Stappen

En weer is een nieuwe week begonnen... we zijn al bijna in maart... toch raar hoe ouder je wordt en trager hoe sneller de tijd gaat... ik weet dat ik een van de velen ben die dit al zegde maar toch doe ik het nog maar eens... bij ons in de tuin zijn de meesjes hun oude nestje aan het uitmesten en verse bedjes aan 't opmaken voor de babies die gaan komen... in dat vogelhuisje zijn al ontelbare kuikens opgevoed maar ik heb ze nog nooit zien uitvliegen alhoewel ik vaak op de loer zat... dedju!

Ik vertelde over mijn lekkere kippenbouillon die ik in het zweet mijns aanschijns en met een zere rug heb gemaakt voor dat verwende beest van de zoon... de bedoeling was die bouillon door zijn brokken te mengen zodat hij die brokken zou eten maar nee... hij snuffelt er eens aan en eet er een muizenhapje van... verwend tot op het bot... wat hij wèl lust zijn kippenlevertjes... gisteren kwam de slager aan huis en ik had 2 kg besteld... die heb ik dan 10 min. in licht gezouten kokend water laten sudderen... met schuimspaan uit het water gevist en in aparte dozen ingevroren... dit alles onder het poetsen en was ophangen en soep maken door... ook nog even het bestelde vlees in porties ingepakt en ingevroren... ik was nadien nog goed voor het schroot... mijn koppige bedgenoot was intussen "even" uitgereden en toen hij na 3 uren nog niet terug was begon ik wreed ongerust te worden... ik heb toen hij ziek werd een gsm voor hem gekocht waar ik alle inlichtingen inzette ingeval hij ergens in nood zat maar de koppige ezel weigert dat ding te gebruiken want zelfs dàt zeer eenvoudige toestelletje is Latijn voor hem... enfin hij is thuis en was zeer tevreden... HIJ wel... de versmade kippenbouillon heb ik in de soep gekapt want ten huize van wordt er niet aan verspilling gedaan... zelfs onze cholesteron wordt gekoesterd.

Ik moet nu... voor de derde keer... stoppen om man met de afstandsbediening te helpen... ik ga eens tellen hoeveel traptreden ik per dag afleg... ik denk dat ik dicht in de buurt van die 1500 stappen kom zonder zelfs buiten te komen... ik ga nu... tot de volgende!

Hoi aan de trouwe lezers die zo lief zijn even te reageren en ook hoi aan degenen die wel lezen maar zich stil houden... zoals ik al eerder zegde hou ik dit blog aan gewoon om mijn hart te luchten... een hart dat zoals mijn gemoed soms op barsten staat en even moet ontlucht worden voor ik tegen het plafond plak... tja het leven verloopt niet altijd zoals je wil of gedroomd had maar het is zwemmen of verzuipen... zonet voor de 10.000 ste keer 't manneke uitgelegd hoe de portieren van de auto te openen met de afstandsbediening... hij was nooit een technisch genie maar de laatste jaren wordt het heel erg... alles wat moet bediend worden met knoppen is gewoon Latijn voor hem... zelfs met de TV zit hij regelmatig in de clinch en dan moet ik scheidsrechter spelen... gelukkig heb ik een ietsiepietsie techniek meegekregen van mijn vader anders zaten wij dik in de problemen nu het normale leven meer en meer technisch inzicht eist... ik heb me valeriaan druppels gekocht en ben ze aan het uittesten... misschien kunnen ze me helpen mijn zenuwen in toom te houden.

Zoon belt me elke dag op om verslag uit te brengen van zijn pogingen om aan geschikt werk te komen... iets dat niet van een leien dakje gaat... en dan zit moeke aan de andere kant van de lijn geduldig te luisteren... hij vertelde ook dat zijn hond (zijn baby) regelmatig moet braken en "aan den dunne is" en hij dacht dat dit lag aan het blikvoer dat hij bij de brokken voegde... dat beest is rot verwend en wil anders zijn brokken niet eten... toen stelde ik voor bouillon te maken en het door de brokken te mengen... dat vindt hij te bewerkelijk en ja... wat dacht je... moeke zou het wel doen... dus kippendijen laten sudderen en de bouillon ingevroren in kleine porties... het vlees hebben we zelf opgegeten... jaja je moet nu ook niet overdrijven nietwaar... hij kwam het gisteren halen en ik wacht nu af of hond het lekker vindt... zo ja dan is dat mijn volgende taak.. wat een moeder lijden kan.

Ik voelde me enkele dagen beter in mijn vel en heb van de gelegenheid gebruik gemaakt de waskelder eens goed uit te mesten... dat betekent alles uit de hoeken sleuren... sorteren wat weg kan... en die hoeken ontdoen van ongerechtigheden... enkele dode spinnen gevonden... geen levende gelukkig maar... manlief blij gemaakt (even toch) met spullen die weg mochten... en ik... ik zit terug met rugpijn maar telkens ik in die kelder kom zuig ik met volle teugen de propere lucht in... jaja ik weet dat dit maar het idee is maar toch.

En nu tijd om terug in mijn relax te kruipen... ik verwacht rapport van zoon over de kippenbouillon.

Hout vasthouden... ik ben totaal niet bijgelovig maar telkens ik iets positiefs zeg of denk gebeurt er het tegenovergestelde... je zou voor minder bijgelovig worden dus ik zie dan dat ik elke keer naar hout grabbel in de buurt... in geval van nood pak ik mijn eigen hoofd maar vast... mijn laatste logje was niet van de vrolijkste maar sindsdien is er niets rampzaligs meer gebeurd buiten de gewone strubbelingen, het gezoek naar ingebeelde zaken, de discussies over wat er wel en niet waar is, het zich afzetten tegen alles wat ik voorstel, dus zowat de gewone dagelijkse gang van zaken... er is toch weer iets bijgekomen, nl. ik kan geen half uurtje me terugtrekken of hij loopt me te zoeken, iets waar ik echt een broertje aan dood heb, ik hou van mijn vrijheid alhoewel dat een betrekkelijk begrip is geworden... ik las net een artikel over hoe je met demente personen moet omgaan en dat is dus jezelf aanpassen en meegaan in hun fantasietjes, en dat is nu echt iets dat tegen mijn natuur botst, ik zal nog veel moeten oefenen want ik ben meer het type van recht vooruit en geen flauwe kul.

Zit al de hele week met een "opstoot" (rugpijn tussen de schouderbladen) en dat betekent dat ik om de haverklap moet gaan plat liggen voor de pijn te erg wordt... ik vermoed dat het op de spieren zit want als ik mijn hoofd draai voel ik het in de rug trekken, pijnstillers helpen niet behalve mijn "wonderdruppels" die helaas niet meer worden verkocht zodat ik er zuinig op ben, trouwens enkele van die druppels doodt de pijn maar maakt van mij een wankelende zombie, niet voor dagelijks gebruik dus alleen in hoge nood.

Dit betekent dat ik moet stoppen want die rug is me aan het slopen en met één hand tikken terwijl de andere mijn kop vasthoudt (hout vasthouden nietwaar) is nogal moeilijk.. tot de volgende log lieve mensen en geniet van het waterige zonnetje.

Droef weer buiten en droef weer binnen... vandaag vertelde man me dat hij zich weer helemaal goed voelde... niet dat dit klopt want zijn geheugen is als een lekke zeef... meer lek dan zeef... we hadden echter een "bijna" normaal gesprek... ik nam het besluit naar de apotheek te wandelen om mijn levensverlengende hulpmiddelen te gaan aanvullen en we vertrokken... onderweg kwebbelde hij lustig verder en nam zelfs hoffelijk mijn welgevulde boodschappentas over tot... we bijna in onze straat aankwamen en hij iets wilde zeggen en er niet uitgeraakte... alleen wat gebrabbel... hij schoot in een huilbui en alles wat mijn man doet moet luidruchtig... ik kon hem niet bedaren en moest hem bijna naar huis dragen... dat huilen is al een hele week aan de gang... afgewisseld met brulpartijen... ik weet niet wat het ergste is... het enige dat ik kan doen is proberen te ondergaan en te negeren... maar wat ben ik blij weer thuis te zijn... een ontspannende wandeling zit er niet meer in denk ik... 't manneke speelde vroeger altijd de clown maar je weet wat ze zeggen over clowns... dat dit in de grond droevige figuren zijn en het klopt ook nog... hij was altijd negatief ingesteld... iets wat mij altijd mateloos ergerde... dat negatieve is nu vervierdubbeld en ik moet echt alle zeilen bijzetten om niet meegesleurd te worden.

Een van mijn hulpmiddelen is online shoppen... dat lijdt me enkele uren af van gepieker en de angst voor wat nog komen gaat... gisteren kwam de slager aan huis en ik heb een hele kilo kippenlevertjes gekocht plus een runderhart... dit voor de hond van zoon... ik gooi die dan in licht gezouten kokend water en schep ze er na 10 minuten uit en de vriezer in... de hond is er dol op en de zoon dolblij dat zijn hond gelukkig is... morgen komt de voeraanvoer van de supermarkt... momenteel ben ik aan 't grasduinen in de solden pagina van een bedrijf waar ik al enkele nuttige zaken heb uitgepikt... ga ik ze bestellen of niet... weet het nog niet... shoppen was vroeger een van mijn ontspanningsoefeningen... dan liep ik uren winkel in en winkel uit... de hele stad door tot ik het artikel gevonden had dat ik zocht... of niet... in het laatste geval kocht ik toch een kleinigheidje als troost... nu ik dit niet meer kan is online shoppen mijn redding maar ook mijn vloek... het kost minder inspanning en de keus is enorm... alhoewel... het echte shoppen is toch plezanter maar ja... nood breekt wet!

Zaterdag was zoon hier met de Kiko en dat beest is echt een karaktertje... zo verknocht aan zijn baasje en zo jaloers... om hem te plagen begon zoon mijn arm te strelen en direct springt hij dan op en gooit zich tussen ons in met zijn 50 kilo... na enkele keren hetzelfde ging hij in de keuken zitten mokken... toen we niet reageerden kwam hij terug met "zijn touw"... negeerde ons en begon heel nijdig zijn frustraties op het touw uit te werken... toen we beiden in de lach schoten beet hij het touw bijna doormidden... toen kregen we medelijden en kreeg hij een dikke knuffel... het touw was op slag vergeten... tja dieren hebben ook hun gevoelens... uit schuldgevoel heb ik nu dubbel zoveel kippenlevertjes ingevroren... iedereen weer blij!

Halloo iedereen uitgeslapen en bekomen van al dat gefeest... voor ons hier is druk feesten verleden tijd... nostalgie... gisteren kregen we bezoek van een stel vrienden... zowat de enigen die nog over bleven... koffietje gedronken met de ijsbûche die ik voor kerstmis had gekocht en door omstandigheden in de vriezer was blijven steken... dan onze laatste fles champagne open getrokken met wat hartige kleine hapjes... veel bijgepraat... nog eens kunnen lachen... enfin het was gezellig maar verdorie wat was ik moe achteraf... ben nog niet helemaal bekomen... waar is de tijd gebleven dat ik een heel diner met alles erop en eraan op tafel zette... eindeloos bleef napraten met de nodige glaasjes wijn en dan de volgende dag fris en fruitig terug mijn werkschort aantrok om de boel aan kant te zetten... owee... het idee alleen al maakt me moe.

Over het weer wil ik het niet hebben... alleen dat ik blij ben niet buiten te hoeven... ik heb wel medelijden met die sukkels van vogels die geduldig en kletsnat zitten te wachten op betere tijden... ik zag gisteren een koppel meesjes het vogelhuisje invliegen... ofwel zijn het slimme beestjes die lekker droog willen zitten ofwel denken ze dat het al tijd is om eitjes te leggen... zal het hen eens vragen... ik hoop alleen dat onze schildpad zich niet weer laat vangen en rustig onder de grond blijft zitten.

Heb vandaag mijn laatste pil ebuprofen verorberd en nu afwachten of ik weer naar de dokter moet of dat het gewerkt heeft... toch al een hele week 's nachts kunnen slapen zonder pijn... hout vast houden!!!

Verder is er niets te vertellen... mijn poetshulp is terug uit verlof... heb 6 weken mijn kot zelf moeten uitmesten... met de Franse slag weliswaar... en het werd dringend tijd dat iemand eens alle hoekjes en kantjes onder handen nam... nu zit ik even wreed na te denken over wat ik weeral eens op tafel moet zetten straks... het dagelijkse probleem... 't manneke was vroeger al een moeilijke eter en ik heb iaren lang steeds 2 soorten groenten gekookt om de kinderen niet op te zadelen met het beperkt menu van hun vader... nu hij niet kan eten met zijn gebit in is het er niet gemakkelijker op geworden... de mixer doet tegenwoordig overuren.

Pppfff ik ben er geraakt... ja het is weer een hele tijd geleden dat jullie me zagen... ik was niet weg maar zat eigenlijk vast in mijn eigen sores... het nieuwe jaar wordt traditiegetrouw algemeen bejubeld en vroeger deed ik daar lustig aan mee... het leven heeft me spijtig genoeg geleerd dat er eigenlijk nooit iets verandert... dagelijkse problemen met gezondheid en nog van die koleire dinges stoppen niet omdat het jaartal 1 cijfer opschuift... het enige wat verschilt is dat er weer nieuwe regeltjes en belastingen opduiken... wij burgers vinden altijd dat de regering traag is in problemen oplossen en de hele tijd achter de feiten aanholt... pardon... slentert... er is echter één duister team dat zich uit de naad werkt om gaatjes te vinden die nog niet belast werden en telkens vinden ze wel iets... voor zoiets moet je toch bewondering hebben.

De voorbije dagen waren niet om mee te "stoeffen"... buiten nat en winderig... binnen droog en winderig... oudejaar werd hier in doodse stilte uitgezeten na een fikse ruzie... tja soms wordt het je teveel en barst de boel... gelukkig hadden we geen visite... maar ja ook dàt gaat weer voorbij al zal het niet de laatste storm zijn... ik wilde die dag het een beetje gezellig maken voor ons beiden maar na een simpele vraag van mij barste man uit in koleire en ik... niettegenstaande al mijn goede voornemens om niet te reageren... was zo gekwetst dat ik het geplande menu in de vuilbak kieperde en hem zegde dat hij maar zelf zijn eten zocht... het jaar 2022 was al niet schitterend en het einde ervan al evenmin... nu ben ik al een beetje bekomen en terug paraat voor nieuwe uitdagingen.

Zaterdag wordt die held van mij 95 en ik weet nog altijd niet of ik hem ga feliciteren... zondag komen dochter en haar man ons bezoeken... deze week onze buurman op bezoek gehad... is zowat traditie geworden... het begin van het nieuwe jaar bij elkaar te komen... toen zijn vrouw nog leefde was het altijd een gezellige boel want zij was dol op grappen... hij daarentegen is een gortdroog type... buurvrouw en ik wisten hem dan altijd uit zijn monoloog te krijgen en het leuk te houden... nu zij er niet meer is hebben wij 3 uren lang zitten luisteren naar zijn verhalen over zijn carrière... een carrière die heel gevarieerd was en succesvol maar waar we al 60 jaren mee gebombardeerd werden... heel vermoeiend... toen hij weg was voelde ik me alsof ik een marathon had gelopen... rijp voor mijn bed... maar ja we hadden onze plicht gedaan.

Dit klinkt niet sympathiek... ik weet het... door de ziekte van man leid ik al jaren een geïsoleerd leven en ik snak vaak naar een portie leut... nog eens enkele uurtjes kunnen lachen en "zwanzen" zou me goed doen maar ik vrees dat ik dat nooit meer ga mee maken... bijna al onze voormalige vrienden zijn overleden en degenen die over blijven zijn oud en hebben ook hun troubles... gelukkig heb ik nog boeken en zo lang die me kunnen afleiden zal ik het wel overleven.

Wat het nieuwe jaar betreft... persoonlijk zie ik niet veel goeds op ons afkomen maar ik hoop dat niet iedereen er zo over denkt... hoop doet leven en... misschien... valt het nog wel mee.

Die zucht is omdat ik even zit uit te blazen van poetsen... aangezien mijn hulp weer de hort op is moet ik het 6 weken alleen rooien... vandaag geef ik de boven etage een sopje... de hoekjes zullen moeten wachten op de professional want aan rond kruipen heeft mijn rug een gloeiende hekel en ik ook... morgen komt de living aan de beurt... overmorgen de onderste laag... donderdag komt de dokter de geleden schade bekijken en dan is het alweer tijd om aan de Kerst te beginnen... die wordt heel simpel met "poule fricassée" als hoofdgerecht... voorgerecht en dessert weet ik nog niet... de frikadellenballetjes zijn al gedraaid en zitten in de vriezer... die balletjes kostten me al een dag rugpijn dus blij dat ik dàt niet meer moet doen... aiai wat is oud zijn toch plezant!

Met 't manneke gaat het op en af... de ene dag gaat het redelijk... de volgende dag weet hij amper wat zijn voor- of achterkant is... en wat het ergste is dat hij dan nog altijd weet dat hij gelijk heeft en gaat dwars liggen... en wat nog erger is dat ik, alhoewel ik me altijd voorneem me niet druk te maken... me nog altijd op stang laat jagen en me vierklauwens op een partijtje Mahjong moet storten om af te koelen... momenteel zit hij alweer aan de Movicol om zijn trage ingewanden aan de praat te houden... ingewanden die ik als een havik in de gaten hou want dat theater bij de Spoed ben ik nog niet vergeten.. trouwens de factuur moet ik nog krijgen... dat wordt mijn kerstcadeau.

Ik ben intussen uitgepuft en ga nog even verder soppen want het is alweer bijna tijd voor de middagboterham... en ik die vroeger een gretige eter was prop nu wreed tegen mijn goesting  iets naar binnen omdat het moet... het enige wat ik nog echt lust zijn zoetigheden... de rest is gewoon verplicht... ik hoor iemand nog zeggen : "ach het enige wat oude mensen nog hebben is lekker eten" maar zelfs dat is me niet gegund... dus ik stop plichtsgetrouw wat voer naar binnen... rap rap om er vlug vanaf te zijn... terwijl ik denk aan mijn beloning achteraf... een snoepje en een boek... ik hoop dat de bib vlug terug werkzaam is want die cyber criminelen hadden alles plat gelegd hier in Antwerpen... ik wens ze vanalles toe behalve een zalige Kerst.

Die wens ik iedereen toe die de goedheid en het geduld heeft hier mijn klaagzangen te komen beluisteren... de rest zal het zonder mijn wensen moeten doen.

VROLIJKE KERSTMIS

en moest ik niet meer op tijd op het blog geraken alvast

EEN VOORSPOEDIG EN ZIEKTELOOS NIEUW 2023

Deze week begon al hectisch... maandag kwam mijn poetshulp en al vanaf de vroege ochtend zat 't manneke te huilen van de pijn op de WC... hij was "verstopt"... ik moet er zeker geen tekeningetje bij maken... dat doet pijn zoals iedereen die het al eens meemaakte kan bevestigen maar pijn is voor iedereen verschillend en voor manlief is het gruwelijk... ik gaf hem een poeder te drinken... na 2 uur nog eentje en dan ten einde raad nog een... ik ga niet alles vertellen maar toen ik het gekerm niet meer kon aanhoren belde ik de dokter... na tig keren het gevraagde cijfer te hebben moeten indrukken om alleen maar vreselijke "muziek" te hebben gehoord gevolgd door regelmatige en onduidelijke bandopnames gaf ik het op... toen de hulp weg was en het alleen maar erger werd heb ik dan toch maar een ambulance gevraagd... even een genant moment toen de man aan de telefoon vroeg wat het probleem was... tja het klinkt wel onnozel een ziekenwagen voor zoiets maar man was intussen een huilend en bibberend wrak geworden... ik heb alleen lof voor die mensen... heel vriendelijk en behulpzaam... dus hij achter in de wagen en ik naast de chauffeur naar de kliniek... we kregen dadelijk een kamer MET toilet waar 't manneke zich kon op installeren... en dan maar wachten... op een verpleegster... dan de dokter... daarna een verpleger... nog eens de dokter... etc. etc... ik ga niet vertellen wat er allemaal gebeurde maar hij had het niet alleen aangekund... toen hij eindelijk verlost was van zijn kwalijke last konden wij naar huis... het was intussen al bijna 1 u 's nachts... meer dan 5 uren op die kamer gezeten... hij opgelucht en ik bijna in coma van de kwalijke lucht... dan zoonlief opgebeld die ons aan de kliniek kwam oppikken... thuis gekomen wilde ik alleen maar mijn bed maar dat werd me niet gegund... man stond na te lekken en liet overal sporen na... na zowat honderd onderbroeken en pampers heb ik hem ten einde raad in pamper en een dikke badhanddoek in zijn broek in zijn relax neergepoot met het bevel te laten lopen wat liep want ik was inmiddels een uitgeput wrak... trouwens ik had net die dag ons bed verschoond en ik was niet genegen dat ook nog eens te moeten in de was stoppen... tegen half drie toch nog mijn bed in gekropen en wat kunnen slapen... de volgende dag heb ik manlief helemaal van verse kleren voorzien en mezelf ook... alles in de machine gegooid... 3 volle trommels... alle vloeren met sopje opgenomen en de gevlekte karpetten in de badkuip gegooid en gewassen... intussen was man zo goed als uitgelekt en kon ik weer herademen... vandaag de strijk gedaan... nu is mijn bijkomende taak man elke dag voldoende water te laten drinken... dat is geen sinecure want die man is en blijft een koppige ezel... ik ben over moeten gaan op chantage... jij drinken en ik doe dit of dat voor jou... niet echt mijn stijl maar het is weer van dattum.

Dit was niet echt een smakelijk verhaal maar je kan het beter lezen dan meemaken.

Zijn er mensen die kokos niet lekker vinden... ik dus wel... ik ben ook vaak te vinden op You Tube en daar staan allerlei tips op... een ervan was je tanden spoelen met kokosolie... het zou goed zijn tegen ontstekingen... aangezien ik ooit een pot kokosolie kocht trok ik terstond badkamerwaarts en nu zit ik met een mondvol olie die ik tracht niet door te slikken want je moet minstens 10 minuten die olie om en om je tanden spoelen... 10 minuten zijn lang om zo te zitten dus ben ik maar aan mijn pc gaan zitten om die tijd nuttig te besteden... ik ben nu eenmaal praktisch ingesteld.

Het is een drukke week... de poetshulp... de kliniek voor die botscan waar ik meer dan 5 uren mijn achterwerk heb zitten verslijten... oogcontrole waar ik te horen kreeg dat mijn 2 ogen glaucoom hebben dus dat is dubbel druppelen en ik haat het... de uitslag van de scan krijg ik maar eerst volgende week... vandaag kwamen ze onze wekelijkse voervoorraad aan de deur brengen en toen ik die deur opende kwam er een kwalijke reuk mee binnen... ze waren net beer aan het ruimen even verder in onze straat... erg voor de gasfactuur maar ik moest achteraf alles open gooien om die stank buiten te krijgen... dan kwam de bib mevrouw verse boeken brengen... toen ik terug boven kwam was ik net op tijd om een bijna drooggekookte pot van het vuur te halen... tja was ik compleet vergeten... en morgen naar de bank om het een en ander te regelen... vrijdag weer naar de dokter... tja zoals ik zei... druk druk druk!

Intussen zijn die 10 minuten voorbij en stikte ik haast in olie en speeksel... tijd om te spoelen... gedaan... als ik een van die remedies lees ga ik ook altijd de reacties bekijken en die waren veelbelovend... kokosolie kan je letterlijk voor alles gebruiken... je kan er je tanden mee schoon spoelen... je huid mee insmeren die er naar ik las wonderlijk mooi en jong gaat uitzien... aangezien je nooit de hoop mag verliezen ga ik vanaf vandaag druk spoelen en smeren... dan maar hopen dat ik niet te hard ga schrikken als ik die verblindend glanzende huid en tanden bekijk.

En we zijn vertrokken... na de oogcontrole de heupcontrole... ik zit al lange tijd met vervelende klachten maar gezien mijn arthritis ben ik wel wat gewend dus niet zo vlug in paniek... maar die klachten verergeren dus toch maar op controle... afspraak maken moet doch wachten moet ook... dan zit je daar in die wachtzaal en kijkt naar de massa hinkelende en strompelende klantjes die bij de dokter binnen gaan en denkt dat je het toch nog redelijk getroffen hebt... dan bij de dokter binnen... een jong ventje die wel voldoende tijd nam om mijn klachten te aanhoren en me dan doorstuurde voor foto's... daar weer wachten... foto's genomen... aankleden en wachten... terug voor nog enkele foto's en weer wachten... naar de eerste dokter en wachten... het goede nieuws is dat mijn heupprothese nog degelijk op haar plaats zit maar dat de klachten denkelijk door mijn rug komen... afspraak voor botscan gemaakt... volgende week die botscan... dan terug voor mijn oog... dan weer de ortho voor de uitslag... we zijn goed bezig... en dan zijn die maagklachten nog niet onderzocht maar die zullen moeten wachten tot de rest afgewerkt is... goe bezig!

Toen ik jong was kwam ik liever bij een oudere dokter en nu bij een jonge... waarom... ik vind die jonge gasten liever voor oude madammekes dan de oude... misschien omdat ze bomma's hebben of zouden willen hebben... mij eender als ze maar lief zijn... ik ben eigenlijk altijd nogal preuts geweest en vind het niet prettig me te moeten bloot tonen aan vreemde mannen... ook niet toen ik nog mooi bloot was... en nu mijn rimpel vel tonen is nog erger maar ja als het moet dan bijt ik maar eens op mijn bieters en trek een stalen gezicht... leuk is wel anders.

Gisteren kwam zoon plots aanwaaien want ik had hem ooit gevraagd enkele bomen wat bij te snoeien... dacht dat hij het vergeten was maar nee... dus die klus is ook weer geklaard... mijn afspraak met vrienden is in het water gevallen... de reden... hun verwarming viel in panne en herstelling kan maar eerst einde van deze maand dus ze zaten in hun huis te bevriezen en zijn in het vakantiehuis van hun zoon getrokken in Oostende... ik had al hapjes besteld die ze vandaag komen leveren en nu zullen we die zelf moeten opsmikkelen... ergens ben ik blij dat het uitgesteld moet worden wegens al dat doktersgedoe... het wordt me eventjes teveel ineens.

Er zijn van die dagen... en weken soms... dat het echt niet meezit... verleden week weer slecht nieuws ontvangen... weer een vriend kwijt... ene die pas 4 weken geleden onverwacht bij ons op bezoek kwam... en nu plots PAF WEG... één troost is dat ik hem en zijn vrouw nog eens heb gezien want de laatste keer dat ze bij ons waren was vlak voor de lockdown... daarna kwam het er niet meer van... ik ben op slag enkele vrienden gaan uitnodigen voor volgende week voor er weer iets gebeurt... tja op onze leeftijd leef je van dag tot dag... wij zelf kunnen niet bij hen op bezoek want te ver en te moeilijk met 't manneke... vroeger waren die bezoekjes erg uitgebreid met een dinertje en alles erop en eraan... mijn vriendin en ik ook kunnen dat niet meer aan en dus zal het een koffietje zijn met wat lekkers... oud worden is echt niet gezellig... je leven krimpt meer en meer ineen zodat je op den duur nog alleen in je eigen bolletje opgerold zit als een larve in haar cocon... alleen komt die larve er na een tijdje uit.

Buiten dat trieste bericht was het ook "gene vette" zoals wij dat hier in Antwerpen vernoemen... de gewone perikelen met manlief die bij mij tot een explosie leidden... jaja ik schaam me ervoor maar ik ben ook maar een mens met gebreken en soms gaat de kruik zolang te w...  etc. etc. momenteel is het windstil hier... man erg geschrokken van die uitbarsting en voorlopig rustig... zou ik meer moeten doen.

Om eens over het weer te spreken... dat is bangelijk raar... de bomen houden angstvallig hun bladeren vast... ik denk dat ze twijfelen of het nu lente is en even afwachten... hun oude vacht eraf gooien of al beginnen nieuwe blaadjes te spruiten... onze schildpad is tot verleden week bovengronds gebleven maar heeft het nu toch opgegeven en zich ingegraven... die was al in januari boven water gekomen... veel te vroeg ook... het beestje gedraagt zich ook niet zoals andere jaren... de hele zomer lang kwam hij alleen vanonder zijn struik om te eten... met mondjesmaat... en dan terug weg... terwijl hij vroeger ongedurig de tuin op en af struinde... hij is nu wel geen jonkie meer (ik schat hem zowat 65) maar is dat niet wat vroeg voor een schildpad om al op pensioen te gaan?

Morgen ga ik nog eens proberen telefonisch een afspraak te maken met de dokter... tegenwoordig geen sinecure... overal zijn ze zogenaamd "met computer reorganisaties" bezig... dan zit je 3 kwartier naar een irritant getjingel te luisteren om dan te horen te krijgen dat ze door "technisch probleem" niet te bereiken zijn en dat je het nog maar eens moet proberen een andere keer... die andere keer krijg je hetzelfde... en na de derde keer geef je het op... mijn gedacht... het is niet de computer maar de mensen zelf die er met hun pet naar gooien... als je nu eens iemand aan de lijn krijgt die je echt wil helpen zou je op je knieen willen vallen uit dankbaarheid... ik heb dat nog niet vaak moeten doen... gelukkig voor mijn knieeen... ik vraag me wel af wat je moet als het echt dringend is.

Mijn goeie ouwe maatje de handmixer blies gisteren zijn laatste adem uit... hij was al enkele dagen aan het stotteren en nu... foert zei hij en viel stil... aangezien ik echt niet zonder kan gezien de tandproblemen hier ten huize ben ik als een bezetene het net in gedoken om een geschikte vervanger te vinden die me geen rib uit mijn lijf zou kosten... vandaag gaan ze hem brengen... een tweelingbroertje van de overledene... nu zit ik te wachten op de koerier en hoop dat hij het lijk ook wil meenemen... mijn leven bestaat tegenwoordig uit wachten... vroeger rende ik rond voor alle mogelijke inkopen en nu laat ik ze thuis bezorgen... wel zo gemakkelijk maar je weet nooit wanneer ze gaan komen dus zit je zelfs op het toilet ietwat onrustig... ze moesten eens...

Mijn maag- en darmproblemen zijn ietwat minder en nu zit ik in tweestrijd of ik wel naar de gastroloog zal gaan of niet... dan de tandarts nog... en de oogarts... allemaal van die rotzaken waar ik tegenop zie... zou ik of zou ik niet... ik ben er nog niet uit.

Vorige week werden we verwend door het bezoek van zoon met hond en de volgende dag met dochter met man... geloof me... na enkele uren te hebben geluisterd en wat gepraat ben ik echt moe... mentaal dan toch... dan trek ik me terug in mijn zetel met mijn boek en hoop dat 't manneke me even gerust laat... nu moet ik eerlijk bekennen dat ik dat vroeger ook al had... wij hadden een druk sociaal leven maar ik slaakte elke keer een dikke zucht van opluchting als ik terug alleen thuis was... ik heb me nooit echt prima gevoeld in een menigte en had altijd het gevoel dat ik er niet bij hoorde... nu weet ik waarom... ik ben eigenlijk een "loner"... als kind al had ik wel vriendinnetjes maar ik was liefst alleen met een boek... ik deed met hen mee omdat ik dacht dat het zo hoorde... had altijd het gevoel dat ik een "rare" was... dat kreeg ik ook soms te horen toen ik als jonge meid ging dansen en probeerde een gesprek aan te knopen met mijn danspartner... "jij bent een rare"... wij hadden een massa "vrienden" maar ik had nooit een "hartsvriendin"... de enkele keren dat ik iemand vond die op dezelfde golflengte zat als ik werd dat afgebroken... soms door man die de betreffende dame niet zag zitten... een andere verhuisde naar de andere kant van het land... en de beste stierf onverwacht door een hartstilstand... daar heb ik echt verdriet van gehad want het klikte meteen toen we elkaar ontmoetten... ze was de vrouw van een collega van 't manneke en op een gezamenlijke uitstap maakten we kennis... dat was meteen raak... een half woord was genoeg en zelfs niet altijd... we moesten maar naar elkaar kijken en dat was genoeg om in de lach te schieten... zalige herinneringen.

Lachen is er tegenwoordig niet meer bij... soms laat ik een grappige video zien aan 't manneke maar heb er telkens spijt van want een lach kan er niet af... ons gevoel voor humor was nooit gelijk... hij de slapstick en ik de droge Engelse humor... andere golflengtes dus... en dat mis ik nog het meest.

Het weer ziet er weer pico bello uit... blauwe lucht... zon... minder wind dan gisteren... het kan gewoon niet meer op... goed voor onze portemonnee maar de milieu bewusten kunnen het niet laten ons onder de neus te wrijven dat dit niet zo prima is want... de natuur ligt overhoop... de insecten gaan terug eitjes leggen met als resultaat... etc. etc... het verwondert me dat ze deze herfst nog niet "code oranje" hebben gegeven want er kan niets gebeuren of het krijgt een code... we worden overspoeld met gevaar meldingen tot we allemaal staan te beven voor wat er allemaal op ons af zou kunnen komen... net of we hier iets tegen kunnen doen... ze zouden beter onze politici eens onder druk zetten met "code rood" tot ze stoppen met het land om zeep te helpen.

Denk nu niet dat ik alles hier uit de doeken ga doen... trouwens veel is er niet meer te vertellen... ik ben alleen terug naar ons grote bed verhuisd... mijn hoest is al wat verminderd en ik dacht dat het tijd werd 't manneke terug in bed te lokken want die sliep heel de tijd in de living in zijn relax... dus heb ik mijn mouwen opgestroopt en de bedden (het grote en mijn ziekenbed) verschoond en er tevens een extra donsdekbed opgelegd... manlief onder dwang de douche ingesleurd... daarna mezelf... toen moesten alle lakens gewassen en gestreken worden... een job die mijn hele weekend vulde... ik was wel afgepeigerd en het bed voelde zalig aan... nu nog die nakuch onder de knie krijgen en ik kan weer verder... het was dus geen Covid maar een vertrouwde ouderwetse bronchitis.

Vandaag komt mijn lieve poetshulp en woensdag de huisarts... het plan was onze jaarlijkse griepspuit maar ik weet niet of ik die al mag hebben nu... ach dan neemt hij maar manlief en ik later misschien... aan corona boosters doe ik niet meer mee... dat wordt een straatje zonder einde want hoe gaan ze anders van al die ingeslagen rommel af raken... booster 4 en 5 en 6 en... ik pas!

Voor de rest doe ik het kalm aan... zou een nieuwe afspraak moeten maken met de gastroloog maar met die kuch zie ik een gastroscopie nog niet zitten... nog maar even wachten en zuinig zijn met eten... weer een kilo eraf... ik ga 't manneke achterna... dat is een wandelend skelet... die dagelijkse oogdruppel gaat prima intussen... oefening baart kunst.

En we zijn vertrokken... na meer dan drie jaren geen verkoudheid of aanverwante artikelen te hebben gehad heb ik het nu zitten... vorige week stapte ik gezond de kliniek binnen voor mijn jaarlijkse oogcontrole... moest meer dan 2 uren zitten wachten in een propvolle wachtkamer... onverantwoordelijk vind ik het nu covid weer in de steigers zit... en 2 dagen later werd ik wakker met keelpijn... die keelpijn werd gevolgd door een loopneus, hoofdpijn, piepende borst, rillingen... dus waar denk je dan aan... vandaag de dokter laten komenen en die heeft me een covid test afgenomen... nu afwachten tot morgen voor de uitslag... tsj... ooit zegde onze huisarts eens dat je beter klinieken vermijdt want daar wordt je ziek van en ik moet hem geloven... blijkbaar zijn ze afgestapt van de voorzorgsmaatregelen... geen controle meer aan de ingang... stampvolle wachtzalen waar je dij tegen dij bijeengeperst zit... zouden ze misschien bedden op overschot hebben die gevuld moeten worden?

Wat de uitslag van de controle betreft dat was even een opdoffertje... er zijn natuurlijk ergere zaken maar het begin van glaucoom is ook niet zo leuk... en dat op mijn enige goede oog... dat wordt de rest van mijn leven druppelen... ik ga stilaan moeten overdenken een grotere medicijnkast aan te schaffen.

De dokter die ze stuurden vandaag is een "arts in opleiding"... in mijn ogen een piepjong ding en nog knap ook... hij deed zo zijn best om goed werk af te leveren dat ik begon te wanhopen of hij ooit nog zou vertrekken... hij vroeg op het laatst zelfs of ik hem nog iets wilde vragen... even kwam ik in de verleiding om een date want hij was bijzonder lief maar ik heb me toch kunnen inhouden... het idee van zijn reactie  deed me inwendig grijnzen... jaja ik heb soms van die rare gedachten.

Intussen zijn 't manneke en ik van bed gescheiden en kan ik zoveel hoesten en woelen als ik wil... het zilveren randje aan de donkere wolk... binnen 7 weken moet ik voor dat oog terug op controle en ik zie er echt tegenop omdat ik vrees dat mijn imuunsysteem verzwakt is door de jarenlange isolatie... trouwens een masker dragen is meer show want helpen doet het niet... bewijs geleverd.

La vie en rose... wie daar ooit heeft op gehoopt is bedrogen uitgekomen... oei dat klinkt weer pessimistisch... ni bang zijn ik ga niet zeuren...de voorbije week ging voorbij zoals gewoonlijk hier met stormwind afgewisseld met enkele luwe periodes... 't manneke is onvoorspelbaar geworden en ik heb me voorgenomen alles van me af te laten glijden zoals water van een eend... maar ja dat is gemakkelijker gezegd dan gedaan... zelfs eenden moeten regelmatig hun veren oppoetsen en invetten om droog te blijven... vandaag worden die van mij bijgeknipt en daarna ga ik ze eens extra goed verzorgen zodat ze glanzen en schitteren zoals in die TV reclames waar haarbossen worden tentoongesteld die je in het echt nooit te bewonderen krijgt... fake fake fake... dàt en woke woke woke... niet mijn droomwereld.

Het wordt een drukke week... vandaag de kapster... morgen worden mijn steunpilaren bijgenaamd "voeten" bijgewerkt en donderdag oogcontrole... jaja er zijn kosten aan het oud menske... alles verslijt en verzakt en verzwakt... het wordt alsmaar moeilijker het bij te houden... gisteren was mijn schoonmaakparel hier... de beste die ik ooit al had... en een echte turbo... na het werk wil ze altijd nog wat praten om haar Nederlands wat bij te werken en ze vroeg me of ik veel TV keek... nee dus want op TV krijg je niets dan afgelebberde ouwe koek of eindeloze kwebbelpartijen te zien en te horen... zij dus ook niet maar ze ging wel altijd na het werk op fitness of zwemmen of weet ik veel want ze "heeft dat nodig" nou vraag ik je... de energie hebben om na een hele dag poetsen nog al die dingen te doen daar kan mijn pover verstand niet bij... er lopen toch wonderlijke mensen rond op deze aardkloot.

De griepspuit ligt al in de frigo te wachten maar aan Covid vaccinaties doe ik niet meer mee... ze zijn al aan de vijfde ronde bezig... dat kan eindeloos blijven duren want Covid gaat nooit meer weg net zoals griep en "vallingen"... dan hebben we nog al die nieuwe vreemde ziektes die ons land binnen sluipen zoals apenpokken en wat nog meer... en maar prikken en maar spuiten... de economie is een puinhoop aan het worden behalve voor de medische sector want die worden er rijk van... zodoende!

Gisteren was het stormweer... nee niet buiten maar in huis... man wordt met de dag onleefbaarder en maakt rare sprongen... als hij zijn zin niet krijgt of denkt dat ik niet akkoord ga wordt hij woedend en begint met alles te gooien... een situatie die niet erg bevorderlijk is voor mijn maagklachten... ik heb een afspraak met de dokter gemaakt en ga een gastroscopie laten nemen... ik loop al veel te lang met deze klachten rond.

De week was chaotisch... alles wat kon mis gaan ging mis... mijn computer had weer last van wat virusjes... mijn tablet wilde niet opladen... mijn gsm viel uit en ik moest zoon om hulp vragen... gelukkig hebben we nog een vaste lijn... zelfs de bezorger van de supermarkt had problemen met zijn betaaltoestel en het duurde een hele tijd voor ik verstond hoe ik dan moest betalen... cash mocht niet... en de man sprak gebroken hollands dat is dus dubbel onverstaanbaar... tegenwoordig krijg je allerlei kleuren bezorgers aan je deur... prima dat die mensen werken voor hun brood maar een soort conversatie leiden is soms niet mogelijk... zoon is gekomen en heeft alles gefiktst... terwijl hij bezig was met mijn pc had man weer iets verprutst aan de afstandsbediening van de TV en ik kreeg het ook niet opgelost... weer gelukkig kon zoon het in orde maken... wat gaat het volgende zijn... ik zie het somber in... maar ik heb net een uitbundige douche genomen en me ingesmeerd waar er maar te smeren viel omdat ik me niet wil laten meeslepen in die golf van ellende... er moet iemand aan het roer blijven staan nietwaar.

Ik las over een of andere bekende dame die een biografie had geschreven dat dat boek haar redding was om haar emoties onder controle te krijgen... wel zo is het met mij ook gesteld... ik heb maar enkele trouwe lezers maar gewoon het van me afschrijven lucht me toch ietwat op... de problemen verdwijnen er niet van maar toch... ik zou ook wel een boek kunnen schrijven over mijn belevenissen in mijn lange leven maar de meeste zijn echt niet zo vrolijk... trouwens ik denk dat dit voor de meeste mensen opgaat... je kan niet leven zonder enig probleem te hebben... dus ik ga niemand vervelen met die van mij behalve hier op mijn blog dat toch bijna niemand leest... en aan degenen die het wèl doen mijn welgemeend excuus!

Ik zit nu even te rusten na gedane inspanningen... ja watte... verleden week lag ik plat op mijn rug en vandaag heb ik 2 uren in de tuin gesnoeid en zomerspullen opgeruimd... toen klopte ik me fier op de borst en daarmee was mijn pijp uit... terug wat gaan liggen maar ik ben gewoon rusteloos en daarom zit ik hier weer.

Gisteren dochter en schoonzoon op bezoek gehad... zo eens in de maand komen ze af... zoon gaf forfait zaterdag wegens de regen... hij weet dat ik niet echt gek ben op natte hond en hij komt altijd op zijn skates naar ons... de Kiko voorop en hij erachteraan... dan moet dat beest eerst afgedroogd worden maar met die dikke pels is dat geen sinecure.

Maandag kwam mijn poetshulp en dat werd tijd... na 6 weken op de Franse slag geflodderd moesten alle hoekjes eens duchtig uitgemest worden... ze is zelfs een half uur langer gebleven... zomaar... als dank gaf ik haar enkele armbanden die ik toch niet meer draag... zij blij... ikke ook... ongelooflijk wat men bijeen krijgt tijdens een lang leven... en mijn dochter wil niets van dat alles dus...

Mijn grommelpot is net de deur uit om brood te gaan halen... zijn laatste stokpaardje... het brood van de supermarkt is te dik gesneden en daar zit hij dan eindeloos over te zeuren... ik heb gezegd dat hij dan maar zelf brood gaat halen... ben benieuwd waar hij mee naar huis gaat komen... die man is echt niet te genieten... zit regelmatig te janken dat hij niet lang meer gaat kunnen rijden... ik neem mijn voorzorgen en laat alles thuis brengen... nu wil hij perse dat we terug zelf naar de supermarkt gaan... en hem tot rede brengen gaat niet... vroeger met hem gaan winkelen was al een opgave... moest de hele tijd hem gaan zoeken... en in zijn toestand is het helemaal niet te doen... maar hij wil perse de baas blijven spelen... ik wil wedden dat hij met een zak vol snoep thuis komt tenminste als hij geld genoeg heeft want digitaal betalen kan hij niet... ik wacht in spanning af.

Moest er iemand me gemist hebben... ik ben terug hoor... mijn pc had al een hele tijd van die irritante grillen... plots uitvallen... virusmeldingen die dan toch geen virus bleken te zijn... enfin ambetant tot en met... zoonlief heeft de koe bij de horens gevat en de invalide op zijn motor geladen om thuis te opereren... dat is nu gebeurd... de patient is weer thuis en ik zit natuurlijk met de nazorg zijnde alles weer terug op zijn vertrouwde plaatsje zetten... inloggen waar er moet ingelogd worden... etc. etc... dat is allemaal niet zo erg moest ik niet met een springende muiswijzer zitten... dat ding gedraagt zich als een hondenvlo en wipt alle kanten op... niet die muis maar de wijzer... ik word er zelf springerig nerveus van.

Deze week veel gelegen... plat op mijn rug... het enige wat de pijn kan verlichten als ik weer eens zo'n vervelende opstoot heb... om de zoveel weken of soms maanden heb ik prijs... knagende pijn in de bovenrug... kan dan geen 5 minuten in dezelfde houding zitten of staan... dat duurt gewoonlijk een 2 weken en dan is de bui over... ik hoop maar dat het deze keer idem dito is... ben al een hele week aan de sukkel... de was in de machine proppen en gaan liggen... de vaat doen en gaan liggen... en zo verder... het voordeel van oud zijn en op pensioen is dat je tijd genoeg hebt... we kregen ook nog visite van vrienden en die middag heb ik knarsentandend moeten doorstaan... tja je kan de mensen niet ontvangen in je bed en afzeggen was geen optie nu we eindelijk nog eens samen kwamen... ik heb het toch maar overleefd.

De rest van de week was somber en nat en saai... niets om over naa rhuis te schrijven... dus dit wordt een heel kort logje... volgende keer beter.