Wil je meer lezen over het nestje bordercolliepups en hun ontwikkeling de eerste 8 weken kijk dan eens op www.hettysite.nl weblog 1 vanaf 1 juni 2007. Het was zo mooi om mee te maken dat ik er een kinderboekje over schreef. Dit dierenprentenboekje is te koop. Scotty vertelt over wat hij beleefde vanaf het moment dat hij geboren werd tot hij zich op z'n gemak voelde bij z'n nieuwe baas. Meer informatie over "Ik ben Scotty" en hoe je het unieke boekje kunt bestellen, is op de website www.hettysite.nl te lezen onder het kopje Kinderboekjes. Welkom!
De pups van Tessa en Scott waren een geweldige ervaring!
Een paar pagina's uit het kattenprentenboekje IK BEN MONIEK. www.hettysite.nl
of de belevenissen van een Achterhoekse in Drenthe
17-12-2012
Kerstmarkt bij Ep en Dirkje
Theenk, de mooie boerderij van Ep en Dirkje van Zeyts leent zich goed voor
een Kerstmarkt.
'Ik hebbe neet vernommen daj in bedde kwamen en neet
da-j der weer uut gingn, zei ik vanmorgen tegen Wim toen ik beneden kwam. Het
was een volle dag gisteren. Het was een aangename reis per trein naar Zutphen en
terug. Arriva heeft splinternieuwe treinen ingezet in dit deel van Oost
Nederland, voorzien van de nieuwste snufjes. Opklapbare tafeltjes,
internetbereik, gewoon comfortabel. Ben haalde me op om naar de Kerstmarkt bij
Dirkje en Eppie van Zeyts te brengen, georganiseerd door het koor waar Diny lid
van is. Diny druk was met de verkoop van de in de week ervoor vakkundig in
elkaar geknutselde kerststukken. De verkoop van glühwein, erwtensoep, wafels en
koffie met gebak deed de rest. Ik was niet van plan veel in te slaan, ik was
immers met de trein! Toch kon ik het niet laten om een mand met kerstgroen voor
buiten en een heel natuurlijke bak voor binnen te kopen. Die blijft bij Ben en
Diny buiten staan tot we volgende week terug komen voor de jaarlijks
terugkomende verjaardagen. Op een gegeven moment was er een man aan het zoeken
tussen al het kerstgroen. Hij keurde al de vrolijke kerstbakken af. Ik zoek iets
sobers, zei hij. Ik zag het meteen: een man die weet wat hij wil: geen goud,
zilver of rode appeltjes en nam hem mee naar het mooiste kerststuk gemaakt van
enkel natuurlijk materiaal. Dat is het, dat bedoel ik nou. Hij bedankte me
voor het advies en ging tevreden naar huis. Het was een mooi en warm plaatselijk
gebeuren dat af en toe opgeluisterd werd door het koor. Het resultaat was er ook
naar: ik meen 2300 euro netto.
De engel uit de tuin van Ben en Diny staat bij de ingang...
En dan zo ineens zijn ze er weer, vanuit Canada. Henry en Tonny blijven een
week of 6 weer op hun vertrouwde plek in Hattem. Tonca de zwarte Labrador
logeert zolang bij Fred en Gera in Spruce View, Canada . De reden is wat dubbel.
Van de drie hartsvrienden die Henry in zijn jeugd had is het vooral Jan
Neuteboom en zijn Alie waarmee ze echt bevriend zijn gebleven. Een tijdje terug
hielp Jan nog toen Tonny alleen in Nederland was om hun huis, dat in de verkoop
is, wat op te knappen. Nu is hij ineens ernstig ziek en de vooruitzichten zijn
ronduit slecht. Daarom besloten Henry en Tonny nu naar Nederland te komen om ze
een aantal weken bij te kunnen staan. Gisteren waren ze bij ons, samen met
Ben en Niesje. Hun auto stond hier al meer dan een jaar en die kwamen ze
ophalen. Zo hebben ze in deze weken hun eigen vervoer. Wim had hem het afgelopen
jaar regelmatig even laten draaien en heeft een nieuwe APK geregeld. Alles was
o.k. En zo zaten nu drie van de vier broers van der Kolk (met ons als aanhang)
weer eens samen om de tafel, aan de rijst met kipperagout en natuurlijk de
mosterdsoep. Was erg gezellig, als vanouds zou je kunnen zeggen.
Ik kreeg een mail van mijn nichtje Pamela uit Minneapolis
met een verzoek om op Karen Gaffney te stemmen die genomineerd is voor de Vrouw
van het Jaar Award voor de Special Olympics. Ze is een inspiratie voor elke
ouder van of iemand met het Down Syndroom, zo vertelt Pamela. Afgelopen jaar
kreeg Karen tijdens een brunch een leuk contact met haar neefje Bennie, die ook geboren werd met het Down Syndroom. De Open
Water Swimming Association die haar hier steunt, omdat ze zo waarderen voor wat
zij doet, heeft een website waarbij je op haar kunt stemmen. Als je die
aanklikt, door te klikken op: http://www.worldopenwaterswimmingassociation.com/2012-wowsa-woman-of-the-year-nominees/e zie je links een hele rij
genomineerden. Je zult ook Karen Gaffney hierbij aantreffen. Door haar naam aan
te vinken en onderaan op 'vote' te klikken, kun je op haar stemmen. Wanneer
Pamela haar aanprijst als hartelijk, positief en iemand die de Award waard is,
weet ik zeker dat deze jonge vrouw, Karen Gaffney, dat zeker verdient. Wie dit ook aanspreekt... laat je niet weerhouden te stemmen. Ze
stuurde er deze prachtige foto bij van Karen met Bennie.
Dat was me het avondje wel
Zit je net klaar voor het journaal van 8 uur, zegt Wim: Waor is Tessa?. Och
den lig vaste in de mande of in de stoel. Tessa heeft zo haar vaste plekjes.
Maar niks van dat alles. Ze was er gewoon niet. Ik had net ervoor zitten te
vertellen dat ze toen we ons rondje bos deden, Queeny, Tessa en ik, dat Tessa
ook even weg was. Ze was op weg gegaan om nog een rondje te maken. Tessa loopt
wel vaker zomaar haar vaste rondjes, is oud geworden en heeft staar aan beide
ogen. Ik denk dat ze in de schemering en helemaal als het donker is de weg niet
meer weet. Na veel roepen kwam ze er aan. Maar nu in het pikkedonker? Wim en
ik met zaklantaarn het hele erf over al roepend en fluitend. Niks! We hebben
zelfs in de vijver geschenen.. je weet maar nooit. Ook niks. Wim pakte de fiets
en ging de hele buurt rond vanaf het begin van het Schoolpad tot aan
Bargeroosterveld en het Oevermanswegje, al roepend en fluitend. Na een half uur
belde ik hem maar eens op zijn mobiel, want nu was ik hem ook nog kwijt. Maar
dat viel mee. Nog steeds geen hond. We hadden intussen alle erfverlichting aan
en alle gordijnen open zodat het licht vanuit huis goed te zien was. Met
tussenpozen gingen we er maar weer bij zitten, maar met 5 graden vorst voor de
boeg zou ons hondje een slechte nacht krijgen. Tegen half 12 ziet Wim ineens
beweging in de voortuin, nee de zwarte kat is binnen, opgerold in een stoel. En
ja hoor toch Tessa! IJskoud en nat wil ze nu wel bij de kachel in een dekentje,
wat warme Brinta met een eitje gaat er ook in. Vanmorgen is het net of er
niets gebeurd is, maar ik kan je vertellen dat ik heerlijk geslapen
heb
Hebben jullie dat ook? Wanneer het een paar weken voor de kerst is dat je
dan zo onrustig wordt? Wat gaan we doen en met wie? Sturen we kaarten of is de
pc zover ingeburgerd dat meer van die pps-jes wordt. Zijn vaak erg mooi, maar je
kunt ze niet vastpakken. Doen we weer een kerstboom?... Ja natuurlijk.. Halen we
die weer bij die man op de hoek in Bargeroosterveld? Waar zijn de versieringen?
Moet er weer wat nieuws bij? Boodschappen, poetsen?? Het kerstverhaal voor de
dames van Passage moet ik nog even doornemen. Op sinterklaasavond heb ik hem Wim
al volledig voorgelezen achter de chocolademelk. Wim vond hem prachtig...
'Doen', zei hij, 'helemaal goed'. Gisteren heb ik met Trijnie en een stel
dames door de Emmer Dennen gewandeld met de Nordic walking stokken, het rook er
zo lekker! De Emmer Dennen is het bos dat midden tussen de wijken èn aan de
noordkant van Emmen ligt. Trijnie had de boom al staan, een prachtige kunstboom,
niet van echt te onderscheiden! Ja.., zei ze: Toen ik zaoterdagmiddag thuus
kwam had mien zeune Arnold em al staon.. midden in de kamer. Be-j der noe al
weer, zeg e ik had em klaor wiln hebn a-j thuus kwamen. Trijnie haar man is
afgelopen zomer overleden na een kort ziekbed en ook al probeert ze zich er goed
door te slaan, je merkt dat het moeilijk is. En dan denk ik maar weer waar
zal ik me druk om maken blij dat we nog samen zijn.
De Twentse Spreukenkalender is leuk, de Drentse ook heel aardig maar het
zal niemand verbazen dat voor mij de Achterhoekse, vooruit ook Liemerse, met de
eer gaat strijken. Ik vind zelfs dat ze rekening houden met de tijd van het
jaar. Zo las ik vandaag in deze dagen voor de Kerst: n Olde haze kent
elke strik En toen het hier s nachts 15 graden vroor: As de katte
t gat warmt, wil t snijen. Maar ook deze kan ik waarderen: Wee an
alle pötjes en pennekes lekt Krig splinters in de tonge ( Het is niet
goed je overal mee te bemoeien) Der is gin sprekker dén t n zwieger kan
verbettern. En: De weerld is as n varkenskot: Wee t hardste
slobbert hef t meeste. Ook Wim leest de spreuken, die natuurlijk zoals
bij de meesten op het toilet hangt, grondig. Gisteren stond hij weer eens als
een trouwe hond te wachten toen Agnes en ik wat rondstruinden in de winkel bij
de ANWB. Het was beredruk en Wim bleef een andere trouwe wachter gezelschap
houden bij de deur. Hij praat altijd met iedereen, in dit geval over het weer,
en ik hoor hem nog net spitsvondig zeggen: As t raegent in
november Wordt t karstmissen in december En voegt er nog gauw aan
toe: En is het eenmaal mei Dan is april voorbij. En samen gingen we de
deur uit richting V en D want nu waren we toe aan iets warms.
Burgemeester van Arkel ging in vacantietijd voorop bij de
Achtkastelentocht op woensdagmiddag. Op zijn extra hoge fiets met de speciaal op
maat gemaakte fietstas, die de megafoon bevatte waarmee hij de soms honderden
mensen informeerde.
Welke connectie heb je eigenlijk met Vorden als je
in Drenthe woont?, vroeg me gisteren een jongeman aan de telefoon. Het was Rick
van de VVV van Vorden die mijn website ontdekt had. O, antwoordde ik Ik bun in
Vorden opegruujd , ik bun der ene van Eggink van de Boomgaard uut Linde. Hij
was blijkbaar op zoek naar fotos van vroeger met betrekking tot de
Achtkastelentocht en voor degene die ook weblog 2 regelmatig inzien is daar
genoeg over te lezen en vooral ook te zien. Rick van de Vordense VVV was vooral
in de ban van de fotos met name die van burgemeester van Arkel die in de jaren
50 en 60 steevast voorop fietste. Volgend jaar zal de 100e Achtkastelentocht
gefietst worden en dat is reden om er even uitgebreid bij stil te staan. Rick
vroeg nu of hij de fotos mocht gebruiken. Nou zijn die fotos niet van mezelf,
al zijn ze gewoon te kopiëren, maar indertijd genomen door Henk Braakhekke uit
Barchem. Daarom gaf ik hem het advies die maar te benaderen. Dat leek hem een
goed idee. Dus Henk heb je deze Rick al gesproken? Je ziet het.. je fotos doen
het nog steeds goed. Hij vroeg zich wel af waar ik de tijd vandaan haalde om
deze website met herinneringen en dagelijkse beslommeringen bij te houden.
'Och... gepensioneerd hè', was mijn antwoord. In 5 jaar tijd kun je veel
schrijven. En.... wie lang leeft kan veel verhalen....!
Hebben jullie schapen?, vraagt chiropractor Nimo wanneer we voor een behandeling bij hem zijn. We gaan meestal samen, is één keer rijden, en Wim ligt net uitgestrekt, met enkel zn onderbroek aan, op zn buik op de behandeltafel. Wat dat nou toch met schapen te maken heeft? Ja wij hebben er nog twee lopen, twee Schoonebekers, zeg ik. 'Hoezo?' Nimo wijst op Wim zn kleurige onderbroek. Ik kom in de benen en pik een plukje wol van Wim zn achterste. Het komt zo te zien van de gevilte vacht die achter ons bed ligt. Die heb ik ergens in augustus op een warme middag gevilt bij Wibbina in Benneveld, samen met een groep van de Vereniging tot in stand houden van het Drentse heideschaap. Rob, onze schapenman had me meegevraagd en voor mij had hij een grote witte Schoonebeker vacht meegenomen. Het kostte heel wat zweetdruppeltjes om er een echte gevilte vacht van te maken en thuis heb ik er nog eens een anderhalf uur van wrijven met zeepwater tegen aan moeten gooien. Na een schrikbadje met ijskoud water en het drogen op een hek, ligt die vacht nu mooi en warm te wezen op onze slaapkamer. Nimo schiet in de lach als hij hoort dat er bij ons bijna in elke stoel een schapenvacht ligt. Maar hij lacht nog breder als hij ik vertel dat zijn behandeling bij mij zo goed aanslaat.
Ik ben al een beetje in de kerstsfeer Hoe dat komt? Dat komt door Eva.
Och je weet hoe dat gaat met die meisjes een beetje van dit en een beetje van
dat om je wat op te tutten. Afgelopen weekend had ze al sinterklaas gevierd met
een deel van de familie en ze komt thuis met allerlei opmaakspulletjes,
waaronder een leuke rose nagellak met glitters. Ik denk dat ik al geen 40 jaar
meer nagellak geprobeerd heb. Het enige wat ik ooit gehad heb waren blanke en
heel lichtrose nagellak. A-j hier met van dee rooje naegels ankomt is daor et
gat van de deure, zei vader Hein ooit toen ik een jaar of 15 was en ik
verstopte meteen mn heel lichtrose nagels onder de tafel. Maar nu kreeg ik
een herkansing. Deze glitternagels wilde ik ook wel proberen en Eva deed er
meteen maar een dubbele laag op. Ik zag mn mede amateurschilders kijken
gistermorgen En ook buurvrouw Wielens had het meteen opgemerkt toen ik daar
voor mn wekelijks koffie bezoekje met praatje was. Ja kleindochter hè ,
meldde ik meteen maar. Toen ik de schapen hun brood bracht dacht ik zelfs dat ze
even aarzelden voor ze het brood voorzichtig uit die handen met glitters
aanpakten. Zonet probeerde ik voorzichtig om er wat af te krabben, maar nee
dat gaat zo gemakkelijk niet. Ik ga maar eens kijken of dat flesje remover van
heel lang geleden er nog ergens is .. of zal ik toch...?
Zo vanaf het schoolplein door het hekje naar de fam. van der
Kolk.
Die eerste jaren op school had blijkbaar veel indruk gemaakt op de
beide meiden van toen. Er kwamen steeds meer herinneringen boven drijven, bij de
één dit en de ander dat! Wanneer ikzelf 50 jaar terugkijk zijn het allemaal
flitsen: - Het moment dat Evert moest nablijven en er stiekem vandoor ging.
Ik kon hem nog net grijpen, terwijl hij zich vastgreep aan de kapstok in de
gang . En meteen dacht ik aan mijn eigen geplande ontsnapping aan juffrouw van
de Hel. Die haalde mij ook terug bij de kapstok toen ik na moest blijven . -
De woensdagmiddagen met de grotere meisjes die ik handwerkles gaf en waarbij er
altijd gezongen werd. Heel gezellig! - De voor schooltijd keurig opgestelde
rijen voor de kinderen naar binnen gingen. - De sinterklaasviering met
collegas bij Betty Engelsman thuis op een zondagavond waarbij Roelie en ik met
een kar van de bushalte afgehaald werden. - Het weekend in de winter van
1962/63 toen het zo glad was dat er geen bus meer reed en ik met de fam. Aartsen
in een taxi naar het station in Zwolle meemocht. - De schildersessies bij
Hannie thuis. Het schilderij hangt hier nog en Hannie heeft nog steeds het boek
van Pinkeltje dat ik als tegenprestatie gaf. - Zwemmen voor schooltijd in het
natuurbad zo tussen de dikkopjes. - De oefening
van het Rode Kruis waar ik in die tijd lid van was. Er waren heel wat gewonden
die een briefje opgespeld hadden met de aard der verwonding. Sietze en ik
moesten een gewonde met een gescheurde balzak eerste hulp verlenen. Die hebben
we maar een soort luier omgeknoopt. - De wandeling tussen de middag langs de
oude spoorlijn naar mevr. Sobering en terug naar school. - Wim die toen vlak
bij school me toevallig' tegenkwam op de fiets en er in één sprong naast stond
om me mee uit te vragen. - Knikkeren met Wim na schooltijd met de knikkers
die ik afgepakt had. - Collega/vriendin Roelie en ik die zich af en toe als
pubers gedroegen tussen die statige oudere collegas. Er was een behoorlijke
hierarchie. Middenvoor aan het hoofd zat natuurlijk meneer Aartsen, naast hem
meneer Dijkema en juffr. Voorhorst. Vaste prik - Ik merk dat er steeds
flitsen van herinneringen bij komen dat krijg je ervan als je over vroeger
praat.
Het laatste voorval werd op onze 25-jarige bruiloft nagespeeld door Mark
en buurvtouw Roelie Vellinga die zich voor de gelegenheid had uitgedosd in mijn
jurk en met mijn boekentas.
Ja en dan hing je uit het raam als Wim er
weer aankwam na een reis! De dames ( je weet wel de beide meisjes van toen) weten er blijkbaar nog steeds het fijne van,
bleek vorige week. Uiteindelijk hebben zij dat begin van onze nog prille liefde
meegemaakt, maar dat het zon indruk zou maken! Klassenfotos zijn er niet van
die eerste jaren op de van Heemstraschool. Ze kunnen zich alleen de foto
herinneren van de schoolreis naar Schiphol en dat zal in de hoogste klas geweest
zijn. Nadat Wim en ik getrouwd waren kreeg ik elke zaterdagmorgen bezoek van
twee andere meisjes uit die klas: Gerda Mulder en Gerrie Wijnen. Die kwamen bij
mij de keuken poetsen, ik zie ze nog schrobben. Ik vond het allemaal best en
heel gezellig. Toen Gerhard er was mochten ze na de poets met hem wandelen. Dan
hoorde ik later dat ze in één streep naar hun eigen huis gingen en dat Gerhard
van de ene arm in de andere ging. Och ik kende alle ouders want bij iedereen was
ik al een paar keer op huisbezoek geweest. Maar het bezoek aan de familie Sterk
zal ik me mijn leven lang herinneren. Vader Sterk was militair en Wim was één
van de jongere kinderen uit dat grote gezellige gezin. Dat ik uiteindelijk een
beetje perplex naar huis zou gaan had ik van te voren niet kunnen
bedenken.
Op 6- 12- 2009 beschreef ik dit voorval maar voor het gemak
volgt het hier:
Ik heb de zwarte band met judo en ik kan iedereen op de
grond leggen, zei Jan, de broer van Wim Sterk, toen ik daar op huisbezoek was.
Dat kon ik niet over mijn kant laten gaan. Misschien wel veel, maar niet
iedereen, zei ik. Pa was militair en zat achter de eettafel met zn
modeltrein te spelen. Huisbezoek was voor moeder! Mevr. Sterk was een vrolijk
typje. Het was een groot gezin, deze fam. Sterk. Wim en zn jongere broertje
waren nakomertjes. Ze hadden zelfs al getrouwde zussen. Deze Jan was in mijn
ogen maar een schriel kereltje. Ja, ècht wel, beweerde hij. Ik weet zeker
dat je mij maar zo niet op de grond krijgt", moest ik gewoon zeggen. Wat een
verbeelding had die knul! O, dat zal ik je wel laten zien, zei hij toen.
Moeder Sterk moest wel lachen en maakte ruim baan toen ik in de benen kwam
en Jan me met een ingewikkelde heupworp probeerde te vloeren. Dat lukte in
eerste instantie niet, want ik was in die tijd behoorlijk sterk. Ik weet
niet meer hòe het gebeurde, maar na nog een judogreep vielen we met zn tweeën
tegen een boekenkast met glazen ruitjes. Het glas rinkelde en vloog ons om de
oren. Pa Sterk kwam overeind, zette zn bril op het puntje van zijn neus en
begon te bulderen van het lachen. Hoewel ik aanbood om de schade te
vergoeden werd het afgedaan met : Ach zon ruitje, ha ha ha ! Ik weet
niet meer of ik dit bijzondere huisbezoek aan dhr Aartsen gemeld heb. Ik denk
.. van niet!
Zo zijn jullie aan het recyclen? Ik had amper mijn ontboezeming over de
te missen sinterklaasavond met de familie, zoals in vroeger dagen, aan dit blog
toevertrouwd of de goedheiligman kwam in eigenste persoon naar Kringloop Het
Goed met zijn Pieten. Een paar weken geleden was hij hier al stiekem komen
kijken of ze misschien een mooie rode stoel voor hem hadden. En dat hadden ze.
Maar als tegenprestatie vroegen ze een bezoekje van de Sint aan de winkel met
zijn Pieten, maar nu in werkkledij. En dat gebeurde vanmorgen net toen we met
een groepje aan de Winterworkshop meededen. Van lege soepblikken en heel veel
lintjes, balletjes en spiegeltjes maakten we een leuke verzameling windlichten
voor op de tuintafel. We hadden ons al op tijd opgegeven want een eerdere
workshop vliegengordijn maken met stroken stof was een succes gebleken. Dit
heeft ook wel wat om midden in de winkel aan een grote tafel te zitten knutselen
met zn zevenen. En dat voor 5 euro terwijl we er nog een kopje koffie bij
kregen. De Pieten waren nogal muzikaal en dat was te horen en ze waren nogal
zwak in t köntje, zoals pa dat vroeger noemde. Ze dansten en sprongen in t
rond. De kinderen in de winkel waren niet allemaal even enthousiast, te zien aan
de ernstige gezichtjes en het kind dat achter de moeder wegkroop. Heel even
dacht ik aan de fladderende broekspijpjes van broertje Henk toen hij op verzoek
van de sint aan de voordeur een liedje moest zingen .. hééél lang geleden, dat
wel! Na afloop vonden we dat we de tosti in het café van Het Goed wel
verdiend hadden en nog wat later gingen we heel tevreden op huis
aan.
Als je er niet aan denkt dan is ie dr niet . Zo denken die kinderen van
ons. En dan heb ik het over de goede sint. Wat hebben we een leuke
sinterklaasavonden gehad. Op de Haar mochten we de schoen zetten, op de
Boomgaard kwam hij te paard, wel met een wit laken over de rug maar dat zag je
toch niet vanuit de verlichte keuken. Later werd het gevierd waar de meeste
kleinste kinderen waren, eerst bij ons, later bij Ben en Diny en zelfs nog eens
bij Johan en Joke. Daarna bleven we met ons eigen clubje. Het werd natuurlijk
nieuw leven ingeblazen toen Robin en Eva er waren, maar die zijn nu 14 en de
kinderen hebben besloten dat de Kerstman voldoende is. Een afknapper hoor .
Straks zitten Wim en ik alleen achter de chocolademelk met boterletter want 5
december laat ik niet zomaar voorbijgaan Hoewel ik ben al op zoek naar een
kerstverhaal en heb internet en de boekenkast al afgestruind. Ze hebben me
gevraagd om met de kerstviering van Passage Zuidbarge een kerstverhaal voor te
lezen. Maar ja .De ene is te lang, een andere te kort, een derde te zoet of te
onwaarschijnlijk. Tot ik in mn eigen boekenkast een verhaal vond van Toon
Kortooms. Hij schrijft zo echt, net of je er bij bent. En ik vermoed dat hij het
echt zo heeft meegemaakt. Dat zocht ik Ik denk dat ik hem op 5 december achter
de chocolademelk eerst Wim ga voorlezen. Hij mag beoordelen of het wat is voor
onze vrouwengroep en ik heb het meteen even geoefend.
Sinds kort ben ik ook in het bezit van een account op Facebook. Ik hoorde
zoveel nieuw van anderen dat ik er zin in kreeg om behalve de website bij te
houden ook af en toe een foto met onderschrift op Facebook te zetten. Je bent
meteen op de hoogte van de belangstelling van de verschillende Facebookvrienden
all over the world, van de USA en Canada tot aan de Filippijnen. De jongere
generatie meldt elke dag wat ze aan het doen zijn, shoppen of een barretje,
school of sporten. Bij de oudere feestboekgangers lijkt er meer diepgang in te
komen. Je ziet regelmatig een Youtubefilmpje met iets interessants. In
Minneapolis komt een Gigi Playhouse waar kinderen met een Downsyndroom kunnen
spelen. Christina Ackerman, schoondochter van Berdena en Curtis zet zich hier
helemaal voor in. Wim Harwig werkt al hééél lang bij Thermphos en reed er al die
jaren met zijn Quest vanuit Vlissingen heen en terug. Wie het nieuws volgt weet
dat het daar erom spant. Broer Henk heeft pas zijn Fare well party gehad, nu hij
met de VUT gaat, maar hij moet de maand nog even vol maken, t/m vandaag dus. Een
collega toonde Henk zn nog volle bureau op deze laatste dag. Die verveelt zich
vandaag niet. En op Facebook kreeg ik weer een hernieuwd contact met Hannie en
Alie, de leerlingen van het eerste uur. Ik heb nu uitgevogeld hoe je je
informatie alleen aan je vrienden toont en niet aan de hele wereld. Al met al is
het tot nu toe een leuk middel om contact te onderhouden met familie en
vrienden.
Een paar jaar terug hoog boven New Foundland op onze
terugreis vanuit Canada was ik bijzonder onder de indruk van het spectaculaire
ruwe landschap beneden ons. Ook afgelopen september op weg naar en terug vanuit
Minneapolis was het Groenland. Ik hou wel niet van vliegen, tenminste het
opstijgen en dalen, maar dit maakt toch veel goed. Vanavond doen we het nog eens
dunnetjes over als Earthflight op de tv is. Wim gaat wel naar zijn Mannenkoor
Valerius maar de recorder staat al ingesteld. Zonet zag ik dat Curtis een link
naar Ben gestuurd heeft met een Earthflight over Amerika, van oost naar west. Je
ziet natuurlijk het Vrijheidsbeeld, maar ook een eland in een rivier en mensen
in bootjes. Opnieuw raakte me het woeste landschap en ik meen er ook de Badlands
in te zien. Alleen het eind vond ik minder, typisch Amerikaans.
En natuurlijk moet dit even vastgelegd worden, juf Hetty tussen de meisjes
van toen, Hannie en Alie.
Ik zie haar nog zitten met haar blauwgrijze
ogen en haar mooie crème vestje met borduursel, al mijn woorden indrinkend en
ook dat andere heel tengere meisje die ook toen al haar mondje kon roeren. Ik
spreek over precies 50 jaar geleden. Mijn allereerste klas met 43 kinderen was
aan mij toevertrouwd. Ik had alleen twee weken invallen in de Wildenborch achter
de rug en nu zou het echte leven als juf beginnen. Het was een enorme school,
die van Heemstraschool in Hattem. Daarom begon er ieder half jaar een nieuwe
eerste klas en schoof de rest gewoon op. De kinderen waren 7 jaar en ik 19. Dus
reken maar uit Vandaag was het een bijzondere dag want die twee meisjes van
toen kwamen een dagje naar Emmen toe om mij op te zoeken en bij te praten. Wim
had bij gebrek aan ballonnen de vlag aan de weg gezet en dat kwam goed van pas.
Het blijft lastig om ons veilig te vinden als je voor het eerst komt. Het werd
een geweldig weerzien en wat hadden we veel herinneringen aan die eerste klas
van toen. Over Pinkeltje en de kikkervisjes die ze met gevaar voor eigen leven
gevangen hadden, over de watersalamander die Johnny meegebracht had en die ik er
zo bij in gedaan had. Aan het eind van de middag waren alle kikkervisjes weg. Ik
schijn iets gezegd te hebben over kraanwater wat niet goed voor ze zou zijn
geweest, maar ik weet zeker dat die salamander ze verorberd heeft. Maar
behalve al die herinneringen werden ook onze levens onder de loep genomen en ik
ben ook trots op die beide meiden die zich zo goed door het leven geslagen
hebben en zulke mooie vrouwen geworden zijn, met beide benen op de grond. Wim
legde eer in met zn favoriete mosterdsoepje en na het eten maakten we met Jack
Russell Jesse en onze Tessa de wandeling door ons bos. Het is wel geen Molecaten in Hattem
maar toch mooi in alle jaargetijden. Het was een bijzondere dag waar ik nog
vaak aan terug zal denken. Bedankt meiden!
Jammer... ik had m'n fototoestel in de auto gelaten.. moet ik nooit meer
doen, maar dit schilderijtje van Chess had er bij die expositie zo tussen kunnen
hangen.
t Was mistig vandaag. De reis naar Apeldoorn duurde dan ook wat
langer dan anders en ik hoorde net van Gerhard dat je hier in Emmen bij DZOH de
bal bijna niet te volgen was. Het scheelde niet veel of de wedstrijd van C4 was
afgelast. Gelukkig nog net niet en ze wonnen met 5- 0. Dat mag ik graag horen.
Robins school- èn computervriend Sjoerd is er het weekend. Zijn zusje vierde
haar verjaardag met 12 meiden en Sjoerd leek het beter om daar niet in de buurt
te blijven en koos het hazenpad naar Robin. Eenmaal bij Zwolle trok de mist
op en we hebben een bijzonder aangename dag doorgebracht met vrienden van het
eerste uur, Dick en Anda. Alle lief en leed delen we sinds de tijd dat onze
jongens klein waren. Intussen zijn het alle vijf mannen van middelbare leeftijd
geworden, zelfs Stefan is al 40. We hadden de hele dag om alle nieuwtjes uit te
wisselen. Ze wonen op een mooi plekje in Apeldoorn, je kunt lopend de stad
verkennen. Dat hebben we ook gedaan en hebben het plaatselijk museum bewonderd
waar o.a. een leuke expositie was met dierenschilderijen van heel wat amateurs.
Er was een wedstrijd aan verbonden en Anda vond dat ik er best tussen had kunnen
hangen met een paar van mijn hondenschilderijen. Ik had er geen idee van, ik zal
eens beter opletten wanneer er in Nederland weer zoiets wordt uitgeschreven. Na
een cappuccino in een gezellig bruin café ging Dick thuis aan het kokkerellen.
Wat dat betreft hebben Anda en ik het wel getroffen, allebei een man die van
koken houdt èn van hun vrouw want onze huwelijken houden nog steeds stevig
stand.
Wat was et een mooie aovend daor biej de Taalwerkplaatse in de veurmalige
rioolwaterzuvering in et Nieuw Amsterdamse bos. Et zol een
Dreumschrieversbeuntie ( dichterspodium) wean. Ie wet wel met gedichjes, leedjes en verhaal'n. Ik
had ezeene dat Jan Veenstra ok zol kommen vertellen en den hadde wie-j al es
eheurd op een speciale dag van de Taol in de Bibliotheek van Emmen. Dus wie-j
der hen. Wim mos ik nog wel efkes opwarmen der veur, maor dan wol zich wel
opofferen. Och wat een mooie Drentse gedichjes van Gerdina en ok Marchinus
Elting, mooie Drentse versjes van Janke Lameris, zo gevulig ok en ze hadden ok
alles nog zelf eschreven. Toen Janke het leedjen had ezongn van Dr löp een
draod van jou naor mij, aover de band met heur va, vonne wie-j allebeide dat et
allermooiste. Wim koch metene maor een cd van heur zoda-w mergenvrog op weg naor
Apeldoorn daor alvaste naor luustern könt. Jao, dr zit nog wel verschil tussen
Drents, Twents en Achterhooks, maor dat moch de pret neet drukkn. Wat maakt et
ok uut of iej noe iets in de buse hebt of tesse of in n tuk. Wie-j zaten näöst
een stel uut Valthe, maor eigenlijk opegreuid in Valthermond. Ze praot daor weer
een betjen anders, et Veenkoloniaals. En ie könt et geleuven of neet, maor dee
kennn Glenn en Gretha ok weer, kleine wereld toch. Wie-j hebt al een
afspraokjen staon veur januari as dee Henk Pras, want zo heit e, ok ergens geet
vertelln in Valthermond. Ie zit meschien te wachten töt ik aover Jan
Veenstra beginne. Now.. ik kan oe zeggn dat e helemaol op dreef was met zien
vertellen aover zien jeugd in Noordsche Schut, waor hee opgreujen. En ik kon et
neet laoten ik mosse gewoon een buuksken van em kopen. Ik nom den waor zien
verhaal dat e vertelln ok in steet: Die nacht een feest. t Is een biezunder
beuksken ewodden want hee hef zien handteikening dr in ezet. A-j zin hebt mag
ie em straks ok wel efkes leazen.
Wie iets meer over de geschiedenis van ons Emmer Dierenpark wil weten moet
een avond Pieter de dierenverzorger van het park vragen. Hij kwam een lezing
verzorgen voor ons vrouwen van Passage in het Hoefijzer in Zuidbarge. We
beleefden de hele ontwikkeling van het park mee dat in 1935 geopend werd.
Wat kon die Pieter smeuïg vertellen over de tijd dat de olifanten en apen
nog kunstjes vertoonden en ze met de jonge leeuwenwelpen aan een touw een rondje
door het dierenpark maakten. -Over de nijlpaarden Winston en Emiel en de
eerste olifanten. In de beginjaren ging de dierentuin s winters gewoon
dicht. - Over de 18 onderduikers die tijdens de oorlog verstopt zaten boven
de leeuwen. -De olifanten die eerst gewoon achter een stroomdraadje stonden,
gingen s winters gewoon naar Artis en de zebras, zebus en andere runderen
gingen naar een boer in Aduard. Pieter vertelde over olifant Sheila die in 1948
koliek had en letterlijk van bovenaf 6 emmers lauw water toegediend kreeg,
waardoor er een flinke hoeveelheid zand loskwam. -Over kakatoe Foefie die in
het begin bij de ingang zat op haar stok en later naar de vliegkooi verhuisde,
de kinderarts Oord die werd ingeschakeld wanneer er iets met een jong aapje aan
de hand was. - En over Roland de leeuw die ontsnapte. - In 1988 kwamen er
vanuit Birma 7 olifanten en dierenverzorger Rieks Scheve ging die toen ophalen
en leerde de commandos van de Birmezen die met de olifanten meekwamen. Ook die
kon je veel leren. Terwijl ze in het begin gewoon tussen de olifanten waren werd
dit om de veiligheid veranderd en waren er altijd hekken of tralies
tussen. -Over olifant Annabel er begon meteen iemand te zingen: Ik kan niet
leven zonder jou, Annabel . Ze ging ooit met Aleid Rensen mee naar Willem Duys
en speelde in een film mee waarin vooral blote dames de hoofdrol hadden. Ze
overleed uiteindelijk na een val in de gracht waarbij ze een nekwervel brak. De
andere olifanten treurden. -Leuk was het om te horen dat het jonge olifantje
dat meedeed in de reclame van de Rolos uit de Emmer dierentuin kwam. In de
laatste 20 jaar zijn er 24 jonge olifantjes geboren, Mingalar o was de eerste.
Het waren meest mannetjes en in de loop der tijd zijn er veel verhuisd naar
andere dierentuinen. Zo ging Nen tin bv naar Leipzig. Toen Pieter eens jaren
later tijdens een vakantie in de buurt was moest hij gewoon even kijken hoe het
met zijn olifant ging. Hij hoefde maar één keer te roepen en Nen tin kwam er al
aan. Ze hebben het wel eens over een geheugen als een olifant, das niet voor
niks. -En na de overstroming van de Moldau in Praag in 2002 konden de
vrouwtjes olifanten daar op tijd verhuisd worden, maar het mannetje niet en kwam
in het water terecht. Maar hij kon zwemmen. Het was te gevaarlijk en ze moesten
hem afschieten. Daarom ging er in 2003 een olifant uit Emmen naar Praag. -
Indrukwekkend waren ook de fotos en verhalen over de verhuizing van de
olifanten en giraffes. Dat gebeurde in stevige kisten, maar als zon kist met
een 5000 kilo zware olifant door Tom Hofstras kraan over de tijgerkooien getild
moesten worden was het een hele klus. Pieter is een bevlogen dierenverzorger
en hij komt in zijn vakanties altijd wel in een buurt waar een olifant of
giraffe uit Emmen naar toe is gegaan. Hij heeft zijn vrouw en kinderen moeten
beloven: één dierentuin per vakantie. En daar kan hij mee leven.
It looks just like Emmen on a
sundaymorning, zo zei onze vriend Tom het eens toen we door een rustig Engels
dorpje reden. Afgelopen vrijdag wilde ik vóór Henk zn afscheidsfeestje even de
foto van haar grootouders gaan afgeven bij Jannie Dinkelman in het mooie oude stadje Lochem. Ik had
haar adres en Lochem is niet groot dacht ik. Ik kan jullie aanraden nooit op
vrijdag in de spits op zoek te gaan in Lochem als je de weg niet kent. Dat is
beslist geen Emmen op een sundaymorning, kan ik je verzekeren. Hadden we nu maar
de Tom tom bij ons gehad! Eerst zaten we al in de verkeerde wijk. Daarna terug
naar de plattegrond aan het begin van dit mooie oude stadje. Toen wisten we het
Maar er waren veel wegen die je niet in mocht. Ik denk dat we aardig in de buurt
moeten hebben gezeten en hebben het zelfs nog aan iemand gevraagd. Maar het was
intussen aardedonker. Ik had het helemaal gehad. 'Schei astoebleef uut', riep ik
tegen Wim, 'ie kroep oe nog vaste in dee smalle sträötjes.' Dus Jannie je
houdt die foto nog tegoed, de foto die al die tijd bij Herman en Nettie in Iowa
heeft gestaan. Het zegt wel wat over de goede verstandhouding die hij met de
buren uit zijn jeugd had. Nu was het bij Berdena op de stapel unknown beland.
Ik heb haar bij een aantal brieven en fotos uit de brand kunnen helpen maar de
mensen op deze foto kende ik niet. Jannie reageerde meteen toen ik deze liet
zien. Haar grootouders lieten deze mooie officiële foto maken en natuurlijk
hoort zon foto in de familie.