Lichtjes

Jaja het is weer van datte... als ik 's ochtends vroeg wakker word heb ik soms last van diepe gedachten... diep in die zin dat ze over andere zaken gaan dan over wat ik die dag allemaal op mijn bordje krijg... zo denk ik na over oud worden en zijn... wat er moet gebeuren als 't manneke er niet meer zou zijn... hoe ik me zal voelen als ik ooit in een "home" terecht kom... en nog van die plezante gedachten... dan roep ik mezelf tot de orde... trek eens heel hard aan mijn oren... en stap rap over op praktische zaken zoals de frigo die eens een goeie beurt nodig heeft... of die ambetante vlek die maar niet uit dat vest wil... alles om maar niet aan de rest te denken.

Vandaag was het weer zo'n dag... vroeg wakker en dan komen ze... toen ik jong was dacht ik veel na over de dood maar op een bedachtzame manier want dat was nog een ver-van-mijn-bed-bedoening... nu dit wel erg dichtbij begint te komen... niet dat ik me slecht voel hoor maar ik ben realistisch ingesteld... probeer ik het ver van mij weg te gooien... een van mijn principes is dat het tijd genoeg is om te janken als je geslagen wordt... daar tracht ik me aan te houden.

En om te veranderen van onderwerp... het was poetsdag vandaag en... ik sta nog altijd versteld van mezelf... ik had er goesting in... waar dàt vandaan kwam weet ik niet maar ik begon alle hoekjes en kantjes van mijn keuken uit te mesten en kon met moeite stoppen... een kuiswoede waar ik al lange tijd geen last meer van had... de wonderen zijn de wereld nog niet uit... ik zit hier nu tevreden met mezelf en mijn proper kot te genieten van mijn welverdiende rust... tenminste mijn derrière rust uit maar mijn hersentjes zijn nog altijd druk bezig... ach die arme hersenpan laat zich geen rust opleggen... zelfs in haar dromen is ze druk bezig... een van mijn terugkerende dromen is dat ik visite verwacht... ik ben dan druk bezig met poetsen en koken maar alles op een chaotische wijze... mijn visite staat voor de deur en ik ben nog helemaal niet klaar... dan word ik wakker met een zucht van opluchting dat het maar een droom was... deze nacht was het weer van datte.

Zaterdag voormiddag en even respijt... 't manneke is naar de golf... ik heb net de brieven voor de club in de enveloppen gestopt... wat orde gebracht in de administratie en nu even tijd om een blogje te plegen... gisteren shopping afspraak met vriendin... dat shoppen viel gedeeltelijk in 't water want het weer was ons niet goed gezind... ook De Lijn had blijkbaar problemen want naar en van de stad was het wachten geblazen in een volgepropt metrostation... terroristen hebben hun kans gemist... na wat ronddrentelen stelde ik koffie voor en we belandden in het café van het Koninklijk Paleis... ja voor minder doen wij het niet... na een piepklein maar duur kopje stelde vriendin voor daar te blijven voor een middagsnack... wat meer is ze stond erop me te tracteren op een High Tea wat ik na het nodige beleefde afwijzen dan maar accepteerde... eerst een glas bubbels om de weg vrij te maken en dan kwamen de hapjes... tja wat moet ik daar van zeggen... het was duur... het was op zijn Engels... maar niet echt WHAAAW... aangezien je een gekregen paard nooit in zijn bek mag kijken heb ik dat beleefd niet gezegd... na die tea nog enkele boodschappen gedaan voor vriendin... dan weer een drankje... dit keer op mijn kosten... en naar de metro waar we meer dan een helf uur moesten wachten wegens "problemen"... het weer was tegen maar we hebben wel gezellig bijgepraat dus ik klaag niet.

Wat betreft die "chique" gelegenheden... je betaalt meer en prijs-kwaliteit is merendeels niet evenredig... je kan beter in een eenvoudig eethuisje gaan waar je eerlijk bediend wordt... natuurlijk als je houdt van garçons die je met zwier bedienen moet je betalen en dat doen ze in het paleis... wat meer is er loopt daar ook een mierzoete maitre d'O rond die alsmaar ronddwaalt en telkens een oog op je tafeltje laat vallen... al die ogen samen zijn ook duur.

Vandaag is het klussendag... de clubbrieven... kerstkaarten schrijven... bloggen... koken want gisteren kreeg manlief alleen een boke te eten... en vanavond komt heel waarschijnlijk zoon met zijn trouwe maat ons kot overhoop zetten... ik ga nu verder met mijn taken... tot later!

Mijn "accu" staat weer bol van de energie... de laatste weken en maanden was dat ding stilaan aan het leeglopen... altijd thuis zitten revalideren is fnuikend... 't manneke zijn knie gedraagt zich redelijk en hij beweegt zich pikkelend vooruit maar hij is nog wel mobiel en ik zit weer vol plannen van "ik ga dit en ik ga dàt" maar als puntje bij paaltje komt ontdek ik dat ik heel vlug moe word... niets aan te doen zeker... de jaren eisen hun tol.

Deze week was een drukke en de volgende belooft hetzelfde... elke dag de deur uit... niet alleen voor plezante zaken want ook bij de tandarts op bezoek geweest en morgen controle bij de neuroloog... dingen waar ik niet bepaald naar uitzie... maar ja dat is de bluts met de buil nemen... er waren ook enkele leuke uitstapjes bij zoals een etentje met de blogvrienden om ons tienjarige vriendschap te vieren... een brunch met onze buren/vrienden met daarna flaneren in de koekestad en enkele cafekes bezocht omdat niemand zin had al naar huis te gaan... trouwens het weer was schitterend ook... die buren vroegen dit eens meer te doen... verleden jaar is buurvrouw heel ziek geweest... kantje-boord... en dan kom je tot de ontdekking dat die mensen een groot deel van je leven uitmaken... en vrijdag heb ik afgesproken met een vriendin om wat te "shoppen"... dat shoppen is maar een smoesje want al na een half uur zitten we in een café te kletsen... eten we een hapje... lopen nog eventjes rond en dan weer tijd om iets te drinken en een babbel.

Ik had gisteren weer zo'n Hollandse meid aan de lijn... ditmaal om voor te stellen onze gasketel te reinigen... en ik heb me laten overhalen... de prijs was redelijk en het is alweer 20 jaar geleden dat iemand nog eens naar dat ding heeft omgekeken... onze ketel zal blij zijn met wat aandacht... hoop ik toch.

Tussen de soep en de patatjes werk ik aan de nieuwsbrief voor onze clubleden... ook wat mailtjes voor de zieken en het laatste jaar waren er verscheidene die in panne vielen... en nu moet ik dringend weg want de "ramenwasser" is bezig en die man moet ook nog betaald worden. 

Restauratiewerken moeten er soms gebeuren... vandaag was het niet aan mijn huis maar aan mezelf... het wordt moeilijker en vraagt meer en meer tijd om er nog wat van te maken maar we houden vol.

Na deze inspannende bezigheden mijn kot wat opgekuist want morgen is het clubvergadering en dan wil je toch niet in affronten vallen he... het zal ook wel "passemaatje" worden want ik was vergeten dat mijn poetshulp moet komen en wilde de afspraak niet verzetten... het is zo al moeilijk genoeg om 4 mensen op dezelfde dag bijeen te krijgen.

Gisteren als sluitstuk van de dag zoon met hond Kiko hier gehad... dat beest was echt zo opgetogen dat hij ons zag dat hij nogal wild werd... hij sprong tegen me op met zijn ca. 40 kilokes en ik kwakte tegen de muur... ik kreeg tegelijkertijd een kletsnatte lik over mijn gezicht... iets waar ik echt niet zo blij mee ben maar ja het dier bedoelt het goed... hij begon hier in de living rond te springen... zoon beval hem stil te zitten maar hij was echt door het dolle heen... toen nam zoon hem in een Nelson... drukte hem op de vloer... sprak hem streng toe... liet hem los en Kiko begon op en neer te springen op de bank... weer hetzelfde scenario en dan eindelijk was het over... de rest van de avond heeft hij zich schattig gedragen... probeerde op mijn schoot te kruipen maar kreeg er alleen zijn achterwerk op... zoon is dan zichtbaar gelukkig dat zijn "boeleke" door ons geaccepteerd wordt en daar doe je het toch voor.

Voor zoon en hond had ik wat lekkere beetjes opzij gezet en die gingen er grif in... toen ze tegen 12 u naar huis trokken waren 't manneke en ik pompaf en vielen als een blok in bed.

Verjaren... wat is dat... één dag ouder worden dan de vorige dag... hoe doe je dat verjaren... eerst en vooral blijven ademen... kleine pijntjes verbijten... grote pijnen trachten te verhelpen... steeds vooruit blijven kijken en niet achterom want dat maakt je droef... plannetjes blijven maken maar wel op korte termijn en dan hopen dat je ze zal halen... positief denken... relativeren... voor stof en vuile ramen je ogen sluiten... restauratiewerken aan je oude lijf uitvoeren teneinde geen mensen aan het schrikken te brengen... ben ik nog wat vergeten?

Dus vandaag ben ik 1 dag ouder dan gisteren en vieren doe ik dat niet... al lang niet meer... gisteren zijn dochter en schoonzoon komen eten en dat was weer lang geleden... ze hadden natuurlijk iets bij voor mij... welriekende badproducten... of ik dat als een stille wenk moet beschouwen laat ik in het midden... aangezien dochter en zoon in ruzie liggen was hij er niet bij maar ik verwacht zoon vandaag met zijn maatje Kiko... ik heb wel het voor- en nagerecht dubbel gemaakt voor hem... Kerstmis zijn we uitgenodigd bij dochter en ze had haar broer ook gevraagd maar broer weigert te komen... het zit weer diep ditmaal... triest toch.

We zijn weer stilaan in de running aan 't komen en dat was hoog tijd... ik voelde al hier en daar schimmel groeien... met onze naaste buren/vrienden gaan we brunchen volgende week... de clubvergadering is hier maandag en dat betekent brieven tikken en versturen naar de leden... een buurman is op visite gekomen deze week... clubvrienden vroegen ons op visite... met mijn blogvrienden gaan we ons 10-jarig "bestaan" vieren met een etentje... OEF... nu niet allemaal tegelijk he of mijn lijntje knapt.

Volgende week wordt een drukke want we hebben ook nog afspraken bij de dokter en de tandarts en dat is minder plezant... den bluts met de buil nemen is ook een gezegde... dus!

Efkes uitstel van executie... 't manneke was gisteren bij orthopedie... kreeg nog maar eens een scan en... wat er bij de vorige foto's niet te zien was... werd nu duidelijker... arthrose... versleten werk... niet zo verwonderlijk als je weet dat manlief een druk ventje is en altijd geweest is... het enige is een knieprothese maar dat raadde die dokter af... 3 maanden afwachten en dan verder beraadslagen... ik opperde mijn "heupchirurg" te raadplegen maar dat wil man niet doen dus... afwachten maar en verder pikkelen.

Aangezien ik het intussen dik beu ben altijd maar binnen te zitten besloot ik vandaag even een toertje in de omgeving te doen... toen ik het verkondigde wilde 't manneke mee... owee... met manlief gaan wandelen is al even erg als met kleine kleutertjes op stap gaan... om de paar passen staat hij stil om iets te bekijken en breekt zo "mijn scheut"... aangezien hij ook altijd geluid moet produceren kwebbelt hij aan één stuk door... al is het maar de automerken opnoemen van de wagens die we geparkeerd zien... maar babbelen moet hij... ik vind dat geweldig vermoeiend... zou liever in stilte doorstappen... wij hebben in de buurt een kerkhof en ik opperde door dat kerkhof te wandelen op weg terug naar huis... nogmaals owee... elke grafsteen moest bekeken worden en becommentarieerd... eens thuis gekomen ben ik uitgeput in een zetel neergeploft met mijn boek en heb gedaan of ik plots stokdoof geworden was... nu ja... ik weet wel dat ik ooit dat gekwebbel zal missen als 't manneke er niet meer zou zijn en ik weet ook dat ik niet bepaald de meest genereuze en geduldige echtgenote ben maar zo hebben ze me gemaakt... als kind al probeerde ik steeds het voortdurend gebabbel van la mamma te ontwijken door met mijn boek op de WC te gaan zitten.

Morgen komen de kinderen nog eens eten... dat was ook al enkele maanden geleden... door de gezondheidsproblemen van man en mij... vandaag al chocolat mousse gemaakt zodat die rustig kan opstijven in de koelkast... de rest is voor morgen.

En ja we kregen die beloofde winterprik... het was efkes een venijnig steekje... een voorproefje van de aanstormende winter... alhoewel het vandaag weer stukken zachter is... aan afwisseling geen gebrek.

't Manneke is vandaag voor nader onderzoek van zijn knie naar orthopedie... ik zit hier dus in spanning te wachten op de diagnose... wordt het een operatie of wat?

Maandag is de man van de kurk gekomen zoals beloofd werd en heeft hij de losgelaten platen in de trapzaal mooi weer op hun plaats geplakt... wat dat terras betreft... dat is een ander paar mouwen... ik heb gewacht tot 4 u in de namiddag en dan gebeld dat ze mijn bestelling mogen annuleren... de dame aan de andere kant begon met : "ja maar" en ik antwoordde dat ze geen moeite moest doen want dat ik er toch geen woord meer van geloofde... toen begon het te regenen en... geloof het of niet... er lekte geen druppel door op ons terras... toeval... we wachten nog even af of we moeite gaan doen iemand anders te strikken... mijn troost is dat ik wel enkele honderden eurokes uitgespaard heb.

Gisteren alvast voer in huis gehaald voor een heel leger want als manlief onder het mes moet zitten we wel even in de puree... 't manneke houdt dan wel van puree maar ik niet zo erg... ook de bib bezocht en enkele kilokes boeken meegebracht... volgende week wordt er een drukke... agenda vol en dat met eerder onaangename zaken zoals tandarts en neuroloog en de bank... tja kreeg gisteren telefoontje van mijn "bankadviseuse" (klinkt gewichtig he alsof ik ettelijke miljoenen te besteden heb,...was dàt maar waar)... nee op haar aanraden had ik een klein bedrag vastgelegd in iets en daar is de rente ook alweer gedaald dus moeten we beraadslagen wat eraan te doen is... zal weer gene vette worden.

En nu ga ik verder duimen draaien en tanden knarsen.

En ik maar blij zijn vrijdag dat die werken eindelijk eens zouden gedaan geraken... vroeg opgestaan ook... en waarvoor... om de hele dag te zitten wachten op... niemand... ook geen telefoontje... ik geef ze nog kans morgen maandag en als ze dan ook niet komen opdagen stuur ik ze de boom in... we hebben veel geduld gehad maar genoeg is genoeg... we zoeken wel iemand anders.

Gisteravond zoon met Kiko de hond warm ontvangen... die hond is echt ongelooflijk... aanhankelijk tot en met... kan niet genoeg krijgen van knuffels... maar geweldig onstuimig... als hij zich tegen je aandrukt moet je vlug een muur als steun zoeken of je ligt tegen de vlakte... ik bukte me in de keuken om iets uit de frigo te pakken en lag er bijna zelf in... kreeg een lieflijke duw tegen mijn achterwerk... ik zet nu mijn meest geliefde bibelokes veilig uit zijn bereik want nieuwsgierig is hij ook... gaat overal aan snuffelen en dat op zijn robuuste wijze... met geweld... gelukkig blijft zoon niet meer zo lang hier want als de woef wild begint te doen is het hoog tijd voor weer een wandeling... lief is hij wel en hij heeft het al zover gekregen dat hij naast de poes mag liggen... wel met zo'n 30 cm tussenruimte... men moet zijn grenzen stellen he!

Verder is hier niet veel te vertellen... morgen komen ze de kurkplaten in de trapzaal herstellen... tenminste als die ons ook niet laten zitten... en... misschien... die mannen voor het terras... laatste kans... woensdag naar de orthopedie voor 't manneke die nog altijd pikkelt dus... de rest is ???

Vandaag wil ik het eens over vriendschap en warmte hebben... er zijn van die dagen... zeg maar weken of maanden... dat je je verlaten voelt... de vrienden die je dacht te hebben zijn je vergeten omdat je een tijdje uit de circulatie bent... uit het oog uit het hart... en ik beken ook schuld... je wil wel bellen maar er komt iets tussen of je zal het straks doen en dan vergeet je het... enfin duizenden redenen om het niet te doen... 't manneke en ik zijn de laatste tijd niet meer met de club op stap kunnen gaan door onze gezondheidsperikelen... gisteren was het jaarlijks dinertje van de club en ik zag er eigenlijk wat tegen op... is dàt nu echt meegevallen zeg... ZE KENDEN ME NOG... ... en wat meer is ik kreeg van iedereen een dikke knuffel... en dat waren er gisteren 53 dus ik ben helemaal opgebloeid en klaar om de wereld tegemoet te treden.

Die wereld komt vandaag ons terras dichten... ik bedoel wel de lekken dichten en niet het hele terras... toen we gisteren thuis kwamen wachtte er ons een verlaat bericht op dat ze in plaats van maandag vandaag zouden komen... dus wij al heel vroeg uit de veren om die mannen deftig te kunnen ontvangen... kreeg ik even later een belletje dat ze maar eerst tegen de middag komen... en nu maar hopen en duimen dat het tegen die tijd niet weer gaat regenen.

Dat etentje was weer prima... het voer heel goed degusteerbaar... de wijn super... ach die wijn... ik had me voorgenomen heel voorzichtig te zijn vanwege mijn verdwenen galblaas en doordat ik nog moet ondervinden wat ik wèl of niet verdraag... dus in plaats van cava een fruitsapje als aperitief terwijl ik met jaloerse blikken naar het glas cava van mijn vrienden loerde... aan tafel enkele keren mijn lippen bevochtigd met de witte wijn die verrassend lekker was... maar dan die rode wijn... die was zooooooo lekker dat ik echt heel mijn voorraad karakter heb moeten boven halen om niet meer te doen dan lippen bevochtigen... de gesprekken aan tafel waren sprankelend zoals het bruiswater dat ik dan maar heb gedronken... in één woord het hele gebeuren was bevredigend en wat meer is... mijn "onthouding" heeft me een zalige slaap opgebracht... geen kater zelfs geen kleintje.

En nu ga ik verder zitten duimen opdat het niet zou gaan regenen.

Hebben jullie al eens naar buiten gekeken... moet je eens doen want de zon is er terug... voor hoelang weet ik niet... wacht ik zal het haar eens gaan vragen... ze zegde : "tja dat weet ik nu nog niet maar ik ben ermee weg zodra jullie teveel van je oren gaan maken want ik heb er genoeg van" en ik kan haar geen ongelijk geven... wij zeuren en zaniken een eindje weg... over het weer... de belastingen... de politiek... nu nog die terroristen erbij en het kan niet meer op... toen ik jong was brak ik me vaak het hoofd met van die diepzinnige vragen zoals : "moeder waarom leven wij" toen ik het aan la mamma vroeg stond die met haar mond vol tanden... ja die had ze nog allemaal toen... ik had nog enkele van die venijnige vraagjes maar bij gebrek aan een zinnig antwoord heb ik ze maar opgeborgen... het feit is dat zolang we leven we er het beste van moeten maken... soms wordt het ons moeilijk gemaakt maar de aanhouder wint toch!

Ik lees nu allerlei tegenstrijdige meningen over hoe we moeten reageren op die IS toestanden... ik ben niet iemand die altijd en overal rechtlijnig denkt dus word ik in alle richtingen gesmeten... moeten we moord en brand schreeuwen en als bange muisjes in een holletje kruigen en daar zitten bibberen of moeten we gewoon ons eigen vrije gangetje gaan... ik opteer voor het laatste... nu ga ik niet beweren dat we die barbaren maar vrij spel moeten geven... nee DAT niet... maar wie bang is krijgt ook klappen dus kunnen we beter ons gewone leventje blijven leiden en die gehersenspoelde gekken negeren... zodoende mensen... kijk naar de zon... ja ze is er nog... trek indien mogelijk naar buiten en geniet van het leven.

Hebben jullie al naar buiten gekeken... moet je eens doen... de ZON is er terug... tja voor hoelang weet ik ook niet... zal het haar eens gaan vragen... ze zegde : "dat weet ik nu nog niet maar als jullie mensen teveel van je oren gaan maken ben ik weer weg want ik heb er genoeg van" en ik kan haar geen ongelijk geven... wij zeuren en za

Toen ik deze ochtend las over de aanslagen in Parijs zou je kunnen zeggen dat ik verbaasd was... niet dus... ik verbaas me niet vaak meer... onze eens zo mooie wereld is dolgedraaid... het enige wat ik nog voel is onbegrip... woede... verbijstering... hoe krijgen ze jonge mensen zo gek dat ze hun eigen leven opofferen teneinde een zo groot mogelijk aantal andere mensen de dood in te jagen... in de naam van God... wat God... welke God... een God die dàt van zijn volgelingen vraagt wil ik niet kennen... trouwens dat smoesje van "voor Allah" geloof ik al lang niet meer... het enige wat die gasten willen is macht en vernielingsdrang... en om dàt te bekomen ontzien ze niets of niemand... vernieling aanrichten... zelfs eeuwenoude monumenten moeten het ontzien... waarom toch... wie het antwoord weet mag het mij zeggen... ik ben niet iemand die altijd de donkere zijde opzoekt maar wat er de laatste jaren gebeurt is toch om bedenkingen te hebben... een derde wereldoorlog?

Jaja je kunt het onnozel vinden maar die nieuwe hond van de zoon spookte door mijn hoofd... als wij hem niet zouden binnen laten zouden we de zoon ook niet vaak meer zien en wie wil dat nu toch... dus... gisteren zo rond 8 u belde hij om te vragen of hij mocht komen... 't manneke in alle staten... die is doodsbenauwd van schepers... toen kwam zoon binnen met de gemuilkorfde woef... die woef stormde op mij af en drukte zijn grote kop in mijn kruis... jaja zei zoon... dat betekent dat je hem mag strelen... dat deed ik toen en het was goed... dan dag zeggen tegen den bompa... die bompa zat angstig in zijn zetel weggedoken... dat beest stormde op hem af en begon hem te likken... en het was goed... de rest van de avond moesten wij hem om beurten knuffelen... de muilband was er intussen al af... woef kon er gewoon niet genoeg van krijgen... hield je even op dan kwam hij half op je schoot kruipen voor nog meer... en zoon zat het ingelukkig aan te kijken... zijn baby viel in de smaak... en daarvoor doe je het toch.

Zo tegen 11 u vroeg ik om weg te gaan want ik was moe... tja ik ben echt nog vlug moe... ook van de spanning... maar dat beest is nog jong en onstuimig... hij is groot en kan overal bij... nieuwsgierig ook... gaat overal aan snuffelen... trek je een kast open dan zit zijn kop er al tussen voor je de deur goed open hebt... en dan die hevig kwispelende dikke lange staart... dat zwiept maar heen en weer en ik maar schrik hebben voor mijn bibelokes... enfin het is goed afgelopen en er sneuvelde niks... zo gauw zoon de deur uit was trok manlief naar boven... geen woord commentaar en dan weet ik het wel... hij zou nog liever doodvallen dan zijn ongelijk toegeven... en ik ben wel zo koppig dat ik er ook geen woord over rep... hij ziet maar!

Maar ik kan eerlijk zeggen dat er een dik pak van mijn hart is nu.

Na de hele week... eigenlijk al veel langer... in spanning te hebben gezeten over onze kennismaking met de nieuwe woef van zoon... zal ik nog eventjes op mijn nerven moeten blijven zitten want het werd te laat voor een bezoekje gisteren... waarom... omdat zoon in de namiddag de boom in onze voortuin kwam snoeien zodat de ruitenwasser geen klagen meer zou hebben... en als zoon iets doet doet hij het grondig... dus hij bleef maar knippen en knippen... dan moest hij heel dat bos opruimen en terwijl hij dan toch bezig was het opschietende onkruid tussen de tegels uittrekken... het werd donker en ik ging naar beneden om te vragen of hij soms ook een tandenborstel nodig had om de voorhof te schuren... ook dàt hielp niet en zoon bleef lustig voortwieden en keren... vermits hij had beloofd een plafondlamp te plaatsen die de dakwerker per ongeluk naar beneden had gekieperd wilde hij dat perse ook nog eventjes doen... jaja eventjes... dat was eventjes misgerekend... er moest geboord worden en na herhaaldelijk proberen lukte het niet... hij zat op het beton van ons dak en blijkbaar hebben ze er indertijd prima beton gebruikt want er was geen doorkomen aan... dan maar met een soort siliconen-plastic gel plakken... ook dàt lukte niet... dan de grote middelen met een soort "component" zoals hij het noemde... een mengeling uit verscheidene flesjes... iets waar je al blijft aanplakken alleen door er naar te kijken... moeke hier bleef de hele tijd standby om als elektro-hulpje gereedschap en papier etc aan te reiken... om een lang verhaal kort te houden (hm-hm) de lamp plakt en ze brandt... intussen was het al bijna halftien geworden en hij moest nog de beloofde wandeling met de woef gaan maken... ja hij had dat de woef beloofd en dan moet dat gebeuren... moeke heeft dan heel lief gevraagd of dat bezoek op een andere dag kon want moeke haar pijp was uit en was dringend aan rust toe... en zo gaat het gebeuren en moet ik nog wat langer in spanning zitten.

Vandaag nog maar eens naar de Spoed... nog enkele keren en dokters en verpleging verwelkomen ons met bloemenkransen... net nu ik aan 't opkrabbelen ben ging 't manneke door zijn rechterknie... dat was maandag... nadat ik op zijn bevel huisarts en chirurg had gebeld voor een dringende afspraak... iets dat jammer genoeg... of moet ik zeggen gelukkig... niet door ging wegens te lange wachttijd... werd er druk gepalaberd of we naar de Spoed zouden gaan of niet... probleem was hoe er te geraken... na lang aandringen kon ik hem overhalen het nog even aan te zien... vandaag was hij echter niet te houden... voorzichtig in de auto gekropen met veel gesteun en gekreun... de parking van het ziekenhuis inrijden was eventjes een obstakel want hoe die slagboom openen... 't manneke heeft altijd pertinent geweigerd die parking te gebruiken zodoende... gelukkig stond er achter ons een jonge vrouw die meneer uit de nood kwam helpen... uit die parking geraken werd een ander probleem want we vonden die verrekte automaat niet... die stond namelijk een verdieping hoger... enfin hij naar binnen gepikkeld... ziekenhuishemdje aan en op het bed... daar kwam een gemoedelijke dokter het been bekijken en betasten... vond terloops dat manlief voor zijn leeftijd nog "aangename benen" had... iets dat manlief deed stralen natuurlijk en mij grijnzen... er werden fotokes genomen van dat aangename been en geconstateerd dat er eigenlijk niets aan mankeerde... alleen wat verzeerd door teveel belasting... iets wat mij niet vreemd in de oren klonk want meneer heeft namelijk tijdens de weken van mijn revalidatie de vloeren van garage, stookkelder en waskelder geschilderd... tja ik heb gemopperd maar dat helpt toch niet... het been werd in een steunverband gewikkeld en nu loopt 't manneke met een stijf mummieachtig been rond en moet ik nog even wachten tot ik dat been terug kan gaan bewonderen... want zeg nu zelf... als de dokter het zegt zal het toch wel waar zijn zeker en ik die dat nooit heb gezien.

De rest van de dag verliep ietwat chaotisch... een tweede lading bladeren uit tuin en voortuin bijeen harken... telefoontjes plegen... bij eentje ervan uit mijn krammen schieten... we hadden namelijk prijs gevraagd om enkele kutkplaten in onze trapzaal vast te komen zetten... toen ik belde om af te spreken vertelde die mevrouw me doodleuk dat ik eerst de vastgestelde prijs moest storten en dat ze dan zouden bellen voor een afspraak... dat vond ik bepaald te gortig... eerst betalen en dan wachten tot het de firma belieft een afspraak te maken... ik heb dat pertinent geweigerd en gezegd dat ik dat geen manier van werken vond... ik zit trouwens nog altijd te wachten tot die dakwerker me belt om dat terras te komen dichten en dat na herhaaldelijke beloftes... hetzelfde voor het kuisen van de verwarmingsketel... wat die mensen bezielt weet ik niet... werken vinden ze precies vies.

Dan een telefoontje van zoon met weer een ellenlange lofrede op zijn hond... de hond die naar me grauwde bij de vorige kennismaking... hij wil perse dat we het nog eens proberen... tja wat moet je dan... ik zit er erg mee in mijn maag... ik vind het erg voor zoon en wil hem niet kwijt dus heb ik toegegeven... nu 't manneke nog overtuigen... zware dagen in 't verschiet.

Joepiejeeee... vandaag even neus buiten de deur gestoken... een uitje naar de Spoed... 't manneke ging maandag door zijn ene knie... paniek in huize Myette... manlief in alle staten want "zijn leven was voorbij"... tja zo is ie nu eenmaal... direct moest ik afspraak maken met de huisarts EN de chirurg... die huisarts was maar eerst beschikbaar de volgende maandag en bij de chirurg was het nog erger dus wat gedaan... DE SPOED... M

Deze voormiddag... heel vroeg al... op controle geweest bij de chirurg... de plakkers zijn eraf... de bijna geheel genezen wondjes gereinigd... de rest van mijn klachten werden onder tafel (zijn bureau) geveegd en na nog wat goede raad kon ik beschikken.

Thuis was mijn poetshulp al druk bezig en ik... na er eens serieus over te hebben nagedacht... besloot toch maar mijn deel van het werk... d.w.z. afstoffen en de keukenspullen ontvetten... op mij te nemen in plaats van in mijn zetel neer te ploffen... uiteindelijk ben ik er toch in geploft... afgemat maar fier... mannekes... zo fier als een gieter dat me dat toch gelukt was... het is een stapje vooruit.

Nu nog de moed opbrengen eens een wandelingetje te maken om toch nog wat nazomer op te snuiven... maar dat zal niet meer voor vandaag zijn vrees ik... genoeg is genoeg!

Rust roest is een van de vele gezegdes en o zo waar... 't manneke wilde dat ik mee naar de Makro reed om te gaan tanken... waarom... omdat dat manneke het indertijd vertikte te leren omgaan met pinkaart en dito artikelen... nu hij al zo oud is heeft hij als uitvlucht dat hij er te oud voor is en het niet meer kan onthouden... jawadde... zoals ik al eens vertelde zijn alle technische dinges in huis mijn afdeling en dan zwijg ik nog maar over de digitale wereld... zodoende moest ik mijn slappe lijf en ledematen de auto inslepen om te gaan pinnen... ik heb ooit eens een hele maand thuis gelegen met longontsteking en toen zijn we bijna van honger omgekomen want eens onze kontanten opgesoupeerd, de diepvries en voorraadkast uitgeput... ik ben dan maar uit arren moede in de benen geklommen om geld uit de muur te gaan halen... dit alles om te zeggen dat ik doodmoe ben van dit beetje inspanning... voor die operatie heel weinig gegeten en nu ook nog met mondjesmaat... veel gerust... en nu voelen mijn benen aan als wankele stekskes (lucifers)... hoog tijd dat ik weer mijn neus eens ga buiten steken om krachten op te doen... het probleem is dat ik nog altijd geen spannende kleren kan verdragen en in je peignoir gaan wandelen zou zelfs in onze alles-al-geziene-maatschappij toch enige verwondering opwekken vrees ik... voor de rest gaat het elke dag wat beter en begin ik weer licht op het einde van de tunnel te zien.

 Onnozele IK die bijna jubelend de operatiezaal werd binnen gereden... zo blij dat ik eindelijk van die zak stenen zou verlost worden... jawadde... in het begin natuurlijk pijn en dat verwacht je dan ook... de derde dag ging het al veel beter en dat verkondigde ik dan ook aan de vrienden die me opbelden... ik had beter moeten weten want voor "stoeffen" word ik altijd gestraft... de volgende ochtend werk ik wakker van een afschuwelijke steek op de plaats waar die galblaas had gezeten... een gevoel of er een mes in mijn ingewanden werd omgedraaid... dacht het maar even aan te zien want wat ik vooral haat is onterecht paniek te zaaien... de volgende dag zat dat mes er nog en ik belde de chirurg... die nam het rustig op en raadde me aan als ik zo ongerust was naar Spoed te gaan of de huisarts... wat ik niet heb gedaan en nu loop ik hier nog altijd stijfjes rond (wat je lopen noemt) en adem met oppervlakkige teugjes want diep ademen laat dat mes ronddraaien... maandag moet ik op controle... en ik die dag dat zo'n operatie een "fluitje van een cent" was... mijn dagen verlopen langzaam... heel langzaam... met voornamelijk liggen... lezen en TV kijken... ik zie de zon schijnen vanachter het raam maar moet de laatste mooie herfstdagen aan me voorbij laten gaan... mijn vertrouwen in de medische wereld is ferm aan 't wankelen.