Zon

Kennen jullie dat gevoel... landerig zijn... wat de reden is weet ik niet maar zo voel ik me al de hele dag... heb goed geslapen maar was wel wat druk doende in mijn dromen... vraag me niet hoe want het enige dat ik me herinner was dat ik me een weg aan 't banen was tussen hopen stenen en diepe putten... en nee ik ben niet gevallen want bij het opstaan was ik nog heel... maar landerig... even een opflakkering gehad toen mijn supermarkt bestelling werd geleverd... toen ik alles een plaats had gegeven viel ik terug mijn zetel in alsof ik de marathon had gelopen... wilde de tuin in maar toen begon het te regenen... een spurt naar boven om de ramen te sluiten en tegen dat ik beneden was kregen we weer een stralende zon... nu ben ik het beu die ramen open en dicht te schuiven en zit ik in mijn  bedompt "kantoor" te zweten.

Daarnet schrok ik me rot... EEN keiharde donderslag gevolgd door een fikse maar korte bui... dan weer zon... mijn aarzelend plannetje om even wat struiken bij te gaan snoeien geef ik maar op... heb geen zin in natte voeten... eigenlijk heb ik nergens zin in... zelfs verder lezen in mijn toch wel smakelijk boek trekt me niet aan... wat heb ik toch... misschien gaat het morgen beter.

Gisteren nog eens bezoek gehad van ons vroegere buurmeisje met haar man en haar vader... vader is nog steeds onze overbuur en zij en haar 2 zussen en 5 broers heb ik zien opgroeien... zij is de jongste en noemt ons opa en oma... ze groeiden op in een "open huis" waar iedereen welkom was...  het resultaat van die opvoeding... een multi culturele familie... de kinderen mochten elk na hun middelbaar  kiezen in welk land ze 1 jaar wilden verblijven... zodoende waaierden ze uit in diverse richtingen en toen ze begonnen te daten kwamen er enkele buitenlandse zonen en dochters bij... toen alle kinderen het huis uit waren begon mama zich te vervelen en besloot lessen te volgen en werkt nu als doventolk... papa blijft thuis en bewaakt het fort... om niet thuis te zitten beschimmelen klimt hij bijna dagelijks  op de fiets en doet boodschappen... hij vroeg me hem zeker te verwittigen als ik iets nodig heb... dan gaat hij het halen voor mij... zijn dochter verzocht me dringend om dat zeker te doen zodat "pappie" een doel heeft om buiten te gaan... papa is een heel intelligente man maar een beetje een eenzaat terwijl mama het tegendeel is... de kinderen noemen haar bij haar voornaam op haar eigen verzoek terwijl hij voor allen "pappie" is... een leuke en warme familie.

Ik ben nog altijd even landerig maar moet noodgedwongen de keuken in voor de avondprak... eerst eens bedenken wat het gaat worden... een moeilijke taak als je zelf geen appetijt hebt.

Gisteren belde een van mijn vroegere vrienden me op... het was weer een hele tijd geleden... enerzijds ben ik dan blij dat hij me nog niet vergeten is maar anderzijds was het triest zijn verhaal te horen... operaties en ellende... dan besef ik dat ik niet zou mogen klagen... natuurlijk als je oud bent... soms moet je nog niet oud zijn om al brute pech te hebben... krijg je allerlei mankementen te verduren... niet prettig maar zolang ze niet dodelijk zijn heb je geluk... die vriend was altijd een heel actief manneke en nu mag hij bijna niets meer doen en dat vreet aan hem... leven is niet gemakkelijk... wat je moet doen is "pluk de dag" zoals een wijs iemand ooit zegde... dus plukken maar beste blogmaatjes... als je mand vol is kan je er altijd nog tevreden op neerkijken.

Wat voorbije week me bracht is niet veel bijzonders... puffen en zweten en zo weinig mogelijk doen... tussen die bedrijven door me dood zitten ergeren aan het moderne robotica tijdperk waarin we leven... ik bestel dus alles wat ik nodig heb online... je mag soms zelf kiezen welke dag je prefereert... dit gedaan zijnde zat ik verleden week op de vastgestelde dag te wachten op dat pakje... de volgende dag idem... de daaropvolgende idem dito... mijn geduld was toen op en ik trachtte de klantendienst van die firma te bereiken... helaas... een totale ramp... eerst telefonisch... een heel uur verloren met wachten... dan mailen... jaja je kan dat maar je krijgt dan van die voorgekauwde vragen die je mag beantwoorden... dat doe je dan en als antwoord krijg je datzelfde formulier onder je neus geduwd... nog maar eens proberen want je denkt dan dat het jouw fout was... weer hetzelfde... dan de chatbot... ik heb er 3 gesproken en ze zijn allemaal even dom... eentje was tenminste eerlijk en zei : "sorry maar ik ben maar een robot en moet nog veel leren"... ik kreeg haast medelijden met dat ding... later kwam ik op FB een reclame van die firma tegen en zette als reactie mijn klacht erop... toen kreeg ik antwoord... als ik het ordernummer en mijn adres doorstuurde ging V het opzoeken... en JA... V vond mijn pakket... dat was niet kunnen bezorgd worden... een reden werd niet vermeld... en zou teruggezonden worden naar het afzendadres... intussen wacht ik nog steeds op pakket OF bericht van die firma... en wat met mijn betaling... niet echt klantvriendelijk nietwaar?

Ik herinner me nog een tijd dat men aan de telefoon een MENS kreeg waar je mee kon praten in plaats van afgerammelde robotberichten... afgewisseld door electronische wanklanken... met op het einde een bericht dat HELAAS die dienst of persoon niet beschikbaar is...terwijl je bijna een heel uur naar die wanklanken hebt moeten luisteren... sadisme ten top... ik begin te begrijpen wat de reden is dat er zoveel gekken rond lopen tegenwoordig... dat zijn waarschijnlijk mensen die regelmatig in de clinch gingen met allerlei robots en het tenslotte opgaven... nog even en ik loop daar ook tussen.

Mijn humeur is momenteel op zijn dieptepunt... de reden... dat 't manneke me vanaf 5 u uit mijn weldoende en zorgenvergetende slaap heeft gehouden... nog erger dan een klein kind... hij wakker iedereen wakker... dat ligt dan te woelen met veel gedruis en geruk aan de lakens... even stilte en dan een gegrom of gekreun... dan een luidruchtige geeuw... en dat gaat zo maar door... ik lig dan verkramd te doen alsof ik slaap maar je hebt dan het gevoel dat je naast een onontplofte bom ligt die elke minuut kan uitbarsten... geen ideale toestand om tot rust te komen... dan maar opgestaan en door gebrek aan slaap liet ik haast alles uit mijn handen vallen... hoe vaak ik hem ook aan zijn verstand probeer te brengen dat ik die slaap dringend nodig heb om het te kunnen volhouden... dat verstand is onbereikbaar... dichtgeslibd... helaas!

Gisteren de hele dag zitten wachten op een pakje... misschien vandaag... ik las eens dat de huidige manier van huisarrest een online bestelling verwachten is tussen 9u en 22u... jawadde... je zit dan op vinkenslag en naar het toilet gaan durf je haast niet want het is alsof die koeriers het ruiken... ook de pedicure komt tegen de avond... een onmogelijk uur maar in de vakantieperiode heb je niet veel te kiezen... het is te nemen of te laten... dus het wordt weer een spannende dag... hopelijk laat man me deze nacht slapen of ik ben morgen een totaal wrak en ik moet dan naar de oogarts ook nog... ongeveer 2 weken nadat ik met die glaucoomdruppels begon kreeg ik last van brandende en schurende ogen... kunsttranen helpen niet en ik voel steeds een druk boven mijn ogen... dus maar weer eens naar die dokter want ik voel me niet gerust... het leven is mooi zegt men maar het kan verdomd zwaar zijn ook.

Een lichtpuntje... gisteren kreeg ik een telefoontje van een vriendin die vroeg of ze nog eens mochten langs komen... dat doet me iets... het besef dat niet alle vrienden je vergeten zijn... zij en haar man zijn allebei slecht te been en hebben geen wagen... dat ze toch die moeite willen doen maakt mij emotioneel... tja dat heb ik de laatste tijd heel vlug... de foto van een puppy en ik traanoog... het verhaal over een goede daad en ik lek... heel raar want zelfs als ik hevige pijn heb of zware zorgen met man blijf ik poederdroog... eigenlijk zou ik dan eens goed moeten janken want dat lucht op maar het lukt me dan niet... heel raar.

De dag begon somber... op elk gebied... grijze wolken buiten en binnen... maar nu breekt de zon door... buiten althans alhoewel het heel winderig is... en het wordt tijd dat ik aan de dagelijkse opruimwerken begin.

Het gras lijkt altijd groener aan de overzijde maar dat is nu niet het geval... als ik boven uit het raam kijk zie ik niets dan dorgele gazons... in betere tijden stonden dan overal de sproeiers aan maar ook dat is gedaan... we moeten bezuinigen op het water... op het gas... op stroom... op zowat alles wat ze maar kunnen bedenken... zodoende is ons gazonneke in treurige staat... er waren echter nog wat groene plukken van hardnekkig mos maar 't manneke heeft zich tot taak gezet dat mos uit te roeien... hij zet zich dan op een stoel en begint met een harkje dat mos eruit te plukken... resultaat grote bruine kale vlekken midden in het geel... ik zit dan in tweestrijd... enerzijds ben ik blij dat hij niets ergers doet... anderzijds huilt mijn hart voor dat mos want ik ben stiekem een mosfan... vandaag even geen gewetensprobleem want het regent dus wordt er niet geplukt.

Gisteren belde zoon om te vertellen dat hij langs was gekomen en ons niet had thuis gevonden... tja na vele weken waren we eindelijk nog eens een klein wandelingetje gaan maken... het weer leende zich ertoe... niet te warm... fris windeke... het was van nu of nooit... naar het park gewandeld tot aan de speeltuin om daar naar de kindjes te zitten kijken... enkele banken verder zaten een bomma en bompa met hun kleindochtertje... bompa was van corvee om die kleine bezig te houden... tja daar zijn bompas goed in... de man was al van het krammikige soort met gebogen rug... hij moest kleindochter op de schommel duwen... dan wilde ze langs een lijn naar beneden glijden en moest bompa het tuigje elke keer terug naar boven slepen... daarna was het frisbee... toen wij opstonden om naar huis te gaan moesten we voorbij hun bank en ik kon het niet laten te lachen want die bompa zat gewoon te slapen... volledig uitgeput... zijn vrouw bezag mij en moest ook lachen... ik vertelde het aan zoon en die vond het ook grappig... en ik was blij dat hij terug kan lachen want hij zat de hele week diep in de put... hij had eindelijk een vriendin gevonden en ze wilde hem ontmoeten tot de dag er aankwam en ze belde dat ze niet kwam... dat is de zoveelste kaakslag... toen ik hem belde wilde hij met rust gelaten worden... dat is zijn manier om problemen te verwerken... hij gaat dan slapen en slapen... dat deed hij als kind al... ik ken dat en laat hem gewoon met rust maar de hele week zit je toch mee te lijden... dus ik voelde dat hij terug aan het opkrabbelen is... OEF!

Zoals ik al zegde het regent... een zachte milde gezonde en verfrissende regen... zo zonde dat dat mos het niet meer mag meemaken want dat ligt nu in de groene container uit te drogen... ik hoop maar dat de spaarzame grassprieten die de brute aanval van 't manneke doorstonden met volle teugen genieten van hun drankje... dat brengt me weer op het probleem "eten"... gisteren heb ik alle kletsjes bijeen geschraapt en er een "machtige soep" van gemaakt... ik was al die potjes met restjes in de frigo zo beu... ik had achteraf wel een grote afwas oftewel vaat... en voor deze keer deed ik die vaat met gusto oftwel goesting.

Af en toe heb ik van die bedenkingen... ik sta er soms zelfs verbijsterd over... zoals vandaag toen ik mijn routine opruimwerk deed... ik was voor de tigste keer de badkamer aan het ordenen toen ik me begon af te vragen hoeveel maal ik dat al had gedaan in de afgelopen 66 jaar huwelijksleven... ik die een hekel heb aan routine begon ervan te duizelen... nu ja dat duizelen heb ik tegenwoordig vaak... dit terzijde gelaten... al 66 jaar elke dag dezelfde handelingen... nu ik dat plots besef ga ik er morgen nog meer een hekel aan hebben... en dan kom je tot de ontdekking dat je eigenlijk heel je leven als een hamster in een molentje door trappelt zonder ergens aan te komen... ja uiteindelijk is dat molentje versleten en stopt het... enerzijds een gruwelijke gedachte... anderzijds ook bevrijdend... eindelijk gedaan met vuile sokken en onderbroeken uit alle hoeken van de kamer opvissen en in de was stoppen... bedden verschonen... strijken... om eerlijk te zijn strijk ik alleen nog de zichtbare spullen terwijl ik vroeger letterlijk àlles plat walste behalve sokken en onderbroeken... tja ik ben niet meer die perfekte hausfrau... en weet je... ik voel me er niet schuldig om... de bel gaat... b-post met een pakje... vroeger was mijn grootste plezier en ontspanning winkelen... zomaar de winkels afschuimen en af en toe iets kopen... dat gaat niet meer maar ik heb tijdens corona het online shoppen ontdekt en dat is nu mijn dada geworden... gewoon spullen die ik nodig heb... soms niet echt nodig zoals nu lavendelolie... gewoon voor de lol... mag ik ook nog iets a.u.b.?

Aangezien dit pakje het hoogtepunt van mijn dag was en ik hoop de rest door te brengen zonder teveel zever ga ik nu verder met opruimen... ja de badkamer is in orde maar nu de rest nog... en dan komt de vraag... wat ga ik nu weer op tafel zetten vanavond... 't manneke eet nog als een zieke mus en ik doe niet voor hem onder... koken is een hete klus met dit weer maar elke dag "kouwe pla" wordt je ook beu... ik ga me nu buigen over dat dagelijkse probleem en ga jullie laten met je eigen zorgen en ik hoop ook enkele pleziertjes... online shoppen kan ik je aanraden haha!

Joepiejee ik ben eindelijk terug compleet d.w.z. dat ik terug kan grijnzen MET tanden... na 2 maanden met een citroenkoppeke te hebben rond gelopen kan ik terug lachen... niet dat er veel te lachen is hier ten huize van maar we doen ons best...voorzichtig aan een boke gesabbeld vanmiddag en ja het is wennen... maar zoals de dokters altijd zeggen als ze het niet meer weten : "je zult er moeten mee leren leven"... enfin... weer een hoofdstuk afgesloten.

Over het weer ga ik het niet hebben... alleen dat ik gisteren een poging deed om een gat in de lucht te springen toen ik wat regen zag vallen... helaas vandaag is het al weer te warm en nog vochtig ook... puur zweetweer... we zullen het maar gelaten ondergaan.

Momenteel ben ik verbannen uit de zitkamer want mijn lieve poetshulp is vlijtig aan het werk daar... het buitenterras heeft eigenlijk een beurt nodig maar ik kan het niet over mijn hart krijgen dat kind in die zon te laten werken... misschien geeft ons lievenheerken wat regen om me te bedanken voor mijn goedertierenheid.. haha... probleem opgelost.

Zonet werd een verse modem bezorgd... de laatste tijd heb ik wat problemen met mijn tablet en zoon dacht dat de modem zou moeten vervangen worden dus mailde ik naar de provider en kreeg de volgende dag al antwoord... dat was even schrikken want ik had me al voorbereid op eindeloos gezeur... mijn dank aan de provider die ik niet mag noemen hier omdat reclame verboden is... nu nog zoon proberen te strikken om dat ding aan te koppelen... volgend probleem... wat betreft dat zoneke... hij heeft het "weer aan zijne rekker" m.a.w. weer pech... vrijdag kwam een ladderzatte man op de fiets aangezwalkt en reed recht op zoon zijn motor... motor viel omver en raakte ook de auto van de buurvrouw... op slag kwamen er enkele buren aangelopen en hielden de man tegen toen die wilde weglopen... ze verwittigden zoon... die man zag nog kans om zijn fiets tegen het hoofd van zoon aan te kwakken omdat hij werd tegen gehouden... politie erbij die na 3 uren kwam opdagen... zoon heeft al enige tijd geleden een camera geplaatst om de onverlaten die vuilnis voor zijn deur gooiden te betrappen... en het ongeval stond er duidelijk op dus geen probleem... meer bewijs kan je niet hebben... maar intussen zit zoon met een beschadigde motor en hij had hem net opgeknapt... van pech gesproken... die straat staat propvol geparkeerde dikke wagens en juist die motor nam de man als doelwit.

Wat gaan we straks eten... tomatensoep met ballekes... ik kook nog altijd veel teveel en de resten gaan de vriezer in voor dagen dat madam geen zin of tijd heeft zoals vandaag... voordeel is ook dat ik zo mijn nieuwe bieters niet ga overbelasten.

WAUW wat een hitte... die rust waar ik vorige week over sprak zou nu voorbij moeten zijn maar nee ik doe maar even verder want die hitte bekomt me niet zo goed... ik ben meer iemand van de gematigdheid... maar ja ik moet er door zoals iedereen en dus pas ik me aan... d.w.z. voor de middag op een sukkeldrafje de hoognodige huistaken en dan de tuin in gewapend met de nodige spullen om te overleven... ons Polleke de schildpad is ook niet in zijn nopjes... als Griek zou hij de zon moeten aanbidden maar dat beestje is al zo lang Belg dat hij dat vergeten is... hij zit de hele dag weggekropen onder de struiken... ik geef hem soms even een douchke met de gieter en dan eet hij enkele brokjes komkommer en graaft zich terug half in... geen normaal gedrag... ik begin me zorgen te maken... zit ik nu met 2 oude krammikige knarren opgescheept.

Ik ben net van de PC weggeroepen door 't manneke om eten te brengen voor Pol... hij hoeft maar alleen de frigo open te doen maar nee dat was weer te moeilijk... paniek... ik dus maar weer eens de trap af naar beneden om te fourageren en wat doet hij... terwijl ik de komkommer sta te snijden is hij weg de tuin in... moet ik hem het eten achterna brengen... en ik maar trachten rustig en cool te blijven... mijn bloeddruk is inmiddels weer enkele graden gestegen en mijn temperatuur ook... rustig blijven Myette... rustig meisje!!!

Poef... het gaat al beter nu ik het op de PC heb kunnen gooien... doen jullie ermee wat je wil... ik ben er vanaf... nog even opruimen hier en de afloop van het bidet ontstoppen en het zit er op voor vandaag... straks de rolluiken naar beneden laten... deed ik gisteren ook en het helpt wel... een ietsje toch... voor de tuin kan ik echter niets doen dan wachten op regen... zou ik nog eens een regendansje proberen?

Even rust... ja ik weet dat het nog vroeg is maar in deze warme dagen raffel ik al mijn huishoudelijke taken zo vlug mogelijk af voor het me te heet wordt... zodoende ben ik zonet mijn kot rondgehuppeld... eerder van die hink-stap-sprongen... ja je bent atletisch of niet... met de plantengieter...  heb de was ingestoken... het voer voor ons "diner" vanavond uit de vriezer gehaald... alles klaargezet om de supermarkt man voorbereid te ontvangen... mezelf ietwat opgetut... de ramen opengegooid... en nu zit ik even uit te blazen om jullie wat te komen vervelen... haha... ik mag ook wel eens een pleziertje hebben nietwaar.

Gisteren naar de bank geweest om enkele zaken te regelen... tevens een gezellige babbel met de adviseuse gehad... ik ben altijd blij nog eens met een normaal iemand te kunnen praten want als je thuis alleen kinderpraat kan lozen verlies je op den duur je woordenschat... dan naar huis gewandeld en enkele straten verkend waar ik al jaren niet meer kwam... avontuurlijk he ja zo ben ik... die wandeling ging goed en ik tevreden... het weer was prima en voor de eerste keer dit jaar eens in mijn blote bloes kunnen lopen... niet schrikken hoor... bloot betekent hier zonder jas erover... thuis stond man me al op te wachten want hij wist weer niet hoe hij de auto moest afsluiten... de avond was rustig en vannacht goed geslapen zonder die dekselse krampen van de vorige nacht... toen ben ik 3 x uit mijn bed gevlogen en ben rondjes gaan strompelen tot de pijn wegtrok... heb uit voorzorg maar 2 tabletten magnesium geslikt bij het ontbijt... ik heb ook dat stuk sunlight zeep in het bed even streng toegesproken... dat ding deed zijn werk niet... nog één keer en het vliegt eruit.

Vandaag na de middag komt zoon onze sering struik... zeg maar boom... fatsoeneren... hij (de struik) begint wel heel veel plaats in te nemen en moet dringend een toontje lager gaan zingen... door het aanhoudend wisselen van zon en regen groeit alles als kool... in een stadstuin vergt dat geregeld bijsnoeien of alles groeit dicht... en toen wij hier bouwden en de tuin aanlegden waren wij piepjong en zeer enthousiast dus plantten we maar op zonder eraan te denken dat die kleine plantjee grote struiken zouden worden... mooi is het wel maar er zijn grenzen... wat ik niet kan velen is dat die planten elkaar gaan verstikken en dan zet in de schaar erin... ieder zijn ruimte nietwaar.

Ik weet dat het afgezaagde boel is maar ik zeg het toch nog maar eens... wat vliegt de tijd toch... ik zie dat het weer een poos geleden is dat ik vertelde hoe tevreden ik met mezelf was... ja ik mag ook wel eens stoeffen he... over het algemeen doe ik dat niet want ik ben een bescheiden menske... ook niet bijgelovig behalve als het op dat stoeffen aankomt... daar waag ik me zelden aan want gewoonlijk gebeurt dan het tegenovergestelde... dit terzijde gelaten... het weer is nog altijd prima hier in Apen... zon maar ook nog die koude wind... op klagen ga je me niet betrappen hierover... voor mij mag het de hele zomer zo blijven... ja misschien met soms een nachtelijk mild regenbuitje om de planten tevreden te houden... en niet alleen de tuinplanten maar ook de groenten- en  fruitboeren... over deze laatste gesproken en ik bedoel hier niet de boeren mee... van de prijzen ga je toch even achterover leunen... en wat ik ook opmerkte is dat wel de prijzen stijgen maar de kwaliteit daalt en als je opmerkzaam bent zie je ook dat de hoeveelheid in allerlei potten en dozen gedaald is... niet zo erg dat het opvalt maar met geniepige beetjes... geniepig is zowat de trend geworden in deze tijden en we hebben goeie voorbeelden zitten bij onze leidinggevenden.

Ik ga rap over iets anders beginnen voor ik me weer kwaad maak... ik ga proberen 't manneke voor een wandeling te strikken... hij laat zich "hangen" en dat is geen goed teken... hij loopt rusteloos rond in huis... doet alle kasten open en als ik hem vraag wat hij zoekt weet hij het niet... nu is zoeken wel dagelijkse kost voor hem... ook in zijn gloriejaren... zijn bril, portemonee, sleutels, tas, soms zijn broek... het was bijna elke dag hetzelfde... een zoektocht door het hele huis en ik was natuurlijk de pineut want dan moest ik alles laten liggen om mee te zoeken... nu is het niet anders... gisteren was hij even de straat op gegaan maar vlug terug binnen... kwam later in paniek de huissleutels zoeken... overal had hij gezocht... ik naar beneden en daar in zijn jas zaten ze... OEF zei mijn bloeddruk en ik ook... dat zijn zowat de dagelijkse zorgen en ik ben al blij als het hierbij blijft.

Dat zoeken is nog maar een van 's mannekes onhebbelijkheden... hij had ook de gewoonte alles mee te graaien wat in zijn buurt lag zonder te kijken wat en van wie het was... wij werden eens wakker gebeld door een van onze badminton vrienden die kwam vragen of 't manneke soms zijn schoenen had aangetrokken... en ja dat was zo... er lag eens een bril op tafel die van niemand van ons was... ook weer gedachteloos meegegrist... aan tafel was het zijn gewoonte de opscheplepel of bestek bij hem te houden zodat iedereen zat te zoeken... nu is het niet anders maar heb ik er alleen de last van... zo zaten wij regelmatig met "gevonden" voorwerpen terwijl wij moesten zoeken naar onze "eigen" zaken... nooit verveling ten huize van.

Ik ben vandaag tevreden over mezelf... dat gebeurt ook niet vaak want ik zit altijd vol goede voornemens waar in de praktijk niet veel van terecht komt... het tandartsbezoekje werd uitgesteld omdat het lab niet klaar was met mijn tanden... ik zal dus nog enkele weken "tochtig" moeten doorbrengen... ik moest dringend naar de apotheek en besloot het park iets verderop een bezoekje te brengen... heb 't manneke uit zijn zetel gesleurd en meegenomen... na die wandeling mijn medicatie gaan ophalen en tevreden en dorstig terug naar huis... mijn batterij is terug wat bijgeladen en dat was nodig want gisteren had ik een drukke dag... de supermarkt kwam onze wekelijkse voorraad voer en dergelijke brengen en ik was vroeg opgestaan... ze zouden komen tussen 9 u en 11 u en ze waren veel te laat... toen ik wilde betalen werkte dat "betaalding" niet en die man begon te prutsen en te prutsen tot ik bedeesd begon te piepen dat ik haast had en vroeg of ik later kon betalen... dat moest hij aan de baas vragen en het mocht... na het uitladen van de kisten en het opbergen van al die spullen was het net tijd voor de middagboterham... inderhaast een boke binnengespeeld en mijn poetshulp stond voor de deur... ik heb bijna 3 maanden zonder gezeten en was blij haar te zien... toen ik haar vertelde waarom ze zo lang was weg gebleven vertelde ze dat haar man een hersenbloeding had gekregen op zijn werk... hij heeft 3 weken in coma gelegen en moet nu alles terug aanleren als een baby... een lange revalidatie... ze liet me de foto's zien van hem in de kliniek en tijdens zijn oefeningen... en ik die dacht dat ik het zwaar had... haar man is ocharme 48 jaar en zij werkt volle dagen en moet dan thuis ook nog alles alleen doen en haar man als een baby verzorgen... ze is een geweldige vrouw... altijd lief en vrolijk... zelfs nu nog... ik nam me voor nooit of nimmer nog te klagen... dat durf ik zelfs niet meer.

Als bewijs hiervan... zondag was een super verschrikkelijke dag... waarom... dat ga ik niet vertellen... het kan altijd nog erger weet ik nu.

Afwisseling van spijs doet eten was vroeger een van die oude en ook wijze volksgezegden... aangezien ik een routine hater ben en ook al als kind naar school nooit dezelfde straten nam heb ik me vandaag getracteerd op een andere route... haha... gisteren moest ik naar de tandarts en besloot van de gelegenheid gebruik te maken om een oogarts aan de haak te slaan... d.w.z. ik heb al vele weken last van schurende ogen... ken je dat... net of er zand in je ogen zit... soms is het zo erg dat ze zelfs gesloten pijnlijk zijn... na veel soebatten mocht ik de volgende dag... dus vandaag... komen... ik naar huis te voet... ben net terug van de oogarts... een echt vriendelijke schat van een jongen... hij constateerde extreme droogte... weer een van die oudemensenkwaaltjes... je huid verschrompelt... je tanden vallen uit en nu zijn mijn ogen aan de beurt... die lieve jongen gaf me druppels en gel mee en veel goede raad...  ik naar huis en heel avontuurlijk nam ik die andere route... tada... noem het toeval maar het ging prima... mijn passen zijn niet meer zo swingend als in mijn gloriejaren maar ik ben al blij als mijn heupen niet al te pijnlijk kreunen... het weer was zoals de laatste tijd bi... zon en wind... zon in de ogen en wind in de rug... ik zit nu hier heel tevreden en opgelucht dat het niets erger is dan droge ogen.

Volgende week weer tandarts om te passen... het is al even erg als toen we nog onze kleren lieten maken door een naaister... ik belde deze ochtend naar de ziekenkas om te informeren of de kosten van die "brug" vergoed worden door onze bijkomende verzekering... ze wist het niet... gaf me het nummer van de verzekering... die wist het ook niet en moest de "medische term" voor die brug weten... verdorie nog eens aan toe sèg... de tandarts noemt het een skeletje maar niemand kent dat... zal het volgende keer vragen en maar weer eens bellen... toch erg dat het altijd zo moeilijk is om geld te krijgen maar poepsimpel om het te storten... ik kon kiezen uit twee soorten "brug"... een in plastic zonder bevestigingshaakjes en een in metaal mèt haken... die zonder zouden blijkbaar niet heel vast zitten dus wat denk je... die mèt zijn een pak duurder zonder vergoeding van de ziekenkas... maar wie wil er nu met een rammelend gebit zitten... de keus is dus vlug gemaakt... en zo hebben ze ons steeds in de valies.

Nu ik mijn rapport heb doorgegeven ga ik mijn ogen een douchke geven... hoe ouder je wordt hoe meer restauratiewerken er komen net zoals bij oude gebouwen.

Tja ik zou nog eens iets zinnigs willen vertellen... iets vrolijks... of tenminste spannend... helaas... de dagen rijen zich aaneen als één saaie versleten ketting met soms een uitloper en dan nog geen gezellige... het weer is zoals ik me voel... met soms even een vrolijke opflakkering en dan pardaf weer het grijze in... dit klinkt geweldig depri dat weet ik... ik ben echter een realist en liegen is niet mijn gewoonte.

Wat ik ook ben is iemand die kan relativeren... na elke opdoffer zit ik even in een diepe put... trek me terug in mijn "kantoor" waar de pc staat... begin mahjong of patience te spelen terwijl ik mezelf streng toespreek... zo van "de soep wordt nooit zo heet gegeten als ze opgediend wordt" of zo "het zal wel weer overwaaien zeker"... na zowat een uurtje zelfmedelijden trek ik terug naar beneden en ja... het gaat beter.

Wat ook beter gaat is de tuin... die staat er schitterend bij... zooooo groen... zooooo fris... de meidoorn is zichzelf aan het overtreffen tot groot plezier van de duiven die de bloemetjes erg lekker vinden... de witte seringen idem dito niettegenstaande die struik ook al dik over de 60 is... toen wij pas in ons huis kwamen wonen en de tuin moesten aanleggen... kregen wij van onze oude overbuur een stek van zijn seringen en die stek werd een struik en nu kun je al van een boom spreken... als ik me even op het terras waag tussen twee buien in word ik bijna high van hun parfum... het gazon is meer mos dan gras maar mos is ook groen dus mij stoort het niet... wel mijn wederhelft die steeds staat te krabben om dat mos weg te krijgen... tevergeefs want manlief is een koppige ezel maar dat mos is nog erger dus... onze Pol de schildpad wil maar niet eten wat ik hem ook maar aanbied... ik heb het opgegeven... hij leeft en beweegt dus zal hij toch ergens zijn gading vinden.

Mijn bib dame bracht me 10 boeken en ik ben dus voor enkele weken bevoorraad... net eentje uitgelezen over een familie met 4 volwassen kinderen die om diverse redenen terug naar huis komen... en niet alleen zij maar ook hun diverse vriendjes en kinderen zodat op den duur het huis uitpuilt van volk... soms hilarisch maar ook vermoeiend... na afloop "zat ik strijk" (uitgeput voor degenen die dit niet verstaan)... het is echter wel goed geschreven... typisch Vlaams en een kat wordt een kat genoemd... niets voor preutse zieltjes haha!

Vandaag neem ik platte rust... d.w.z. ik lees en puzzel en blog... wreed tegen mijn goesting heb ik de tafel gedekt voor de broodmaaltijd... deze avond eten we de rest van gisteren op... de vuile ramen irriteren me wel maar zullen moeten wachten tot mijn poetshulp nog eens komt opdraven... indien niet zal ik het zelf moeten doen maar nu niet... ik heb "mijn dag niet"... hoop dat het morgen beter gaat. 

Amai mijn oor zenne... ik geraakte weer niet op sennet binnen... enfin het is gelukt met veel geduld en uithoudingsvermogen... dat is iets dat je met de jaren moet leren of zou moeten leren... alhoewel... het blijft moeilijk.

Over de laatste dagen mogen we niet klagen... zon... een blauwe hemel... het is me zelfs gelukt enkele uurtjes in de tuin in de zon te zitten dank zij het verkoelende windje... dat is een hele prestatie want zonder die wind zou ik het geen 5 minuten uithouden.

Maandag had ik een afspraak met de tandarts... de nieuwe... aangezien onze vorige die de hele familie zowat 40 jaren heeft behandeld met pensioen is... zonder kwaad te willen spreken... deze nieuwe is vriendelijk genoeg maar ze kan volgens mij niet tippen aan de vorige... ze moest mijn nog aanwezige tanden grondig schoonmaken... wat deed ze... enkele keren in mijn tandvlees prikken en hop het was geklaard... er kwam zelfs geen pasta bij te pas... volgens mij weer een van de nieuwe lichting die er liefst met de pet naar gooien... ik kreeg een met een dikke pasta gevulde vorm in de mond geduwd waarvan ik later nog klonters van moest opvissen... het klinkt misschien raar maar de vorige was er een van de oude stempel die fier waren op hun werk en geen moeite teveel vonden... ach... nostalgie!

Voor de rest is er niets te melden... het was rustig en ik hoop dat dit nog even zo gaat blijven... shhhhsss!

Ik zit hier om eventjes op adem te komen... ik weet gewoon niet meer of ik het ga trekken... man wordt met de dag meer en meer onmogelijk om mee samen te leven... ik beloofde hem ooit zo lang mogelijk in ons huis te blijven en voor hem te zorgen maar dan moet ik wel gezond blijven en daarmee bedoel ik ook geestelijk gezond... zoals het hier soms toegaat is dat geen sinecure... hij was altijd al een dwarsligger en dit is er niet op verbeterd... integendeel... momenteel is hij in oorlog met de TV en  het programmaboekje... hij leest het uur op dat boekje en drukt dat dan in op de afstandsbediening... natuurlijk gaat dat niet en wordt hij woedend... op de TV en op mij omdat ik hem probeer te wijzen dat hij verkeerd zit... wat doe je dan... ik weet het gewoon niet meer... sommige dingen weet hij wel en hij gedraagt zich normaal en dan weer dat onmogelijk gedrag... zoals altijd zo was is hij het die gelijk heeft en ik ongelijk... dit is nu al enkele uren bezig en ik ben uitgeput.

Ik zit al 6 weken zonder poetshulp en volgens het bureau zou ik nog 3 weken moeten wachten... dus vandaag heb ik de grote middelen ingezet en alles nat opgenomen... vlugger gezegd dan gedaan... ik zat net uit te blazen toen het gezever over die TV begon... en het bleef maar duren... om de 5 minuten weer dat gezeur... hij weet gewoon niet meer wat hij wil en zit dan te zappen als een gek en te vloeken omdat het niet lukt te krijgen wat hij wil... om te wanhopen... ik zit nu echt in een dieptepunt en ben bang dat ik het niet ga volhouden.

Dit was even een noodkreet... niet om hulp want niemand kan me hierin helpen... en mijn gevoel voor humor laat me ook al in de steek... weet je ik ben ook kwaad op mezelf dat ik me dit zo aantrek... hij is dement en ik zou meer begrip moeten hebben en dat zou ik misschien ook hebben als hij vroeger inschikkelijker was... dat is niet zo... zijn familieleden die ik gekend heb waren stuk voor stuk moeilijke en ruzie zoekende mensen... het zit erin gebakken... mijn hele huwelijksleven lang heb ik me moeten verdedigen tegen zijn dwingelandij... ik ben zelf geen dwingeland maar ook geen doetje en ik laat me niet in een hoekje duwen dus om je eigenheid te bewaren is het een constante strijd en vermoeiend.

Bedankt lieve mensen die tot hier bleven lezen... het feit alleen dat ik het even van me afschreef helpt al wat... voel me al fit genoeg om me terug in de oorlogszone te wagen.

Gisteren was een stresserende en bloederige dag... heb eindelijk die onderste al lang losstaande voortanden laten trekken... voor ik vertrok nog een laatste maal ze gepoetst en afscheid genomen met het water in mijn ogen... we hebben toch ruim 82 jaar lief en leed gedeeld en van vele lekkere hapjes gesmuld... de laatste tijd was het meer leed dan lief dus dan moet je hard zijn en loslaten... het trekken zelf was niet erg buiten die venijnige verdovingsprikken voel je er niets van... ik moest deze keer bij een echte dokter zijn en ik werd ingepakt alsof ze alle ingewanden gingen verwijderen... kreeg ook nog een kap over mijn hoofd met een opening voor de mond... eigenlijk nogal beangstigend... mijn vorige nu gepensioneerde tandarts had al die poespas niet nodig... ik kreeg een bavet onder mijn kin en dat was het... enfin nadien te voet naar huis met een dikke prop in dat gat gestopt en ik... als enige... met een masker op... tja ik stapte de kliniek binnen gemaskerd en merkte dat ik de enige was... blijkbaar gaan ze Covid nu negeren... ik heb de rare blikken maar genegeerd en ben naar buiten gestapt als Zorro... toch handig dat masker... de rest van de dag zitten bloeden en verse proppen steken... mijn slimme echtgenoot had allerlei vragen waar ik niet op kon antwoorden met die volgepropte mond dus werd alles schriftelijk afgehandeld... 's avonds kreeg hij een lasagne maaltijd uit de micro en ik een potje yogurt en als toetje vanillepudding... ik heb mijn voorzorgen genomen en een flinke lading baby voeding ingeslagen... in mei wordt me de maat genomen voor een "skeletje" zoals de ingewijden het noemen... dat wordt weer wennen... intussen is praten meer mummelen geworden... slissen deed ik altijd al en dat is er niet op vooruit gegaan nu... maar het ergste is voorbij en dat is een hele opluchting... ik zat namelijk in twijfel of het die 4 tanden zouden worden of de hele mikmak... de dokter raadde me aan alleen die 4 weg te nemen en zolang mogelijk de achterste kiezen te houden... dit na een professionele foto sessie... oef... en nog eens oef!

Ik hoop de rest van de week in peis en vree te mogen doorbrengen... misschien krijgen we eindelijk eens wat lenteweer... de zon is er wel maar het is nog altijd winderig en koud buiten... we blijven hopen!

Verleden jaar werden we verwend met een vroege en prachtige lente... iets waar we nu boete voor doen... momenteel hebben we hier een waterig zonnetje maar volgens de weerberichten krijgen we terug een zware regenperiode... daar gaat die mooie lente!

Hier ten huize van rijen de dagen zich aaneen gevuld met de gewone huishoudelijke taken... dank zij FB wist ik dat het Pasen was of het was me gewoon ontglipt... we zijn nooit echt van die feestvierders geweest maar de laatste jaren leven we precies in een luchtbel... afgesloten van het normale leven buiten... iets wat je uiteindelijk gewend wordt... soms kom ik even uit die bel om een of ander mankement te laten repareren en dan ben ik blij weer veilig terug in mijn huisje te zijn... volgende week ga ik zo'n uitstapje maken en wel naar de tandarts om enkele ambetante bijters te laten verwijderen... dat wordt enkele weken sabbelen en mummelen.

Daarnet gekeken naar een reportage opgenomen in Rusland over de tegengestelde meningen daar in verband met de oorlog... Putin die iedereen die niet wil vechten een verrader noemt roept bij mij de vraag op... waarom gaat hij zelf niet naar het front... het is wel gemakkelijk vanuit je luie zetel oorlog te voeren terwijl je zelf en je familie in weelde en veiligheid leven... dan heb je die jonge mensen die elk op hun eigen manier protesteren tegen die oorlog en hun leven en vrijheid riskeren... protest wordt zwaar gestraft... degenen die kunnen verlaten Rusland en dat zijn er al rond de 700.000 blijkbaar... de anderen blijven en laten zich afslachten voor het vaderland... na hun dood worden ze wel als helden vereerd... ook een troost.

Ik ben dan ook dubbel zo blij veilig in mijn kot te zitten... weliswaar met enkele problemen en slijtage fouten... maar die zal ik er dan maar bij nemen zonder te zeuren... allee een beetje morren mag wel... wij hebben dan wel een gammele regering maar gelukkig nog geen Putin... ik heb al eens een oorlog beleefd... weliswaar als kind... maar ik hoef er geen tweede bij. 

Zijn er nog klagers in de buurt... jaja het is nog frisjes buiten maar ook droog en zonnig... je kan niet alles hebben in het leven... ik heb gisteren enkele uren op mijn terrasje doorgebracht en dat was zalig maar ook nodig... toen ik opstond en die zon zag aan die stralend blauwe hemel kreeg ik een bangelijke energie opstoot... ik merkte dat mijn ramen er nogal stoffig uitzagen... nogal wiedes na al die regen... men zou denken dat veel regen je ramen stralend schoon zouden spoelen... het tegendeel is waar... samen met het hemelwater krijgen we het vuil van de hele wereldbol mee... dat noemen ze nu multicultureel... enfin... ik begon dus met poetsen en zoals het met dat soort zaken gaat... je begint hier en je ziet daar ook wat vuil en dat neem je er even bij... na zo wat van die extraatjes opgeruimd te hebben riep mijn lijf om hulp... ik ben altijd bereid te luisteren naar hulpbehoevenden dus stopte ik maar... ging op het terras zitten en zag dat het niet zo properkes was na een hele winter te zijn genegeerd... wat doe je dan... even rappekes een natte dweil erover zwieren... ik hoorde weer die kreet om HULP en ja... met leed in het hart en pijn in de rug ben ik gaan zitten met mijn boek... dat boek kan er niets aan doen want het zijn de memoires van Marcel Pagnol maar ik zat wel met lede ogen naar de tuin te staren die ook wat verzorging nodig heeft... zou ik of zou ik niet... ik ben voor één keer eens verstandig geweest en ben blijven zitten met Pagnol... deze namiddag nog maar eens proberen... 't manneke is al in de tuin bezig met dood hout op te ruimen... een kolfje naar zijn hand... als die man iets kan weg gooien is hij gelukkig... het gras is al gemaaid en dan mag ik de batterijen in en uit steken want... zoals ik al vertelde... dàt is hoge techniek en gaat boven zijn pet... verleden jaar kocht zoon een nieuwe grasmaaier voor ons met batterijen... heel handig omdat je niet met zo'n onhandig snoer achter je aan moet lopen maar... die batterijen moeten natuurlijk opgeladen worden en dat gaat manlief te boven... de kantenknipper heeft ook zo'n ding... dus om de haverklap hoor ik dan een gebrul uit de tuin en dan moet ik naar beneden draven om batterijen te verversen... tja zo kom ik ook nog eens buiten.

Ons Polleke begint eindelijk te eten... met mondjesmaat maar hij nibbelt toch... dure veldsla... duur witlof... ik kocht speciaal voor hem een Galia meloen... zeg nu nog dat wij geen dierenvrienden zijn... trouwens ik heb net 4 kg kippenlevertjes gekookt voor de hond van zoon... dat beest is groot en fors... weegt dik 50 kg... is sterk als een beer maar inwendig een rauw eitje... een teergevoelige maag en darmen... nu staat hij op een dieet van afwisselend rijst met kip en hondenbrokken met kippenlever... tot hiertoe ging het goed... geen braken of diarree meer... hout vast houden!!!

Oesje ik zie dat het alweer hoog tijd is voor de middag boterham... tot kijk!

Eigenlijk niet helemaal opluchting... enerzijds opluchting dat onze wagen weer voor een jaartje goedgekeurd werd... volgens onze zoon die met ons Poloke naar de keuring reed kreeg het een compliment van de controleur... en dit na het eindeloze pessimistische gezemel van echtgenoot een hele opluchting... anderzijds door de bevestiging van een afspraak bij de tandarts... een beslissing moeten nemen voor onaangename zaken is voor mij erg stresserend... het is nu gebeurd en binnen 2 weken gaan die ambetante bieters eruit... maar ik zit nu al die tijd op mijn tandvlees van de zenuwen want er komen nog vele onaangename weken... afstand nemen van je onderdelen waar je al zoveel jaren mee leeft is verre van plezant maar toch die tanden hebben me zoveel ongemak bezorgd dat ik ze niet ga missen... weer die gemengde gevoelens.

Ongemakken... mijn leven is ervan vervuld... niet alleen mijn eigen lijf dat kuren vertoont maar ik heb er ook nog die van 't manneke bij gekregen... een man die van het minste een drama maakt... heeft hij de hik dan moet de dokter komen... jaja... gaat het niet vlot op de pot dan moet ik komen aansnellen met zijn poeder precies of zo'n ding direct werkt... de afstandsbediening van de TV verstaat hij niet meer en dan zit hij de programma uren in te drukken... natuurlijk slaat dat ding dan op hol en moet ik komen aan hollen om de boel te redden... als ik het hem nog maar eens probeer uit te leggen wordt hij kwaad op mij want ik ben de pispaal... is het dan te verwonderen dat ik me soms voel alsof mijn zenuwen bloot liggen... ik heb me valeriaan gekocht en ga proberen of me dat kan helpen rustiger te worden... ik ben van nature iemand waar het glas altijd nog halfvol is maar leven met iemand die zelfs in een stralend blauwe hemel nog een regenwolk kan ontdekken is geen sinecure... hij was eigenlijk altijd al zo maar vroeger kon ik hem nog overtuigen van het tegendeel... iets wat nu niet meer lukt... als ik het doe krijg ik te horen dat ik egoïstisch en ijskoud ben... tja... wat dan?

Iemand zei me dat ik veel moed heb... wat noem je moed... je doet wat je moet... en daarbij is alles gezegd.

Om te eindigen met een vrolijke noot... ik denk dat het grondwaterpeil nu toch eindelijk OK zal zijn... of niet... geen paniek... het regent nog wel even verder.

Ik heb het weer zitten... tenminste de "blues" hebben me zitten... lezen kan me op het ogenblik niet boeien en dat wil zeggen dat ik op het randje zit... ik voel me rusteloos en kan met mezelf niet overweg... mijn tanden spelen me parten... het weer is mottig... als ik tegen man zeg dat ik me niet zo goed voel gaat hij naar me zitten kijken als een hond naar een zieke koe en daar krijg ik nog erger de kriebels van... dus kom ik hier maar wat zagen... en als jullie er genoeg van hebben zet mijn plaat dan maar af.

Ik was dinsdag bij de tandarts en die probeerde mijn loszittende tanden wat bij te lijmen maar het resultaat is pover... eten is een marteling en een delicate operatie... ik vrees dat ik toch maar zal moeten doorbijten en die ambetante bieters eruit moeten laten halen... ik loop dan enkele weken met een tochtige mond rond... misschien kan ik dat mondmasker weer gebruiken... dit om niemand af te schrikken... weer enkele onderdelen die ik zal moeten afstaan... de zegen van oud worden... je verliest onderweg het ene stuk na het andere... zijn jullie er nog... proficiat voor het geduld.

De camera aan de voordeur is geplaatst... zoon heeft er volle drie dagen aan gewerkt... hij is weliswaar geen elektrieker maar van alle markten thuis en het was uitzoeken of ons antiek elektriciteits netwerk het wel zou aankunnen... ja dus... met enkele intervallen... deels mijn fout... deels van zoon die vergeten was te resetten... wel handig... ik kan nu ongewenste bedel- of verkoopgasten negeren en hoef niet meer al die trappen op en af te lopen... mijn onderdanen zeggen dank... voor manlief is dat systeem des duivels zoals alles wat electronisch is... dank zij onze zoon zitten wij niet meer in middeleeuwse toestanden... het begon met de computer die ik voor de kerst kreeg van zoonlief... met verjaardagen en dergelijke hoogtijdagen kwam er weer een hedendaags stuk bij zodat ik het nu redelijk druk heb met alles na te kijken en op te laden... dit tot ergernis van 't manneke... maar wat hij niet wil begrijpen is dat wij zonder al die electronica al noodgedwongen in een home zouden zitten... ik kan nu bijna alles regelen van huis uit.

Het weer is grillig... nu zon... dan een bui... afwisseling genoeg... de lieve bib dame kwam eergisteren verse boeken brengen... dikke pillen... maar zoals ik al zei... ik kan me niet concentreren... misschien gaat het beter nu ik even mijn hart gelucht heb... aan degenen die het tot hier hebben uitgehouden : proficiat en tot ziens!