -gevoeld en de maat is vol... vannacht weer pijnlijke woeluren in en uit bed doorgebracht en heb dan maar ten einde raad een afspraak gemaakt met de huisarts... ik vrees dat dit weer zal uitdraaien op een reeks onderzoeken maar zo gaat het niet langer.

Ik zocht een plaatje om mijn blog wat op te sieren en vond het bovenstaande... er was die speciale "klik"... zo voel ik me momenteel... daarom!

Men beweert dat je hoe ouder hoe wijzer wordt... en ik geloofde dat... misschien zijn er wijze oude mensen op deze aardbol maar dan vindt je die toch niet in huize Myette... gisteren hadden we onze blogmeeting... 13 jaar geleden leerden we elkaar kennen via sennet en de blogs... na een tijd vonden we dat we elkaar toch eens moesten ontmoeten in de echte wereld en daar we allemaal van Antwerpen zijn kon dat en zo gebeurde... elke eerste vrijdag van de maand komen we bijeen voor een drankje en een babbel... ik voelde me al de hele week belabberd maar ik raapte mijn gebeente en omliggend materiaal bijeen... trok mijn sandalen aan en ging op weg... eigenlijk ging ik niet maar werd gereden door een van de lieve blogmaatjes die me kwam oppikken... we installeerden ons op het terras en ik bestelde roekeloos een Duvel... we babbelden honderduit... dronken nog wat en knabbelden wat... dan werd ik door een andere lieve blogvriendin naar huis gebracht en ik nodigde haar en haar echtgenoot uit om nog iets te drinken... zij vroeg een gin-tonic en ik dronk uit sympathie hetzelfde... grove fout van mij want ik werd genadeloos afgestraft... een vreselijke nacht was het gevolg met buikpijn... hoofdpijn en op de koop toe een reuma opstoot zodat ik de hele nacht heb liggen woelen als gek... in mijn jonge jaren draaide ik mijn hand niet om voor een nachtje zwaar doorzakken maar helaas dat was toen... ik zou stilaan moeten weten dat mijn grens ligt bij 1 alcoholische consumptie maar... zoals ik al opmerkte... de wijsheid is nog niet tot mij doorgedrongen... zal dat ooit gebeuren... ik vrees van niet... of misschien ligt de oorzaak bij het gebrek aan oefening... misschien???

Ach wat... een kermis is een ranseling waard zij mijn neef altijd en die heeft heel wat ranselingen gekregen... het was gezellig gisteren en mijn accu is weer wat opgeladen want die stond verdacht plat... ik ben niet echt iemand die altijd de wijde wereld wil intrekken maar teveel thuis zitten is ook niet gezond.

Hoeraaaaaa... er waait een fris briesje door onze tuin... zo fris dat ik warempel even naar binnen vluchtte om terug op te warmen... zodoende mogen jullie nu het genoegen smaken nog eens iets te lezen van mij... blij zeker... het is jullie geraden!

Door dat briesje is mijn hersenpan terug uit zijn sluimertoestand gewaaid... tja een hittegolf is echt niet mijn ding... ik zag het levenslicht einde november... eigenlijk zag ik nog niet veel toen... het was midden in de nacht en mijn ogen zaten zeker nog vol water... dit om te verklaren dat ik me beter voel in een koele omgeving dan in een broeikas... en het is vandaag dus koeler... buiten dan toch... ons Polleke (de schildpad) die de vorige dagen driftig over en weer holde in de tuin heb ik vandaag nog niet gezien... die zit zich in een hoekje af te vragen waarom het plots minder warm is.

Straks komt de pedicure mijn voeten verwennen en kan ik de buitenwereld betreden met versgelakte teennagels... niet dat die buitenwereld daar gaat van wakker liggen... als je oud bent wordt je gewoon onzichtbaar... de tijd dat jongens mij achterna floten is helaas voorbij... in die tijd mochten jongens dat nog doen zonder opgepakt te worden voor seksuele intimidatie... ik voelde me er toen nooit door bedreigd... integendeel... als ze het niet deden was ik ongerust... dacht dan dat ik er bar slecht moest uitzien... het kan verkeren zei die man... hoe heette hij alweer?

Ik vrees dat dit alles is voor vandaag... in mijn bed vanmorgen had ik enkele diepzinnige gedachten... spijtig genoeg zijn ze verdwenen samen met het ontbijt en het tandenpoetsen nadien... moest ik ze ooit terug vinden zijn jullie de eersten om ze te horen... nu moet ik even mijn voeten te weken zetten voor de pedicure komt.