Maf

OEI en nog eens OEI... ben ik even geschrokken nu toen ik de datum op mijn vorige blogje zag... alweer zo lang geleden maar... lieve mensen... ik was weer druk bazeke aan 't spelen he... een helse week achter de rug met liefst 2 begrafenissen... dan had ik de visite uit Brussel nog die moesten gevoederd worden... en dat alles met een stekende pijn in m'n bovenrug... m'n heup is wat beter na die injectie en ik kan weer als een normaal mens stappen al is het niet TE lang want dan komt de pijn weer opzetten maar ja daar kan ik mee leven... vorige week echter stond ik op na een film te hebben gezien en plots stak er precies iemand een mes onder m'n rechter schouderblad... 't is maar dat jullie weten waar het precies te doen is... ik ben van geen klein pijntje vervaard en dacht "het zal wel wegtrekken" maar blijkbaar dacht ik verkeerd... 5 minuten in dezelfde houding ging niet meer... toen ik zaterdag moest koken voor de vrienden heb ik er een hele dag over gedaan... tussen 2 bedrijven door gaan liggen tot de pijn wat zakte... de begrafenisdiensten waren er van het langgetrokken soort met alles erop en eraan... een marteling voor mij want liggen was er niet bij dan... vandaag naar de dokter getrokken en een voorschrift voor de kine gekregen... donderdag toch nog met vriendin naar toneel geweest en gelukkig vielen de zetels mee... vooraf eventjes wat winkeltjes gedaan en dan een hapje gaan eten met een cavaatje erbij... probaat middel hoor... het verzacht de pijn en ook de zeden... niet dat mijn zeden moeten verzacht worden... hehe versta me niet verkeerd... alhoewel ik de laatste tijd schrik krijg me in het openbaar te vertonen... toen ik eventjes de supermarkt instapte om een potje uienconfi te kopen... was ik de vorige dag vergeten... en aan de kassa stond te wachten achter een man... en naar voren reikte om zo'n... tja hoe noem je zo'n ding om de verschillende aankopen te scheiden... ja dàt ding... te pakken om achter mijn petieterig potje te leggen... wees die man me erop dat ik te dicht bij hem kwam en zijn persoonlijke sfeer schond... merk op... ik was NIET op zijn tenen gaan staan en heb hem NIET aangeraakt... nog beter... ik had gedouched en had dus GEEN lijfgeur rond mij hangen... en dit allemaal in het engels... DE OEN... wat me ertoe dreef heel erg overdreven SORRY SORRY SORRY te zeggen met een onderdanige kniks erbij en hem te vragen of ik hem pijn had gedaan... de man kon er niet mee lachen... ik wel en m'n vriendin achter me ook... toen hij afgerekend had en vertrok was ik van plan hem nog eens liefjes toe te wuiven maar hij bekeek me niet meer... toch jammer... de kassierster was verontwaardigd en zei "wat we tegenwoordig hier allemaal binnenkrijgen is ongelooflijk" en zij kan het weten... nu begin ik me af te vragen waar die wereldberoemde charme van mij toch gebleven is... als ik in de buurt van een man kom ga ik in het vervolg deemoedig m'n ogen neerslaan en m'n mond dicht... ben benieuwd hoe lang ik DAT ga volhouden... om te eindigen met een hersenbreker hieronder nog enkele antwerpse uitdrukkingen... veel plezier ermee.

Boskesbèèr... ba-jolle... barlikken... barrebitjes... bassèng-waareker... battavie... batteklang... begankenis... begeuzze

Wat een ellende overal... gelukkig niet bij mij... de katten doen het goed... de schildpad zit al veilig in zijn holletje de winter af te wachten... en 't manneke... ach die is zijn gewone zichzelf... maar rondom mij vallen ze als vliegen... zojuist terug van de kliniek om een vriend te bezoeken... die is gelukkig herstellende van een longontsteking... maar de moedige vrouw die we bezochten op de palliatieve heeft zich eindelijk moeten gewonnen geven... en om eerlijk te zijn... het is beter zo... dezelfde dag dat haar man ons belde kreeg ik het bericht dat een van onze clubleden overleden is... ze is nog mee naar Duitsland geweest in september... dat was even schrikken... het worden dus 2 begrafenissen deze week... plus een overladen programma... dat wordt weer stressen... zaterdag komen onze Brusselse vrienden naar ons omdat 't manneke niet meer naar Brussel wil rijden... de man die vroeger niets liever deed dan met de wagen rondcrossen schiet nu in paniek als er ergens een wegomleiding is... gisteren nog toen we naar Heide moesten om m'n nicht te bezoeken... die weg hebben we ontelbare malen afgelegd maar de laatste tijd is hij zijn orientatiegevoel kwijt... vermits men niets liever doet hier in onze contreien dan opbreken en veranderen kun je je voorstellen hoe gezellig en ontspannend zo'n ritje is... van mij heeft hij op dat gebied geen hulp te verwachten want dat orientatiegevoel heb ik nooit bezeten... eergisteravond kwam hij plots tot de ontdekking dat zijn gouden ring met brilliant niet meer aan zijn vinger zat... PANIEK... we waren op de petanque geweest en daar ligt het nu vol afgevallen bladeren... daarna in de tuin wat snoeiwerk gedaan... ik had het ding al afgeschreven samen met de ontelbare andere zaken die hij al verloren heeft tot hij in een laatste poging nog eens in de tuin ging wroeten en per ongeluk op iets hards trapte en ja... zijn ring... is DAT even geluk hebben... toen hij de eerste ring verloor aan het strand kocht ik voor hem deze omdat hij zich zo bloot voelde en steeds naast een blote man te moeten lopen vond ik niet je dàt... ik zegde hem dat ik geen derde ring voor hem wilde kopen... nu is hij zijn tanden kwijt en hij krijgt er nieuwe maar dat zal ook eenmalig zijn... verliest hij die dan zal hij het zonder moeten stellen... voilà... toen de dokter me vorige keer zegde dat ik een taaie tante was moest ik lachen maar ik geloof dat de man gelijk heeft... HAHA!

Hehe... na enkele inspannende weken eindelijk even een rustpauze... de brieven voor de club zijn onderweg... de ledenlijsten zijn (even toch) op punt gesteld en bibike hier zit efkes met haar pootjes omhoog... morgen weer de hort op en maar hopen dat het tegen dan uitgeregend is en we de dag droog doorkomen... hopen en dromen mag altijd... heb toch maar voor alle zekerheid mijn regenhoed en plu ingepakt... uit pure baldadigheid ga ik m'n zonnenbril NIET meenemen... ik noem dat het lot uitdagen en stiekem hopen dat Laura het hoorde en ook uit pure baldadigheid TOCH tevoorschijn komt... maar vandaag beweeg ik zo weinig mogelijk en steek m'n neus de deur niet uit... maandag zijn we de vrouw van een van onze golfvrienden gaan bezoeken op de palliatieve... ik moet de hele tijd aan haar denken... die vrouw heeft al een hele lijdensweg afgelegd sinds jaren geleden kanker werd vastgesteld... nu ligt ze haar laatste dagen te leven... is niettegenstaande de pijnstillers nog heel helder van geest en presteerde het om nog hartelijk te lachen toen 't manneke haar niet verstond en op haar vraag een helemaal niet ter zake doend antwoord gaf... chapeau... dan vraag ik me af hoe ik zal reageren als mijn tijd gekomen is... ook zo moedig... ik heb zo m'n twijfels... om op een ander onderwerp over te stappen... ik heb de verwarming aangezet... tja... toen ik meer en meer weerzin kreeg 's ochtends m'n nachtpon uit trekken heb ik de knoop maar doorgehakt en het ding terug aangezet... je wassen in volledig nachttenue is niet bepaald handig en je slaat allicht enkele cruciale delen over... de buitenkat probeert om de haverklap binnen te sluipen... de binnenkat weigert naar buiten te gaan... de schildpad is naar zijn kelder getrokken... allemaal tekens aan de wand... de winter komt in het land... de zomerkleren zijn haast allemaal gewassen en opgeborgen en de winterkleren worden stilaan naar voor geschoven... eerst de tusseninnekes... de zwaardere gevallen moeten nog wat wachten... dat was nu die zomer die zo mooi begon... helaas... nog een dikke week en dan ga ik mijn tweede "shot" halen... t.t.z. één in die vermaledijde heup en één in m'n arm tegen de griep... gewapend tegen de winter. 

Alles komt hier weer gelijk op m'n rug gevallen... zoals ik al vertelde... denk ik toch... moest 't manneke zijn 4 voorste tanden laten trekken... afspraak voor dinsdag en ik moest mee om zijn polleke vast te houden... vorige week vrijdag vergadering voor de club met als resultaat een pak werk met brieven voor de leden en de ledenlijst die moest aangevuld worden wat een heel gepriemel is met cijferkes van telefoon- en GSM nummers en mailadressen waar een puntje teveel of te weinig funest is... grote witwas met dito strijkwerk... enfin ik worstel me met horten en stoten door een deel van het werk en ga met manlief naar de kliniek... we zitten daar te wachten in een bomvolle wachtzaal met driekwart allochtonen in allerlei kleurschakeringen... zit over ons een jonge gast met zijn GSM te spelen en om de 2 minuten met een luid gesnurk zijn neus op te halen... dat begon danig op m'n nerven te werken en ik fluisterde in het oor van m'n wederhelft : "dat is precies een varken"... op slag keek die gast me indringend aan en ik keek terug... begon die tegen me op te spelen dat ik "elementaire beleefdheid" miste en nog van dat fraais... ik dan weer : "meneer ik sprak tegen m'n echtgenoot" ... hij : "dat ik als oudere vrouw iets had tegen marokanen"... ik dan weer :"wat heeft dàt er nu mee te maken, het is uw gedrag dat me stoort"... hij : "ik heb liever dat je het eerlijk in m'n gezicht zegt dan achter m'n rug"... ik : "ha dan zal ik het U rechtuit zeggen SNUIT JE NEUS"... en LAP het spel zat erop... die gast begon te tieren en ik te lachen wat hem nog kwader maakte... toen kwam de zuster zeggen dat we moesten stoppen met dat lawaai en hij antwoordde dat hij nog erger zou snurken om mij te ergeren... toen vloog hij buiten... ik had hem nog wel een propere zakdoek aangeboden maar hij weigerde die... en weten jullie wat de clou van dit hele verhaal is... dat 't manneke erbij zat alsof de hemel op hem neergedaald was want hij had mijn gefluister over dat varken zelfs niet gehoord... nou jullie weer... ik moet nog lachen als ik aan dat overdonderde gezicht van hem denk... en die hele wachtzaal vol allochtonen gaf geen kik... nog een geluk voor mij want had ik die allemaal op m'n nek gekregen... HAHA... toen we naar huis gingen wilde man perse de bus aan de overkant van de straat nemen... ik had zo al mijn bedenkingen maar hij begon ook al nijdig te knorren... zijn mond zat vol watten... dus wij die bus op en ja... de verkeerde richting uit... thuisgekomen kon ik niet meer op het net en had er een hele klus aan de boel terug in gang te krijgen... precies mijn dag niet!!!

TOUT DÉPEND DE LA POSITION..

  Selon des études récentes 

  le faire debout fortifie la colonne

  sur le ventre améliore la circulation du sang

  sur le dos est plus agréable

  tout seul c'est bon, mais égoíste

  en groupe peut être amusant

  dans la toilette c'est très digestif

  le faire fréquemment développe l'imagination

  à deux, enrichit la connaissance

  à genoux, cela peut faire mal

À la fin, sur la table ou sur le bureau, avant de manger ou après le souper, dans le lit ou le hamac, à poil ou habillés, sur le gazon ou le tapis, avec fond musical ou en silence, dans des draps ou dans le placard

 le faire, est toujours un acte d'amour et d'enrichissement. Peu importe l'âge, la race, les croyances, le sexe, ou la position économique...

LIRE EST UN PLAISIR !!!

DECIDEMENT IL EST BON DE LIRE ET LAISSER ALLER L'IMAGINATION, COMME TU VIENS DE LE FAIRE !!!

Na goademenigeloeve denkik mor veur mei is et te waaarem... allee is dat nu weer voor een deftige oktobermaand... we zouden moeten kunnen onze herfsttenuekes dragen en wat gebeurt er... alle zomerspullen die ik weeral voorbarig had gewassen en in de kast opgeborgen... terug uit die kast sleuren en aan m'n bezweet lijf hangen... pppffff... een mens kan afzien zenne... tot overmaat van ramp kwam onze voorzitter me ook nog eens een pak werk op m'n dak gooien... die man weet echt zijn momenten te kiezen... in plaats van te liggen puffen in de tuin zit ik brieven en ledenlijsten te typen tot ik er scheel van zie... pppffff... nog eens... en dat is nog niet alles... 't manneke die verleden jaar al last van loszittende tanden had en een afspraak had gemaakt met de tandarts voor trekken en prothese... en die gelijk we buiten kwamen van gedacht veranderde en de afspraak afzegde... ja die... die kreeg plots "ondraaglijke" tandpijn aan diezelfde bieterkes... ikke hier moest direct telefoneren naar de tandarts of hij stante pede kon komen wat dan nog lukte ook... de tandarts wilde al dadelijk de boosdoeners eruit wrikken maar dat wilde hij niet en hij maakte een afspraak voor overmorgen dinsdag... vandaag is de tandpijn op wonderlijke wijze verdwenen... van de schrik waarschijnlijk... toen begon hij te zaniken dat het toch niet nodig was die tanden te trekken maar ik werd woest en weigerde af te zeggen... nu komt heel die toestand wel heel ongelegen want we hebben donderdag een etentje gepland met vrienden... volgende week weer eentje met ander groepje... in november twee en dat allemaal zonder tanden... het zal voor hem soep met een rietje worden vrees ik... maar ik moet mee naar de tandarts om zijn polleke vast te houden en het woord te voeren... en dat allemaal terwijl ik overstelpt zit met werk voor de club... ik hoor jullie denken : wat zit dat mens dan op haar blog te doen... tja mijn frustraties even van me afgooien... meer is dat niet... maar koste wat het kost... vrijdag laat ik de boel de boel en kom naar onze blogmeeting... sè nà!

Zoals ik al vertelde gingen we het MAS bezoeken... ik met gemengde gevoelens want had er al tegenstrijdige meningen over gehoord... de ene vond het prachtig... de andere rommelig... en ja het is ietwat rommelig maar zoals onze gidse vertelde is dit met opzet zo... het gaat er namelijk om Antwerpen voor te stellen in al haar facetten en daardoor werden er tal van verschillende zaken bijeengebracht die alle met de stad en haar cultuur en economie te maken hebben... iedereen kan vrij binnen... met de roltrappen kom je op elke etage op een soort "promenade" terecht met uitzicht elk op een ander gedeelte van de stad... dat alleen is de moeite waard... heel bovenin kom je op een open terras waar je een prachtig panoramisch zicht hebt over heel onze koekestad... de zalen kan je alleen bezoeken als je een toegangsticket koopt... al bij al een aanrader... door m'n slechte been had 't manneke zijn goed hart laten zien en de auto genomen... beetje een probleem om de wagen te parkeren want het "Eilandje" is één grote bouwwerf... na lang zoeken hadden we eindelijk een plaatsje gevonden waar we het MAS bijna konden aanraken... jammer genoeg moesten we helemaal rondom het dok lopen... na afloop dezelfde weg terug tot ik met een diepe zucht van opluchting m'n derrière in de auto kon neerpetsen... ik watertandde toen ik aan m'n relaxzetel dacht maar helaas de terugtocht heeft ons zowat anderhalf uur gekost... ellenlange files overal... om van ellende te gillen... stel dat je dààr elke dag inzit... ik kreeg er de bibberatie van... toch maar eens doen maar dan liefst met tram en bus.

Gisteren gaan petanquen... we hadden gasten van de een of andere club die ons amateurkes eens wilden inmaken wat lelijk tegenviel... voor hen dan toch... wij laten ons niet op de kop zitten he en we speelden de pannen van het dak... na de match had ik een dorst om U tegen te zeggen en heb met smaak een duvelke binnengekapt... nadien vroegen de vrienden ons nog een ronde golf mee te spelen en ikke in ietwat benevelde toestand heb warempel goed gespeeld... soms sta ik versteld van mezelf... ja nog altijd... toen we naar huis wilden stond er een dame naar mij te wuiven en rara wie was het... ons Bo die met haar zilveren van 't zonneke zat te genieten... de zilveren ook met een duvel en een verzaligde glimlach... jammer genoeg stond mijne zilveren al aan de auto druk te gebaren dat ik moest komen want hij was moe en wilde naar huis... eeuwig zonde toch... thuis is zijn eerste werk dan de TV aan... zetel in en snurken... ach ja... ik moet eerlijk bekennen dat hij de laatste tijd heel voorkomend is en me ontziet dus voor wat hoort wat he... vandaag op de golf ging het stukken slechter... ik heb in maanden niet zo slecht gespeeld... een koe met een houten poot zou het beter kunnen... ik zal wel nooit aan de top van de golfsport-ladder geraken... helaas!

Morgen naar de dokter en afwachten wat die gaat zeggen of doen... ik ga nu nog wat TV kijken als ik de kans krijg tenminste anders wordt het een boek... tot later!!!

De wonderen zijn de wereld nog niet uit blijkbaar... DE ZON IS ER... het is wel maar een aarzelend en bangelijk zonneke maar het regent tenminste niet... en ikke... ik zit thuis in plaats van zoals gepland te gaan shoppen... waarom... omdat dat verrekte been zo'n pijn doet dat de lust me verging... vorige keer voelde ik direct beterschap na de eerste kine maar nu niet... de kine zegde me er dan beter mee te stoppen en terug naar de dokter te gaan voor verder nazicht wat ik maandag ga doen... heb zondag weer verlet laten gaan bij de golf... zelfde reden... 's avonds vroegen vrienden ons te komen met nog een ander stel om te sjoelbakken... toen ze eens bij ons waren werd de sjoelbak bovengehaald en dat ding kende een groot succes zodat ze het zelfs meevroegen toen ze op skiverlof gingen... de hele avond een zware strijd gestreden maar ik ben... gelijk in alle sporten en spelletjes... een middelmaatje... gisteren één partijtje golf gespeeld en met mijn vriendin... die met zware rugklachten zit... als twee oudjes zitten kletsen... gesterkt door een wijntje als troost... morgen wordt het MAS bezocht en vrijdag nog één kine om af te sluiten... ik las juist dat zelfs Lou m'n aaaaaantwaaaaaaarps onbegrijpelijk vindt en dat wil wat zeggen... daarom ga ik jullie uit je lijden verlossen en de vertaling geven :

Aangevezen : ietwat in de olie, dronken  -  Ababbel : oorveeg - Absjaar : raar typeke - Achterpoort : aars - Afblotten : afpellen, zoals van verf - Afpitsen : afbieden - Afsjikken : afzien, lijden - Amballeuzzegoed : jute - Assembak : asbak - Aremmensengat : mager kontje - Alzeleve : altijd, het gehele leven - Afstrijen : ontkennen

Ziezo... ik hoop jullie hierdoor van je migraine te hebben afgeholpen... ik kwam even in de verleiding een nieuwe reeks toe te voegen maar ga het niet doen... is te wreed onmenselijk... dat woordenboek telt liefst over de 300 pagina's... toen ik het even opzocht ontdekte ik achterin enkele aftelrijmpjes... hier is er eentje :

Onder de piano staat een pint

Al wie daar van drinkt, stinkt

Gij vuil dink

Zaterdagochtend... ikke nog in zoete rust verzonken... springt 't manneke plots als een "duveltje" uit ons bed... ikke slaapdronken... "watte watte tis nogmor zeiven uur zenne"... hij dan weer : "joamor den buurman goa direct kome met die koart" en voilà daar ging m'n zoete rust... ben dan maar dat bed uit gekropen met een diepe zucht... voor degenen die het nog niet weten... onze buurman had 't manneke uitgenodigd om in het sportpaleis in de VIP loge een of ander sportevenement te komen bijwonen en zou de entreekaart brengen voor we naar de petanque vertrokken... we hebben dan ook maar 2 matches kunnen spelen want dan moesten we huiswaarts... allee hij is buiten en ik heb tegelijk ook maar de kat de straat op gestuurd... zit ik wat rustig... hehe zaaaaaaaaaalig... voor mijn part mag hij elke dag in de VIP loge gaan zitten... ben wel benieuwd hoe het was.

Vandaag gemaild naar vrienden in Brussel die ons hadden uitgenodigd bij hen te komen eten... m'n wederhelft bleef maar zaniken dat hij er zo'n hekel aan heeft 's avonds te rijden en dan vooral in Brussel dat ik maar gevraagd heb bij ons te komen... nu zit ik natuurlijk met de gebakken peren (als dessert?) en kan ik weer gaan kokkerellen... die vriendin is een cordon bleu en ik moet dan ook m'n beste beentje voorzetten.. vermits dat linkerbeen het laat afweten zal het het rechterbeen worden... wat dat been gaat klaarmaken moeten we samen nog bespreken... de peren heb ik dus al... op aanvraag van een andere vriendin gaan we deze winter weer aan toneel doen... d.w.z. de spelers laten doen en wij kijken... verleden winter zaten we beiden met sukkelende mama's en moesten we verstek laten gaan... haar echtgenoot is bijna nooit thuis (zalig) maar dat zint haar niet zo... terwijl de mijne teveel thuis is (amaai) dus trekken we er getweeen opuit... wat het wordt weten we nog niet... donderdag wordt het alvast het MAS met de club... hoorde al veel tegenstrijdige berichten erover... we zien wel... de week is al volzet met maandag poetshulp en kine... dinsdag golf... woensdag shoppen... donderdag MAS... vrijdag kine... en we zijn weer rond.

Als afsluiter van deze onverwacht rustige zaterdag geef ik jullie enkele raadseltjes op in het aaantwaaaarps... rara wat betekent het?

Aangevezen - Ababbel -Absjaar - Achterpoort - Afblotten - Afpitsen -Afsjikken - Amballeuzegoed - Assembak - Aremmensengat - Alzeleve - Afstrijen

Dit was dan een kleine bloemlezing uit het Antwerps Woordenboek hier ten huize... voor degenen die alles goed raden breng ik volgende keer een "bolleke" mee... en nu ga ik de kat binnenlaten voor die van haar "peretten" begint te geven. 

Net even een vluggertje gemaakt... haha niet wat jullie vunzige geesten nu denken... ik bedoel een blogronde... las dat Bo weer op wankele pootjes staat... Mus door pootjes pijn lijdt... Lips Brussel-Halle-Vilvoorde eventjes heeft gesplitst... Paz afwezig is... Lou eveneens even forfait geeft... en Natoken herinneringen op zolder aan 't zoeken is... dat laatste deed bij mij weer plots herinneringen oplaaien en met name van een "duveltje".. kennen jullie dat nog... zo'n rond hoog en smal kacheltje... zo'n ding stond bij mij in het midden van de klas in de lagere school... centrale verwarming was denkelijk nog niet uitgevonden zodat er onder de vensterbanken ruimte was om onder te kruipen als het bomalarm ging... "de sirene" genoemd... wij moesten dan met zijn allen op een rij onder die vensterbanken gaan zitten... men vond dat veiliger... later verhuisden we naar het hok onder de trap en dàt vonden we ook veel toffer... voor ons kon het alarm niet lang genoeg duren... mijn school is ook platgegooid door een "vliegende bom" d.w.z. een V1 of V2... weet niet meer welke het was... gelukkig tijdens de nacht zodat er geen kinderen gedood werden... wèl een aantal nonnen... we hebben dan nog heel lang tussen de puinen gespeeld... de dag na die bom gingen la mamma en ik naar de school en vonden tussen het puin mijn breipennen terug.. ik heb ze nog... toen we terug naar school mochten/moesten werd ik ineens in het derde studiejaar gezet... heb dus een heel jaar overgeslagen daarom de hiaten in mijn opvoeding... de reden was dat mijn lerares/zuster van het tweede jaar door de bom gedood werd... het waren zware tijden toen maar als kind til je er niet zwaar aan en laat je alles aan je voorbij gaan... toch duikt er hier en daar soms een flits van herinnering op... men zegt dat met het ouder worden die herinneringen levendiger worden... ik kijk er met verlangen naar uit!

Amaai en nog eens amaai... deze typisch vlaamse uitroep is bedoeld om te verkondigen dat het m'n botten uithangt... hebben jullie ook al die herfstblues... het gevoel dat de lange donkere winter er aan zit te komen en je niet veel vrolijke dagen meer te verwachten hebt... jullie niet... ik dus wel... ik hoor jullie denken... och wat is dat mens weer somber aan 't doen... ik weet het... ik weet het... zal er nu mee ophouden maar het moest er even af... voilà gedaan!

Wat heeft dat sombere mens de laatste dagen uitgevreten... niet veel... gisteren terug naar de kine getrokken en zich laten kneden en rekken... verder thuis wat rondgekwakkeld... afgewisseld met zetelliggen... afgewisseld met neuspeuteren uit pure verveling... ik heb gewoon nergens zin in... zou de stad willen intrekken maar die drommelse heup houdt me tegen... ik weet dat er erger dingen bestaan hoor... las juist dat Mus en Bo allebei in de lappenmand liggen... m'n oprechte deelneming aan allebei met smakzoen erbij... ik zat vandaag vanuit m'n luie zetel rond te kijken en te bedenken wat ik allemaal zou moeten doen in m'n kot als ik ooit nog eens de bevlieging krijg wat ik ten zeerste betwijfel... o waar is de tijd gebleven dat ik juichend ramen lapte... dansend stond te stofzuigen... huppelend van geluk de muren stond af te wassen... trappelend van ongeduld de meubelen boende... zoete verleden tijd... tegenwoordig doe ik met zuinig toegeknepen mondje m'n strijkwerk... ik doe het vuile goed in de machine met opgetrokken neus... stof af al niezend... verschoon de bedden met afgrijzen... laat ongeduldig het eten aanbranden... ik kan nog wel even zo verder gaan maar ik word er zelf "ni goe van" haha!!!

Dit alles maar om te zeggen dat het m'n strot uithangt en ik ongedurig wacht op betere tijden... intussen groet ik jullie met een slap handje... DADA!!!

Schattebollen altegaar... van mij ga je geen reisbeschrijving moeten verwachten hoor... ik kan jullie alleen vertellen dat het Odenwald een prachtige streek is... we bezochten Heidelberg... Erbach... Micheldam... Worms... enkele Deutschle Schlosser... keken vol bewondering naar de vele vakwerkhuizen zo typisch voor die streek... maakten een zonnige boottocht op de Rijn... reden door eindeloze wouden... moesten ontelbare trappen op en af wat, gezien de huizen meestal tegen een heuvel aanliggen, onvermijdelijk is... ook in ons hotel, een ingewikkeld bouwsel dat vermoedelijk als klein hotelleke begonnen is en mettertijd de aanpalende gebouwen heeft ingepalmd... die trappen en dat klimmen deden me de das om zodat ik de laatste dag het allerlaatste Schloss het Schloss liet en me neervleide op een terrasje met een koffie... dat hotel was sehr gemütlich met zoals het Duitsland betaamt een overvloedige tafel... de tweede avond was er zelfs muziek bij het diner en achteraf konden we dansen... ook deze beker heb ik aan mij voorbij laten gaan want ik was razend gelukkig dat ik eindelijk een stoel onder m'n zitvlak had en met geen tien paarden kregen ze me daar af... maar 't manneke was in zijn element en heeft alle dames uit ons gezelschap door de zaal gezwierd... inbegrepen de eigenares van het hotel die tevens, samen met haar echtgenoot, voor de zang zorgde en in het geheel niet onverdienstelijk... ik heb al heel wat erger te horen gekregen op radio en TV... ik heb dan maar zitten genieten van enkele witte wijntjes halb-trocken die ik de volgende morgen nog voelde ronddansen in m'n binnenste... maandag en dinsdag prachtig weer gehad... woensdag- en donderdagvoormiddag wat miezerregen maar tegen de middag trok de hemel open... al bij al heel wat beter weer dan jullie hier hadden... heb het maar van horen zeggen he... wat kan ik nog vertellen... dat we een goeie gids en chauffeur hadden... dat we woensdag, op aanraden van onze gids, een salade hadden besteld in een restaurant waar hij, de gids dan, regelmatig met zijn klanten kwam... die salade zou bestaan uit 4 soorten sla met kippenreepjes en spekjes... tja we kregen een reuze bord voor onze neus volgeladen met sla... met bovenop welgeteld 4 of 5 flinterdunne reepjes hespenworst... wij naarstig aan 't graven in die berg sla naar de beloofde kip en spekjes... nada... omdat onze leden van het sportieve slag zijn werd er niet geklaagd... alleen commentaar gegeven en werd er gekeken wie de meeste reepjes had... ik was bij de gelukkigen met 5 stuks... mijn buurman kreeg er maar 4... het was wel een succes... heel wat afgelachen toen... later belde de gids naar het restaurant om uitleg en "er was een communicatiestoornis in de keuken" geweest... in elk geval kan ik nu vor de rest van het jaar geen sla meer bekijken want bij gebrek aan iets beters heb ik me half door dat bord gegraasd... en ik ben al geen overtuigde herbivoor... ben ik blij dat ik niet als koe op de wereld kwam... en die moeten dan de hele boel nog eens herkauwen de sukkels... de laatste dag een ander restaurant... weer door de gids voorgesteld... ditmaal zeer aarzelend... waar wij dan weer zeer sportief maar JA tegen zegden... daar kregen we weer zo'n reuze bord met een reuze varkenssteak en een reuze portie frites... dit alles op één bord gestapeld... je hebt op slag geen trek meer... ik haalde zelfs niet de helft... misschien moet ik eens een keertje meer naar Duitsland... elke dag at ik minder... toen we thuis kwamen kwam Poekie me wat schoorpotend tegemoet en kreeg ik één flauw koppie... de Kiddy was kwaad en bekeek ons niet... Pol de schildpad laat zich niet meer zien... zou die zich al ingegraven hebben... dat belooft voor de winter... dan ben je thuis en moet je alles weer uitpakken en opbergen... wassen... vandaag het laatste stuk gestreken... afspraak met de kine gemaakt voor woensdag want mannekes ik heb "m'ne peire gezien"... 4 dagen wandelen en klimmen en dalen... het was voor mij echt geen genot... gewoon stappen was er niet meer bij... het was manken... toen ik m'n huisje zag kreeg ik bijna de tranen in m'n ogen van blijdschap... gisteren ben ik gaan petanquen... dat is niet veel stappen maar vandaag de golf overgeslagen... na enkele dagen de hele dag in druk gezelschap moet ik eventjes afkicken... ik ben echt geen kuddemens... hoe sommige mensen het presteren om hele dagen te blijven babbelen begrijp ik echt niet... heb het nooit gekund en zal het nooit leren.

Inspiratie waar ben je gebleven... niet dat ik vroeger zo'n welgevulde inspiratiebron was... tja... welgevuld ben ik wel maar dan alleen de buitenkant... binnenin ben ik een hol vat... dat vat laat zich drijven op de golven des levens... en als dàt niet prachtig uitgedrukt is ben ik een boon... die golven kunnen hoog zijn en dan wordt het vat ietwat misselijk en soms kabbelen ze maar wat en dobbert het vat zoetekes mee... worden jullie nu ook zo ziek van die prietpraat... ik wel... dus stop ik ermee.

Wat stond er op het programma de afgelopen week... echt niks om over te schrijven maar aangezien ik niets anders heb doe ik het toch maar... maandag luie dag genomen... dinsdag in plaats van golfen boodschappen gedaan want het regende... woensdag mijn kinderen gevoederd... donderdag uitgeblazen van het kinderen voederen... vrijdag blogmaatjes ontmoet en mijn bijna lege accu opgeladen... zaterdag petanque gespeeld met de vrienden... zondag grote restauratiewerken uitgevoerd aan die welgevulde buitenkant en alles klaargelegd voor de trip morgen... het is me toch wat hier in deze contreien... je gaat voor een onnozele 4 dagen weg en je sleurt een vracht kleren mee voor alle weersomstandigheden... moet alleen de valiezen nog sluiten en hopen dat ik toch weer niks vergeten ben... dit jaar ga ik met loden schoenen want die verrekte heup maakt me het leven zuur en 4 dagen achter een gids aanstrompelen trekt me niet bepaald aan... enfin niets aan te doen... na de trip zal ik maar terug naar de kine trekken voor een tweede serie en als dàt niet helpt wordt het cortisone... het schijnt dat je daar van opzwelt en ik hèb al zo'n brede derrière... LOL... ik ga slapen nu want morgen moet ik er op een onzalig uur uit... bwaaaaaaaaaaaaaaah!!!

Vandaag heb ik m'n pijnlijke heup eens flink toegesproken en gezegd dat we hoe dan ook naar de stad trokken of die nu goesting had of niet... zo gezegd zo gedaan... ik had namelijk 2 jaar geleden in een onnadenkende bui een abonnement genomen bij Base voor m'n gsm aan 10 € per maand... ik heb me dit al 2 jaar lang flink beklaagd want die gsm gebruik ik alleen in opperste nood maar elke maand moet je wel die 10 € neerleggen en dat deed pijn aan m'n hart en portemonee... die 2 jaar zijn nu verlopen en ik heb me naar de stad gespoed om dat abonnement op te zeggen... ik hoorde zonet dat de broodprijs weer naar omhoog zou gaan en mijn bokes wil ik niet missen dus Base moest maar wijken... ik vertrok dan met de moed der wanhoop want die heup was al vergeten wat ik ze had verteld en deed flink pijn... 2 straten verder voelde ik dat er zich een blaar op linkervoet begon te vormen... te koppig om terug naar huis te gaan ploegde ik verder tot aan de tram... oef even respijt... bij Base moet je een bonnetje trekken en je beurt afwachten... amaai m'n botten... er waren 2 loketten open en aan beide stond een man en beide mannen hadden blijkbaar niets beter te doen dan daar te blijven hangen en zo te zien waren ze hun hele levensgeschiedenis aan 't vertellen... toen ik op het randje van een explosie stond kwam er eindelijk een derde dame aangeslenterd... die dame nam ook uitgebreid tijd om papieren en allerlei dinges op haar werkplek te schikken... haar computer te starten en te bestuderen... ik was inmiddels al een kwade soort regendans aan 't uitvoeren... er vormde zich een hele rij achter mij... toen eindelijk de dame zich verwaardigde mijn volgnummer in te tikken... OEF... op 5 minuten was ik buiten... zeeg neer op een van die banken op de meir om een compeed op de blaar te plakken... toen kwam er bij Base een allochtone jongeman buiten... die bekeek m'n manoeuvre... kwam naast me zitten en vroeg iets wat ik niet verstond... dacht dat hij me iets wilde verkopen... ikke... nee ik koop niets... nog een onverstaanbaar gebrabbel terwijl hij m'n voet bestudeerde... ikke nog eens... nee ik koop niets... toen stond hij op en zei... terwijl hij in de goeie richting wees... APOTHEEK... aiaiai... ik zit me hier nog altijd af te vragen wat die jongen me eigenlijk  wilde vertellen...verdorie zeg... ik schaam me dood... waar je ook tegenwoordig een winkel binnenstapt staat er een allochtone dame aan de kassa en ze zijn niet altijd het nederlands meester... op de tram zat ik weer omringd door allerlei nationaliteiten zodanig dat als je een woord vlaams hoort je een schok krijgt van herkenning... haaaaaaa ik zit toch nog in m'n eigen land... ik ben al heel vroeg naar huis gepikkeld... voelde me een wrak... maar wat een vreugde en zaligheid toen ik uit m'n schoenen kon stappen en m'n arme voeten in m'n crockskes vleien... ik hoorde ze bijna juichen... tel je zegeningen zeg ik maar... ik heb wel m'n bedenkingen over de 4-daagse uitstap naar Duitsland in september... dat gaat me een ware marteling worden... maandag 5/9 vertrekken we en donderdag 8/9 komen we terug dus matekes vrijdag 9/9 zullen jullie me kunnen zien binnenstrompelen... als m'n benen het begeven loop ik wel op m'n handen... we zien wel... weet me wel op tijd te vertellen of de locatie veranderd is of niet... OK... tot sjuus!!!

Hoog tijd dat ik nog eens m'n pijp uitkom... ben de laatste dagen bijna de deur niet uit geweest en dan beleef je ook niet veel... toen ik zondag m'n bed uitkroop regende het en ik besloot thuis te blijven en 't manneke alleen naar de golf te sturen... later scheen de zon weliswaar maar ik heb genoten van de rust... alleen thuis met de kat en die heeft wel haar kuren maar spreken kan ze niet... gelukkig maar... alleen wat geknor en gepiep maar dat kan ik wel aan... ik benut die rustige stonden om uitgebreide restauratiewerken te verrichten... een oud gebouw heeft dat nodig wil het niet in puin vervallen... maandag kwam mijn poetshulp en moest ik mijn deel van het werk ook doen... dit gedaan zijnde douchke en vroeg naar bed... dinsdag werd het tijd m'n voorraadkasten aan te vullen... ingeval er een oorlog uitbreekt kunnen we welgeteld 3 maanden overleven... daarna zien we wel... zou het dan nog de moeite zijn te willen overleven... vandaag moest ik op controle voor mijn kijkertjes... moet daarvoor naar St.Augustinus en is elke keer een regelrechte ramp... ik vertrek dan wel goed op tijd want op bussen heb ik het niet begrepen... die hebben iets tegen mij... wonder boven wonder kwam mijn bus deze keer stipt op tijd... hoerahhhh... wat dan weer betekende dat ik véél te vroeg in de kliniek aankwam... zoals iedereen wel weet is een afspraak in een kliniek van nul en geen waarde... ik was al 3 kwartier te vroeg en mijn afspraak 1 uur te laat zodat ik welgeteld bijna 2 uren zweterig heb zitten plakken op zo'n plastieken stoeltje in een klein bedompt wachtkamertje terwijl mijn buurman... die het ook op zijn zenuwen kreeg... het laatste halfuur voortdurend op zijn stoeltje zat te wiebelen zodat ik noodgedwongen mee moest wiebelen... achggggggrrrr... wachtkamers... doe me de bek niet open... ik haaaaaat ze... het goede nieuws is dat mijn ogen in redelijk goede staat zijn bevonden en ik nog niet toe ben aan een nieuwe lens... de weg naar huis verliep weliswaar in nevelige omstandigheden door de oogdruppels die me gul werden toegediend maar ik ben thuisgeraakt op de goeie bus... wat voor mij een hele prestatie is... dus hier zit een tevreden vrouw... zo dadelijk nog een fris douchke en dan naar bed... heerlijk toch... slaap lekker maatjes!

Mijn agenda was weer goed gevuld de laatste dagen alhoewel ik niet mag klagen als ik lees over wat mijn blogmaatjes allemaal te verduren krijgen... amaai en nog eens amaai... toen enkele jaren geleden zoon een vriendin naar huis bracht met 4 kinderen op sleeptouw en we enkele keren als oppas fungeerden voelde ik me 's avonds gewoon geradbraakt... de kleinsten... 3 jongetjes van 2-3 en 5 jaar... hingen de hele tijd aan ons gelijk aapjes... terwijl het meisje van 11 een geheel andere aanpak vroeg... zij mocht enkele keren bij ons blijven slapen en het arme schaap was dan dolblij even van die vervelende lastposten van broertjes verlost te zijn... maar zij vroeg ook voortdurend aandacht wat mij doodmoe maakte... zoiets moet je onderhouden en we waren te lang uit de kleine kinderen... nu moet ik eerlijk bekennen dat ik er vroeger ook nerveus van werd voortdurend met hen bezig te moeten zijn... als kind mocht ik nooit buitenspelen en ben daarom een verwoed lezer geworden terwijl m'n zus alsmaar tekende... wij moesten ons zelf maar vermaken... mijn kinderen mochten wèl op straat... toen was het er nog een gezellige boel met de buurkinderen op straat of in de tuin in het plonsbad... nu is onze straat precies een spookstraat.

Na deze ontboezeming even een overzicht van mijn voorbije verrichtingen... ik ben eindelijk nog eens de stad ingetrokken maar helaas mijn tendinitis is niet verdwenen zoals ik voorbarig vertelde vorige keer... mijn kine is momenteel op vakantie en de eerste weken voelde ik me eindelijk bijna zonder pijn wat een heerlijk gevoel is... nu begint dat steken en trekken terug de kop op te steken en ik vrees voor onze 4-daagse trip naar Duitsland de eerste week van september... het zal een pijnlijke bedoening voor mij worden... nadien ga ik voor een tweede serie kine... als dàt niet helpt moet ik een injectie maar dan is nog af te wachten hoe ik ga reageren... heb enkele jaren geleden ook een cortisone injectie gekregen en was toen welgeteld 5 dagen pijnvrij... echt niet de moeite om eraan te beginnen... enfin we zien wel... dan zaterdag weer petanque en droog gebleven... hoeraaaaa.. zondag minigolf met broodjes na want de uitbater van de club verjaarde en dat wordt gevierd... vrienden vroegen ons bij heb te komen eten met nog een stel... onverwacht maar met graagte aangenomen... aperitiefke... pasta met lekker wijntje erbij... een snoepdessertje met koffie na en dan als apotheose... gesjoelbakt... wij hebben een sjoelbak en de mannen zijn die komen halen en terug brengen nadien... het was 1 u toen 't manneke heel stillekes vroeg of we niet naar huis gingen... niemand had eraan gedacht op de klok te kijken... amaai... de volgende ochtend moesten we er weer vroeg uit voor de golf... en dàt met een licht katerke... heb dan ook geweldig slecht gespeeld... toen we thuis kwamen stond dochter's bijdrage voor moederdag in de gang en nadien kwam zoon aandraven met zijn bijdrage en de hond... wat onze Poekie helemaal niet grappig vond... die loopt nu nog met haar buik tegen de grond te snuffelen naar hond... gisteren dinsdag heb ik een rustdag genomen... vandaag mijn voeder-voorraad weer gaan aanvullen en wat ik morgen ga doen weet ik nog niet... het wordt heel warm zei het weermanneke... misschien nog eens een dutje in de tuin... is lang geleden dat het nog kon... we zien wel... 't manneke is gaan fietsen en ik heb ervan geprofiteerd nog eens de blogs te lezen en het mijne aan te vullen... en nu ga ik verder lekker niets doen tot spijt van wie het benijdt.. DADA!!!

Vandaag was een voldoeninggevende dag voor mij... ten eerste kwam 't manneke eens niet grommelend uit zijn bed en later hoorde ik hem zelfs voorzichtig neuriën... zou ik me nu ongerust moeten maken of gewoon blij zijn... ik zal maar voor het laatste opteren... ten tweede moest ik weliswaar naar de tandarts voor de jaarlijkse controle- en poetsbeurt... ooooo... niet dat ik mijn bieterkes maar één keer per jaar laat poetsen hoor... nee plichtsgetrouw zet ik er 2 x per dag de borstel op maar dat is blijkbaar toch niet voldoende want als mijn tandarts(e) me in de stoel heeft neergepoot en achterover heeft laten zakken gooit ze zich met ware hartstocht op mijn gebit... eerst komt er wat peuterwerk aan te pas en dan schrobben maar... ik lig dan helemaal verkrampt met krullende tenen en ineengedraaide duimen te wachten tot de bui overdrijft... tja dat poetsen en krabben voelt echt niet goed aan... mijn teergevoelige tandwortels kreunen dan onder al dat geweld... enfin ik heb het deze keer weer overleefd alhoewel mijn pantalon aan mijn billen kleefde toen ik eindelijk uit de martelstoel mocht... neeeeee niet in broek geplast... gewoon zenuwenzweet... wat dacht je... ik kreeg zelfs een compliment over de propere staat van mijn gebit... haha... dat gebit is wel niet van de mooiste want in mijn kinderjaren werd er niet zo opgelet of je tanden schots en scheef groeiden... dat is nu wel even anders als je al die tieners ziet pronken met een mond vol metaal... maar mijn bieterkes zijn dus wel "schoon" en dat op zijn hollands... is te danken aan mijn nieuwe elektrische tandenborstel die ik me enkele maanden geleden heb aangeschaft op raad van bovengenoemde tandarts(e)... in de wachtkamer hangt een levensgroot scherm nu waarop je het hele proces kan volgen hoe protheses gemaakt worden en hoe je je tanden moet poetsen... ik kwam zelfs even in de verleiding om mijn voortanden te laten behandelen maar dacht toen aan mijn vergevorderde leeftijd en stapte maar van het idee af... ik zal de rest van mijn leven maar verder besmuikt lachen... alhoewel ik altijd stiekem jaloers was op die mensen die met gulle open mond hun plezier laten merken... maar ja je kan niet ALLES hebben nietwaar... grinnik!!!

"Moet er geen zand zijn"... is zo een van die oude uitroepen... we zouden het beter veranderen in "moet er nog water zijn" of... zoals de uitbater van onze mini golf altijd roept "en ni wille reigene hei"... vandaag zouden we normaliter naar de golf gaan maar de vrienden belden een voor een af en... om eerlijk te zijn... 't manneke en ik hadden ook niet veel goesting dus zit ik maar wat den buddy uit zijn gewone dinsdagnamiddagdutje te houden... ik was weer achterop geraakt met de blogs en na mijn toernee te hebben gemaakt vond ik het tijd om weer eens iets neer te kladden... wàt weet ik nog niet... ik wacht nog op inspiratie... hallooooooooooo!!!

Blijkbaar is er niemand thuis of anders in zware coma... dan maar een rapport van mijn doen en laten over de voorbije week... dat wordt ook al gene vette... eigenlijk feitelijk als ik er zo over nadenk heb ik niet veel uitgevreten behalve rondlummelen en de gewone klussen... het wordt echt hoge tijd dat ik me nog eens onder de mensen begeef voor ik het verleer... ach ja ik ben zaterdag gaan petanquen en zondag gaan golfen maar dat weten jullie onderhand al wel... vrijdag ll was een hoogdag... blogmeeting... zalig de blogmaatjes nog eens ontmoet en het weer viel al bij al nog mee zodat we op het terras konden zitten... zoiets laadt mijn ouwe batterijen nog eens op... gaan shoppen kon me zelfs niet aantrekken... en de kat loopt ook al rond met hangende snor... komt om de haverklap een floeren pootje over m'n arm halen om wat aandacht... zondagavond golfvrienden op bezoek gehad... die zijn gek op sjoelbakken dus hebben we de hele avond tegen de klippen op gespeeld... nu ik het schrijf begint het me te dagen waar die "krak" in m'n schouder vandaan komt... weer te hevig geweest... m'n tendinitis in de heup is stukken beter maar na de vakantie ga ik m'n rug eens lekker laten kneden door de kine... had ik al jaaaren moeten doen maar ik stel zulke dingen altijd maar uit... donderdag zijn m'n bieterkes aan de beurt... en volgende week oogcontrole... ik vrees dat ik stilaan aan een nieuwe lens toe ben... dat vege lijf vraagt wel veel aandacht en zorg wil je het een beetje in de running houden... dan heb ik het nog niet over de dagelijkse restauratiewerken... eigenlijk zouden ze ons daar een subsidie voor moeten geven door "natuur- en stedeschoon" of bestaat dat niet meer... wat me brengt op al die nozems of hoe je ze ook wil noemen die niets beters te doen hebben dan alles kort en klein te slaan... drijft m'n bloeddruk weer de hoogte in... weten die ouders dan niet wat hun kroost allemaal uitspookt... ja ik wist ook niet alles... gelukkig maar... ik heb wel indertijd enkele zware jaren doorgemaakt met een puberende zoon maar hem met harde hand weer in het gareel gekregen... soms moet je hard zijn... ik heb echter de indruk dat de ouders tegenwoordig gewoon bang zijn van hun kinderen... en voor ik me kwaad ga maken verlaat ik de piste... toedeloe!!!

Wat doe je met zo'n weer... binnen blijven en klussen... dit doe ik dan maar... wasje... strijkje... beetje verstelwerk... wat papieren opruimen... puzzeltje oplossen... eten maken... en geeuwen... is het die grijze lucht of wat maar ik geeuw me de kaken uit de haak... en als ik geeuw loopt het water me uit de ogen... netjes niet... hier zit ik dan... met ontwrichtte konen en tranende kijkers... gewoon geen gezicht... ik was aan een vers boek begonnen en moest stoppen omdat ik geen lap meer zag... dan maar naar den Buddy getrokken... die was ook al niet in zijn hum... ik weet geen weg met mezelf... toen ik deze ochtend al heel vroeg wakker werd begon ik te denken aan zoon... gisteren was 't manneke bij hem langs gereden en vond hem in alle staten van ontreddering... het konijn waar hij een villa voor gebouwd had en liefdevol voor zorgde lag zomaar dood in zijn hok... ik heb hier al eens verteld dat die jongen gewoon alle pech van de wereld aantrekt gelijk een magneet... als er iets kan mislopen gebeurt het... het begon toen hij naar de basisschool ging en sindsdien hield het niet meer op... wàt hij ook aanpakt het loopt mis... zijn vader vond hem in de tuin waar hij razend van woede het hele konijnenhok in gruizelementen sloeg... de buren stonden er helemaal van streek op te kijken... toen 't manneke voorstelde mij te gaan halen werd hem verboden ook maar iets tegen mij te zeggen... nu daar sta je dan... ik mag niets weten en kan hem dan ook niet helpen... dat vreet aan je... ik denk dat het niet zozeer alleen aan dat konijn lag maar dat de stoppen doorsloegen na een hele reeks van tegenslagen... de hond die hij van de straat plukte heeft diabetes en moet elke dag zijn spuitje insuline krijgen... zoon geeft wel de indruk een harde kerel te zijn maar dat is maar schijn... binnenin is hij gemaakt van peperkoek en elke dag zijn troetelbeest inspuiten is voor hem een zware belasting... hij houdt zich dan wel groot maar toch... heeft buiten ons ook niemand om eens zijn hart bij uit te storten... het is wel zoals men zegt : de zorg voor je kinderen raak je nooit kwijt... omdat ik vandaag niets positiefs te melden heb sluit ik maar af met een mopje : 

Een jongetje ziet onderweg een bruid en vraagt later aan zijn mama waarom bruiden wit dragen... moeder antwoordt dat dit is om te tonen dat ze nog maagd is... later stelt hij dezelfde vraag aan zijn papa en die zegt : dat is omdat alle huishoudtoestellen wit zijn.