Reparatiewerken

PASEN... een zalige Pasen... vrolijke Pasen... het feest van de eieren en de paashaas... ik weet nog altijd niet hoe dat beest bij Pasen is terechtgekomen... die eieren wel... die werden gebracht door de klokken van Rome... ach die klokken... wat zaten wij als kinderen te wachten op dat klokgebeier... "hoera de klokken zijn terug en met hen de eitjes... zoeken maar"... vandaag zat ik ook te wachten op dat gebeier maar werd vreselijk teleurgesteld... heel af en toe hoorde ik een eenzame klok in de verte terwijl... in mijn herinnering toch... vroeger alle klokken van de hele stad tegelijk begonnen te luiden... of vergis ik mij nu... het gaf zo'n feestelijk gevoel... toen ik dat eenzame klokje hoorde schoot even mijn gemoed vol... waar zijn de tijden gebleven toen de kinderen ook nog de tuin in stormden om eitjes te zoeken... ook toen ze al uit huis waren nodigde ik ze elk jaar uit voor een paasmaaltijd met een presentje naast hun bord... maar ja op een dag vertelden ze dat ze andere plannen hadden en ook die traditie werd opgedoekt... nu zaten 't manneke en ik helemaal alleen aan ons gekookt tikkeneitje te nippen... kwestie van toch nog iets van stemming op te roepen... en dàt in een nog altijd donkere eetkamer want dat rolluik en die terrasdeur wachten nog altijd op reparatie... van sfeer gesproken... wat ik heb vandaag weet ik niet maar de waterlanders staan op het punt uit te breken... foei Myette!!!

Genoeg gezeverd nu... gisteren kwam zoon weer aanlopen met Vico de hond... dat beest heeft ons volledig geaccepteerd als zijn bomma en bompa... misschien de enige grootouders die hij gekend heeft want zijn hondenleventje liep niet over rozen... amper is zoon binnen of V stormt de trap op... recht naar de keuken waar hij mij dan met grote verwachtingsvolle ogen aankijkt... klaar voor zijn snoepje... zijn speciale deken ligt dan al over de bank gespreid... ik bescheiden in de ene hoek en hij breeduit over de rest van de zetel gedrapeerd met zijn kop op mijn schoot al zuchtend van genot... ik word er gewoon week van... zoon kijkt dan vertederd toe... die hond is zijn alles nu... en wij... ja wij beschouwen dat beest dan maar als een kleinzoon bij gebrek aan beter.

Ik keek net even voorzichtig uit het venster en zie de zon aarzelend komen piepen... word het dan toch nog paasweer... even rap een boke eten en dan hopen dat ze nog even blijft zodat we in de tuin kunnen zitten... tot later nog eens!

Traditiegetrouw wordt er met Pasen een

ZALIGE PASEN

gewenst wat ik hierbij dus doe voor al mijn blogmaatjes en ook voor de toevallige passanten

Lieverds ik voel me plots 5 kilokes lichter... waarom... ik vertelde al dat ik last had van dat litteken... niettegenstaande het boeltje ogenschijnlijk dicht zat voelde ik het toch trekken en prikken maar ja... geduld is een schone zaak dus oefende ik me in geduld... tot ik  maandag bijna "ne floeren aap scheet"... sorry voor het ordinaire woordgebruik maar het is de naakte waarheid... die vervloekte wond was weer aan het lekken... ik zag me al terug in de kliniek belanden voor de zoveelste ingreep... dinsdag moest ik naar de tandarts voor dat afgebroken stukje tand... dacht ik... na veel gepor en gespiegel werd er echter niets onregelmatigs gevonden... ik breek er nu mijn hoofd over hoe het kan dat je bij het eten van een onnozel boke plots iets in je mond hebt dat er helemaal niet hoort... het leek echt op een stukje tand... aangezien het niet MIJN stukje tand is kan het alleen van de bakker zijn en dat is nu niet bepaald een smakelijk gedacht... enfin... ik was toch in de kliniek en ben dan naar de afdeling orthopedie gestapt voor een afspraak... dat was vandaag dus... eerst werd ik verwelkomd door een jonge... weer een hele knappe... dokter die mijn heup bekeek en betastte... hij vond het er heel goed uitzien... iets waar ik niet mee akkoord ging... toen ging hij de big chief himself halen die even later kwam binnen zeilen met zijn gevolg zodat ik geen publiek tekort kwam... alle vier bekeken ze dat litteken en de diagnose was dat er soms draadjes zich een weg naar buiten zochten... beter naar buiten dan naar binnen zei de chef en hij maakte zich niet ongerust waarop ik repliceerde dat IK dat wèl deed want ik had eventjes genoeg van klinieken en dokters... van die knappe assistent kreeg ik achteraf nog de raad me niet aan de zon bloot te stellen alsof ik ga lopen pronken met dat lelijke litteken... onderhand krijg ik de indruk dat ik half Antwerpen mijn billen al heb moeten tonen... het is wellekes geweest... het is deze keer met een sisser afgelopen en ik belde direct 't manneke om me te komen halen en naar de golf te rijden waar ik mijn kliniek ontsnapping heb gevierd met een lekkere Duvel... en dat het gesmaakt heeft!!!

Het was hier even een drukke tijd... druk met doktersbezoeken... zoals ik al zegde vorige keer zou ik elke week bloed moeten laten nemen tot mijn CRP op 5 kwam... aangezien ik +9 had bij het eerste onderzoek had ik er niet veel hoop op dus toen gisteren het rapport van het lab binnen kwam kreeg ik een aangename verrassing... ik stond plots op 4,5 dus gedaan met aftappen... gisteren was het ook mammo dag... zoals steeds pijnlijk en stressvol... de dokter die mijn echo moest nemen was wel een heel charmante jonge en knappe kerel zodat het de pijn wat verlichtte... hij was dan ook nog zo vriendelijk me direct gerust te stellen... toen ik dan toch in de kliniek was ben ik naar de afdeling tanden getrokken om te bedelen voor een spoedige afspraak... verleden week vrijdag was ik nog op controle geweest en had mijn gebit laten oppoetsen... mijn tandartse is een heel propere vrouw en die gaat er heftig tegenaan... toen ze zo tussen mijn tanden aan het porren was dacht ik nog : "als mijn vullingen er maar niet aan gaan"... het waren mijn vullingen dus niet maar wel een stuk tand toen ik dinsdag smakelijk een stuk toast zat te verorberen... mijn eetlust was plots verdwenen... enfin ik mag volgende week dinsdag weer komen opdraven om 8 u in de ochtend en dan nog blij zijn ook dat het zo vlug gaat... terwijl ik dan toch bezig was tegelijkertijd een afspraak gemaakt bij de oogarts... nu ben ik de inventaris aan het opmaken... ben ik nu niets vergeten of is er nog iets aan mijn corpus dat dringend moet nagekeken worden... wat betreft die heup... dat lelijke litteken jeukt en brandt gelijk de pest en bij mijn laatste bezoek bij de huisarts heeft hij het ontsmet en er terug een verbandje op geplakt... maar ik voel dat het daar binnenin stilaan op zijn plooien begint te komen... straks gaan we met onze buren een korte wandeling maken... ben benieuwd of ik het ga halen.

OEF... OEF en nog eens OEF... als ik wat geluk heb ben ik weer voor een jaar gerust... door die operatie was mijn afspraak voor de jaarlijkse controle bij de tandarts opgeschoven en vandaag moest ik de martelstoel op... mijn tandartse is een heel lieve en knappe vrouw maar als ze thuis ook zo poetst als gebitten dan vrees ik voor haar meubeltjes... de witte tornado kan er niet aan tippen... en terwijl ik daar zo lag te liggen afzien dacht ik met pijn in mijn hart aan jullie... aan de gemiste babbel en het bijhorende wijntje... ach ik zal me maar troosten met het gevoel van propere en tandsteenvrije bieterkes.

Volgende week wordt weer niet een van de aangenaamste want ik moet nog maar eens bloed laten aftappen... ik sta onder strenge controle... er zitten nog altijd zekere beestjes in mijn lijf en die moeten eruit... HET was al gezakt tot 7 maar HET moet onder de 5 komen... wat HET is weet ik niet en kan me ook niet schelen... dat moeten de dokters maar uitmaken... dan moet ik ook nog een mammo laten nemen en zoals altijd ben je dan bang dat ze iets gaan vinden dat niet thuishoort in een deftige boezem... als dàt allemaal onderzocht en goed bevonden is ga ik naar de ogendokter want ik zie alles in een waas... dat heeft wel zo zijn voordelen maar toch.

Wat het weer betreft mogen we niet klagen... vandaag is het wat somber maar wel zacht... ik ben al verscheidene keren naar de golf geweest... ook gisteren... niettegenstaande mijn in gebreke vallende lijf was mijn spel niet slecht... mag ik nog eens stoeffen... en het Duveltje achteraf was ook niet te versmaden... hehe!!!

Woensdag was het club vergadering bij mij en vandaag heb ik de mij toebedeelde taak volbracht dus ik zit hier met een volledig leeg schuldgevoel te genieten van propere tanden en gedane arbeid... zo stilaan kan ik mijn vroegere leven weer oppikken... stappen gaat heel wat beter dan voorheen maar de marathon zal ik wel nooit kunnen lopen... niet dat ik ooit die neiging had... de wond is dicht maar mensen lief wat is het lelijk... gelukkig had ik ook nooit de wens een string te gaan dragen... ik draag nu bomma-broeken die de gevoelige plek beschermen... waar is de tijd dat ik in een minuscule bikini rondliep... ai ai ai!!!

Vandaag ga ik geweldig uitdagend doen... zoals elk jaar verander ik... en zowat iedereen denk ik... van winter- naar zomer decor... t.t.z. de flanellen lakens worden opgeborgen en de zomerjassen en andere attributen worden uit de kasten gesleurd... en zoals elk jaar word ik in de valies gezet want eens al dat sleurwerk gedaan is draait het weer om en krijgen we de restjes van de winter te verwerken... dus dit jaar nam ik me voor er niet meer in te trappen maar... na zowat een hele week mijn bed zowat uit te drijven tussen die flanellen lakens en in een dikke winterjas te lopen onder een stralende lentezon ben ik bezweken... eens te meer... het bed prijkt nu met frisse lakens en de zomerkleren hangen gereed... als nu het weer omslaat schiet dan niet op mij want ik ben ook maar een slachtoffer van het lot... geloof me... dit besluit kostte me hoofdbrekens.

Dit gezegd zijnde ga ik mezelf nu onder handen nemen... mijn eerste douche nu die draadjes eindelijk eruit zijn... mezelf wat oppeppen... spijtig genoeg kost dat meer tijd tegenwoordig dan het bed verschonen en kleren uithangen... maar zolang er leven is is er hoop... zegt men toch... en we blijven vechten tegen de aftakeling...

Zij die ten strijde trekt groet U!!!

-64- VAKANTIE AAN ZEE

Over het algemeen hebben we goeie herinneringen aan die zeevakanties maar ook enkele minder leuke zoals die keer dat la mamma het autoportier dicht sloeg met de vinger van zoontje ertussen… we kwamen net aan ons huisje aan… ik sleurde zoon naar binnen… stak zijn handje onder de kraan… durfde bijna niet kijken want ik verwachtte een bloederig stompje… niet dus… hoe het mogelijk was weet ik niet maar de vinger was alleen wat geplet en er hoefde zelfs geen dokter bij… zoals ik al vertelde waren de kinderen dol op het zwembad… zo waren ze met de buurkinderen in het ondiepe aan het spelen en ik zat verder weg te lezen toen iemand me kwam halen want er was iets gebeurd… ja watte… dochter… een echte waterrat… had niet beter gevonden dan door een zwemband te duiken… loodrecht… in het ondiepe… met haar hoofd tegen de bodem… ze huilde van de pijn en haar hoofd stond scheef… we reden met haar naar Veurne naar de kliniek voor foto’s waar ze constateerden dat haar nekwervels gekwetst waren… gelukkig was de vakantie afgelopen en konden we naar huis… wij met dochter naar de kliniek… ze heeft toen 3 weken lang in de kinderkliniek Good Engels gelegen… plat op haar rug… met een zwaar gewicht aan haar hoofd om haar hals terug recht te krijgen… dat is gelukt maar tot op heden moet ze geregeld naar de kine voor een behandeling want al op haar 20 had ze artrose op die nekwervels… al met al is ze er nog goed vanaf gekomen want ze had even goed haar nek kunnen breken… de allerlaatste vakantie aan zee verwachtten we ma en pa voor hun gebruikelijke week verblijf bij ons… toen ze niet kwamen opdagen en ik hen belde zegde mama dat pa zich niet zo goed voelde… de volgende week belde ik weer en kreeg hetzelfde antwoord… ik voelde onraad en had geen rust meer… en ja toen we thuis kwamen lag pa in de kliniek met een gebroken rugwervel… verlamd… hij heeft nog de maand augustus overleefd en is dan gestorven… toen besloten we een punt te zetten achter de kustvakanties… onze kinderen waren intussen 15 en 13 jaar oud en met de buurkinderen klikte het niet meer zo… die werden door hun ouders erg streng opgevoed… dat was dus onze laatste vakantie aan zee… maar nu nog… als een van onze kinderen eens naar de kust rijdt belanden ze steevast in Oostduinkerke… oude liefde roest niet toch.

Vervolg van Myette's soap

-63- OOSTDUINKERKE

In dat badplaatsje hebben we weer 7 jaren vakantie gevierd… de eerste 3 jaren in de Fitis maar toen besloot de eigenaar die huisjes niet meer te verhuren en moesten wij en onze buren een ander stekje gaan zoeken dit tot ons groot leedwezen… aan de zeekant konden we niets geschikt vinden en zo waren we verplicht aan de overzijde van de baan iets te zoeken… dat werd weer een villaatje onder een rieten dak de “Jean Jacques”… gelegen in een groene buurt met aan de achterzijde van ons huisje een uitgestrekt stuk duin waar de kinderen op minder goede dagen konden spelen… onze voormalige buren hadden meer geluk gehad en vonden iets aan de zeekant… we hielden echter wel nog contact zodat de kinderen hun speelkameraadjes niet verloren… Oostduinkerke is een uiterst gezellig plaatsje met de dorpskern ver van de zee af… je hebt er het Visserijmuseum waar er elke vrijdag gratis visproeverij is en je aan lange houten schragen een lekkere pint kunt drinken… iets waar we gretig gebruik van hebben gemaakt… op de dijk is er ook een openluchtzwembad waar onze kinderen dol op waren… aan dit zwembad is ook een minder aangename herinnering verbonden maar daarover later… in de maand juli rijden de garnaalvissers uit op hun zware boerenpaarden en dat is een van de toeristische trekpleisters… het strand is er ook onmetelijk groot… en de duinen zijn er nog min of meer ongerept… tja je ziet dat ik er mijn hart aan verpand heb… we hebben er alle weersoorten meegemaakt zoals die keer dat we op 1 juli aankwamen in een zware storm… maar ook perioden van lekker strandweer… echt Belgisch dus… soms fietsten we naar Nieuwpoort om vis te halen bij de vismijn… op een keer was ’t manneke samen met een vriend naar Nieuwpoort gereden en kwamen ze terug… zo fier als een gieter want ze hadden “tongetjes” kunnen kopen aan een spotprijsje… ik ben gek op tong en dus ook blij maar toen ik het papier loswikkelde bleken de tongetjes “pladijsjes” te zijn… tja een man uitsturen op boodschappen draait niet altijd bevredigend uit.

De vierde dag kwamen ze die baxter terug aankoppelen met alle problemen vandien want een goeie ader vinden is blijkbaar geen sinecure… ik heb nog een gezwollen arm… de bedoeling was om de antibiotica terug aan te koppelen… dat gebeurde niet en ik kreeg in plaats daarvan pillen… dus al die ellende was voor niks… baxter er terug uit… mijn bloeddruk de hoogte in… toen ik de schuldige verpleger… eigenlijk een lief jonk… naar zijn voeten gaf bekende hij dat hij het ietwat te laat had gehoord van die pillen en het mij niet had durven zeggen… als compensatie tekende hij dan maar een smiley op mijn verband… allee vooruit… een kinderhand is gauw gevuld he… maandag kregen we nog even brandalarm ook… toen ik in de gang ging kijken liepen de verpleegsters er wat kippig bij want niemand wist wat te doen… het was uiteindelijk niet erg… wat wateroverlast maar ik had toch zo mijn bedenkingen… wat als er inderdaad brand zou uitbreken… toen de dienstdoende dokter(es) haar ronde deed gisteren heb ik haar gesmeekt naar huis te mogen want het idee aan nog zo’n slapeloze nacht maakte me gewoon gek… en hier zit ik dan… zonet is het wit-gele X mijn wond komen verzorgen die er… moest het iemand interesseren… er goed uitziet… alleen nog groter dan de vorige keer zodat het verband dat ik was gaan halen te kort was en ze er twee moest gebruiken… ik hoop maar dat het hierbij blijft of ik laat er volgende keer een rits inzetten… wel zo gemakkelijk… in plaats van eens het geplande wandelingetje zit ik hier nu elke dag te wachten op de verpleging want die weten nooit wanneer ze kunnen komen… gggrrrr… wat me wel een troost is zijn de telefoontjes van vrienden en natuurlijk het medeleven van mijn blogmaatjes… VAN HARTE BEDANKT!

En nu stop ik met zeuren... "voorlopig" kan ik normaal stappen en dat is al heel wat waard... als die ontsteking definitief uit mijn corpus verdwenen is zal ik een gelukkig vrouwmens zijn dat haar gewone leventje weer kan oppakken... gisteren kwam het bericht dat een van onze vrienden nog maar eens een stukje van zijn been werd afgenomen... en dan schaam ik me dat ik durf klagen... ik met mijn twee benen en een splinternieuwe heup.

Hier het vervolg van de soap... ja mannekes het moet me van de lever...

VERVOLG OPERATIE

Donderdagochtend lag ik in dat bed vastgebonden met aan de linkerkant een baxter met 3 zakken met allerlei spul en aan de andere kant een drain uit de wonde dus het bed uit kon langs geen kanten… toen de verpleger me kwam wassen vroeg hij waar mijn spullen waren en ik zegde hem het maar zelf uit te zoeken want ik was volledig onwetend aangezien zij mijn spullen hadden overgebracht... dacht ik toen... later hoorde ik dat 't manneke het zelf had moeten doen... enfin ik werd gewassen en verzorgd als een boeleke en was gelukkig dat de operatie al achter de rug was en ook gelukkig dat ik nog alleen lag… maar… tegen 10 u kwamen ze een bed inrijden met mijn nieuwe kamergenote… ze was 86 en verre van dement maar een compulsieve kwebbel… elke gedachte werd hardop uitgesproken zo van : “ik denk dat ik mijn ogen maar eens ga toedoen” en dan “ik denk dat ik ze nu maar eens ga open doen”… dit bij wijze van spreken natuurlijk… dat was nog niet het ergste maar de nachten waren een hel… het ogenblik dat ik mijn licht uitdeed en wilde gaan slapen begon de komedie… “ik denk dat ik eens ga bellen” en LAP ze belde… “zuster mijn poep doet zeer”… “zuster ik moet naar het toilet”… “zuster ik moet weer”… “zuster dat bed kraakt”… “zuster ik moet altijd hoesten” en zo voort en zo verder… ik lag daar dan met zware moordneigingen… dan was het 5 minuten stil en begon ze weer te kreunen… zo ging dat de hele nacht tot ik zaterdagnacht even uit mijn krammen ben geschoten… zo ook de nachtzuster die haar zegde dat het nu moest gedaan zijn… dan heb ik even 2 uurtjes kunnen slapen tot ze weer naar het toilet moest… overdag nam ik mijn boek vast en antwoordde gewoon niet meer tot ze het uiteindelijk opgaf… het ogenblik dat ze me even hoorde begon het weer van voren af aan… een eindeloos relaas over haar lavement met alle details erbij en dat dan aan tafel… als ze eens uit bed kwam om even enkele stappen te zetten klampte ze iedereen aan om te zeggen “ben ik niet flink, ik heb al 3 stappen gezet” en zo verder… als ik bezoek had van ’t manneke of de kinderen mochten we zo stil praten als we wilden ze hoorde het en moeide zich… voor de rest geen kwaad woord (haha) want ze noemde me “schatje” en na elke hoest en bel excuus voor de overlast… wat er ook nog bijkwam was dat zij aan de deur lag en iedereen die de kamer binnen kwam aanklampte zodat de verpleging bijna niet tot bij mij geraakte… als ik een pil vroeg moest zij er ook een… de derde dag was de naald van mijn baxter losgeraakt en liep het bloed langs mijn arm… ik belde natuurlijk de verpleging maar weer hield ze die tegen want haar vlees moest gesneden worden terwijl ik daar bijna zat leeg te bloeden… ik heb dan dringend de verpleegster bij mij geroepen want mijn geduld hing nog aan een heel dun draadje… zo kan ik nog even verder gaan maar ga het niet doen nu... misschien later haha!

Hehe... zoals beloofd... mijn wedervaren in de kliniek... de vorige keer in januari werd dus een nieuwe heup geplaatst en ik had een hele aangename kamergenote... het eten was lekker... de verpleging prima en bibi was tevreden en vol moed... de wond genas goed... de pinnen mochten eruit... dat was minder plezant... en de kine kwam aan huis... na zowat 7 weken kwam er maar geen beterschap en ik kreeg meer en meer pijn... dan maar weer naar de dokter getogen... die constateerde een infectie en ik kreeg te horen dat men de boel terug moest open gooien en spoelen... dus weer de kliniek in voor een hele week... woensdag moest ik binnen om 14 u en de operatie zou diezelfde dag gebeuren... maar nu komt het...

Ik dus binnen met mijn valiesje en de vorige keer gedenkend begon ik haastig alles uit te pakken op de mij toegezegde kamer om klaar te zijn voor ze me kwamen halen... er zat aan de andere kant een oud dametje en ik ging haar gedag zeggen maar kreeg een heel vuile blik te verwerken... daarbij stond de TV keihard aan... ik zag het al niet zitten... toen zegden ze me dat ik een andere kamer kreeg en voor ik terug kon inpakken kwan de zuster al met dat onnozel operatiehemdje aanzetten... trok me een al even onnozele sexy kous aan en gooide me het bed in... ik werd direct naar de operatieafdeling gereden terwijl 't manneke achterbleef met mijn inboedel en dat nijdig madammeke... achteraf vertelde hij me dat hij daar was blijven wachten en ze op een gegeven ogenblik begon te gillen en uit haar stoel viel... die hele week hebben we ze met tussenpozen horen gillen... een sirene kon het er niet bij halen... na zowat een uur in de antichambre te hebben gelegen werd ik dan binnen gereden en klaargestoomd voor het gebeuren... boven op dat hemdje en die kous kreeg ik dan ook nog een soort badmuts op om mijn toilet te voltooien... van de operatie heb ik natuurlijk geen weet... gelukkig maar... ik werd al vroeg wakker en moest dan chambreren in de recovery... toen de pijn wat te erg werd kreeg ik een spuitje op basis van morfine en de pijn trok weg maar in plaats daarvan kreeg ik akelige half-dromen... na zowat 2 uren werd ik naar mijn kamer gereden... ik lag er alleen en heb die nacht zalig geslapen... zowat de enige nacht want... vervolg later.

Ahoi Ahoi... ik ben er weer... net thuis gekomen uit de kliniek... voor hoelang durf ik nu nog niet te zeggen want mijn vertrouwen is ietwat geschokt in de medische wetenschap en al hun aanverwante artikelen... vandaag ben ik nog niet in "forme" maar zal jullie in geuren en kleuren mijn wedervaren vertellen als ik uitgerust ben... jaja uitgerust na een nachtje slaap in mijn eigenste bedje zonder storende kamergenote... uitleg volgt morgen dus... doei!!!

O en nog iets... merci voor alle goeie wensen en excuus als ik een verjaardag gemist heb... dat was heirkracht

Lentekriebels... tja ik begon die stilaan te voelen... de pijnen in mijn heup werden echter erger dus eerst naar de huisarts die een ontsteking constateerde en me antibiotica voorschreef... toen ik deze ochtend wakker werd plakte mijn pon aan mijn heup... en ja ik ga geen beschrijving geven... na eerst de huisarts te hebben gebeld die me aanraadde naar de chirurg te stappen... kreeg ik telefoon dat ik direct mocht komen... hij wil niet het risico lopen dat de infectie naar binnen slaat dus om erger te voorkomen moet ik morgen alweer binnen... de wond wordt terug opengemaakt en onder hogedruk uitgespoeld... dan krijg ik zware antibiotica gedurende een hele week... ik mag alleen naar huis als mijn bloedwaarde(n) in orde zijn... toen ik het hoorde had ik wel zin in een potje janken want ik vlieg terug naar af... plezant is anders... niet denken dat ik de brui geef aan mijn blog want zodra ik terug ben vertel ik jullie in geuren en kleuren mijn wedervaren... bezoek liever niet want ik weet niet hoe ik me achteraf ga voelen door de medicatie... toch blij dat ik nog even de blogmeeting heb kunnen bijwonen... tot sjuus!!!

Hallo blogmaatjes... aangezien ik meer en meer pijn kreeg na die operatie ben ik vandaag bij de dokter geweest... die constateerde op de heup een zwelling... die ik zelf ook al had voelen zitten... die zwelling voelt warm aan en regelmatig krijg ik pijnlijke steken daar... blijkbaar heb ik brute pech en zitten de inwendige hechtdraden gemeen te ontsteken... ik moet nu antibiotica en volgende week een echo laten nemen en terug op controle... de hele week al voel ik me rillerig... dacht dat ik op een kou zat te broeden maar denk dat het door die infectie komt... ik heb braaf mijn 3 dikke pillen geslikt vandaag met een pot yoghurt erachter (bwah) en kruip nu in mijn nestje... morgen mischien ietwat beter?

-62- DE ZEE

Tja aan alles komt een eind zoals ook aan Forrières… toen onze châlet buren hun vakantie in het buitenland wilden doorbrengen besloten wij ook eens van decor te verwisselen en naar zee te trekken … op een winterdag nam echtgenoot een dag verlof en we reden de kust af… in ieder plaatsje stapten we af voor een kleine verkenningstocht tot we in Oostduinkerke aankwamen… het plaatsje beviel me dadelijk en daar wilde ik wel een maand doorbrengen dus wij op zoek naar een geschikt vakantiehuisje… de dame in het agentschap leidde ons rond van het ene ongezellige krot naar het andere tot we bij de Fitis aankwamen… dat was een tweewoonst villaatje aan de kant van het strand… het buurhuisje heette Tjiftjaf… voor degenen die het niet weten het zijn beide vogeltjes… en ook daar wilde ik wel een maand verblijven… op enkele meter van het strand… we moesten zelfs de baan niet over… we legden het vast voor de maand juli en vertelden de kinderen van onze vakantieplannen… die waren eerst teleurgesteld dat ze hun vriendjes uit de Ardennen niet meer zouden zien en wij zagen het eigenlijk ook met een bang hart tegemoet… en weer hadden we geluk… de Tjiftjaf was verhuurd aan een familie met ook twee kinderen… het meisje van dezelfde leeftijd als ons dochtertje en de jongen was even oud als ons zoontje en de eerste dag al toen we aankwamen en de wagen uitpakten kwamen die twee naar ons toe en sloten vriendschap met ons tweetal… van de vroege ochtend tot laat tegen de avond was het viertal op het strand te vinden en wij… de ouders… wisselden af om op te letten… zo konden wij soms ook eens er alleen op uit voor een fietstocht in de omgeving… ik had mijn veto gesteld… geen gasten meer tijdens de vakantie want ik wilde ook wel eens wat rust… tja vlugger gezegd dan gedaan… die gasten kwamen soms ongenodigd aanwaaien en dan kon ik weer vliegensvlug voer gaan inslaan… natuurlijk hebben we er ook stormige dagen meegamaakt en dan sjok je de kust af om wat te winkelen en een wafel te gaan eten… tijdens zo’n wandelingetje bracht zoon ons weer in een lastig parket… buiten aan een winkel stond een softice toestel en wat deed zoonlief… de pallepoot die hij was en nog is… hij trok even aan die hendel en het ijs spoot eruit en bleef spuiten tot er al een bergje op de grond lag en de eigenaar buiten kwam gestormd terwijl wij er als versteend stonden op te gapen… hij verweet ons dat we beter op onze kinderen moesten letten wat mij in het verkeerde keelgat schoot want ik heb nog steeds geen ogen op mijn rug… we moesten dat ijs betalen wat we natuurlijk deden… maar achteraf bedacht ik dat we eigenlijk hadden moeten eisen dat hij het ijs opschepte zodat we het konden meenemen… die dag kon er geen wafel meer af.

-61- NOG MEER HERINNERINGEN

Tja het was niet alles rozengeur en maneschijn… zoals ik al vertelde werden we vaste klant bij de dorpsdokter… trouwens een hele lieve man die woonde in een typische dorps-herenwoning zoals je je voorstelt in oude films… toen zoontje ongeveer 5 was en nog pronkte met zijn melktandjes was hij eens aan het fietsen op een stuk asphaltweg die naar het dorp leidde… het was snikheet en het asphalt was duchtig aan het smelten… zoonlief trapte de ziel uit zijn lijf zoals steeds en plots hoorden we een gil en een plof… châlet buurvrouw was net bij ons aan het buurten en we stormden samen erop af… raapten zoon op die nog steeds brulde met wijd opengesperde mond en ons een volledig zwart gebit toonde… na inspectie of er iets gebroken was… wat niet het geval was… alleen schaafwonden…zag buurvrouw een van zoontjes voortanden uitpuilen en trok hem er kordaat uit… waarop ik gilde van “NEE LAAT ZITTEN” en zij er de tand doodgemoedereerd terug induwde… we moesten wel weer naar de dokter om zijn tanden en schaafwonden te laten schoonmaken want die zaten vol teer… enne… die bewuste melktand kwam weer vastzitten tot de tijd rijp was om te wisselen… tja bij ons ging de vakantieperiode nooit voorbij zonder een of ander avontuur…. van ontstressing gesproken… maar zoals steeds vergeet je de onaangename zaken en kun je later lachen met de plezante en die waren er ook genoeg… elk weekend hadden we wel gasten… dat is wel leuk maar brengt ook zorgen mee zoals wat weeral op tafel te zetten en dat was in die tijd niet zo gemakkelijk aangezien er in ons dorpje weinig te vinden was… in juli verjaarde la mamma en dus kwamen pa en ma elke vakantie een hele week bij ons logeren… in die tijd waren we bij ons in de tuin nog bezig met het maken van een rotstuin en bij onze wandelingen in Forrieres namen we soms een mooi gevormd rotsblok mee voor thuis… niet verder vertellen want ik denk niet dat dit mag… toen pa en ma na hun vakantieweek bij ons terug naar huis gingen met de trein kreeg ma naar haar voeten van pa omdat hun valies zo zwaar woog… thuis gekomen bij het uitpakken vonden ze een rotsblok dat ’t manneke er stiekem had ingestopt… die kreeg dan van mij ook de wind van achter want pa had zich bijna een wervelbreuk gesleurd aan die koffer… op latere leeftijd heeft pa inderdaad een rugwervel gebroken en nu nog borrelen er schuldgevoelens op.

-60- VERANDERING

Zoals ik zegde hebben we dat zo 7 jaren volgehouden… ik heb echt zalige herinneringen aan Forrières… we waren ook bevriend geraakt met de uitbaters van de “Brocanterie”… tijdens ons eerste jaar daar gingen we natuurlijk op verkenning in het dorp en konden de verleiding niet weerstaan in de brocanterie te gaan rondsnuffelen… de mensen daar waren echt niet verwend met toeristen en we kochten iets… begonnen een praatje… en dat was het dan… ze zijn ook eens bij ons in Antwerpen op bezoek geweest later maar zoals dat gebeurt… vakantie relaties verwateren op den duur… tijdens die 7 jaren is er ook weinig veranderd in het dorp… er kwam een superette waar ik eens een hele rij wijnflessen op de grond kieperde toen ik met mijn mouw bleef haken… de eerste fles trok haar buur mee en die weer de volgende en ik… ik stond als versteend met beide armen gespreid tevergeefs te trachten die waterval tegen te houden… ons aanbod de rekening te betalen werd vriendelijk afgewimpeld… die superette werd natuurlijk onze vaste winkel… het laatste jaar deelden onze châlet buren ons mee dat ze het volgend jaar niet meer zouden komen want de kinderen wilden eens naar het buitenland op reis… aangezien een vakantie daar niet meer hetzelfde zou zijn voor ons en de kinderen zonder hun speelkameraadjes besloten we ook eens van stek te veranderen en naar zee te trekken… ik kan echter verzekeren dat het me moeite kostte afscheid te nemen van ons stekje daar… dat huisje was bijna een tehuis geworden en we hebben er mooie dagen doorgebracht… de herinneringen blijven komen… zoals toen pa en ma eens bij ons logeerden… mijn zus met haar zoontje was uit Turkije overgekomen en logeerde ook bij ons toen… pa rookte toen nog en zoontje zat bij hem op schoot… de hummel was toen amper 6 maanden… door een verkeerde beweging raakte pa’s sigaret in het oog van zoon… die zette het op een brullen… wij in paniek met het kleintje naar het dorp gereden om een oogarts te zoeken… die was alleen in het volgende stadje te vinden… de apotheker was zo vriendelijk die oogarts te verwittigen en daar aangekomen mochten we direct binnen… de dokter waste het oog uit… smeerde er een zalfje op en plakte er een verband op met de opdracht de kleine zeker 3 dagen binnen te houden uit de zon… het letsel was maar oppervlakkig en er was geen gevaar op blindheid… toen we klaar stonden om de kamer te verlaten… ik met zoontje in mijn armen geklemd… bijna in tranen van opluchting… kneep die dokter in mijn achterwerk met een grijns en ik… half verdwaasd van de emotie… stootte er een welgemeend “merci docteur”uit… toen we thuis kwamen zat de hele familie bang af te wachten en toen ik mijn reactie vertelde op die kneep hebben we zitten brullen van het lachen… ik moet erbij vertellen dat we de goede uitslag vierden met een fles op tafel…wat moet die man wel gedacht hebben… dat mens is dankbaar dat er eens iemand in haar derrière knijpt?

-59- FORRIERES

Wij zijn 7 jaren lang telkens in juli naar ons châleke in Forrières getrokken… gelukkig hebben we er ook soms prachtig weer getroffen… in het laatste huisje kwam het tweede jaar een familie uit Antwerpen vakantie houden… een familie met vijf kinderen… twee jongens en drie meisjes… de meisjes waren direct weg van ons kroost en sleurden ze overal met hen mee alsof het levende poppen waren… toen zoontje het babystadium voorbij was werd hij door de oudste jongen onder zijn vleugels genomen en die leerde hem vissen en schieten… zoon was dolblij met “zijn grote vriend Seppe” en liep hem als een hondje achterna… dochter was de hele dag met de meisjes buiten… en wij… wij buurrtten met de ouders als wij toevallig eens geen bezoekers hadden… ’s avonds werden er spelletjes buiten gespeeld zoals een ring over een doel werpen waarbij het er soms heet aan toe ging… of kaarten… we maakten uitstapjes samen… trokken het nabijgelegen bos in om er bosaardbeitjes te plukken… dat bos was eigenlijk privédomein en toen we eens door de boswachter betrapt werden waren we op slag al ons Frans “vergeten”… die man gaf het dan maar op ons terecht te wijzen… heel vroeg in de ochtend trokken we er met een mand opuit om paddenstoelen te plukken… vrienden die bij ons logeerden hadden ons geleerd hoe we de eetbare konden herkennen en sindsdien vonden we het boeiend op jacht te gaan naar verse koeienvlaaien want daar in de buurt groeiden ze welig… de eerste keer dat ik ze eigenhandig plukte en klaarmaakte had ik er zalig van gesmuld maar tijdens de nacht werd ik wakker en voelde me echt niet goed… we hadden weer loges en ik wilde niemand wakker maken dus heb ik in stilte geleden en mijn naderende dood gelaten afgewacht want ik dacht dat er een vergiftigde was tussen geslopen en mijn laatste uur geslagen was… niet dus… ik was kennelijk te gulzig geweest… op een hete zomerse dag besloten we te gaan wandelen met onze bezoekende vrienden… de kinderen speelden bij de buren… de twee vrouwen in bikini… de mannen in zwembroek… met onze voeten door de Lomme, het plaatselijke riviertje… lekker fris en gezellig tot ik plots een snerpende pijn voelde in mijn voet en verbijsterd keek naar het roodkleurende water… een kapotte fles had me een lelijke snee bezorgd… ik bloedde als een rund… de vriend ging terug om zijn auto te halen en een plastic zak terwijl ik op mijn rug in het gras lag met mijn voet omhoog… de voet werd ingepakt in de zak en ik werd bij de dokter van ons dorp neergepoot… ja die van “ces pauvres gens”… die snee werd genaaid… toen de verdoving begon uit te werken die nacht heb ik… weer in stilte… wreed liggen pijn lijden… maar ja ik kan me niet herinneren ooit één vakantie te hebben meegemaakt zonder ongelukken.

 Morgen is de operatie welgeteld 6 weken achter de rug... waar ik in het begin vol goede moed zat want zoiets vraagt tijd toch... ben ik nu wat moedeloos aan 't worden... tijdens de controle bij de chirurg verleden week bleek dat het nieuwe onderdeel mooi op zijn plaats zat dus dàt was in orde... de dokter was tevreden en ik ook... maar de laatste dagen heb ik weer veel meer pijn tijdens het stappen en zodoende begin ik te wanhopen of ik ooit nog eens een deftige wandeling zal kunnen maken... 't manneke is naar de meeting met onze golfvrienden en ik zit hier thuis me zielig te voelen... de kine begint er ook al triest uit te zien want al haar inspanningen zijn tevergeefs... ik wacht nu nog enkele weken af maar als er geen beterschap komt zal ik het hogerop moeten zoeken... waar weet ik nog niet... weer een probleem om op te lossen... ik verdrijf mijn gedwongen huisarrest met lezen... veel lezen... slapen... ook veel... en herinneringen ophalen uit tijden dat ik nog hups en soepel kon ronddartelen.

-58- TERUG OP VAKANTIE

Na alle vakantieloze jaren hadden we er wel eentje verdiend… ’t manneke kon vier weken opnemen in juni en we huurden een chalet in de Ardennen… een houten huisje boven op een heuvel met nog 3 andere huisjes op redelijke afstand ernaast… de villa van de eigenaar lag achter de chalets… het dorp lag beneden ons en bestond uit enkele huizen… één bakker… één slager… één brocanterie waarvan de eigenaars later onze vrienden werden… we hadden juni gekozen omdat de voorgaande jaren juni steeds een zonnige maand was… was dat even een miskleun… we vertrokken in de regen… kwamen in de regen aan… iedereen verkouden… en die eerste week al moesten we de dorpsdokter een bezoekje brengen… die chalet hebben we 7 jaren gehuurd en die dokter hebben we goed leren kennen… hij noemde ons zelfs al lachend : “ces pauvres gens d’Anvers” maar dat is voor later… tijdens die eerste vakantie was dochtertje 3 jaar en zoontje 5 maanden… we maakten lange wandelingen… voornamelijk in regentenue… de hele omgeving bestond uit bossen en velden en je kon er uren wandelen zonder één enkele levende ziel tegen te komen… een supermarkt was er nog niet en om te winkelen moesten we naar het nabije stadje… wij waren de enige bewoners tijdens die maand maar aan gezelschap geen gebrek aangezien manlief zowat al onze vrienden had uitgenodigd… niet altijd tot mijn volle tevredenheid want met twee kleine kinderen heb je al genoeg te doen… ma en pa kwamen een hele week logeren… sommige vrienden tijdens de weekenden en dan was er het probleem om die allemaal te voeden… ik vergeet nooit de dag dat ik een diepvrieskip had gekocht… thuis kocht ik die kippen bij de poelier… wist ik veel dat men soms in zo’n diepvriesding de lever en de niertjes in papier gewikkeld stopte… dus toen ik die gebraden kip op tafel zette en aansneed… we hadden weer gasten… ontdekte ik tot mijn verbazing binnenin een bloederig hoopje ingewanden… mijn gasten konden er wel om lachen en ik ook…   beetje groen wel en nadat de eerste schok was afgezwakt… zo heb ik daar ook voor de enige keer in mijn leven kikkerbilletjes willen klaarmaken… ook uit de diepvries… ik legde die dingen in de pan en tot mijn ontzetting begonnen ze te bewegen… die billetjes gingen op en neer… zoon zat nog in het luierstadium en ik vond de gelijkenis TE treffend… aangezien er weer gasten aan tafel zaten te wachten heb ik die kikkerdingen verder gebraden met mijn rug naar het fornuis toe en heb er ook niet van gegeten… nadat ik veel later eens hoorde hoe men die arme kikkers behandelt eet ik nooit of te nimmer meer kikkerbilletjes… gewoon uit principe.