Verveling

Momenteel leef ik heel voorzichtig... ik vermijd te huppelen, dansen, kwispelen, heupwiegen en nog van die plezante dingen... tja ik voel die stenen zitten en ben bang dat ze weer gaan rondspringen en me ambeteren want... ik ben al enkele dagen koliek-vrij en wil het zo houden... dus wat moet je dan... leven in vertraagde film-move... zoveel mogelijk plat liggen en... heel voornaam... die stenen toespreken... van het moment dat ik iets voel praat ik er vriendelijk tegen en vraag ze zich koest te houden want als ze braaf zijn mogen ze binnenkort uit hun benauwde zakje en de wijde wereld in.

't Manneke is nu naar de golf zoals bijna elke dag... ik vind dat heel goed en geniet van de stilte... vrijheid blijheid zeg ik maar... trouwens het weer is vandaag niet erg aanlokkelijk.

Zonet naar Downtown Abbey gekeken... vind ik een prachtige serie en een plezierige afwisseling van die eeuwige sport- en crime dinges als manlief de baas is over de TV want als ik eens enkele keren zelf kies begint hij heel zielig te doen... hij vindt dat ik mijn boeken al heb dus de TV is voornamelijk voor hem... alsof ik het kan helpen dat hij bij lezen direct in slaap valt... trouwens bij de TV ook... en dan zit ik noodgedwongen me te vervelen bij een van zijn gekozen programma's onder begeleiding van zijn gesnurk... van kanaal veranderen heb ik eens getracht maar dat liep uit op onweer dus ik hou me gedeisd en spaar m'n krachten voor als ik ECHT iets graag wil.

Momenteel houdt mijn steentje zich rustig en ik ook want als die zich begint te roeren ben ik niets meer waard... ik zal het maar "kolieken" noemen bij gebrek aan een beter woord... morgen naar de huisarts en dan gaan we het bespreken... er komen dus nog drukke dagen... naar de kliniek voor opname en daar weer de hele reutemeteut afwerken... ach zo blijf ik van de straat af zeker.

Verder heb ik niets te vertellen... veel rusten en daar tussenin wat kleine klusjes en wat mailtjes afhandelen... voor de rest gebeurt er niks... gelukkig maar want mijn zenuwen staan gespannen en ik kan niet veel meer aan.

Gisteravond lag ik al om 9 u in bed... 't manneke wilde voetbal kijken... ik probeerde te lezen maar toen dat aanhoudend gebrul van die supporters m'n voeten begon uit te hangen ben ik naar boven getrokken... al grommelend... gezellig toch... een avond dat er een hele reeks films op het programma staat en dan wil meneer sport kijken... voetbal afgewisseld met snooker... die maken tenminste geen lawaai... ik kan desgevallend wel een film op mijn PC bekijken maar kan niet zolang blijven rechtzitten momenteel dus blijft er alleen mijn bed over... heb wel goed geslapen!

Deze voormiddag echo laten nemen... naar huisarts gebeld voor de uitslag en die is niet schitterend... ik heb het namelijk gepresteerd een galsteen te maken met de omvang van een knikker... hoe deed ik het vraag ik me af... moet al lang met dan ding rondgelopen hebben want nu besef ik dat ik al heel lang daar iets voelde... maar aangezien ik vaak pijnen heb door reuma en arthrose maak ik me niet dadelijk ongerust... et voilà... hier zit ik nu met een ongevraagde bezoeker die ik zo vlug mogelijk de deur weer uit wil... wanneer... dat ga ik maandag met de huisarts bespreken... in elk geval wordt het nog maar eens een operatie... doemme toch!

Even een klein verslag over het doktersbezoek deze voormiddag... na heel wat gepor en geduw op zeer pijnlijke plekken vertelde de dokter me dat hij denkt aan de gal en/of de pancreas... morgen scan en echo laten nemen en dan weer bang afwachten.

Doemme toch... het is hier altijd wat... een mens wordt er zo moe van.

Gisteren belde zoon (doet ie elke dag de schat) om te vragen hoe het met ons gaat... na het bijpraten vroeg ik naar zijn twee oogappels nl. poes en woef... en dan barst hij los in vreugdegezang... poes heeft woef al geleerd dat hij niet in haar kamer mag komen en die blijft dan braaf in de deuropening zitten... hij  (de woef) is een bron van vermaak voor zoon... speels tot en met en zoooooooooo vriendelijk... ik heb hem gezegd dat hij binnenkort moet langskomen met dat grote beest om vriendjes te worden... maar eerst moet ik me wat beter voelen... en 't manneke heeft ook eens nagedacht en gezegd dat hij wil afspreken met zoon op de hondenweide om Kiko te leren kennen... so far so good... we zien wel.

Na een hele week plat liggen... ja dat is de enige houding die me dan enig soelaas geeft... ben ik in zoverre beter dat ik wat kan rondkrabbelen en wat kleine (heel kleine) klusjes doen... toen 't manneke aan de sukkel was nam ik de boel in handen en ik vrees dat ik wat heb overdreven... vergeet altijd dat mijn twintiger jaren al heel ver achter me liggen... de pijnen die ik nu heb kan ik niet thuisbrengen... ze zitten zowat overal vanaf mijn middel naar boven... heb maandag een botdensiteit laten meten en ga morgen met de uitslag naar onze huisarts... nieuwsgierig zoals ik ben ben ik gaan piepen naar de uitslag op mijn PC maar het is wel Latijn-Grieks voor mij... zag ergens een woord staan dat me niet beviel nl. "zware en nog iets" en aangezien mijn papa gestorven is door een wervelbreuk veroorzaakt door osteoporose zit ik nu met een ei van het formaat "struisvogel"... zowat 7 jaren geleden werd bij mij osteoporose van de onderruggewervels vastgesteld... ik neem sindsdien medicatie maar toch... de tand des tijds kan je niet blijven tegenhouden... dus afwachten maar.

Met 't manneke gaat het prima... die is onverwoestbaar... gelukkig maar want ik zou momenteel een invalide huisband er niet kunnen bijnemen... hij is zelfs heel bezorgd en wil me helpen zoveel hij kan... in de nood leer je je vrienden kennen zegt men altijd... echtgenoot en ik komen weliswaar in niets overeen... maar als puntje bij paaltje komt voel je toch de verbondenheid.

Even in het kort... manlief kreunt en zaagt... gisteren er nog een PV bijgekregen wegens te hoge snelheid de dag dat hij en zoon met de hond naar de dierenarts reden... dit in het kort.

Waar die "grrrrrr" voor staat is iets dat ik zonet in de krant las... nl. dat in Duitsland in een vluchtelingenkamp christenen geslagen en bespuwd worden door de fanatieke moslims... dit is toch een gruwel... worden ze vriendelijk binnen gehaald door christenen omdat ze hun eigen moslim hel ontvluchten en komen ze dan als dank hier de sharia wetten toepassen... en dan zou je niet mogen gruwen van die "religie"... wat je noemt "religie" ik noem het meer terrorisme en tiranisme en nog meer -ismen... ik weet dat sennet niet dient om aan politiek te doen maar soms wordt het me te machtig... wanneer gaan onze "leiders" eens inzien dat hier paal en perk moet aan gezet worden of we worden gewoon binnenkort als hun slaven behandeld... tijd dat de burger in opstand komt om de toekomst van onze kinderen en kleinkinderen veilig te stellen.

En om in rust en vrede te eindigen... de zon schijnt en ik wens iedereen nog enkele genoeglijke dagen.

Even verslag uitbrengen voor ik mijn huisband ga vervoegen... vrijdag werd hij geopereerd en zaterdag belde hij me al om 10u om hem te komen halen... in de haast om weg te komen vergat hij natuurlijk zijn medicamenten... de rest had hij zelf ingepakt... 's avonds begon zijn wond wat te bloeden en zoals de meeste mannen... zij en bloed komen niet overeen... dus man in paniek... zondag geen vers bloed dus m

Deze voormiddag 't manneke naar de slachtbank geleid, t.t.z. naar de kliniek... naar gewoonte laten ze je daar ruim op tijd komen om je dan ook geruime tijd te laten sudderen... bij de bloeddrukopname had manlief maar liefst 20/8.. de verpleegster schrok er zelf van en herhaalde het, toen had hij 18, al wat beter maar nog niet ideaal... ze hebben hem dan een Temesta gegeven om te kalmeren... toen ze hem kwamen halen voor de operatie ben ik naar huis gewandeld... na de middag terug naar de kliniek en man lag de krant te lezen... maar hij had me amper gezien of hij begon te klagen over pijn... ik heb blijkbaar een heel slechte invloed op mijn wederhelft... ... de vorige keer was het een kijkoperatie met nauwelijks ongemak nadien... nu hebben ze hem gesneden en natuurlijk is dat pijnlijk... of hij morgen naar huis kan is dus nog af te wachten... we zien wel.

Voor de rest alles goed.

Ik ga hier weer geen klaagzang heffen... om te beginnen kan ik niet zingen... en ten tweede ik word moe van m'n eigen gezaag... wat gebeuren moet moet maar... vandaag wat van m'n oren gemaakt tegen de dakwerker en dat lucht ook al op... niet dat het iets uithaalt... we zitten nog altijd met emmers en vodden op ons terras want daar lekt het lekker door... wat secretaresse gespeeld voor 't manneke want die is bang van een telefoon... wat gewerkt voor de club... veel gezucht... morgen wat inkopen doen zodat we niet van honger gaan omkomen tijdens de hersteldagen van manlief... man zijn valiesje pakken... het is maar voor 1 nacht maar toch... eigenlijk zouden we morgen mee met de club voor een dagtocht maar dat hebben we afgezegd... trouwens veel goesting had ik al niet met dat pokkeweer dus daarom niet getreurd... ik ben nu bezig met prijzen vergaren voor het reinigen van de gasketel- en schouw... nog meer gezucht... een strijk gepleegd... dikke zucht... gekookt voor 2 dagen... de volgende dagen ben ik alleen en dan vergeet ik te eten... en nu gooi ik de handdoek in de ring en trek naar beneden in de hoop wat goeds op de TV te vinden... zal wel weer noppes zijn.

De laatste tijd zit het ons niet erg mee... nu moet 't manneke weer onder het mes... vandaag de dokter gesproken en ja het is weer zover... niettegenstaande hij vorig jaar geopereeerd werd voor een dubbele liesbreuk heeft hij het gepresteerd er weer een te kweken... dokter verstaat er niets van maar het is gebeurd... vrijdag moet hij binnen... het is wel een kleine ingreep maar toch... het houdt hier gewoon niet op en ik word er doodmoe van.

Gisteren kwam zoon me helpen de centrale verwarming terug in gang te krijgen want na herhaalde malen proberen gelukte het me niet... bij hem natuurlijk wel... gelukkig... want het begon hier wat frisjes te worden... hij was van plan zijn hond te muilkorven als hij bij ons kwam waarop man hem zegde dat hij niet van die hond gediend was... en waarop dan weer zoon woedend buiten stormde en ik stom achterbleef... stom ja omdat ik weer niet de bui over me heen wilde... zoals ik al zegde... ik ben het beu en moe.

Zelf zit ik al  weken met pijnen in de maagstreek... en ook de rug... wilde naar de huisarts maar die is natuurlijk weer voor de hele week weg op vakantie... weer pech.

Ik ga nu want het is één gezaag hier vandaag... sorry voor dit maar mij lucht het op het van me af te schrijven... raar toch.

Wij zaten in bange afwachting van het bezoek van zoon met zijn nieuwe hond... bang ja want 't manneke is bang van schepers en ik... ja ik eigenlijk ook een beetje... zoon kwam binnen met zijn hond... wat zeg ik... meer een wolf... een prachtig dier maar groot... en een muil met enorme tanden... hij raadde ons aan stil in onze zetel te blijven zitten en te wachten tot het beest ons zou benaderen... toen kwam hij met die hond naar mij en zei :"streel hem maar"... jawatte... ik stak mijn hand uit om hem te laten snuffelen en dat beest liet daar een lelijke grauw... gelukkig had zoon hem stevig beet... man en ik hebben bijna een uur stilletjes in ons zetelke gezeten terwijl zoon met de hond aan het dollen was... toen vroeg ik hem maar op te stappen en terug te komen als zijn hond wat meer manieren had geleerd... hij was wel teleurgesteld maar nam het nogal goed op tot... pa ook een duit in het zakje meende te doen en bits zei dat hij niet van de hond gediend was... en zoon is met ruzie vertrokken... toen ik man verweet dat hij beter had gezwegen kreeg ik ook de volle laag... GEZELLIG!

Voor ik de papieren induik... vandaag hadden we clubvergadering en dat betekent weer een nieuwsbrief voor onze leden plus aanpassing van de ledenlijsten... die brief vind ik niet erg maar al die namen en telefoonnummers en adressen en emailadressen nakijken en eventueel aanpassen is een titanenwerk... heb zonet 2 uren doorgebracht met de ingezonden leden-inschrijvingen na te kijken en ik zie er scheel van... daarom even verpozing.

Gisteren met vriendin de stad ingetrokken... het was geen onverdeeld succes omdat het alsmaar weer begon te drenzen... maar we hebben er het beste van gemaakt met een lekkere lunch... na wat gewandel en winkels bekijken iets gaan drinken... weer wat rondslenteren en nog een cafeetje binnen voor drankje en babbel... enfin aan babbel kwamen we niet tekort... ik had echter een lichte handicap... namelijk bij het binnen stappen van sommige winkels begon de scan te piepen... en wat nog genanter is bij het buiten gaan natuurlijk ook... en de fout zat bij mij maar waar heb ik nog niet kunnen ontdekken... mijn handtas was de boosdoener niettegenstaande ik al maanden met die tas rondsjouw en met dezelfde spullen erin... zal het ding nog eens moeten uitmesten... je krijgt dan wel argwanende blikken te verwerken... ik blijf dan staan en zet mijn onnozelste gezicht op... komt er geen reactie dan ga ik maar verder... en vriendin deed alsof ze niet bij mij hoorde... haha... toch nog gelachen.

Dat dak begint mijne nikkel uit te hangen... we wachten al 2 weken op die aanpassingen maar geen sjoege... we hebben iemand laten komen voor controle en die nam contact op met de aannemer... ik kreeg dadelijk een mailtje van hen om een afspraak te regelen... zonet gebeld en raad eens wanneer ze kunnen komen... en dit alleen maar voor controle en afspraak wat en wanneer er iets aan gedaan zal worden... 1 oktober... dan komt de aannemer kijken en wanneer het werkvolk dan gaat komen moeten we nog afwachten... al dik spijt van dat dak maar ja... in de lek zitten is ook niet alles.

Vrijdagavond kwam zoon ons opzoeken... ik verwachtte dat hij in zak en as zou zitten treuren thuis maar nee... ergens onderweg is hij harder geworden en hij blijft niet bij de pakken neerzitten... na een geweldige eerste uitbarsting komt hij tot bezinning en begint na te denken... zo ook nu... toen ik hem voorzichtig vroeg of hij thuis al had opgeruimd was blijkbaar al het puin al naar de container gebracht... huis gestofzuigd... kapotte deuren verwijderd en vervangen door deze die nog heel waren... en hij plande een nieuwe hond want... alleen gaan wandelen vond hij zielig en het huis was zo leeg nu... ik kon dit alleen maar aanmoedigen en we spraken af om de volgende dag naar het asiel te rijden waar hij zijn keus al had gemaakt... zo gezegd zo gedaan... hij en wij ook dachten die hond mee te kunnen nemen maar dat was buiten de inspectie gerekend... eerst komen ze controleren of de ruimte wel geschikt is... of je een tuin hebt... en zo verder... tussen zoon en hond klikte het perfect want na de kennismaking... die zowat een uur duurde... kwam zoon onder de modderpoten maar breed grijnzend binnen wandelen... het was weer even een teleurstelling toen we zonder hond naar huis moesten... de inspectie is intussen al geweest en hij werd goed bevonden en volgende vrijdag brengen ze de hond naar hem thuis... dan is zoon 4 dagen thuis en kan hij het dier observeren en desnoods tegen de poes beschermen (haha) of andersom... en wat wordt het ditmaal... een Mechelse scheper van net 12 maanden oud... volgroeid en zindelijk... ook nog heel speels wat zoon geweldig vindt... 't manneke zit hier al met een ei in zijn broek want hij wantrouwt schepers eigenlijk... maar ja schrik of niet we zullen hem ook moeten adopteren want zoon staat er op dat wij de bomma en den bompa blijven en vermits wij het zonder echte kleinkinderen moeten doen... de vorige hond was een schat van een dier maar al ouder en heel rustig terwijl de deze jong en dartel is... zoals de mensen in het asiel zegden : "het is nog een puber in een volwassen lijf" en dat belooft... en stiekem had ik gehoopt dat hij eens een ietwat kleiner en handiger model zou uitkiezen... iets dat je op schoot kan nemen en knuffelen... exit hoop!

En we ploegen voort zoals de boeren... toen ik de zoon nog eens belde klonk hij bijna terug normaal... "het moet slijten" zegde hij en "ik wil liever alleen zijn" en ja ik begrijp dat wel... mannen zijn nog altijd beschaamd om te huilen... toen hij als tiener plots niet meer huilde wist ik dat het zoontje "man" geworden was of toch dacht dat hij al een "man" was... toen al koelde hij zijn woede op levenloze voorwerpen... als kind raadde ik hem aan zijn hoofdkussen murw te beuken maar dat voldeet hem niet lang... hij is niet echt een vechter maar zal zich wel verdedigen als hij aangevallen wordt... ik laat hem verder met rust en binnen enkele dagen ga ik voorzichtig een balletje opgooien over "al die sukkels die in een asiel zitten weg te kwijnen"... deed ik ook met zijn vorige hond en het werkte... spîjtig genoeg is het nu zwaar misgelopen maar zijn hond heeft toch nog enkele zalige jaren gekregen... het beste voer... dagelijks lange wandelingen... knuffels in overvloed... en dan dit.

Dat dak wacht nog altijd op de reparatie van die enkele schoonheidsfoutjes... intussen staan die stomme ladder maar midden op de overloop zodat wij de hele tijd moeten bukken om ze te ontwijken... ik ga dadelijk nog eens aan hun oren trekken sè!

Heb al enkele uren doorgebracht met bellen en op het net zoeken... ik wilde ons districtshuis bereiken voor enkele inlichtingen maar owee... telefonisch : antwoordapparaat met een vrouwelijke fezelstem waar ik geen lap van verstond... dan het net : aanvraag doen voor : allemaal voorgeprogrammeerde onderwerpen waar het mijne niet bij paste, mijn vraag werd gewoon genegeerd... nog een ander nummer ingetoetst zomaar "op de wilden boef" zoals wij het hier zeggen enne... die mevrouw daar kon me doorverbinden en ik heb een afspraak voor vandaag nog... nu nog even de nodige papieren verzamelen en ik trek ten strijde!

Iedereen die van dieren houdt begrijpt hoe de dood van een huisdier je aangrijpt... je kat of hond of wat dan ook is ook familie... een stuk van je leven... elk met hun eigen karakter en voorkeuren... en het duurt lang voor je niet elke dag aan dat dier denkt bij wat je ook doet... onze zoon is een verwoede dierenvriend... zeg maar soms overdreven... voor zijn hond en kat het beste eten... zij worden echt in de watten gelegd... hij is ook veel teleurgesteld in mensen en dan wordt je misschien zo... hij heeft een hart van goud maar is niet gemakkelijk in de omgang... en als iets hem zo erg raakt als dit dan loopt het uit de hand... hij slaat om zich heen... trekt zich terug... wil niet dat je hem aanraakt of troost... er valt dan echt niet met hem te praten... het enige dat je kan doen is hem gerust laten tot hij wat afkoelt en hopen dat hij bij zijn zinnen komt... en dat valt ons zwaar... je zit dan met een bang hart te hopen dat hij geen stomme dingen doet... toen we gisteren bij hem binnen drongen... ja werkelijk want de deur was geblokkeerd door het puin dat er lag stond mijn hart bijna stil... kun je je voorstellen... de ruitjes uit alle binnendeuren in diggelen en die lagen over het hele appartement verspreid... toen man probeerde het wat bijeen te vegen gooide hij ons buiten... niets mee aan te vangen dan... later belde ik hem op en zegde hij dat hij bezig was de hond te begraven... gelukkig want toen wij hem zagen zat hij met dat dode dier op schoot gelijk een zombie... akelig om te zien... elk heeft zo zijn eigen manier van rouwen... ergens begrijp ik dat wel want als ik in de put zit trek ik me ook in mezelf terug... alleen dat woest geweld sla ik over.

Er zijn van die dagen die je liefst zou overslaan als het kon... na een woelige nacht met maag- en darmproblemen kreeg ik zo rond 10u een paniekerig telefoontje van zoon of de papa hem en de hond wilde komen oppikken in het Rivierenhof want de hond was plots doodziek geworden... ik moest de dierenarts bellen om af te spreken... dat gebeurde en toen ze bij de dierenarts aankwamen was de hond al overleden... heel waarschijnlijk vergiftigd... dat is nu op 2 jaar tijd al de tweede hond die hij plots moet afstaan... zoon heeft niet bepaald een kalme natuur en als er zo iets gebeurd wordt hij gewoon razend... hij is buiten gerend met de hond in zijn armen... papa er achteraan... kreeg hem met moeite terug de auto in en thuis gekomen kwakte hij de deur voor de neus van papa dicht... we zijn daarnet naar hem thuis gereden en onszelf met de reservesleutel binnen gelaten... een ravage daarbinnen... van pure razernij heeft hij de ruitjes uit alle binnendeuren ingeslagen en toen wij bij hem kwamen zat hij op de bank met de dode hond op zijn schoot... een zielig hoopje ellende waar niet mee te praten valt... ik zit hier nu... ook een hoopje ellende... mijn verdriet af te schrijven... verdriet om de hond want dat beest was echt een schat maar het meest om zoon die nu zijn maatje kwijt is en schrik om wat hij gaat doen... de vorige keer was zijn hond al oud en ziek en dat was erg maar deze was springlevend en gezond... ik ben triest maar ook woedend op al die smeerlappen die gif strooien om weerloze dieren te doden... ik wens ze een akelige ziekte toe.

Als ik ga slapen stel ik gewoonlijk mijn programma voor de volgende dag op... zo ook gisteravond... maandag poetsdag met hulp van mijn Poolse madam... mijn witleren bank eens grondig schrobben en in de was zetten... ik vond indertijd een witleren bankstel het neusje van de zalm... nog trouwens... maar ojee wat is het vlug vuil... ook een telefoontje naar een nicht waarvan ik al heel lang niets meer hoorde... een mailtje sturen met een uitnodiging... die dakwerkers aan hun oren trekken... en ik verkondig het hier met fierheid en een met door trots bevende hand dat ik die taken allemaal volbracht heb... voilà... de rest van de dag ga ik doorbrengen op mijn sloefkes want ik heb dat verdiend... temeer daar ik weer met een pijnlijke nek opgescheept zit... de zegeningen van oud worden/zijn.

Zoals jullie zien is het niet bepaald schokkend nieuws... de doorsnee perikelen van een doorsnee huisvrouw... die vrouw las zonet het nieuws op de hier binnen komende digitale kranten en schudt met haar koppeke... weer 4500 islamieten die allemaal een plaatsje moeten krijgen in ons petieterige landje... en zeggen dat die rijke Arabische landen woestijnen genoeg hebben om de hele reutemeteut op te vangen maar doen ze dat... nee ze zijn wel wijzer en gieriger... en dan ons westerlingen maar uitmaken voor ongelovige honden...ik hou van honden... die zijn tenminste gul met hun vriendschap en geven meer dan ze krijgen... daarom vind ik het geen belediging... integendeel... onmensen uitmaken voor beesten dàt is pas beledigend voor dieren want zij martelen niet... doden geen onschuldigen of het moest zijn dat ze scheel zien van de honger... treiteren niet... liegen niet... en zo kan ik nog wel even doorgaan maar mijn boek wacht.

Laten we het vandaag eens over het weer hebben... de laatste toevlucht als we niets anders meer weten te vertellen... en dat heb ik... niets noemenswaard te vertellen... het weer is niet wat we ervan verwachtten voor de eerste helft van september... gewoonlijk zijn dit nog mooie nazomerdagen maar nu... noppes... nada... wind... regen... soms wat opgefleurd door een streepje zon en als die zon er doorkomt doet ze zo haar best dat je op slag begint te strippen... je trekt een bovenlaagje uit en op slag begin je te bibberen want die zon is alweer weg... misschien van het "verschieten"... (verschieten= schrikken)... zelfs onze Pol de schildpad heeft de moed opgegeven en zit in een hoekje te mokken... we houden ze/hij nauwgezet in de gaten... ja na al die jaren weten we nog altijd niet of dat beest mannelijk of vrouwelijk is... want als hij/zij zich de grond inwurmt betekent dat een vroege en strenge winter.

Vandaag de hele voormiddag op stap geweest voor boodschappen en nu sta ik op een rustperiode... ik zie dat het weeral begint te gieten dus uitgaan zit er niet meer in vandaag... nog wat kleine klusjes afwerken en ik duik in mijn boek.

Mijn PC doet weeral raar... nu moet ik plots mijn wachtwoord intikken voor ik het net op kan... welk wachtwoord... ik wist begot niet wat ik moest doen en heb dus elk vermaledijd wachtwoord geprobeerd dat ik ooit gehad heb of nog heb... na herhaaldelijke malen mijn toenaderingen afgewezen te hebben was Buddy eindelijk zo genadig een ervan te willen aannemen... wat gaat Microsoft nu morgen weer uitspoken... ben benieuwd... doen ze dat om ons de duvel aan te doen of is dat om ons alert te houden... wie weet!

Allee vooruit... nog effe die klusjes en ik kan gaan lezen!

Mijn dag begon al goed en ik was er al niet zo "scheutig" (scheutig=niet op gebrand) op om mijn bed te verlaten want beneden wachtte er mij een berg dingen die moesten opgeruimd worden... gisteren kwamen de kinderen eten... 't manneke doet wel de afwas maar alles terug zetten kan of wil hij niet dus heel de boel staat dan overal te pronken... enfin na me nog enkele malen onrustig te hebben omgedraaid in mijn bed besloot ik toch maar naar beneden te gaan... de tafel was gedekt voor het ontbijt en manlief wierp me rare blikken toe... ik wierp naar gewoonte een blik naar buiten en wat zag ik... een nachtmerrie... terrastafel en stoelen onder een dikke zwarte smurrie... mijn oog dwaalde verder en zag nog meer smurrie zowat overal in dikke klodders opgesmeerd... zelfs op de planten... na nader onderzoek ontdekt dat het kak was... nu hebben we nog al eens van die plakken zwarte kak op ons terras gehad... gewoonlijk opgesierd met "krokstenen" (krokstenen=pitten van kersen) dit van die zwarte kraaien en/of eksters... maar wat er vandaag lag was toch bijzonder... nog nooit meegemaakt... in plaats van te ontbijten vloog ik direct met een emmer sop en borstel en vodden het terras op en wat ik daar zag tartte elke verbeelding... ik heb letterlijk ALLES moeten afwassen... zelfs de rolluiken... waar die smurrie heeft gezeten zitten er nu mauve vlekken die er niet meer uitgaan... als dat van één vogel kwam is dat beest zwaar ziek... en dan mag ik nog van geluk spreken dat de boel nog nat en vers was want als dat indroogt krijg je het helemaal niet meer weg... ik zit nu even mijn gemoed te luchten hier voor ik aan het opruimen van de rest begin... wat die "rare" blikken van man betekenden weet ik nu ook... hij had het namelijk al gezien en wachtte wijselijk tot ik het merkte want zoiets opruimen gaat boven zijn capaciteiten... heb ik ooit gezegd : "ik wil eens één dag zonder problemen" ja toch?