Muizen

Kuche kuche kuche... wat begonnen is als een keelpijntje is er een van wereldformaat geworden... wat begon als een snotvalling is nu een tsunami... de wasmachine draait op volle toeren met louter zakdoeken... mijn bronchiën reutelen en mijn ribben kraken van het hoestgeweld... ik dacht het wel aan te kunnen met de medicatie die ik in huis heb maar begin me toch ongerust te maken dus besloot ik een afspraak te boeken met onze huisarts... jawadde... die man is de rest van de week bezet... ik merk dat die beestjes zich niet alleen bij mij gevestigd hebben... wat nu... bellen en om hulp roepen of geduldig afwachten... ik ben alsnog besluiteloos.

Gisteren de vergadering gehad en was ik blij dat iedereen de deur uit was... ben direct in mijn bed gekropen... om 6 u lag ik er terug in... ik zit echter met een probleem... heb voor zondag met vriendin afgesproken in het Fakkeltheater en wat als ik nog met die hoest zit... zeg nu zelf dat is toch niet te doen.

De zomer- en wintergarderobe zal even moeten wachten tot ik beter ben want er zit niet veel fut in momenteel... 't manneke loopt in een bocht om me heen en slaapt in het logeerbed... mij hoor je niet klagen want zo kan ik me ongestoord te buiten gaan aan luidruchtige hoestorgies... iets waar ik tenvolle van profiteer.

Voor de rest geen nieuws of het moest jullie interesseren dat mijn ramen morgen gewassen worden... niet door mij uiteraard... nee de lieve jongen die daar verantwoordelijk voor is mailde me dat ze woensdag komen... een vaste ronde kan hij blijkbaar niet opbrengen dus mailt hij elke keer wanneer hij komt... tja de nieuwe tijd he.

Ik ga nu nog even een poging doen wat te lezen maar daarvoor moet ik naar de living waar man zit... wedden dat hij zo vlug hij kan naar boven trekt om mijn geblaf niet te moeten horen.

Tja ik lees hier net een ode aan de herfst bij Natoken... mooi om te lezen maar mijn lijf zegt : "laat herfst en winter aan mij voorbij gaan"... en onze Pol (de schildpad) is van 't zelfde gedacht want die is gisteren de grond in gekropen en laat zich niet meer zien voor enkele maanden... slim beest is dat... zou willen dat ik dat ook kon doen... maar nee... in plaats van lekker warm in een holleke te overwinteren ben ik druk bezig de zomergarderobe op te bergen en de wintercollectie uit de kasten te sleuren... ik sta altijd verbaasd als ik sommige dingen ontdek die ik vergeten was te bezitten... en op de koop toe zit ik met een zere keel en koppijn... al de hele week aan 't vechten tegen die beestjes maar ze zijn aan het winnen... dus slik ik maar Sedergine... zuig op keeltabletten... spuit sproeisels in keel en neus... drink warme drankjes om de keel te verzachten... en daarbij moest ik nog de ledenlijsten bijwerken... een vreselijk werkje met al die telefoonnummers en email adressen... enfin die liggen nu uitgeprint te wachten op de bestuursleden die morgen maandag bij mij komen vergaderen... dus in plaats van lekker uit te zieken in mijn warme bedje moet ik op de been blijven... zal toch maar vroeg gaan slapen met een stevige rumgrog... gisteren ook gedaan en geslapen als een marmot... ik wilde haast "roos" zeggen maar ik zie er allesbehalve uit als een roos... waterige oogjes... rode neus... ik moet echter het gevecht tegen de bacillen winnen want moet binnen twee weken mijn griepspuit gaan halen... ik zie dat het weeral tijd is om de keuken onveilig te gaan maken dus... tot ziens maatjes!

Bedankt voor de duimers he... gisteren was de uitstap naar Geel... de eerste keer dat ik me waagde aan een daguitstap wegens te vermoeiend... onze eerste opstap was het Crowne Plaza waar ik moest checken of iedereen op mijn lijst aanwezig was... 26 leden opgepikt daar... dan op naar de volgende opstap aan het rondpunt Wommelgem... gewoonlijk zo'n 10 minuten rijden maar ditmaal zaten we in de file... het stond in de krant vandaag... een man aangereden en dood... ik heb dan onze voorzitter gebeld dat we wèl voltallig en onderweg waren maar niet wisten wanneer we zouden aankomen... dus no panic... we hebben er 45 minuten over gedaan... intussen een gezellig praatje gemaakt met onze chauffeur... een lieve en nog knappe jongen ook... tijdens de stadswandeling bleven we droog... er waaide wel een fris windeke maar daar zijn we tegen bestand... de lunch was lekker en overvloedig met zelfs een smakelijk aperitiefje  van het huis... dan de bus in naar de Beeldentuin van Hugo Voeten... die Hugo is een rijke industrieel die een museum heeft gebouwd in Herentals... gevuld met allerlei kunstwerken die hij aangekocht heeft... en dan die tuin... een wijds park met beelden van allerlei kunne... ook aangekocht tijdens zijn reizen in verscheidene landen... ik zag er prachtige maar ook wanstaltige... tenminste in mijn ogen want sommige van onze leden geraakten in vervoering van die enorme brokken mens... tja ik ben echt geen kunstkenner maar kom er dan ook voor uit... geef mij maar figuratief... en daar stonden er enkele bij om duimen en vingers voor af te likken... helemaal in het begin begon het een beetje te miezeren... genoeg om de paraplus en regenhoedjee te bevochtigen en dan plots een stralende zon zodat de damp van die paraplus en hoedjes afsloeg... we hebben wel kilometers moeten ploeteren door natgeregende gazons afgewisseld door paden die belegd waren met marmer afval... platte platen in allerlei vormen... heel mooi ook... de laatste loodjes waren heel zwaar voor mij zodat ik zelfs enkele kunstwerken heb gebruikt om te gaan zitten waar er maar een plekje was... toen ik de bus in stapte en mijn stoel zag begon ik haast te huilen van ontroering en geluk... hihi... niet alles geloven wat ik zeg hoor... maar het was wel een hele opluchting terug te mogen zitten... nog even een stop voor een laatste drankje en dan naar huis... OEF... 't manneke gelukkig... ik gelukkig en de poes ook gelukkig.

 gisteren nog chance gehad op de golf???

Een uurtje geleden de kinderen uitgewuifd nadat ik ze hier thuis had gevoederd... vermoeiende dag vandaag... deze voormiddag eerst naar Makro om te gaan tanken want 't manneke weigert hardnekkig te betalen met kaart zodoende moet 't vrouwke steeds mee... thuis gekomen beginnen te koken... ik had het me niet gemakkelijk gemaakt... soep van allerlei verse groenten die moeten schoongemaakt en gesneden worden... balletjes draaien voor "poule fricassé" zoals wij het hier in Antwerpen nog altijd noemen... nog een crumble als dessert... maar het heeft hen gesmaakt en ik voel me voldaan... tevreden dat zij het goed vonden en tevreden dat ik er weeral voor een tijdje vanaf ben want ze komen maar om de 4 weken... dat was vroeger anders... elke week was het voedertijd... dan kreeg ik problemen met la mamma en vroeg hen om de 2 weken... toen ik zelf wat begon te sukkelen weer opgeschoven tot 4 weken en dat is goed zo... morgen de hele dag naar Geel om de beeldentuin van Hugo Voeten te bezoeken... ik vraag iedereen die nog wakker is en dit leest om te duimen voor redelijk weer morgen want in de kletsende regen door tuinen sjokken vind ik niet plezant... gisteren op de golf nog chance gehad ... we zijn droog gebleven... we hadden het hele terrein voor ons alleen... ook wel eens leuk... en nu ga ik vroeg slapen want morgen vertrekken we ook vroeg en dat gaat zeer doen... slaap wel... tot de volgende!

Ik heb een donkerblauw vermoeden dat dezeke kwaad op me is... waarom zou ik begot ni weten... behalve regelmatig een vloekske ben ik de braafheid zelver... tja ik ben niet een van de geduldigste vrouwmensen ter wereld... ben ook wat lui uitgevallen... geen perfecte huisvrouw... laat met de regelmaat van de klok de patatjes aanbranden... heb een hekel aan strijken en niet alleen strijken... maar een kniesoor die daarover valt... voor de rest kan ik ermee door... maar toch... hier in huis valt zowat alles in puin... een hardnekkige lek aan de keukenboiler die ik al heb proberen te dichten en dat bleek eventjes te helpen maar nu lekt dat ding er duchtig terug op los... de boorden-grasmaaier in gruzelementen... de kat die regelmatig haar kostbare maaltijden eruit gooit... en nu vandaag... ik stond in de keuken de verse koffie uit te gieten in de isoleerkan toen ik plots een meter hoog de lucht in wipte... ja onder extreme omstandigheden lukt me dat wel eens... de reden... een ijselijke kreet uit de eethoek... ik liet de koffiepot haast uit mijn handen vallen van het verschieten... spurtte naar binnen en zag de vlammen uit de broodrooster slaan... waadde door de rook... trok de stekker uit het stopcontact en droeg het onding naar de keuken... nu zitten we hier met alle ramen en deuren open maar die stank wil maar niet weg trekken... net de buurman uitgewuifd die even naar dat lek kwam kijken... zijn diagnose... er is een lek in het afvoerbuisje... tja dat wist ik ook al maar 't manneke doet nu net of er is hem nu pas een licht opgegaan... gggrrrr... dat bedoel ik nu met "geen geduld hebben"... ik had dat lek al willen dichten met siliconen zoals ik vertelde hierboven maar dat is manlief blijkbaar vergeten... even een (xù*¨^") om mijn gemoed te ontlasten... nu ga ik even naar Midsomer Murders kijken... tot ziens!

Na enkele vermoeiende dagen te hebben doorworsteld... tja gisteren moest ik mee 't stad in en we hebben van de gelegenheid gebruik gemaakt om een verse pantalon voor 't manneke te kopen... tot mijn schande moet ik bekennen dat ik gewoon nooit die maten kan onthouden dus stapten we op de verkoper af met de vraag mannekes omtrek eens op te meten... die verkoper was geen inboorling en ietwat moeilijk te verstaan zodat zijn uitleg over de verschillende maten met inbegrip van buikmaten aan mij voorbij ging... dus maar op goed geluk in de rekken gegraaid tot we de goeie broek te pakken kregen... d.w.z. ikke graaien terwijl man in zijn onderbroek in het pashokje bleef staan... ik gooi dan die broek naar binnen... hij begint te worstelen om dat ding aan te krijgen... piept om hulp zodat ik mee dat ding in moet... dan volgt er een gestommel van jewelste in die nauwe ruimte... wat onze pashokjesburen daarvan dachten wil ik niet weten... uiteindelijk lukte het en konden we met onze aankoop buiten wandelen... nog wat over de Meir gewandeld waar het weer stikte van het volk... en wat voor volk... op een van de banken zat waarempel een punk-stel... of die een beetje achter liepen of punk weer in de mode komt weet ik niet... ik doe dan als doorgewinterde stadsbewoner of ik de voorbijkomende rare figuren niet opmerk maar 't manneke is uit ander hout gesneden en staart onbekommerd met het onmisbare commentaar... iets wat mij geweldig op de zenuwen werkt... we zijn de bus weer opgestapt richting minigolf waar onze auto stond en waar manlief zijn vertering van in de voormiddag nog moest betalen... hij ontdekte tot zijn grote gêne dat zijn portemonnee leeg was... kwam thuis en vroeg of IK die had leeg gemaakt... nee dus... ik ben dan al zijn zakken gaan doorzoeken maar vond alleen wat kleingeld... daarom de minigolf pauze... iets gedronken en naar huis... OEF... thuis vlug iets in de micro oven gestopt... nog even proberen af te koelen en dan was het weer tijd om zoon met hond te ontvangen en aangenaam bezig te houden... en vandaag doe ik NIKS... ik heb man verwittigd dat ik dringend rust nodig heb wat betekent... geen gezeur aan mijn hoofd... een boek... den Buddy... maar nu moet ik eerst nog de badkamer in voor wat restaratiewerken... tot later!

Gisteren, vrijdag dus, stond er blogmeeting op mijn agenda.. al een keer moeten overslaan dus wilde ik kost wat kost deze keer er bij zijn... en het was weer leuk... een mild zonneke... terrasje... drankje en een babbel... meer moet dat niet zijn voor mij... nadat enkele van de blogvrienden me thuis hadden gedropt... waarvoor dank... en ik me eens gezellig in huistenue wilde zetten en me in mijn zetel vleien... kwam 't manneke op het lumineuze idee dat ponton-gebeuren te gaan bezichtigen... allee vooruit dan maar... op een stampvolle tram naar L.O. gesjokt waar de lucht gelukkig heel wat frisser was dan op die tram... wat rondgewandeld... naar wat opzwepende drums geluisterd en naar hotsende jongeren op een podium gekeken... dan op een bank aan het water naar de lichtjes van 't stad en onze prachtige kathedraaltoren zitten gluren... verbeeld ik het me nu of was die toren maar half verlicht... dan weer de tram op naar huis en een opgenomen film van Poirot bekeken... en geloof me of niet maar ik was moe en blij dat ik mijn bed zag... is dat oud worden of zijn... ik vrees van wel.

De wandeling over het ponton is aan ons voorbijgegaan... ach ik ben niet echt een mens dat al die zaken belangrijk vind en niet wil missen... en voor een van julle me zegt dat DAT OUD ZIJN IS... nee ik was altijd zo... staan drummen in een bende mensen om de een of andere VIP te zien... NEE... één keer heb ik koning Boudewijn de hand gedrukt maar dat was per toeval... we waren in de stad... geraakten vast in een menigte... we werden door wachten aan de kant geschoven en Boudewijn en Fabiola kwamen de mensen een polleke geven... ik stond aan de kant van Boudewijn... die gaf mij ook de hand en keek diep in mijn ogen... JOEHOE... om eerlijk te zijn het deed me niks... toffe man dat wel maar ik ben niet het type dat in zwijm valt voor de ene of andere beroemdheid... 't manneke en de kinderen stonden aan de overzijde en kregen een handje van Fabiola... waar ik vroeger wel gek op was dat waren foires en zo... nu krijg ik het gewoon benauwd tussen al die forse lijven en... aangezien ik niet van de grootste ben zie ik niets anders dan buiken en billen... nee moe niet meer voor mij... gratis uitjes ons aangeboden door onze vroede vaderen mijd ik ook als de pest... vandaag wil manlief weer naar 't stad om te genieten van al dat gewemel en ik... ik ga me opofferen en meedribbelen... ik kijk nu al uit naar mijn crockskes en huisjapon straks.

Tja... eigenlijk heb ik helemaal geen goesting om te schrijven... zit hier nog in mijnen "neglige" en ben te lui om me te douchen en kleden... wat de reden is... dat ik de vorige dagen wat teveel heb gedaan zeker... allee wat je noemt "veel"... voor veel mensen zal dat maar een peulenschilleke zijn maar voor mijn lui lijf is het wel veel... maandag wat gepoetst... weliswaar met de Franse slag maar ja... dinsdag naar de minigolf en aan den Duvel gezeten... woensdag met onze buren/vrienden een wandeling gemaakt en daarna lekker zitten kletsen... ook vermoeiend... donderdag op controle bij de huisarts en dan tevoet naar huis en dat is voor mij een deftig eind... de rest van de dag lui wezen zijn... vrijdag wilden we op bezoek bij een kennis van ons die in een verzorgingstehuis zit... na ontelbare gangen te hebben doorkruist op zoek naar de juiste kamer zegde een verpleegster ons dat ze al 2 weken in de kliniek ligt... exit wij weer door die gangen... 't manneke was er al eens geweest en was heel enthousiast over dat tehuis... ik dus minder... nieuwbouw... grote kamers... immens grote ramen... veel licht dus maar kaal en ongezellig... toen ik dat zegde was man weer kwaad want ik was toch zo'n "moeilijk mens"... ach ja dat verwijt heb ik al vaak gehoord en begin het zowaar te geloven... na het mislukte bezoek langs het tuincentrum gereden en nog wat plantjes gekocht om enkele lege hoekjes in onze tuin op te vullen... enkele van die plantjes bij de zoon gaan afgeven waar we warm onthaald werden door zijn hond... dan naar huis waar ik me direct heb teruggetrokken in mijn "bureau" om mijn geteisterde zenuwen tot rust te laten komen... de huisarts raadde me aan... toen ik even mijn gemoed luchtte bij hem... dat ik "afstand moest nemen" als 't manneke begon te zeuren... wel dat doe ik al jaaren en krijg dan weer het verwijt dat ik "afstandelijk" doe...probeer daar maar uit te komen... enfin... vandaag ga ik me verdiepen in mijn boek... dat boek is echter niet erg opwekkend... het is een detective maar de hoofdschurk slooft zich uit in martelen en hoewel ik probeer die passages over te slaan wint mijn aangeboren nieuwsgierigheid het van mijn verstand en zit ik nu opgezadeld met gruwelijke beelden die door mijn hoofd blijven spoken... moe van het lezen doe ik FB open en word geconfronteerd met dierenmishandeling allerhande wat me dan weer aan het werk zet met petities tekenen... las net het verhaal van die Jejoen die naar Syrië trok en terugkwam... daar heb ik ook zo mijn twijfels over... is die knaap extreem dom of gewoon geslepen... rara... ik sluit hier maar af vooraleer ik al het leed in de wereld ga oprakelen... er zit al stof genoeg in de lucht... HATSJIEEEEEEEEEE!!!

 Zoals ik beloofde heb ik mezelf opgekrikt, me eens een goeie lap om de oren gegeven... wat nog niet gemakkelijk is hoor, dat moet je niet onderschatten... nadat ik van de schok bekomen was naar een vriendin gebeld en gevraagd of ze mee eens de stad in wilde trekken... die vriendin was heel blij want ze zag het ook even niet meer zitten zei ze... en wij weg... tegen 10 u afspraak in de metro Opera... de Meir afgeslenterd met hier en daar een winkel binnen... meer om de schijn van shoppen op te houden want we wilden eigenlijk liever wat kletsen... dus tegen 11 u zaten we in de Hoogstraat aan de koffieklatsj... dan langs het Fakkeltheater om tickets voor een voorstelling te scoren... verder in een bomma-slenterpasje naar het Zuiderterras voor een hapje en een drankje... we hadden eenstemmig besloten dat ons humeur een boost moest krijgen en we begonnen met een Pastis voor mij en een Whisky voor haar... daarna een slaatje voor mij en een zalmschotel voor haar... dat slaatje werd opgefleurd met allerlei kleine hapjes en erg lekker... de zalmschotel aan de overkant van de tafel werd ook gretig naar binnen gewerkt... zo te zien was ons humeur er al geweldig op vooruit gegaan... dan moest er een beslissing genomen worden of we terug de warme stad zouden intrekken of lui blijven zitten op het terras met zicht op de Schelde, in de schaduw en met een lekker briesje om de oren... het werd het laatste... we haalden herinneringen op uit onze jeugdjaren... roddelden wat over onze gezamenlijke kennissen en de tijd vloog... toen ik eindelijk de knoop door wilde hakken en opstappen kwam ik tot het besef dat ik haar nog een consommatie schuldig was dus moesten we wel terug een stekje vinden... op de Grote Markt stond het vol kramen met hoofdzakelijk allerlei voedingsmiddelen... na wat rondsnuffelen zonder iets te hebben gekocht... een hele prestatie nietwaar... zijn we nog iets gaan drinken en dan de metro in voor onze respectievelijke trams... thuis kwam ik tot de ontdekking dat 't manneke zelf ook gevlucht was en heb ik nog een uur zitten spijt hebben dat ik niet wat langer had zitten genieten.

Die Joehoe hierboven  betekent niet dat ik op wonderbaarlijke wijze terug mijn levenslustige hupse zelve ben hoor maar wel dat ik met alle macht en kracht mezelf in het nekvel grijp en omhoog probeer te sleuren... gisteren ging ik eens diep in mijn zieltje peuren en nadenken over waarom ik het plots niet meer zie zitten... ik vond eigenlijk niks en begon me diep te schamen... ik heb een dak boven mijn hoofd... een dak dat... op gevaar af dat ik het onheil aanroep... niet lekt... alleen onze terraskoepel maar die lekt al jaaaaaaren dus dat is niks nieuws... ik ben in redelijke gezondheid... wat stram en stijf en pijnlijk hier en daar maar dat heb ik ook al héél lang dus... ik kan nog altijd ons dagelijks brood met toebehoren op tafel zetten wat veel mensen niet kunnen... ik heb nog altijd een echtgenoot waar vele weduwen me voor benijden... die weduwen biedt ik dan altijd de mijne in leen aan maar tot hiertoe brachten ze hem altijd heel vlug terug... nee zeggen ze dan... alleen doe ik wat IK wil en wanneer IK wil en gelijk hebben ze... ik heb een hulp voor het poetswerk... die hulp is nu mijn vloeren aan 't dweilen... tja vloeren dweilen lijkt simpel maar je moet er wel eens op de knieën voor en daar kneep het schoentje... mijn ramen werden net gewassen door een vriendelijke knappe gast... 't manneke is naar de golf en loopt hier dus niet in de weg... we hebben een lieve poes... weliswaar geen schootkat maar ze klimt ook niet in de gordijnen en heeft nog nooit eten uit de keuken gepikt... wat kan ik nog opnoemen... mijn kinderen lopen de deur niet plat... alleen zoon zien we tegenwoordig elke zaterdag opduiken met zijn troetelhond Vico... dan nestelen ze zich beiden op de bank... zoon met pintje of cola en hond met aangepast snoepje... welke zegeningen kan ik nog opnoemen... het zijn er genoeg denk ik om diep beschaamd te worden over mijn geklaag... je hebt zo van die perioden... enfin IK heb die toch... dat je leven je zo troosteloos lijkt... grootse plannen maak je niet meer op zekere leeftijd want in je achterhoofd knaagt de angst dat er wel iets zal gebeuren dat die plannen verijdelt... haha ik heb het gevonden... de reden van mijn moedeloosheid... ik was altijd een grote plannenmaker en nu zie ik er het nut niet meer van in... DAT IS HET... die erg gekrompen toekomst benauwt me en dààr kan ik niets tegen doen helaas... wat betreft jullie suggesties... heel erg bedankt voor de moeite maar ook dààr heb ik de fut niet voor... misschien ooit als ik eenmaal mezelf weer op de rails heb gekregen.

Ja de ciel is bleu maar mijn gemoed ook... vraag me nu niet waarom ik weer in een blauwe periode zit want begot ik weet het niet... is het de naderende herfst... de eentonige dagen waarin er ook maar niks spannends gebeurt... want het is zo... er gebeurt niets hier dat de moeite van het vermelden waard is... ik ben dringend toe aan een nieuwe hobby alleen weet ik niet welke want daar zit de knoop... letterlijk niets wat ik de moeite vind er moeite voor te doen... ja ik weet dat ik nu moeilijk zit te doen... ik ben even... allee ik hoop maar dat het bij dat "even" blijft... mijn levenslust kwijtgeraakt... ik loop hier rond als een hamster in zijn kooitje... doe mijn plichten als hausfrau maar wel op zijn "boerenfluitjes" omdat het moet... ga wat met den Buddy spelen maar ook daar valt niet veel te beleven... de blogronde is een lachertje geworden... ik ga wat lezen en na enkele hoofdstukken verveel ik me... en dàt voor een fanatieke boekenwurm zoals ik vroeger was... een chatvriend die ik het vertelde liet me zweren bij de baard van mijn moeder dat ik heel vlug er iets zou aan doen zoals een afleiding zoeken... jaja ik heb het beloofd maar nu zit ik met het zware probleem WAT GA IK ERAAN DOEN... weten jullie een oplossing... alle suggesties worden ernstig bekeken zolang het maar niets te maken heeft met fysieke inspanningen zoals :

Ga een boswandeling maken (het bekijken van een menigte bomen kan me echt niet opvrolijken)

Ga fietsen met 't manneke (bedankt maar dat is meer inspanning dan ontspanning)

Ga voor een dans- of yoga- of taichi- cursus (mijn heup roept : doe met dàt niet aan)

Wat schiet er dan nog over... ik ga nu naar bed in de hoop dat iemand hier een oplossing vind voor de oude zeur die ik ben.

Efkes tijd maken tussen twee klussen in... welke klussen dan... wel buiten de gewone opruim- kook- en andere huishoudelijke klussen... in de tuin gaan liggen met mijn boek en omdat het in de schaduw wat frisjes werd... mijn stoel in de zon geschoven en in slaap gesukkeld... ja slapen is ook iets doen toch... werd wakker van de deurbel en zoon kwam aanlopen... die wilde ons verticuteer machien lenen... vader wilde het brengen met de auto wat zoon weer niet wilde want hij stond erop het met zijn motor te vervoeren... terwijl die twee "steenbokken" stonden te ruziën droop moeke af en begon dan maar patatjes te schillen want moeke is het beu steeds als buffer te dienen tussen die twee stijfkoppen en vermijdt partij te kiezen... dus toen vader binnen kwam stormen om zijn beklag te doen over die koppige zoon stond moeder in ijzige stilte te schillen tot vader afdroop bij gebrek aan medeleven... moeke is een boogschutter en vaak zou ze die boog echt in handen willen hebben om die twee bokken neer te schieten... ze zijn aan elkaar gewaagd alleen heeft de jonge nu meer uithoudingsvermogen dan de oude wat die oude dan bijzonder kwaad maakt... ik zit nu op veilige afstand bij den Buddy... de patatjes staan op en in de hoop dat de bui overgewaaid is als die gaar zijn grijp ik even de kans nog wat blog te plegen... dat was het voor vandaag... in de hoop op een vredige avond groet ik iedereen!

Tja wat gaan we Ulieden mededelen... eigenlijk is er niks gebeurd het mededelen waard... dat de regen tijdelijk gestopt is... maar dat hadden jullie misschien al gemerkt... dat ik hier thuis in de gewone tredmolen loop... iets dat niemand merkt... dat ik me elke dag weer kwaad maak op "mensen" die dieren behandelen als wegwerpspeeltjes...  dat weten jullie ook... dat ik zoals velen met spanning volg wie het premierschap eindelijk gaat binnenhalen... ik was fan van Chris maar moet me nu focussen op iemand anders en het probleem is dat er personen naar voren geschoven worden die ik absoluut niet kan luchten... ik ga geen namen noemen om jullie gevoelige zieltjes niet te kwetsen... den Bart weigert premier te worden wat ik eigenlijk wel slim vind van hem... die man smeedt zijn plannen liever achter de schermen... de stiekemerd... dat ik gisteren met heldenmoed heb voorgesteld het gazon te maaien omdat 't manneke stond te schilderen (letterlijk) en dat de oen dankbaar toestemde zodat ik aan de job vastzat... dus heb ik me in het zweet gezet om de klus pico bello te klaren... ik daag iedereen uit nog één overtollig grassprietje te komen ontdekken... tja ik schiet niet vaak in actie maar als het dan toch gebeurt moet het ook AF zijn... dat manneke kwam daarnet binnen met een brede grijns op zijn wezen... ik dacht eerst dat hij gedronken had maar nee hij had goed gespeeld op de golf en weer een van de lekkere rijsttaartjes binnen gespeeld die ze daar aan de lopende band verkopen... na een schamele boterham te hebben verorberd (met lange tanden) ligt hij nu languit voor de TV te... tja ik denk te slapen... terwijl ik me hier afsloof om mijn blog nog eens aan te vullen... ik wens iedereen nog een leuk weekend.. DADA!!!

Augustus was een memorabele maand... nat... winderig... grijs... in één woord ROT... niet dat ik er veel last van had want ik zat niet aan zee of in de Ardennen op vakantie maar lekker thuis naar de regen te koekeloeren tussen twee hoofdstukken van mijn boek door... de tuin heb ik ook niet horen klagen want toen ik tussen twee buien door me even buiten waagde werd ik bijna bedolven door het welig uitbottende blader-gedoe dat dringend een snoeibeurt vroeg... en kreeg... tot de volgende stortbui me naar binnen joeg... mijn teergevoelig hart bloedde echter als ik aan al die vakantiegangers dacht die zaten te kleumen en te lekken in hun vakantieoorden... niet alleen is je jaarlijkse vakantie dan verpest maar ook je portemonnee... en probeer je kinderen maar eens bezig te houden als strand en bos onbereikbaar zijn door het weer... ik heb het allemaal meegemaakt toen wij vroeger in juli vakantie moesten vieren... de hele maand aan zee of de Ardennen en tussen de buien door eens de kinderen laten verluchten... ben ik blij dat ik dàt niet meer moet meemaken... vandaag begon met zon en 't manneke trok geladen met borstel, verf en nog wat ander materiaal, de tuin in om de tuinhuisjes en het terras hekwerk eens bij te werken... helaas het heeft niet gemogen... amper begonnen en daar was de regen weer... hij is dan maar naar binnen getrokken... zette de TV aan en... viel in slaap.

Ik las bij Natoken een "ode aan de natuur" en dat maakte een herinnering in mij wakker... vele jaren geleden zat ik eens in een soort van "dip"... geen dippeke maar een DIP met hoofdletters geschreven... ik voelde me rot... had in niks zin... sleepte me door het leven als een gebrekkige slak... was één brok zenuwen en kon niks maar dan ook niks verdragen... in die tijd had een tante van mij een buitenverblijf in Heide... die tante had een been verloren door de vorming van bloedklonters... ze hadden geen auto en vroegen 't manneke en mij om hen naar hun villa te brengen in het weekend... wij verbleven daar dan twee dagen en hielpen tante in huis en nonkel in de tuin... die weekenden waren mijn redding toen... we vertrokken vroeg de zaterdag voormiddag om tante en nonkel op te halen... ik een kluwen samengebalde zenuwen... op het punt van ontploffen... en zodra we de stad uitwaren en we het eerste groen zagen opduiken ontspande ik me en werd ik weer menselijk... in de villa aangekomen begonnen we direct met stof afnemen... mieren buiten keren... eten klaarmaken... na het eten onkruid uit de tuin plukken... paadjes aanharken... etc. etc. en dat alles in een volkomen ontspannen toestand... zondagavond op de terugweg naar de stad begon ik me weer onbehaaglijk te voelen... dit alles om duidelijk te maken dat we zonder groen niet echt kunnen leven... wat die DIP betreft... na enkele huisartsen te hebben versleten die me onder de valium hielden kwam ik terecht bij een internist en die constateerde na ongeveer 5 minuten dat mijn schildklier op hol geslagen was... ik kreeg pillen en na 1 week voelde ik me al veel beter... die dokter is jarenlang mijn toevlucht geweest als ik weer eens in de patatjes lag en hij heeft me nooit teleurgesteld... de man is overleden en ik mis hem nog altijd.

Hoe krijg je het in godesnaam gedaan positief te blijven denken als je niets anders dan onheilsberichten hoort en leest... ik heb hier al eens  zitten klagen over het leed dat verknipte "mensen" de dieren aandoen en elke keer ik GB open word ik met gruwelijke beelden om m'n oren geslagen... en ik maar petities tekenen in de hoop dat het ooit en ergens eens stopt... een vergeefse hoop vrees ik want de wereld draait zot... mensen worden hoe langer hoe wreder... iets waar mijn vredelievende natuur het noorden bij verliest... pas op he... vredelievend ben ik wel maar als het erop aankomt kan ik geweldig woedend worden en dan bijt ik van me af... zeker als het over onrechtvaardigheid gaat... ik vervloek de dag dat ik op FB belandde... mijn rust is verstoord... of je het wil of niet de kranten zetten er ook hun artikels op en dan moet je ze wel lezen... nu zul je wel zeggen dat dit niet MOET maar dan ken je me niet goed... ik ben een dwangmatige lezer al vanaf ik mijn eerste woordjes bij de nonnekes leerde ontcijferen... als ik letterkes zie MOET ik ze lezen... zo ook vandaag weer over dat vermaledijde IS gedoe... ze hebben een laptop gevonden van een van die gasten waarop plannen stonden om de builenpest te verspreiden via granaten... in Engeland staan ze paraat... in Nederland gaan ze de Nederlandse nationaliteit afpakken van al die jihadisten... wat doet België... niets natuurlijk... nee die gasten die uit Syrië terugkomen "zijn niet allemaal een gevaar hoor" dus weer dat pamper gedoe... waar ze zich hier mee bezig houden is wie van de lievelingskes naar de Euro wordt gepromoveerd... dat is natuurlijk belangrijker dan terroristen en jidahisten en nog van die tisten... wij zijn echt een volk van "carpe diem" en "après nous les mouches"... excuseer me de uitdrukking maar het is om van te kotsen!!!

Het regent... het regent... de paadjes worden nat... dat is iets dat ik me nog herinner van een of ander liedje uit mijn verre jeugd... de rest is vervlogen samen met die jeugd... om het nog eens over het weer te hebben... regen mag en is goed voor het groeien en bloeien van plant en bloem... ook weldadig voor de huid naar men zegt maar dan moet je je wel buiten wagen... onze golfmiddag is weer eens in het water gevallen... letterlijk dan... ik kan me goed bezig houden thuis met mijn Buddy hier... afgewisseld met een boek... maar trop is trop en zoals het hemelwater hier vandaag neerstortte vind ik niet meer leuk... onze poes gaat de laatste tijd op het boventerras daar op de vensterbank liggen en kwam gisteren naar beneden met een natte staart... zo ook vandaag... plots viel mijn eurocent en ik spurtte naar boven en ja hoor... we zitten weer met een lek in de glazen koepel en de vensterbank was kloddernat... daarom die natte poezenstaart... 't manneke vloekte alle goden uit de hemel maar dat hielp niet... wachten tot het droog is en dan de siliconenspuit erop... maar wanneer gaat het droog worden... dat bracht mij op het idee het lot uit te dagen en alle zomerkleren op te bergen... zou ik of zou ik niet... in het verleden is het me al vaak overkomen dat... nadat ik alles gewassen en opgeborgen had... het weer miraculeus veranderde... ik denk dat ik eens voorzichtig ga proberen morgen... te beginnen met mijn zonnekleedje... en dan... tja dat zie ik wel morgen.

Misschien is iedereen het al vergeten maar als ik iets beloof hou ik me er dan ook aan... dus hier de resultaten van de 3-daagse uitdaging die me werd opgelegd via FB... te weten 3 dagen elke dag een positieve daad stellen...

dag 1 : gaan shoppen (positief... ja... want lang stappen is nog altijd heel vermoeiend voor mij en was weer lang geleden voor ik de moed kon opbrengen 't stad in te trekken)... mission completed.

dag 2 : een verwaarloosde vriendin bellen (niet echt verwaarloosd maar had wel beloofd haar te bellen om het verdict van de hartspecialist te horen)... vriendin heel blij.

dag 3 : 't manneke een hele dag lang niet kwaad maken (dit was de meest moeilijke opdracht)... ik werd 's morgens wakker met het akelige idee de hele dag JA en AMEN te moeten zeggen om dit aan te kunnen... het hielp wel dat ik de helft van de dag in bed lag met maagklachten en duizelingen... de enkele keren dat ik het bed uit kwam waggelen en man begon te zeuren dat ik naar de dokter moest kreunde ik eens zielig en kroop weer in bed met nog ergere maagpijn... missie volbracht.

Tegen de avond voelde ik me wat beter en zat wat TV te kijken... ik wilde wel vroeg gaan slapen maar zoon gooide roet in 't eten... kwam na zijn dagelijkse wandeling met de hond bij "bomma en bompa" aanbellen om zijn nood te klagen... een zatlap had 's nachts zijn motor omver gegooid... spiegel eraf... lichten kapot en nog wat... hij had wel iets gehoord op straat maar slaapdronken als hij was niet uit bed gekomen... het hele week-end had hij aan die motor moeten werken en liep nu mank van de rugpijn... toen ik hem tegen 12 uur erop wees dat "bomma" wilde gaan slapen ging hij zich klaarmaken voor de wandeling terug... dat betekent allerlei tuig aangorden... oorplugjes in... en nog wat rommel... tot slot pakte hij de hondenriem en wat deed die hond... terwijl hij al die tijd zijn baasje had staan bekijken keerde hij... zodra die de riem boven haalde... zijn rug naar ons en draafde recht naar "zijn" stoel waar hij zich dicht in de hoek nestelde... toen zoon trachtte die riem onder zijn buik te schuiven drukte hij zich opzettelijk tegen de stoel aan zodat hij er met zijn hand niet onder kon... en dat allemaal met een ondeugende blik in zijn ogen... spreken kan hij niet maar hij kan zich heel goed verstaanbaar maken.

Dit was het voor vandaag... tot het volgende rapport!

Een van onze vroegere blogmaatjes... ik zeg hier vroeger omdat ze blijkbaar sennet haar rug heeft toegekeerd... daagde mij en nog een blogvriendin uit om 3 dagen lang elke dag iets positiefs te doen... aangezien ik altijd en overal super positief ben of althans denk dat ik het ben... kun je je indenken dat dit een zware taak is... wat ga ik nu eens doen dat ik anders niet doe... of bijna niet... na lang en pijnlijk nadenken heb ik het gevonden... dag 1 gaan shoppen (dat was weer heel lang geleden)... dag 2 een verwaarloosde vriendin opbellen (iets waar ik al vaak aan dacht maar dan weer vergat en dat ga ik dus subiet doen)... dag 3 't manneke de hele dag gelijk geven (dàt is de zwaarste opgave gezien man en ik er totaal verschillende meningen op nahouden en dit op letterlijk alles) nu zit ik me hier het hoofd te breken hoe ik dat ga opknappen... ik denk dat ik de hele dag mijn mond niet ga durven openen... dat wordt een stille en vredige zondag... misschien moet ik hem vandaag al zachtjes opwarmen zodat hij morgen een beetje mild gestemd is... we zien wel!

Dus gisteren ben ik gaan shoppen... aiai... waar ik vroeger de hele dag de stad doorkruiste ben ik nu al blij dat ik de Meir kan aflopen en enkele winkels bezoeken... wat er allemaal pijn deed ga ik niet opnoemen want is een lange lijst... ik vertel alleen maar dat ik mijn straat nog niet uit was of ik wilde al terugkeren... soms kan ik wel wat karakter opbrengen en zette door... aan de tramhalte was het wachten en wachten... ik hoorde later dat trams 15 en 9 trager en minder vaak reden door omstandigheden... wat die waren zegde de meneer aan de micro er niet bij... eindelijk kwam mijn tram (15) eraan en we stapten in... de deuren gingen dicht en weer open met het verzoek van de bestuurder uit te stappen want de tram bleef daar staan... dus iedereen er terug uit en daar stonden we dan... vlak achter "onze tram" stond er ook een 15 maar die hield de deuren dicht... dan na enkele minuten werden we verzocht terug in te stappen wat we als een kudde tamme schapen deden... ik kwam naast een jonge man te zitten die luid en duidelijk over zijn toeren met zijn pa zat te bellen over klachten van het OCMW en te laat komen op zijn werk en een Sabrina die hem de keel uithing en waartegen hij klacht ging indienen en of pa aub wilde uitleggen dat het zijn schuld niet was dat hij te laat ging komen... die jongen was heel duidelijk in alle staten en ik bijna doof aan zijn kant... over het shoppen heb ik niet veel te melden... wat kleinigheden gekocht want voor het grote werk had ik echt geen fut... was blij dat ik mijn huisje terug zag!

Dat was dus dag 1... is dat positief genoeg... nu die vriendin bellen.

Dromen... iedereen droomt maar niet iedereen kan zich die herinneren... ik las dat dit af hangt van de tijd waarin je droomt... in het begin of het einde van je slaap... mij een zorg... soms heb ik van die levendige dromen waar ik de rest van de dag nog op nakauw... als ik in mijn droom pa en ma ontmoet lijken die springlevend terwijl in het werkelijke leven sommige details vervagen en moet ik naar hun foto kijken om me ze te herinneren... waar ik me blijf over verwonderen is dat ik in mijn dromen steeds maar één huis ken en dat is daar waar ik van mijn 4 tot 15 jaar woonde... het huis waar ik nu al meer dan 50 jaar woont bestaat gewoon niet... waarom is dat... is er iemand die daar een zinnig antwoord op weet... en dan die dromen waarin ik ruzie heb met iemand... ik heb dan echt moeite om me voor te houden dat het niet echt is want diep vanbinnen ben ik nog altijd boos... dan spreek ik nog niet over sommige erotische dromen... man man... ik ben dan hartstochtelijk verliefd op iemand die ik in het werkelijke leven nog niet eens zou bezien... dat blijft dan ook enkele uren naspelen tot het... gelukkig wel... vervaagt.

Deze nacht was het weer dat huis van vroeger waar ik in ronddwaalde... wat ik er deed weet ik niet meer... maar ik werd wakker met een heel onbehaaglijk gevoel... ach het zal wel mijn maag zijn want die gedraagt zich al enkele dagen niet goed... heb net een pilleke immodium genomen en zit nu te wachten tot ik me wat beter voel... straks naar de golf... bwah met dit weer heb ik er totaal geen zin in maar ja... afspraak is afspraak... ik hoop nu stiekem dat de anderen afzeggen... niet vertellen aan huisband he!