Mężczyznę z pieskiem spotykam każdego dnia.
Z daleka unosi prawą rękę — gest tak stały,
jakby czas go nie dotyczył.
Od lat tak samo, bez słów,
a jednak z pewną cichą znajomością.
Często to mi wystarcza.
Są jednak inni, od których trudno mi się oderwać podczas spaceru z psem.
Jeden z nich słucha wyłącznie siebie.
Mówi jak pociąg, który nie zna hamulców.
Nie ma miejsca na pytanie —
bo zanim je przemyślę, chwila już minęła.
Tak to trwa od wieków, można powiedzieć.
Rano jestem jeszcze trochę nieobecny
i idę jak wszyscy tą samą trasą
przez mały park na końcu mojej ulicy.
A jednak uświadamiam sobie,
że jest we mnie więcej przestrzeni,
niż dotąd dopuszczałem.
Od niedawna wybieram inną drogę.
Wychodzę z domu
i patrzę w przeciwną stronę.
Ulica z droższymi, wolnostojącymi domami,
z dwoma lub trzema samochodami przed wejściem,
z ładowanymi bateriami aut elektrycznych.
Rzadko kogoś tam spotykam o tej porze,
chyba że szkoły znów są otwarte.
Wtedy dzieci są szybko odwożone
do przedszkola lub pobliskiej szkoły.
Przywozi się je w dużych czarnych samochodach,
niemal identycznych w modelu i kolorze.
Rodzic wbiega do środka,
mówi dziecku czułe słówka,
machając na pożegnanie.
Rodzice z sąsiedniej szkoły również przyjeżdżają „pudłami”.
Czasem na rowerach cargo —
to ci z kilkorgiem dzieci.
Kobiety, a czasem jeden mężczyzna,
rozmawiają, przygotowując dzień do startu.
Rozumiem ich.
W domu czeka pranie i inne powtarzalne obowiązki.
W mojej pamięci to niekończące się drogi.
Ale tak — to część wyboru wychowania.
Są też rodzice, którzy pędzą do swoich czasowo ograniczonych prac
w równie dużych czarnych kabrioletach.
Po spacerze z moim psem, Mikosem,
zostają jeszcze ci, których nazywam
„rodzicami z miejsca postoju”.
Wciąż mają sobie coś do przekazania —
albo do wymyślenia.
Wiem, że takie spotkania są dla nich potrzebą życiową.
Nie wiem, jak wygląda ich wieczór,
gdy partner wraca z pracy.
Może odbywa się podobna sesja,
tylko na innym poziomie.
Czy miłość wtedy błyszczy,
czy raczej wzdycha się nad rutyną?
„Twoja mama dzwoniła… zrobiłam coś prostego na obiad,
bo przy blacie było duszno.
A wiesz, kto odchodzi z mojej pracy?
Nie zgadniesz.”
Razem palą papierosa na tarasie zbyt dużego ogrodu.
Dzieci proszą o uwagę,
cieszą się, że mogą chwilę pobawić się z mamą i tatą.
Powinny pójść spać lekko zmęczone,
po ciepłej kąpieli.
Z własnego doświadczenia wiem,
że spokój rzadko przychodzi łatwo.
Są oczywiście zasady pedagogiczne,
ale zmęczenie woła o krótkowzroczność i nerwowość.
Wiadomości z całym swoim nieszczęściem mijają.
Oszczędzę wam resztę wieczoru.
A chodziło przecież o mężczyznę z pieskiem
z początku mojego gadania.
Spotkałem go na przystanku autobusowym
przy drodze do Eindhoven.
I tak — po raz pierwszy od lat wymieniliśmy słowa.
Zapytałem, dokąd jedzie,
widząc jego walizkę wskazującą na podróż zagraniczną.
„Do Bangkoku.”
„To pewnie dotrze pan tam w przyszłym tygodniu”, zażartowałem.
„Nie, jutro w ciągu dnia.”
Zrozumiałem, że jeździ tam co roku.
Jest życzliwym człowiekiem,
gotowym na krótką wymianę zdań.
„A pan dokąd?”
Odpowiedziałem: „Do Eindhoven.”
„Pan już chyba nie pracuje?”, zapytał,
widząc moją torbę z laptopem.
Autobus przyjechał punktualnie.
Usiedliśmy naprzeciw siebie
i kontynuowaliśmy lekką rozmowę.
Kobieta usiadła obok mnie.
„Tak mogę patrzeć do przodu, gdzie jedzie autobus.”
Walizka mężczyzny górowała nad nią jak wieża.
Zaśmiałem się: „To niewiele pani zobaczy.”
Odpowiedziała śmiechem
i powiedziała, że chce patrzeć na ekran w lewym górnym rogu.
„Czy wysiada pani po drodze?”
„Nie, na końcu.”
„To nie musi pani patrzeć na ekran”, zażartowałem.
„Przyłapał mnie pan”, powiedziała.
Uśmiechnęła się jeszcze przy wysiadaniu.
Podróżny zapytał, czy na dworcu jest supermarket.
„Tak, po prawej stronie.”
Przeszedłem przez budynek stacji
i poszedłem z tłumem w stronę miasta.
Nagle pomyślałem o kawie
i zobaczyłem Bakker Bart na rogu,
z ludźmi siedzącymi na wysokich stołkach.
Wiało przyjemnie.
Wziąłem zwykłą kawę
i obserwowałem przechodzących.
Nie byłem w pełni obecny.
Starszy mężczyzna spadł z roweru tuż przede mną —
prawie do mnie to nie dotarło.
Zostałem siedzieć.
Sześć osób rzuciło się do pomocy.
To mnie uratowało przed moją opieszałością.
Po kilku słowach mężczyzna został podniesiony.
„Uderzyłem w ten słupek…”
Po dwóch minutach wskoczył na rower
i odjechał.
Spojrzałem na telefon — brak internetu.
Oddałem pusty kubek
i poszedłem dalej w miasto.
Zauważyłem, że o tej wczesnej porze
tarasy były już pełne.
„Jak za granicą”, pomyślałem.
Відчужений
