Het verbaast me altijd weer dat uiterst-rechtse partijen voor de dag komen met een ideologie die tweehonderd jaar oud is, nl. het nationalisme. Immers, nationale gevoelens waren een uitvloeisel van de Romantiek. Logisch in feite, want als men begint met het verheerlijken van "de" gevoelens, dan worden gevoelens van aanhankelijkheid aan de geboortegrond en aan eigen land en eigen volk ook op een voetstuk geplaatst als zijnde onaantastbaar. Onlogisch is het dan weer dat men zulke gevoelens zou moeten koesteren voor de grond waar men TOEVALLIG geboren is. Een Brit had evengoed een Ier van Belfast kunnen zijn, een Irakees even zo goed een Amerikaan,enz. Alhoewel het nationalisme reeds twee eeuwen bestaat, is het in het licht van de gehele menselijke geschiedenis een tamelijk recent verschijnsel want voor 1800 bestond het niet. Ik beschouw het dus simpelweg als een tijdelijke afwijking die haar beste tijd heeft gehad. De grandioze mislukking van het Derde Rijk zou toch voldoende moeten aangetoond hebben dat nationalisme een romantische bevlieging was met meer dan akelige nevenwerkingen. Daarom wil ik mijn titel veranderen en schrijven: nationalisme IS romantiek!
Over allerlei vormen van extremisme zou ik graag de volgende woorden willen citeren: "De bedenking, de zijsprong, het vrolijke wantrouwen, de spotlust zijn blijken van gezondheid: al het onvoorwaardelijke hoort in de pathologie thuis." (uit "Voorbij goed en kwaad" van Friedrich Nietzsche.)
Wie gisteren de "Laatste show" op Eén heeft gezien, zal moeilijk ongevoelig hebben kunnen blijven voor de charmes van 's werelds beroemdste operazangeres Cecilia Bartoli. Zij die met recht en rede een "diva" mag genoemd worden, gedroeg zich als een gewone Italiaanse vrouw: temperamentvol en spontaan. Haar goedlachsheid werkte erg aanstekelijk. Al vond ik het jammer dat het interview met haar maar een kwartier duurde, toch had zij mijn humeur in die korte tijdspanne positief beïnvloed. Bij haar kreeg ik het eigenaardig gevoel dat zij wel zou passen in de eigen familiekring zonder geïntimideerd te worden door haar reputatie omdat haar menselijk gedrag je dat zou doen vergeten. La Bartoli mag dus op twee gebieden groots worden genoemd, op muzikaal én op menselijk vlak. Een hele prestatie.
Bij het kijken naar de TV-serie "ROME" op Canvas, is er iets dat me vooral op- en bevalt: je komt echt terecht in een heidense wereld. Logisch eigenlijk, want het verhaal speelt zich af voor de geboorte van Christus, het zou belachelijk geweest zijn de personnages het nu veel gebruikte "Jesus" te horen uitspreken! Voor de opkomst van het christendom lagen medelijden en naastenliefde nog niet goed in de markt, ze bestonden wel maar ze werden enkel door een paar marginalen in praktijk gebracht. Dit is juist het positieve aan deze historische serie, men heeft zich de pre-christelijke wereld ver-BEELD. Ik vergelijk dit nu met de film "SPARTACUS" uit 1960. Daarin werd een idealist ten tonele gevoerd die ten strijde trekt tegen de slavernij en een romantische liefde beleeft met een slavin: het leek wel op een christendom avant la lettre! Langs Rome om (maar leiden niet alle wegen naar Rome ?) werd ook de tijdsgeest van de jaren '60 weerspiegeld: opkomen voor de onderdrukten (Che Guevara) en het verheerlijken van de liefde. "Spartacus" gaf ons dus vooral een beeld van 40 jaar geleden, niet zozeer van 2040 jaar geleden. Daartegenover hebben we nu het Rome dat we in deze schitterende Amerikaanse serie te zien krijgen en dat is dan een weergave geworden van onze tijd. Onze maatschappij is veel harder dan 40 jaar geleden, velen proberen zich op niets ontziende wijze een weg te banen naar de top en de liefde (?) is één van de middelen om daar te geraken. Daarenboven leven we nu om zo te zeggen in een post-christelijke wereld. Elke tijd creëert dus zijn eigen Rome en gaat ervan uit dat dat de definieve versie is. We zullen dat wel zien over 40 jaar!
Mensen die de jaren zestig hebben meegemaakt, hadden toen onmogelijk kunnen denken dat er veertig jaar later een zwarte vrouw Minister van Buitenlandse Zaken van de Verenigde Staten zou worden. Nog minder hadden zij het zich kunnen verbeelden dat zoiets zonder protest (van de blanke meerderheid) zou kunnen gebeuren. En al helemaal niet hadden zij maar in de verste verte kunnen verwachten dat zo een benoeming dan nog zou plaatsvinden door een erg conservatieve president. Dit maar om aan te tonen hoe onverwacht en ook verwarrend de loop van de geschiedenis wel kan zijn.
Condoleezza (wat een prachtige naam!) Rice is nu de tweede machtigste persoon van het machtigste land ter wereld. Als men bedenkt dat zij afkomstig is uit de zuidelijke staat Alabama waar er tijdens haar kinderjaren nog rassenscheiding bestond, dan is haar hoge positie van nu wel een revanche van jewelste. Zij die vroeger als minderwaardig werd beschouwd, wordt nu op plechtige wijze ontvangen door de groten der aarde! Mevrouw Rice oefent haar ambt uit met een grote waardigheid, een vrouw met klasse die zich stijlvol kleedt en op een beheerste en gedecideerde manier haar verklaringen aflegt. Haar verschijning dwingt niet alleen gezag af maar zij weet ook te charmeren, men moet daarvoor maar eens kijken naar de ogen van de staatsmannen die haar ontmoeten. Met moeite weerstaan zij aan de drang om haar te omhelzen! Dit voor wat haar uiterlijk betreft. Als minister die aangesteld is door president Bush kan zij natuurlijk alleen maar zijn visie vertolken, iets wat voor haar geen enkel probleem is want zij staat bekend voor haar loyauteit. Dat zij dit op een bekwame manier doet, staat buiten discussie. Men heeft haar nog niet op stommiteiten of fouten kunnen betrappen, zij kent de wereldpolitiek als geen ander. Ik verwacht dan ook dat zij de vedette in de regering-Bush zal worden, alleszins een Amerikaans minister die nog zonder problemen de wereld kan rondreizen. Indien Condoleezza Rice er ooit aan denkt om in 2008 mee te doen aan de presidentsverkiezingen, dan is deze job daar wel een ideale voorbereiding op, zij zal dan zeker genoeg ervaring opgedaan hebben om een bekwaam president te worden. Is het presidentschap van George W.Bush misschien alleen maar de aanloop naar de eerste zwarte vrouw als president van de Verenigde Staten ?!
Ik ben nooit een grote fan geweest van Guy Verhofstadt maar als ik nu lees wat hij in zijn nieuwste boek schrijft, dan wil ik hem veel vergeven ! Ik heb zijn "De Verenigde Staten van Europa" niet gelezen, wel uittreksels ervan in de krant evenals een groot interview met hem. Daaruit kan ik alleen maar besluiten dat hij het bij het rechte eind heeft om de eenvoudige reden dat er voor Europa geen andere mogelijkheid bestaat dan samen te werken. Toch is het goed dat het nog eens klaar en duidelijk wordt gezegd. Ik schrijf hier met klem "geen andere mogelijkheid" omdat ik toch moeilijk kan veronderstellen dat de waanzin van het nationalisme een mogelijkheid zou kunnen zijn, iets wat in de negentiende (!) eeuw al door Friedrich Nietzsche naar de prullenmand werd verwezen.
Het komt regelmatig voor dat mensen die fanatiek gelovig zijn nogal huiverig staan tegenover kritisch denken en tegenover de vrouwen. Het eerste omdat het hen zou kunnen doen twijfelen aan hun geloof, m.a.w. zij staan niet erg sterk in hun schoenen, het tweede omdat zij daardoor in bekoring zouden kunnen gebracht worden, dus ook hier voelen zij zich onzeker. Zij hebben als het ware een panische angst om bezoedeld te geraken, zowel geestelijk als lichamelijk. Hebben deze gelovigen er al eens aan gedacht dat "het denken" en "de vrouwen" beide geschapen zijn door de God die zij zo vereren ? Zij vinden het dus toelaatbaar om een bepaald deel van Zijn schepping te bekritiseren of zelfs te negeren ! Waar halen zij het lef vandaan om Hem terecht te wijzen ?! Wat ik hoogmoed noem is voor hen waarschijnlijk godsvrucht, het hangt er maar van af door wie de woorden worden gehanteerd.
Wie het één en ander over de opkomst van het nazisme gelezen heeft, weet hoe Hitler erin geslaagd is om zo populair te worden bij verschillende groepen kiezers van totaal uiteenlopende gezindheid. Zijn methode was erg sluw en hypocriet terzelfdertijd: hij beloofde namelijk aan elke groep datgene wat zij het meest wilden horen. Aan de rijken beloofde hij minder belastingen, aan de werkgevers minder lasten, aan de werklozen meer werk, aan de militairen een sterk leger, enz. Al deze kiezers keerden dan tevreden huiswaarts en besloten dan maar te stemmen op de man die hun problemen wel zou oplossen want de anderen waren toch alleen maar "politiekers", dus corrupt en niet bij machte hun beloften waar te maken. Zelfs wie niets gelezen heeft over het nazisme, weet hoe het daarna is afgelopen. Niet al te best, mogen wij zeggen. Ik wil dit even in herinnering brengen omdat er ook nu weer "leiders" rondlopen met een zelfde sluwe en hypocriete ingesteldheid met als enig doel de macht te veroveren en, goed bekeken van hen, eveneens langs democratische weg .
Volgens hetgeen ik onlangs in de kranten gelezen heb, zou islamofobie niet getolereerd worden door bepaalde mensen. Ik vind zo een houding werkelijk belachelijk. Want het woord "islamofobie" betekent toch alleen maar: angst voor de Islam. Mag men dus geen angst meer hebben voor een bepaalde godsdienst ? Ik zelf heb angst voor de Evangelische Kerken in de Verenigde Staten. Moet ik daarvoor veroordeeld worden ? Waarschijnlijk niet want zij zijn christelijk dus dan is er geen vuiltje aan de lucht wanneer men daar bang voor is. Waarom dan al die drukte over "islamofobie" ? Het is zelfs geen angst voor een bepaalde bevolkingsgroep want er zijn toch ook vrijzinnige Marokkanen en Turken en zelfs Vlaamse moslims. Is de Islam nu ineens een godsdienst geworden die boven alles verheven is ?! Blijkbaar wel als men bepaalde hysterische reacties hoort. Maar dat is eigenlijk niet te verwonderen want in het achttiende vers (soerat al-kahf) van de Koran leest men het volgende: "Lof zij God die het boek tot Zijn dienaar heeft neergezonden en die heeft gemaakt dat het geen afwijking heeft, een boek dat juist is". (pagina 200 van de Nederlandse vertaling door Fred Leemhuis) Sommige mensen schijnen dat dus lettelijk zo te aanvaarden met alle gevolgen vandien.
Zanger Antoine (van "Château Bravoure") raadde mij onlangs aan om eens de nieuwe CD ( "Exhale" ) van Ilse Duyck te beluisteren. Omdat ik al meermaals ondervonden heb dat hij echt iets kent van muziek (zijn eigen optredens bewijzen dat) heb ik zijn raad ter harte genomen en ik moet bekennen dat ik aangenaam verrast was. Ilse Duyck is een begenadigde Vlaamse zangeres met een mooie stem die zich erg leent tot het zingen van jazzmuziek. Met zwier en schijnbaar moeiteloos baant zij zich vokaal een weg door haar eigen meeslepende composities. Zij wordt daarin bijgestaan door een stel erg professionele muzikanten die de pannen van het dak spelen en die haar stem prachtig omkaderen. Vooral de pianist (misschien omdat ik zelf piano heb gespeeld ?) heeft mijn aandacht getrokken: het is een waar genoegen te horen hoe hij de klanken uit zijn klavier tovert. Ik vergeet echter niet de andere muzikanten die niet minder begaafd zijn. De gitarist bijvoorbeeld evenals de andere begeleiders gaan evenmin onopgemerkt voorbij. Heel deze CD bezit daarenboven een eenheid van stijl en een erg verleidelijke klankkleur zodat een uurtje prachtige moody jazz gegarandeerd is. Genieten maar !
Ik herinner me nog goed toen ik een paar jaar geleden toevallig de videoclip van "Frozen" (een woord dat nu "bevrozen" is!) voor de eerste keer te zien kreeg. Daarvoor was ik nooit een fan van Madonna geweest, ik vond haar muziek te commercieel en te weinig origineel. Toen ik echter "Frozen" had beluisterd en bekeken, was dat op slag veranderd. De melodie, de manier waarop gezongen werd plus dan nog de fantastische beelden erbij zorgden ervoor dat dit nummer onuitwisbaar in mijn geheugen gegrift stond, meer nog, ik ben direct de CD gaan kopen en deed dit ook met haar twee volgende CD's. Voor mij is "Frozen" dus een keerpunt geweest in mijn beoordeling van het fenomeen Madonna: een pre-frozen periode en een post-frozen om zo te zeggen ! Groot was dan ook mijn verbazing toen ik vernam dat dit nummer niet meer op de radio mag gedraaid worden en ook niet meer verkocht, dit na een klacht van een individu uit Moeskroen die beweert dat Madonna vier maten uit zijn meesterwerk heeft gestolen. Zelfs indien dit zo is, laten we hier maar niet twijfelen aan de muzikale deskundigheid van de rechter, dan komt die uitspraak bij mij alleszins over als lichtelijk absurd, zelfs surrealistisch. Er bestaat zo iets als de letter van de wet en de geest van de wet. Volgens de letter van de wet heeft Madonna vier maten "gestolen", maar volgens de geest van de wet heeft het waarschijnlijk niets met diefstal te maken. Welke zangeres kan uit duizenden songs onthouden waar, wanneer en van wie zij ooit een bepaalde melodie heeft gehoord en dan nog meer dan tien jaar later ? Ik ben er dus zeker van dat Madonna bij het schrijven van het gewraakte nummer onbewust vier maten heeft gebruikt zonder dat zij het zelf beseft heeft. Waarschijnlijk wenste deze rechter Moeskroen op de wereldkaart te zetten en heeft hij daarom geopteerd voor de letter van de wet !
Ik wil vandaag wijze woorden citeren van Johan Anthierens : "Een veldheer haalt zijn inspiratie op het veld van eer waar hij geschiedenis schrijft met het bloed van zijn soldaten." Ik haal dit uit het boek "Leve mij" (uitgeverij Van Halewijck) dat een ruime keuze biedt uit teksten die zijn hele carrière omspannen. Niet te missen lektuur, zowel qua inhoud als qua stijl !
De titel van dit boek van de Israëlische schrijver Amos Oz geeft goed de inhoud ervan weer. Het is echt een verhaal vol liefde en vol duisternis. Met veel liefde vertelt Oz over zijn familie, soms erg ironisch maar altijd vol begrip voor hun menselijke zwakheden. Duisternis is er eveneens genoeg aanwezig: dit is immers het verhaal van de zelfmoord van zijn moeder. Het portret dat hij van zijn moeder schildert is het meest aangrijpende van dit boek, het is erg sec geschreven en met een enorm inlevingsvermogen gesuggereerd zodat bij het lezen de rillingen over je rug lopen. Samen met haar stap je als het ware mee haar dood tegemoet, een dreigend noodlot waar niet aan te ontsnappen valt. Zo te zien zou men misschien kunnen denken dat dit een zwaarwichtig boek is dat moeilijk te verteren valt, toch is dit niet zo, er duiken regelmatig passages op die echt op de lachspieren werken zoals bijvoorbeeld dat tafereel waar de vader het pakje opent met de eerste exemplaren van een door hem uitgegeven boek of de beschrijving van de fanatieke kuisdrang van zijn grootmoeder. De sfeer wordt door Amos Oz altijd op een erg sensuele manier weergegeven zodat je bijna het stof en de vuiligheid proeft van het toenmalige Jerusalem (jaren '40 van de vorige eeuw). Dit boek is echter niet alleen het verhaal van de familie Klausner (een naam die Amos daarna veranderd heeft in het Hebreeuwse Oz), maar ook het ontstaan van Israël wordt er heel subtiel in verweven: in dit geval een noodzakelijk iets want men maakt niet elke dag mee dat er een nieuwe staat wordt opgericht. Dat zoiets een grote impact heeft op de personnages in het verhaal spreekt dan ook voor zich. Maar spreken over dit boek is één ding, het aandachtig lezen is waar het écht om te doen is !
De Vlaamse Fatma Pehlivan (van Turkse afkomst) is er het beste bewijs van hoe mensen van vreemde afkomst zich weten te integreren zonder daarom hun eigen cultuur op te geven. Iemand die thuis is in twee culturen heeft toch een ruimere visie dan iemand met maar één cultuur. Tijdens het lezen van haar boek "Enkele reis Istanboel/Brussel Wetstraat" had ik de hele tijd de indruk dat zij dezelfde waarden verdedigt die haar partijgenote Freya Vanden Bossche eveneens aanhangt. Het is dus volkomen terecht dat zij op het einde het volgende schrijft: "Mocht ik in Turkije leven, dan zou ik voor dezelfde normen en waarden opkomen." Inderdaad, dezelfde normen en waarden, maar vanuit een andere gezichtshoek. Als zo iets de Vlaamse identiteit al doet wankelen, dan is het maar povertjes gesteld met die identiteit en dan is dat zeker NIET de schuld van "de anderen", wie die anderen dan ook mogen zijn !
De reportage in Panorama (20 november) over de Kosovaar die wapens inzamelt voor Kosovo vond ik onthutsend. Om twee redenen, eerst en vooral omdat men kon zien hoe gemakkelijk men in de Verenigde Staten wapens kan kopen en die dan verzenden. Als deze Kosovaar daarin slaagt dan kunnen andere mensen zonder scrupules dat ook doen. Wie weet zijn er voor het ogenblik op die manier verschillende transacties aan de gang: dat belooft voor de toekomst ! Onthutsend ook omdat deze Kosovaar ondanks zijn gewetenloze handelen toch altijd sympathiek bleef: met een charmante glimlach en op een kalme toon legde hij uit waarom hij zulke dingen deed. Bepaalde van zijn uitspraken hadden iets sinister en dreigend : het was duidelijk dat fanatisme hem niet vreemd was. Deze reportage was in die zin verwarrend omdat erin werd aangetoond dat men terzelfdertijd iemand wel op moreel vlak kan veroordelen maar hem toch moeilijk kan verafschuwen. Ik voorspel dan ook dat deze Kosovaar een held voor zijn volk zal worden omdat hij alle eigenschappen bezit waaruit helden gemaakt worden: onbuigzaam, toegespitst op één doel, een verleidelijke zelfverzekerdheid, onbevreesd tot op het roekeloze af en daar bovenop dan nog een grote dosis charisma.
Zangeres Kate Bush heeft ongeveer dezelfde leeftijd als Madonna. Hiermee houdt elke vergelijking tussen beide zangeressen dan ook op. Kate (ik noem haar zo omdat zij dit zelf zo op de hoes van haar CD zet) is een dichteres/ zangeres die haar parels van klanken over de wereld uitstrooit wanneer het haar past, anders zwijgt zij. Dit heeft zij duidelijk aangetoond door de luisteraars meer dan tien jaar te laten wachten op haar nieuwe CD "Aerial". En blijkbaar heeft die lange wachttijd haar niet in de vergetelheid ondergedompeld, wel integendeel als ik de reacties her en der op het internet lees. Opnieuw is zij erin geslaagd om heel breekbare, broze songs ten gehore te brengen: bij het beluisteren van haar CD zou ik het zelfs ongepast hebben gevonden om in een krant te bladeren uit vrees de betovering te doorbreken! Haar subtiele manier van zingen dwingt je eigenlijk om stil te blijven luisteren, want wat zou je anders ondertussen kunnen doen: elke handeling zou als een vloek overkomen in die bedwelmende klankwereld. Een ander opmerkelijk kenmerk van Bush (met haar naamgenoot is zeker geen vergelijking mogelijk !!! ) is het erg vrouwelijke karakter van de muziek die zij creëert. Het is een welgekomen tegengif tegen zovele andere hedendaagse popmuziek die van agressie een kwaliteit probeert te maken, zowel wat teksten betreft als qua uitvoering. Nee, Kate Bush schenkt ons ONEIGENTIJDSE muziek die erg persoonlijk is, speciaal en toch genietbaar voor een breed publiek. Doe zo verder, Kate, maar laat ons niet meer zo lang wachten !
Omdat het zaterdag is en ik niet veel zin heb om na te denken, ga ik gewoon nog eens een paar woorden citeren van de Russische schrijfster Marina Tsvetajeva. Hoe meer ik van haar lees en herlees, hoe meer ik van haar hou !
De woorden die hierna volgen kan men vinden in haar biografie, geschreven door Viktoria Schweitzer, die met veel begrip en erg gedetailleerd het leven van deze grandioze vrouw weergeeft. De levenshouding van Tsvetajeva wordt bondig samengevat in de volgende zin: "IK BEN EEN VAN ALLEN, VOOR EN TEGEN ALLEN."
Het overlijden van Maurits Coppieters zal een grote leegte nalaten in de Vlaamse politieke wereld. Of zou dat toch moeten doen. Tot op het einde van zijn leven is hij een gedreven politicus geweest die de politiek niet gebruikte om carrière te maken maar om iets voor de mensen te doen: hij is nooit genezen van zijn idealisme en voor één keer was "ziekte" heilzaam. Hij was ook een man met klasse, geen populist zoals er nu al te veel rondlopen. Toen ik in de jaren zestig van de vorige eeuw eens naar een meeting van de toenmalige Volksunie was gegaan, heb ik Coppieters daar zien en horen spreken. Die gebeurtenis heeft op mij een diepe indruk nagelaten, zo diep zelfs dat ik tot het einde toe zijn politieke carrière ben blijven volgen. De laatste jaren werd er veel gesproken over Nieuwe Politiek, maar ik heb alleen maar de woorden gehoord, bij Maurits Coppieters heb ik de daden gezien ! Dat was nieuwe politiek avant la lettre. Politici zouden hem het beste kunnen gedenken door wat van zijn integriteit over te nemen, dat zou een goed begin kunnen zijn.
Al meer dan dertig jaar denk ik eraan om de romans van Charles Dickens te lezen. Vroeger heb ik het nooit gedaan omdat ik altijd dacht dat Dickens een romantisch schrijver was van sentimentele verhalen, en misschien was hij dat ook, en daarna ben ik er niet toe gekomen omdat ik bijna geen romans meer lees, mijn voorkeur gaat meer en meer uit naar geschiedkundige boeken of essays of andere nonfictie. Maar zoals het mij zo dikwijls al overkomen is, bracht het toeval me weer op het pad van die populaire Britse auteur. Toen ik in mijn bibliotheek op zoek was naar een bepaald boek, werd mijn aandacht ineens getrokken door een boek van Godfried Bomans: "Dickens, waar zijn uw spoken ?". Het gevolg was dat ik dit uit de kast heb gehaald en erin ben beginnen lezen. Het enthousiasme waarmee Bomans over Dickens schrijft, is zo aanstekelijk dat ik nu toch geneigd ben om me in die "sentimentele" romans te verdiepen. Hij huldigt niet alleen uitvoerig het talent van deze schrijver maar hij vertelt ook over de strijd die er bestond tussen Dickens en die andere grote schrijver van de negentiende eeuw, nl. William Thackeray. Deze laatste was intelligenter dan Dickens maar bezat niet diens schrijverstalent. Ik wil hier uitvoerig citeren wat Bomans daarover zegt: "Thackeray, met zijn veel fijnere intelligentie, begreep Dickens volkomen. Hij schatte hem hoog, en tegelijk kon hij met de beste wil van de wereld een glimlach niet weerhouden. De hoogschatting kwam voort uit het besef de mindere te zijn in loutere scheppingskracht, de glimlach uit het bewustzijn superieur te zijn van geest. In beide had hij gelijk. Maar hij kon niet vergen dat Dickens de situatie doorzag en berustte erin. Hij zag in, dat, als Dickens Thackeray begreep, hij zou ophouden Dickens te zijn." Het is met zulke zinnen dat Bomans me bekoort en dat zal blijven doen.
Kim Cattrall, de verleidelijkste actrice in de TV-reeks "Sex and the city", heeft een boek gepubliceerd met als titel: "Seksuele intelligentie". Ik heb dit boek nog niet ingekeken maar ik heb het wel al in stapels in de boekhandels zien liggen zodat ik wel het kaft kan bespreken. De foto van Kim Cattrall is in zwart-wit wat op zich al origineel is in deze tijd van felle en flikkerende kleuren. Zij poseert volledig naakt maar zonder dat er iets onbetamelijks te zien is. Tussen haakjes: ik denk dat er bij haar NIETS onbetamelijks is en waarom gebruikt men dit woord bijna uitsluitend wanneer het met bloot te maken heeft ?! Foto's van gruwelijk verminkte lijken vind ik heel wat onbetamelijker, maar dit tussen haakjes. Kim Cattrall kijkt recht in de lens waardoor zij de lezer als het ware in de ogen kijkt. Haar blik oogt intelligent en ietwat ondeugend, alsof zij elk ogenblik kan beginnen lachen. Daardoor krijgt haar verleidelijkheid een speels karakter , een verwijzing naar de TV-reeks. Omdat er geen enkele achtergrond te bespeuren valt, staat zij in het volle licht van de schijnwerpers. De manier waarop zij poseert is erg stijlvol, zij lijkt bijna gebeeldhouwd maar dan een beeldhouwwerk dat niet doods is maar erg levend. Kortom, de vormgeving van deze uitgave krijgt van mij tien op tien. Als de inhoud even goed is, dan is dit een boek dat het verdient om een tophit te worden. Het weze haar gegund!
Ik ben michel1946, en gebruik soms ook wel de schuilnaam Mic.Van..
Ik ben een man en woon in Gent (België) en mijn beroep is fotograaf.
Ik ben geboren op 13/07/1946 en ben nu dus 78 jaar jong.
Mijn hobby's zijn: literatuur, film, muziek, geschiedenis, reizen.
Met deze foto wil ik mezelf enigszins profileren.