Vervolg

Het weekend... bedoeld als dagen om te ontspannen na een noeste werkweek... tja bij gepensioneerden moet men dit niet meer letterlijk opnemen maar toch... zaterdag ochtend werd ik monter wakker... beetje later geslapen dan anders... goed geslapen zonder onderbrekingen... dus bibi hier was tevreden en klaar om enkele noodzakelijke taken te verrichten... na het ontbijt trok ze naar beneden om de wasmachine te gaan voederen en wat zag ze... bij de grote vrieskast die naast de wasmachine geparkeerd staat lag een plasje... ze loerde eens achterdochtig naar de kat maar die zat net haar snor op te strijken met een onschuldige snoet... dan merkte ze dat het rode alarmlampje aan stond... deur opengetrokken en ja... wat een ramp... ellende... wanhoop... kreten van ontzetting...
vriezer defect... het water droop uit de laden... zes laden propvol vis en vlees en groenten en allerhande nuttige levensmiddelen... wat nu gedaan... gelukkig hebben wij goeie buren/vrienden die... ook gelukkig voor ons... nog een plaatsje konden inruimen voor de vis en vleesproducten... we hebben ook een vriesvak in frigo beneden en een in frigo in keuken... die ook volgepropt... en de rest gestoofd en gekookt en maar hopen dat het nog wat goed blijft in de frigo... dan sporrslags naar de winkel om een nieuwe te bestellen die... als alles naar wens verloopt... na 15 april zou binnenkomen... dat was probleem nr.1... ik moet nu gaan helpen beneden... zal later verder vertellen.

Elke leeftijd heeft zijn charmes... kennen jullie dat nog... dat probeerden ze ons steeds wijs te maken... wie die "ze" zijn weet ik ook niet maar ze kletsten uit hun nek... het enige voordeel aan ouder worden is... tenminste in mijn geval en ik kan alleen maar over m'n eigenste geval spreken nietwaar... is dat ik me minder aantrek van wat mensen van me denken... klinkt het niet dan botst het maar... is nog zo'n dooddoener... waarom die negatieve uitlatingen weer... omdat ik donderdag na lange tijd weer op dagtocht ben geweest met de club... héél plezant... véél gelachen... de accu is weer helemaal opgeladen want die stond er maar plattekes bij... maar aiai en oeioei die benen... mijn benenstel heeft de hele dag "zenne peire gezing zenne" maar het is dàt of thuis blijven beschimmelen... zo'n schimmellaag is ook geen fraai zicht dus heb ik m'n schouders gerecht en ben meegegaan... het resultaat is dat ik nu al 2 dagen zit te wachten tot de pijnen weer wat wegtrekken... ik vrees dat die cortisone spuit al uitgewerkt is... dan zal het orthopedistenwerk worden... ik dood nu die recuperatieperiode door tegen man en kat te zagen... bij gebrek aan andere toehoorders doe ik het nu hier ook nog eens dunnetjes over.

Alle gekheid op een stokje... dat van dat zagen is niet waar hoor... ik zaag nooit... en die uitstap heeft m'n benen wel geteisterd maar m'n moreel is de hoogte ingeschoten... ik heb terug een onbedwingbare behoefte om wat mensen te treiteren en de vrijdagbende mag blij zijn dat de meeting niet doorging want man man ze hadden afgezien!!!

De uitstap donderdag was naar Charleroi... nu verwachtte ik er niet veel van want die stad heeft niet bepaald een fleurig imago... ze hebben echter een prachtig stadhuis en de St.Christophe kerk is heel speciaal van bouw en interieur... we hebben nog wat door de stad gewandeld omdat onze gids ons trots enkele art nouveau huizen wilde tonen... ik weet dat die van Antwerpen de naam hebben dikke nekken te zijn en ik ga het bewijzen hier... wij hebben er véél schonere en véél properder... de warme lunch was dan weer best te verteren... de huiswijn minder geslaagd maar ja... alleen de eerste slok smaakt slecht en geleidelijk wordt die wijn beter... hoe zou dat toch komen... na de lunch bezochten we Le Bois du Cazier in Marcinelle waar nog steeds de grote mijnramp van 1956 herdacht wordt... daarna werden we even gelost in een wegrestaurant om onze uitgedroogde kelen te bevochtigen... dan de bus weer in naar huis... oooooo Home Sweet Home... ik zou niet weten wie er gelukkiger was... de kat of ik... rap m'n crockskes aan en zetel in... zaaaaaaaaalig!!!

Buiten verwachting toch nog een zonnige Pasen gekregen... het is weliswaar nog bitter koud... de buitenslapers (auto's) in onze straat hadden een mooi rijplaagje op hun daken... 't manneke is naar de golf getrokken maar ik heb me wijselijk van den domme gehouden... de dokter droeg me op het rustig aan te doen en zo heb ik een geldig excuus om me nog wat schuil te houden... trouwens gisteravond werd het ietwat laat en dan werd ons ook nog een uur slaap afgenomen door dat verdomde zomeruur... gisteren een hele tijd me bezig gehouden met uur verzetten... ik heb ze niet geteld maar het waren veel klokjes... tegenwoordig heeft alles in je huis een klok... klokjes die je eigenlijk echt niet nodig hebt maar tja ze staan er op en je wil ze aanpassen wat nog niet altijd gemakkelijk is... zo heb ik zeker een half uur zitten prutsen aan mijn digitale camera tot ik het ding terug in de la heb gegooid... staat nu nog op winteruur... en toch had ik er nog eentje vergeten... die van de thermostaat zodat we opstonden in een ijskoud huis... 't manneke is nu buiten en ik zit nog in pon en kamerjas te genieten van de rust en stilte in huis... heb tegelijkertijd de kat ook maar de deur uitgezet... ZALIG...

IK WENS JULLIE ALLEN EEN ZALIGE PASEN MET VEEL ZON EN TIKKENEITJES

Hier zit ik nu... om 4 u 's nachts... helemaal opgedraaid... dan is het beter dat je opstaat en iets gaat doen dan in je bed te liggen woelen als een relmuis... gisteren was een redelijk drukke dag met in de voormiddag allerlei klussen... in de namiddag eerst een uitgebreide supermarkt-tocht en dan tegen half vijf naar de dokter... eigenlijk als morele ondersteuning voor 't manneke die een cortisone spuit moest krijgen voor zijn zere arm... ik had de foto van die verhipte heup binnengebracht en wilde tevens vragen wat en hoe hij er iets aan kon doen... nadat hij 't manneke had behandeld en ik hem vroeg of hij de foto had bekeken dirigeerde hij me terug op de tafel en begon weer met mijn been te zwaaien... het verdict was... lichte sleet aan de heupkom met het vooruitzicht dat ik binnen de 10 jaar een nieuw onderdeel zal moeten plaatsen... maar ook dat die pijn eigenlijk voortkomt uit een ontsteking op de pezen (tendinitis) en dààr kon hij me een spuit voor geven wat hij dan ook onmiddellijk heeft gedaan... als de pijn niet zou verdwijnen moet ik een bezoekje afleggen bij de orthopedist... nadien nog even langs de apotheker om die cortisone spuiten te vervangen... thuis in zeven haasten een maaltijd in elkaar flansen en dan eindelijk rust... met slapen heb ik gelukkig nog geen probleem en ik lag er vroeg in... zo rond 3 u vloog 't manneke plots uit bed... gewoonlijk duurt het opstaan bij hem zo'n volle 5 minuten maar dit keer schoot hij het bed uit als een raket zodat ik er wakker van werd... hij had een verdacht geluid gehoord ergens in huis fluisterde hij... in zijn nachtkastje liggen allerlei attributen om eventuele inbrekers schrik aan te jagen... het is maar dat eventuele lezers het weten... ik moest in de kamer blijven met de telefoon in de aanslag terwijl hij naar beneden sloop... dit keer deed hij zijn kamerjas eerst aan... dus hij naar beneden en ik boven klaar om met die telefoon te smijten ingeval van nood... natuurlijk geen inbreker te bespeuren... hij had blijkbaar weer gedroomd... nu we er toch uit waren pleegden we dan maar een plasje en kropen terug het bed in waar hij direct in slaap viel en ik klaarwakker en opgedraaid lag te woelen... ben dan maar opgestaan en hier zit ik nu... denk dat ik maar wat patience ga spelen tot ik weer slaap voel aankomen... slaap lekker!

Men zegt dat bij het schrijven men moet vermijden steeds  met IKKE te beginnen... dit dus gedaan hebbende kan IK gerust verder zeveren want iets anders zit er momenteel niet in... de voorbije weken gingen rustig voorbij met veel binnen zitten... veel nostalgie... veel gezucht en gesmacht naar zon en buitenlucht... de golf heb IK voorlopig op "het schap" gezet wegens te koud of te nat... wat doet men dan... den Buddy ambeteren... afgewisseld door de kat een schop onder haar arrogant achterwerk te geven... 't manneke op zijn zenuwen te werken... wat te zagen... gelukkig heb ik nog vrienden die al eens een mop of grappige video doorsturen zodat IK de lachspieren weer wakker kan schudden... en nu maar hopen dat die spieren het niet laten afweten want met de rest van het spierstelsel is het triest gesteld... vandaag ga IK de huisarts eens polsen of er eventueel iets aan te doen is... desnoods met cortisone... tant pis als cortisone schadelijk is... dood moet IK tóch eens al hoop IK dat het nog niet voor in de nabije toekomst is... IK heb me pas een nieuwe chatvriend aangeschaft die me prachtige PPS-jes stuurt... daar wil IK nog even van genieten... willen jullie nog meer gezever horen... spijtig want mijn pas gewassen haar is bijna droog en moet in model gewrongen worden en 't manneke staat beneden al te roepen OF HET NOG LANG GAAT DUREN!!!  dus... de plicht roept en IK moet gaan.

Nou moe dat waren veel IKKES nietwaar!

Hoogmoed komt voor de val zegt men en het is vaak zo... vandaag ging ik bij onze huisarts langs met mijn "zere benen" probleem om zijn mening te horen... de man begon weer mijn onderste ledematen in alle richtingen te gooien en te plooien terwijl hij mijn reacties scherp in de gaten hield... die reacties waren van : ai... oei... pfff... en nog vanalles om hem duidelijk te maken dat ik het niet prettig vond al dat geruk en getrek... eerst zegde hij dat het wel degelijk de een of andere spier was (het ding heeft een naam maar ik weet niet meer welke) maar toen bij een laatste ruk bedacht hij dat er toch wel een ietskepietske aan mijn heupgewricht moest schorsen om die pijn te veroorzaken... foto nemen en dan kijken we verder... onderweg naar huis even binnen gewipt bij de radioloog die me direct kon bedienen en een half uurtje later kon ik de foto al gaan afgeven bij de huisarts... hij gaf me ook het referentienummer zodat ik zelf op internet mijn heup kon gaan bewonderen... wat ik natuurlijk heb gedaan en gelezen dat ik een "matige coxarthrosis" heb wat betekent dat het ding aan het aftakelen is... ik die zo gehecht aan en fier op mijn originele onderdelen was verzonk even in diep zelfmedelijden... de dokter raadde me ook af teveel trappen te lopen wat ik dus de hele dag doe... nu hebben 't manneke en ik weer de kwestie opgediept van traplift wel of niet aanschaffen... de vraag is nog niet opgelost... ten eerste wegens de prijs zo vlug na die nieuwe vloer... ten tweede vind ik het verschrikkelijk te moeten toegeven dat we nu echt oudjes zijn geworden... jaja lach maar jullie... mijn ijdelheid en trots komen geweldig in het gedrang nu... donderdag zie ik de dokter weer en hoor dan wel wat hij eraan denkt te kunnen doen... nog geen operatie... nee zo ver is het nog niet maar die pijn is ook niet te negeren... dus groot ???

Jakkes... noemen ze dat tegenwoordig "lente"... elke winter zitten we te snakken naar een vroege en zonnige lente en elk jaar weer hebben ze ons liggen... en dat noemen ze dan "klimaatopwarming" of zoiets... waar hààààlen ze het... vandaag is het tenminste een beetje zonnig en vooral droog wat we gevierd hebben door in de auto te stappen en naar een winkel te rijden met de bedoeling een brievenbus uit te kiezen... en liefst eentje dat betaalbaar is... toen we enkele weken geleden ook eens gingen rondneuzen sloeg ik bijna achterover van de prijzen... nooit van m'n leven... over mijn dood lijf... 't manneke begon heel stoer te beweren dat bpost zijn ... kon kussen en dat hij geen bus wilde kopen... maar bpost ziet het zo niet zitten en blijft ons bestoken met maningen... in de Aldi maakten ze reclame voor een brievenbus die echt goedkoop was... 't manneke er direct heen maar geen brievenbus gevonden... gisteren nog eens gaan navragen maar "ze waren allemaal al op"... groot vraagteken of er wel echt bussen in de aanbieding waren... enfin we hebben er een gevonden en besteld... samen met bijhorende "poten" voor een menselijk prijsje... zogauw we ze hebben gaat zoonlief dat ding in de grond poten en zijn we van het gezever af... het was nog wel een hele "affaire" om een keuze te maken... zoals hij altijd doet zegt het manneke dan dat IK mag kiezen... hij wacht dan tot ik iets aanwijs en begint dan met bezwaren en wil opeens iets anders tot ik in een vlaamse koleire schiet en zeg dat hij de boom in kan... bij gebrek aan een boom is hij dan maar in een hoekje gaan staan mokken... als ik er geen korte metten mee maak blijft hij treuzelen... wat dan weer wreed op mijn zenuwen werkt... om die zenuwen te kalmeren ga ik me op mijn strijk storten...
 tot de volgende!!!

Na enkele weken gedwongen rust... door het weer... door die zere spieren... togen we gisteren minigolfwaarts... weer wreed tegen mijn goesting want het weer beviel me weer niet (er wordt hier weer kwistig met "weer" rondgestrooid merk ik maar laat het toch maar staan)... en weet je wat... achteraf was ik blij dat ik nog eens de geneugten van het sociale leven had mogen proeven... dit vergezeld van enkele glaasjes "après-golf" wijntjes... ik voelde me "opkomen als bloem" zoals wij Antwerpenaren het zo bloemrijk kunnen uitleggen... op weg naar huis kwamen we langs het huis van vrienden en zijn we daar nog efkes binnengesprongen en ietwat blijven plakken... vandaag was het clubdag met een bezoek aan de Christus Koningkerk... we kregen een gids die als leraar alleen op woensdag vrij was en... alhoewel de man heel welbespraakt was en soms geestig uit de hoek kon komen leed hij... zoals de meeste mensen in het onderwijs... aan de spraakwaterval-ziekte en kregen wij bij elk glas-in-lood-raam een uitgebreide geschiedenis te horen van de personen uit de bijbel die erop afgebeeld stonden... ik heb de ramen niet geteld want na twee uren onafgebroken bijbelverhalen te hebben moeten aanhoren was ik in een soort trance terecht gekomen... maar het waren er heeeeeeeeel veeeeeeeeeel... er kwam nog bij dat die kerk ijs- en ijskoud was zodat we stilaan in ijsklompen veranderden... wij allemaal behalve de gids die zich warm hield door zijn enthousiasme... na afloop hadden we zelfs de moed niet om nog naar een café te gaan zoeken... we zijn in de auto gekropen en thuis was ons eerste werk elk een borrel binnen te kappen... dan soep en bokes... stilaan begin ik nu te ontdooien... te beginnen bij m'n oren... tegen dat de dooi m'n voeten bereikt is het tijd om te gaan slapen... wat een mens moet lijden omwille van de cultuur!

Kokend... gloeiend... zo voelde ik me toen ik in de krant las over die knaap van 19 die in Syrië is gaan vechten... ik dacht eraan hoe zijn ouders zich moeten voelen... woedend... triest... machteloos... ik weet niet of het hier toegelaten is mijn gevoelens te uiten... maar toch doe ik het op gevaar af als racistisch te worden bestempeld... dat ben ik NIET... mij kan het niet schelen of iemand geel, zwart, rood of wit is, van welke religie ook... maar ik ben WEL tegen dwang en hypocrisie... dus tegen alles wat ons christenen wil doen geloven dat een bepaalde godsdienst DE WARE is hoe belachelijk de regels ervan ook zijn... ik ben woedend op diegenen die jonge mensen er weten van te overtuigen hun leven te gaan wagen voor een zaak terwijl zijzelf buiten schot blijven en zich beroepen op dubbele nationaliteit teneinde hun straf in het thuisland te ontlopen... die persoon wens ik al het slechte toe dat ik maar kan bedenken... en wat er nu aan het gebeuren is doet me dankbaar zijn dat ik al zo oud ben want in die wereld wil ik niet leven... wanneer gaan onze illustere "leiders" eens paal en perk stellen aan al die onzin of gaan we weer middeleeuwse toestanden moeten beleven... ik vind van mezelf dat ik een heel tolerant persoon ben... leven en laten leven... de zon mag in het water schijnen... en zo verder... maar er zijn grenzen en ik vrees dat we die grenzen gaan overschrijden... in het verleden is het meer dan eens gebeurd... een handvol fanatiekelingen die door geweld en gewetenloosheid de macht overnamen terwijl de brave burgers zich onthielden van commentaar... sorry mensen het moest me even van de lever... misschien beter dat ik de krant niet meer lees en me aansluit bij de volgzame burgers die wijselijk hun mond houden.

Het leven zit toch vol verrassingen nietwaar... deze ochtend werden we uit onze diepe slaap gehaald door de bel... aangezien 't manneke met een "verschot" zit en het te lang duurt om overeind te komen heb ik dan maar mijn luie ledematen uit bed geworsteld om het venster te openen en te loeren wie de onverlaat was die ons kwam storen... en OEPS het was onze lieve zoon die sneeuw kwam scheppen om zijn ouders een dubbel "verschot" te besparen... die zoon kan me soms ferm op de zenuwen werken maar dan doet hij weer zoiets vreselijks liefs dat ik hem zou kunnen opvreten van pure liefde... na het ontbijt en een uitgebreid toilet vertrok ik naar de osteo met mijn zere benen en een heel klein bang hartje... bang voor haar verdict... ik had al de hele week akelige dromen van heupoperaties... ik heb het al eens vermeld... ik ben gehecht aan mijn originele exemplaren... niet dat die zo fraai zijn maar ze zijn nog van voor de oorlog... de tweede oorlog wel te verstaan... en stilaan komen ze bij het antiek te staan... het was een moeizaam vooruitstrompelen door de hoog opgetaste sneeuwlaag want sneeuw ruimen is wel verplicht maar iedereen in mijn contreien lapt er zijn/haar botten aan... bij de osteo deed ik verslag van al mijn kwaaltjes en pijntjes... ze zegde voorzichtig dat het wel een hele lijst was wat mij deed antwoorden dat ik er ook al heel wat jaren voor gespaard heb... nadat ze me voldoende had bekeurd en betast vertelde ze me dat mijn heupwerk het nog prima deed... maar dat volgens haar de schuld lag aan een verzeerde pees in de onderbuik en die trok de pezen in mijn bovenbenen mee in haar ongeluk... en ook dat ik volledig onevenwichtig was... t.t.z. scheef stond met ene heup hoger dan de anderen en ook een been korter dan het andere... ik wist dit al langere tijd... heb er ook vroeger la mamma op aangesproken maar het mens deed of haar neus bloedde... ze heeft dan nog wat aan mijn bekkenwerk gesleurd en het zere been uitgerokken... wat ik nu dagelijks moet doen... als ik die oefeningen braaf doe de volgende twee weken en het is nog niet beter moet ik een orthopedist raadplegen... allee vooruit... dat weten we dan alweer.

Dat scheefgetrokken skelet van mij heb ik ooit eens kunnen bewonderen toen ik vele jaren terug een scan heb laten nemen... ik zat toen in het bureau van die dokter en mijn blik viel op een grote foto van een skelet... ik dacht juist : "wat een lelijk klein krom geraamte is dat" toen de dokter me erop wees en zei dat het het mijne was... daar zat ik dan met het schaamrood op de wangen... ik heb vele jaren met dat scheve beenderstel rondgelopen zonder noemenswaardige problemen... deed ook maar of mijn neus bloedde... maar nu begint het karkas in duigen te vallen... ik mag echter niet klagen want de osteo zegde me dat ik het "nog altijd goed doe" wat me troostte toen ik me huiswaarts door de sneeuw ploeterde met nog even zere benen als ervoor.

Pikkels betekent in het "schoen aantwaarps" "benen"... t.t.z. de pijn zit bij mij in de liesstreek... bij elke stap schieten er pijnscheuten door het hele bovenbeen... heb net gebeld met iemand van de club die een heupoperatie heeft gehad en die beweerde dat pijn in de lies duidt op slechte heup... dat belooft... en ik die zo trots was op mijn oorspronkelijke ouwe onderdelen van vooroorlogse kwaliteit... zo noemde ik het toch... ben benieuwd wat de osteopate me gaat vertellen... als die dezelfde mening is toegedaan komt er voor mij een periode van scans en doktersbezoeken... bbbrrrr... en ik die zelfs een hekel heb aan kappersbezoek.

Ik las hier dat ons Mus het goed stelt... niettegenstaande haar slechte voorgevoelens... pak van mijn hart!

Volgende keer meer nieuws!

Ik voel me schuldig... of liever gezegd ongemakkelijk... want ik had ons Mus beloofd haar te komen opzoeken in de kliniek maar ik moest forfait geven... waarom... om verscheidene redenen... ten eerst willen mijn "pikkels" niet mee... elke stap is een marteling... gisteren is 't manneke alleen op stap geweest met de club en ik heb mezelf opgesloten met de kat en aan zelfbeklag gedaan... wat er ook nog bijkomt is dat mijn inwendige huishouding totaal van slag is... stress of iets dat aan 't broeden is... woensdag de halve dag in bed gelegen... de andere helft voor de kinderen moeten koken... ik heb het met moeite overleefd maar lag om 9 u terug in bed... dochter verjaarde die dag en dan kan je het toch niet afzeggen... ik heb wel een afspraak gemaakt met de osteopaat en hoop dat die me terug op de been kan krijgen want ik zit nu al weeeeeeeeeken te sukkelen en begin het wreed op m'n seskes te krijgen... buiten lokt de lente en ik zit hier binnen te koekeloeren en mezelf dik ongelukkig te voelen... OK OK er zijn erger dingen in 't leven maar het feit is dat je met je eigen ellende moet leven en dat valt niet altijd mee.


Om te bewijzen dat ik niet voor 100 % een egocentrisch kreng ben wens ik al mijn blogmaatjes een zalig lenteweertje met alle geneugten vandien... Mus veel succes met de nieuwe knie... Natoken een onbezorgde rustperiode... Bo een smakelijk lactosevrij dieet... Paz een onbekommerde 6 maanden... Lou een onbelemmerde stoelgang... Lea veel geduld en Lips... zowat de enige die nog stand houdt... hou zo vol meisje!

Et voilà... na mijn zegje te hebben gedaan... mijn schuldgevoel in de menigte te hebben gegooid... trek ik me terug om die vermaledijde pikkels in m'n relax neer te vleien en mijn ingewanden tot rust te brengen.

Amaai menne frak zeggen ze hier in Antwerpen... en dat zegde ik vandaag ook... mijn dag begon met een ellenlange boodschappenlijst die we nog voor de middag moesten afwerken want de minigolf is terug open en we hadden met de vrienden afgesproken... toen we onze garage wilden uitrijden werden we gehinderd door allerlei ambetante obstakels zoals de vuilniswagen... de overbuur die perse voor onze garage wilde parkeren alhoewel hij zag dat we buiten wilden... 't manneke... de zenuwpees... begon al te sakkeren en wild met zijn vleugels te klepperen zodat ik van de weeromstuit ook de zenuwen kreeg... toen we dan eindelijk op weg waren geraakt begon hij al rijdend naar zijn riem te zoeken... daar werd ik nog zenuwachtiger van en door naar hem te kijken vergat ik mijn riem aan te gespen... we moesten eerst naar het postkantoor en ik zat met een heel pak brieven op mijn schoot... toen we de desbetreffende straat insloegen stonden er twee stoere agenten te gebaren dat we moesten stoppen... LAP... dat was één... geen gordel om... excuses werden niet aangenomen... meneer moest zijn paspoort laten zien en zijn rijbewijs... meneer driftig aan 't zoeken in alle mogelijke zakken maar meneer vond geen paspoort... LAP... dat was twee... toen moest "madammeke" haar paspoort laten zien en "madammeke"... plichtsgetrouw zoals ze is... had dat natuurlijk en gelukkig wèl bij... er werd een monumentaal blad papier volgeschreven door de ene agent terwijl de andere ons vermanend toesprak over wat er allemaal zou kunnen gebeuren op die 500 m die we moesten afleggen tot aan het postkantoor... de autopapieren werden minutieus bestudeerd en ik geloof dat die ene agent heimelijk teleurgesteld was dat die papieren wèl in orde waren... toen werd er gebeld naar het bureau of meneer wel degelijk een rijbewijs bezat anders hadden we de wagen moeten laten staan... toen dat ook in orde bleek te zijn mochten we doorrijden... MET gordel om en naar huis om paspoort te gaan halen... toen ik vroeg hoeveel dit ons zou kosten kregen we als antwoord... voor madammeke hier wordt dat 50 euro... voor meneer een heel stuk meer want dat wordt doorgestuurd naar de procureur... LAP... dat was drie... ik heb zo'n stil vermoeden dat 2013 een duur jaar voor ons gaat worden... en zeggen dat er legio kerels rondlopen die ongestraft met allerlei deugnieterijen wegkomen... het is toch om "ne floeren aap te sch.......n"
Toen die ene agent bezig was met zijn sermoen waarom die controle moest gebeuren... zijn uitleg was dat we ook wel met een gestolen auto zouden kunnen rijden... toen vroeg ik geniepig of wij er dan uitzagen als Bonnie & Clyde... hij kon er niet mee lachen en ik eigenlijk ook niet... of toch wel maar dan GROEN!

Ik geloof dat dezeke erg kwaad is op mij... waarom weet ik wel niet want ik was en ben nog altijd een braaf meisje... allee redelijk braaf toch... nadat ik mijn werk voor de club had afgemaakt "speekte" ik eens in m'n "pollen" en begon vol goeie moed  maar met bang hartje die vermaledijde fotos te branden... dat probeerde ik toch... helaas het lukte me niet... na ontelbare pogingen belde ik zoonlief om raad... die sprong op zijn motor om "moeke in nood" te komen redden... helaas hem lukte het ook niet... brander kapot ? Zoon terug op de motor naar zijn huis om zijn brander te halen... ik ga jullie niet vermoeien met alle details maar uiteindelijk kwam hij erachter dat Java de boosdoener was... brander was niet kapot... Java lag in ruzie met een of ander programma... vraag me niet welk... dus Java eruit gegooid en terug gezet en de boel werkte weer... bibi hier sloeg een zucht van opluchting tot... zoonlief opmerkte dat die fotos véél en véél te zwaar waren om te branden... ze moesten verkleind worden... bibi in alle staten van vertwijfeling... zag me al die duizenden fotos één voor één onder handen nemen... dat zou me een opname in het gekkenhuis opleveren jammerde ik... ik hoorde zoon's hersenen kraken en na wat gepiep en geknars kwam hij met de oplossing...  de mappen met fotos als bijlage bij mail kopiëren en HET WERKTE... nu zit ik geduldig map na map over te zetten en krijg ze danig verkleind terug... we zijn echter nog niet aan de nief patatjes... mensen lief wat zal ik blij zijn dat die fotos de deur uit zijn... nog enkele dagen werk en misschien kunnen ze dan eindelijk  op DVD gezet worden ... hopelijk nog dit jaar

Ik hoorde daarstraks dat de lente in aantocht is... zou het waar zijn... hoop doet leven nietwaar?

Blauw... de lucht is blauw maar mijn stemming ook en dan niet van dat zachte blauw... nee meer donker en grauw ... waardoor... tja gewoonlijk ben ik druk bezig en denk niet te veel na maar de laatste weken ben ik amper buiten gekomen... en ja ik lees en puzzel en computer wel maar ik begin me hier thuis gevangen te voelen... wil wel naar buiten maar die dekselse rugpijn laat me niet toe lang te blijven staan of zelfs zitten... maar dat is ook niet de echte reden van mijn sombere stemming... het is gewoon gebrek aan belangstelling van dochter... ik heb door die hele verhuis hun maandelijks etentje bij ons opgeschort... toen die vloer er eindelijk lag en alles terug op zijn plaats stond zat ik met de gevolgen en mailde dat ze nog eventjes moesten wachten want dat ik even strijk lag... mailtje terug dat het geen probleem was... sindsdien noppes... nada... zero... en dat doet me pijn... toen zij terug aan het werk moest na haar ziekteverlof (nekproblemen) heb ik gebeld om te vragen hoe het gegaan was... kreeg schoonzoon aan de lijn die zegde dat het wel ging... niets meer gehoord... ze komen zelfs niet eens kijken... dat is triest... heel triest... ik ben niet de schoonmoeder die zich met alles moeit of commentaar geeft... nee ze zijn volwassen en hebben hun eigen leven... maar wat ik vaak heb ondervonden is dat het de moeilijke mensen zijn waar de meeste eieren onder gelegd worden... dus denk ik er diep over ook eens wat meer van mijn oren te gaan maken... te beginnen met NU... ik stuur haar een mailtje!

Op deze grijze dag ben ik "Vijf Tinten Grijs" aan het lezen... na ongeveer 30 orgasmes ben ik dringend aan een rustpauze toe... mijn "innerlijke godin" beveelt me er eventjes mee te stoppen voor m'n stoppen doorslaan... niettegenstaande alle waarschuwingen dat dit boek fel overdreven is voelde ik een onbedwingbare neiging er zèlf over te oordelen... tja zo ben ik wel... ik neem nooit zomaar iets klakkeloos aan zonder erop te kauwen... het is dan ook een enorme kluif... dochter heeft de drie delen gekocht en goedgunstig aan haar arme moeke uitgeleend... nadat diezelfde dochter de bedenking had geuit dat er... ofwel iets aan haar man... ofwel iets aan haar scheelde want zij kwam schromeloos tekort... moet ik er een tekening bijmaken? Ik ben nu zowat in de helft van het eerste deel en zit al met wallen onder mijn ogen... wat gaat dat worden als ik het helemaal uit heb... als ik ooit zover geraak tenminste... maar zo ben ik dus ook... nieuwsgierig als de pest... gaat ZIJ hem wat manieren bijbrengen of niet... rara... waag het niet het me te vertellen hoor!!!

Eigenlijk zou ik nu moeten werken voor de club maar ik heb helemaal geen goesting in werken... gisteren vergadering gehad en de gekrabbelde notities liggen me kwaad aan te staren naast mijnen Buddy... ik zit nu in zware tweestrijd... werken of me verdiepen in seksuele uitspattingen... het ene is al even vermoeiend als het andere.

Gisteravond was het manneke naar zijn biljart en ik heb maar liefst 3 opgenomen films uitgekeken... de ene al meliger dan de andere... verstand op nul... snacks en een glaasje erbij en genieten... zalig de armen van geest! 

Ik weet wel dat de meningen verdeeld zijn over de uitslag van de laatste verkiezingen maar toch... na vele jaren onder het beleid van de SP te hebben geleefd was het toch wel tijd voor veranderingen... je weet wel... nieuwe bezems keren beter... we moeten nu wel afwachten of deze nieuwe bezem het beter gaat doen dan de oude die... naar mijn mening... veel te laks en toegeeflijk was tegenover allerhande gespuis dat onze ooit zo vredige stad verpest... ik heb met stijgende woede gelezen over de haatmails en zelfs doodsbedreigingen die onze nieuwe burgemeester te slikken kreeg en vond het tijd hem ook eens een opbeurend mailtje te zenden wat ik vandaag gedaan heb... en ik kreeg daarnet al een antwoord met een bedankje en de tekst "dit is een hart onder de riem"... voor degenen die zich geroepen zouden voelen de man ook eens wat lof toe te zwaaien... het moet niet maar mag... zijn email adres is

bart.dewever@n-va.be

Even mijn dagelijkse handel en wandel uit de doeken doen voor ik begin aan het voederen van man en poes... onze voormiddag was gewijd aan de begrafenis van weer een vriendin... de plechtigheid werd gehouden in een aula op L.O. en werd opgeluisterd door een groot scherm vooraan waarop een reeks dia's werd geprojecteerd uit heel haar rijkgevuld leven... verscheidene vriendinnen van haar kwamen hun belevenissen met haar vertellen... ik heb er bijna niets van verstaan want hun stemmen klonken stuk voor stuk verstikt door tranen.. de enige die ik duidelijk verstond was haar schoonbroer... een engelsman nota bene... waar ik het ook even moeilijk mee had was dat ze muziek van Georghe Zamfir speelden... dezelfde die ik ook koos voor de begrafenis van la mamma... dat brengt natuurlijk alles weer boven... nadien de koffietafel met alles erop en eraan... dat was onze zaterdagvoormiddag.

Om het even over iets vrolijkers te hebben... ik heb de hele bedoening in bijna pijnloze toestand doorstaan... iets wat ik gisteren nog niet had kunnen presteren... ik zie weer licht aan het eind van de tunnel... gisteren kreeg ik een tijdelijke vervangster voor mijn poetshulp... aangezien ze alleen wat engels spreekt... heb ik diep in mijn geheugen moeten tasten om me verstaanbaar te maken... maar ja mijn kot heeft een goeie beurt gehad en ik kan de volgende dagen op mijn lauweren gaan rusten... d.w.z. tot maandag want onze lieve voorzitter heeft me vriendelijk gevraagd of ik "tijd en goesting" had om wat brieven voor de club te schrijven... wat doe je dan... ik zegde dat ik wel "tijd" had nu... wilde er even nog uitflappen dat de "goesting" er niet was maar heb het wijselijk ingeslikt... geen rust voor een arme duts blijkbaar.

Als die brieven de deur uit zijn ga ik driftig op zoek naar een glazenwasser... ik loop nu wel voortdurend mijn proper huisje te bewonderen maar van tijd tot tijd wil ik ook nog wel eens naar buiten kijken en dat wordt een probleem... enkele dagen geleden wilde ik het slaapkamervenster sluiten en zag op de vloer een grote witte vlek met wat kleinere spetters er voor... ik volgde het spoor en kwam tot de ontdekking dat er een meeuw haar behoeften door mijn venster had gemikt... ze had weliswaar niet goed gemikt want de helft plakte op het glas... hoog tijd voor een poetsbeurt!

En nu ren ik naar mijn keuken voor man en poes om ter hardst beginnen te zeuren... dada... tot ziens!