Druilen

Iedereen heeft zo zijn favoriete maanden maar ook de maanden waar men een hekel aan heeft... bij mij zijn dat november (waarin ik elk jaar weer ouder en rimpeliger word) en april met haar grillen... en vandaag doet ze haar uiterste best haar reputatie waar te maken... we hebben het allemaal gehad vandaag... een veelbelovend zonnetje met dreigend zwarte wolken in de verte... gevolgd door een fikse regenbui... om het af te ronden wat hagel... en dan als excuus weer die zon... gevolgd door etc. etc.

Het resultaat van al dat wisselvallig gedoe zit hier achter haar computer de tijd te doden... na het opruimen en het wassen van wat winterkleren met daarna de strijk heb ik momenteel niets dringends te doen... dankzij mijn gevorderde leeftijd en het daarmee gepaarde pensioen... en dankzij het weer is de minigolf letterlijk in het water gevallen... in afwachting dat ik de keuken induik voor de warme avondmaaltijd heb ik een dierenprogramma op TV bekeken... dan het tweede deel van een Engelse serie (vind ik altijd tof)... enkele noodzakelijke mailtjes verzonden... wat patience gespeeld (wat me altijd rust geeft) en nu heb ik echt niets meer te vertellen... dus lieve bloggers... ik kuis hierbij mijn schup af... misschien heb ik morgen wat interessanters te vertellen.

Dansen... lang geleden dat we nog gingen dansen en dàt waar wij vroeger... 't manneke en ik... de weekenden mee doorbrachten... in de beginjaren van ons huwelijk werkte ik nog voltijds... de zaterdagvoormiddag werd besteed aan poetsen... dan deden we de wekelijkse boodschappen en dan... na een hapje trokken we de koekestad in voor eerst een film met als afsluiter dansen in ons favoriete lokaal... de gelegenheid waar we voor ons huwelijk ook al wekelijks te vinden waren... die tijd is onherroepelijk voorbij... doch soms krijg ik nog de kriebels zoals vorige week... ik moest een grote strijk de baas kunnen en zette mijn "jukebox" op mijn PC op... die jukebox staat vol met evergreens en favorieten vanaf het jaar 1950 t/m 1980... een hele hap dus... het zal wel aan die nostalgie liggen zeker maar eens voorbij 1960 kan ik mijn gading niet meer vinden dus blijf ik in de jaren '50 hangen... terwijl ik dan sta te strijken... al heupwiegend en trappelend... gaat de tijd vlugger voorbij... en dan kwam er zo'n lekkere opwindende 'jive" en kon ik het niet meer houden... kwakte strijkijzer neer en begon volop te dansen... in mijn eentje... niemand die mijn stijl kon bekritiseren... lekker los en ontspannen alles wat ik aan mijn lijf heb zitten losgooien alle kanten uit... ik was best fier op mezelf dat ik het hele stuk heb kunnen uitdansen... weliswaar ietwat buiten adem maar ja ik leefde nog... niet dat ik daarvoor elke dag in the mood ben... vandaag opende ik mijn mail en stootte op een clip van You Tube met Riverdance... stepdansen is wel kunstig maar wat die gasten met hun voeten en benen uitvoeren is echt fantastisch... ik zit dan in vervoering te kijken en probeer die been- en voetbewegingen te volgen maar slaag er nooit in... dat gaat razendvlug... bij Riverdance probeer ik nooit de pasjes uit... tegenwoordig krijg ik al krampen in mijn benen als ik gewoon in bed lig laat staan dat ik zou proberen mijn voeten en benen in al die bochten te zwieren... nee dat laat ik rustig aan hen over maar mijn hart danst dan wel mee.

Geen schrik hebben... ik ga het hier niet over mijn tenen hebben, die zijn echt niet interessant... maar over de tendens om lange tenen te kweken... iets waar wij de moslim wereld om uitlachten en waar wij ons nu zelf aan bezondigen... ik kan de krant niet lezen of er staan ellenlange klachten in over de een of andere prominente figuur die een ongelukkige uitlating liet ontsnappen en daarvoor wordt aangevallen... hebben die mensen nu echt niets anders te doen dan te zitten kissebissen over alles en nog wat... ik word er doodmoe van... de wereld draait dol en zo te merken draait een groot gedeelte van haar bewoners nog doller... waar ik het liefst naar kijk tegenwoordig zijn natuurdocumentaires waar dieren grotendeels in eendracht en verdraagzaamheid leven... ze worden alleen ietwat gevaarlijk als iemand hun jong aanvalt of, en dit voor de carnivoren, als ze grote honger hebben... nou ja wij maken ook dieren dood om te eten... het verschil is dat dieren zo snel mogelijk doden voor het slachtoffer weet wat er gebeurt en dat mensen er een wreed spelletje van maken... sommigen scheppen er een duivels genoegen in die beesten te pijnigen... dat vinden ze dan nog grappig ook en zetten hun heldendaad op de foto op Facebook... dat zijn in mijn ogen geen mensen meer maar ondingen en zouden moeten vernietigd worden en dat op een langzame en pijnlijke manier... klinkt wreed nietwaar maar de wereld zou er beter en gezonder op worden als al die ondingen zouden verdwijnen.

Sorry aan de gevoelige zieltjes maar aangezien mijn galblaas verwijderd werd onlangs loopt blijkbaar die gal rechtstreeks mijn bloedbaan binnen en bezorgt me aanvallen van bloeddorstigheid... OEF ik voel me al veel beter nu.

Wat me de laatste tijd vaak overkomt is dat mijn gemoed volschiet en neus en ogen beginnen te druipen... van wat... van alles en nog wat... toen ik jong was kon ik genieten van een trieste film en kwam dan doodverlegen de cinemazaal uit want gewoonlijk stond er buiten een rij wachtenden die verwachtingsvol iedereen die buiten kwam inspecteerden om de zien of de film wel de moeite waard was om ervoor in de file te staan... tja in die tijd waren de enige files aan de cinemazalen te zien terwijl de autowegen zo goed als leeg waren... nu vermijd ik trieste films als de pest maar bij berichten van bvb een of andere samaritaan die een hond of kat of welk dier dan ook van de dood redt is genoeg om mijn traanklieren te prikkelen... hoor ik een kind met een opmerkelijke stem dan schiet ik vol... zie ik op het nieuws mensen die zich inzetten voor het goede doel... ik traanoog... zo kan ik nog wat voorbeelden geven maar ga het niet doen... er zijn er teveel... het wordt echt genant... is dit nu te wijten aan mijn vergevorderde leeftijd of wat... en dan zeggen ze dat ouderen hard worden... jawadde... ik word een echte softie.

Gisteren weer zoon met hond op bezoek gehad... die skates zijn echt een goed idee... het beest kwam zelfs deftig de trap op in plaats van zoals eerder bijna zijn poten te breken... toen ik hem knuffelde ging hij liggen en viel zelfs in slaap gedurende zeker een half uur... zoon en ik slaakten een zucht van welbehagen en ontspanden ons... toen ze naar huis moesten ging Kiko helemaal alleen elegant de trap af... wat een verschil met vroeger toen ik elke keer dacht dat hij poten en nek zou breken zoals hij de trap afdonderde... bomma en bompa waren echt trots op hun kleinzoon (tja dit bij gebrek aan echte kleinkinderen).

Vandaag neem ik een luie dag in afwachting van de poetsdag morgen... ik was van plan de ramen buiten te lappen maar ik vrees dat het voor volgende keer zal worden (regen).

Het leven zit toch vol verrassingen... met onze zoon hebben we al heel wat meegemaakt maar hij blijft ons verbazen... gewoonlijk komt hij zaterdag tegen halftien aanwippen met de Kiko en ik zette me net voor de TV in verwachting van een rustig avondje hersenloos amusement vermits het nog maar vrijdag was...  toen het bekende belletje rinkelde... 3 x... oei zoon is er zou er wat zijn... ik stormde naar beneden want de deur was al op nachtslot en toen ik die opende stond er plots een 10 cm langere kerel voor mijn neus met een trappelende hond naast zich... "he jongen je bent gegroeid" riep ik en dan zag ik dat hij op skates stond... de uitleg was dat hij de vertrouwde dagelijkse wandeling wat beu was en wat verder van huis wilde... de oplossing... skates aan en de hond laten trekken... dat beest doet niet liever dan trekken en rennen en als hij met het baasje gaat wandelen moet hij zich inhouden en heeft nog een boel energie over die hij kwijt moet... om ons het wilde gedoe van de hond te besparen kocht hij die skates... en het lukte hoor... nadat Kiko zijn snoepjes had gekregen en een halve bak water had opgeslobberd ging hij liggen uithijgen... nog nooit meegemaakt... we hadden er geen kind aan... toen hij na zo'n uurtje uitgehijgd was en onrustig werd was het tijd voor de wandeling terug... eigenlijk wel een goed idee... de hond kan uitrazen... zoon spaart zijn schoenen... hij had wel bekijks op straat... een hond achter de fiets is een bekend beeld maar een hond die een skater voortsleurt is nieuw.

Wat kan ik hier vertellen... niks bijzonders... ups and downs zoals gewoonlijk... het weer is goed en wij zijn al enkele keren naar de golf getrokken... ook al niets nieuws... met de buren/vrienden gaan ontbijten zondag met nadien een terrasje in het zonneke... achteraf weer barstende hoofdpijn en vroeg naar bed... ik dacht dat ik de oorzaak gevonden had en alcohol en zware gerechten moet vermijden maar gisteren zero alcohol en minimum voer en ik had het toch weer zitten... knars knars... dat houdt je wel tegen om echt plannen te maken want als die pijnen opkomen ben ik voor niets meer te gebruiken... één troost... dood ga je er niet aan.

Dit wordt dus een kort blogje bij gebrek aan stof... gespreksstof dan wel want die andere soort dwarrelt lustig rond in de binnenkomende zonnestralen... ben begonnen met de dikke wintermantels op te bergen in de hoop dat ik ze niet terug uit mijn kast moet sleuren... je weet het hier nooit... en terwijl ik dan toch bezig was heb ik tevens bikini- en andere blote toestanden uit de laden gegooid... zal die toch niet meer dragen... de tijd dat ik half bloot liep te pronken in een miniem bikinietje is onherroepelijk voorbij.

Ik zou ook wel mijn PC eens duchtig mogen uitmesten want de rommel stapelt zich hier op maar ik wacht tot ik eens een vlaag van kuiswoede krijg... wanneer... weet ik nog niet maar zeker niet vandaag.

Dat was het dan voorlopig... als ik ooit nog eens op avontuur ga kan ik meer vertellen.

Wat ben ik toch goed... wat ben ik toch goed... van tijd tot tijd moet je dat tegen jezelf zeggen om je gevoel van eigenwaarde op te krikken... maar vandaag ben ik heel tevreden over mezelf... waarom... toen ik deze ochtend de thermostaat van de CV wat lager draaide omdat ik de terrasdeur wilde open zetten viel dat ding plots uit... ik probeerde alle standjes maar het deed of het dood was... "verdomme" was mijn eerste gedachte... de tweede was "zouden er batterijtjes inzitten misschien"... aangezien dat spul al jaren aan de muur hangt en ik er nog nooit had ingekeken wist ik het niet... dan maar open peuteren maar hoe doe je dat... geen vijs of moer te bekennen... na langdurig en aandachtig onderzoek bemerkte ik onderaan een klein lipje dat er denkelijk niet alleen voor de show aanzat... na geduldig en tenslotte driftig gepeuter en gesleur kon ik de kap eraf trekken... de batterijen vervangen... ik klopte mezelf al trots op de borst maar dan kwam de aap uit de mouw... ik kreeg dat omhulsel er niet meer op... weer gooide ik me in de strijd... moest het opgeven... ging verder met mijn poetswerk want het was vandaag poetsdag met hulp van de poetsdame... kwam weer terug om nogmaals de strijd aan te binden... weer opgeven... weer terug... enz. en zo verder tot ineens dat moedwillige ding het beu werd en met een klik in de houding sprong... en werkte.

In de late namiddag kwam de pedicure mijn tenen opboenen en in de verf zetten... toen ik eerst een voetbad wilde nemen merkte ik dat de waakvlam van de geiser in de badkamer was gedoofd... ik zou dat varkentje wel eens gauw wassen... dacht ik... verkeerd gedacht want hoe ik ook probeerde het lukte me niet... het werd een voetbad in ijskoud water... na het avondeten wat TV gekeken en toen met frisse moed naar de badkamer voor nog een poging... het werden er meerdere... aangezien het ook al jaren geleden was dat ik die geiser terug had moeten aansteken wist ik niet meer hoe het werkte... maar ik ben een vasthoudend mens en was vastbesloten het te fixen... het bleek dat mijn poetshulp in haar ijver de gas had afgesloten om dat bakbeest te kuisen en vergeten was de kraan terug in de goede stand te zetten... voor ik hier achter kwam had ik al 10 zere vingers van herhaaldelijk op die knoppen te beuken... maar we hebben terug gas en dus warm water.

De les van dit verhaal "DE AANHOUDER WINT"

Wat me gisteren overkwam maakt me toch wel bang... zoals elke dag vlooi ik het TV programma 's morgens uit en kruis aan wat ik die avond wil zien of... als 't manneke iets anders wil... opnemen... dus ik nestel me 's avonds op de bank... klaar voor een TV avondje... toen "Maria Wern" zou moeten beginnen kreeg ik een heel andere film te verwerken... ik maar foeteren dat ze weer eens het programma hadden veranderd... manlief foeterde met mij mee... vanochtend zette ik me gewoontegetrouw weer voor de TV met het programma en kwam tot de ontdekking dat ik een hele dag verkeerd zat... nee het was gisteren geen donderdag zoals ik dacht maar woensdag... zulke dingen maak ik dagelijks mee met 't manneke maar nu het mij ook overkomen is zie ik de toekomst zwart in... nog even en we moeten allebei de straat op met naam en adres op onze jas gespeld voor ingeval dàt... moet ik overal van die gele plakkertjes kleven met memootjes die ik dan vergeet te lezen... moet ik met mijn agendaatje op zak lopen en vergeet dan in welke zak... mijn eten laten aanbranden doe ik al heel lang dus dat gaat niet opvallen... etc.etc... echt geen aangenaam vooruitzicht.

Wat de rest van ons leven hier aangaat... met man naar uroloog geweest maandag... scan en echo genomen... poliepje ontdekt in de blaas en lichte ontsteking... waar die ontsteking vandaan komt weten ze nog niet... geen stenen kunnen ontdekken in de nieren... man nog maar eens in potje geplast en binnen drie weken terugkomen... nu weer maar afwachten... die knie wordt er ook niet beter op... voor de rest alles goed.

Wat mezelf betreft... na die galblaasoperatie voel ik me nog altijd niet echt goed... last van maagpijn en ik voel die weggenomen blaas nog altijd zitten... is dat fantoompijn... koppijnen à volonté ook... en ik kan er geen lijn op trekken... die komt en gaat willekeurig... maar voor de rest ook alles goed.

Door al die kleine probleempjes hier ben ik wel geweldig nerveus en al die ellende in de wereld en rondom mij wordt me soms teveel en dan sluit ik me van de wereld af... trek me terug met een boek en verlies me in een andere leefwereld... tot dat ook niet echt meer helpt en dan trek ik naar mijn lieve Buddy en tik mijn zorgen neer op dit blog... geniet ervan... doei!

Het schuim op mijn woedende lippen is al wat verschaald want ik heb de wijze raad van Lipske opgevolgd en een goeie Duvel naar binnen gegoten... zo eentje met een geweldige kraag... en geloof me dat was veel lekkerder.

In vroegere en rustiger jaren konden mensen zich geweldig druk maken over soms onnozele dingen zoals de uitvinding van het wiel  want er gebeurde toen niet echt veel... terwijl wij nu in zo'n onstuimige wateren ronddobberen dat de ene calamiteit de andere verdringt... tenslotte moeten we verder met ons leven zolang dat duurt en wat komen moet komt toch.

Het Paasweekend is ietwat somber uitgevallen... sneu voor de kindjes die paaseitjes moeten gaan zoeken in een natte tuin... ik denk nog altijd met plezier terug aan mijn kinderen toen ze nog klein en onschuldig waren... hoe ze uren bleven zoeken in de tuin en telkens weer een ei vonden dat met luid gejubbel werd in het mandje gelegd... dat mandje werd dan steeds stieken door de papa geplunderd zodat ze maar bleven zoeken en rapen... ze hadden nog zo veel vertrouwen in hun geniepige ouders dat ze het niet door hadden dat ze werden bedot... zalig toch die tijd.

Dochter en schoonzoon zouden vrijdag komen eten maar moesten forfait geven want schoonmama lag in de kliniek... daar zat ik dan met twee vette kiekens die al half ontdooid waren... ze maar terug in de vriezer gestopt want zoveel vlees is ons te machtig... ze mailde me vandaag dat ma nog in de kliniek ligt waar ze haar binnenstebuiten aan 't keren zijn want als je daar binnen komt zoeken ze zo lang tot ze iets hebben gevonden waar ze hun tanden kunnen inzetten... het is niet dochter's beste week want hun auto is in reparatie en er is een gaslek ontdekt in hun appartement met als gevolg breek- en reparatie- werken... ook dàt zal wel overwaaien;

Dan gisteren kwam zoon met Kiko binnen gestormd... Kiko stormt en zoon komt achteraan gedrenteld... die hebben dan een lange wandeling achter de rug en zoon komt bij ons uitrusten... een hapje eten en iets drinken terwijl ma en pa het beest verwennen... dat beest kan gewoon zijn liefde niet kwijt en probeert ons telkens te verschalken met een natte zwaaitong... het is lief bedoeld maar ik hou niet van dat nat gedoe maar hij had me toch weer liggen zeker... even mijn aandacht verslapt en LAP mijn oor droop... dat is nog niets want hij wil ook steeds aan je knabbelen... ook lief hoor maar je voelt het wel... toch een schattig beest.

Ik weet wel dat het niet "bon ton" is om onder vrienden over politiek te praten maar toch doe ik het nu... tegendraads mens zoals ik ben... ik lees de kranten en soms komt het schuim me op de lippen als ik lees wat men al die jaren verdoezeld heeft... onze vorige regeringsleiders (als men die nietsnutten zo mag noemen)(sorry)... hebben ons heel wat op de mouw gespeld terwille van hun vetbetaald jobke en uit schrik wat kiezers te verliezen... dàt zijn de echte criminelen... leden van deze regering die proberen de vuile stal uit te mesten die zij hebben achtergelaten worden nu uitgescholden voor "nazi"... ik mag hier geen namen noemen en daarom hou ik me in (met moeite)... zij zijn de ware schuldigen en nu roepen zij om het luidst terwijl ze al die jaren zich in weelde en gemakzucht hebben gewenteld... die horen volgens mij ook in een cel te zitten... levenslang want ze hebben veel mensenlevens op hun geweten... als ze tenminste een geweten hebben... ik betwijfel het... wat men vooreerst zou moeten doen is de mensen aan de top van allerlei organisaties... ook de politie... eens te screenen op hun integerheid en niet te wachten tot er weer eens iets gebeurt om de beerput open te maken... ach wat baat het dat ik en vele anderen zich kwaad maken want het haalt toch niets uit... wat ik uit de grond van mijn hart hoop is dat die bepaalde partijen glorieus op hun bek gaan bij de volgende verkiezingen... maar ja dan zitten ze weer in de oppositie luidkeels te kraaien... ik heb al vaak opgemerkt dat hoe luider men brult hoe groter je ongelijk is.

En nu ga ik... om af te koelen... hier in huis wat opruimen maar eerst het schuim op mijn lippen afvegen.

Wat kan ik nog meer zeggen dan dat wat er al door iedereen gezegd werd... het is verschrikkelijk... onbegrijpelijk... onvergeeflijk etc. etc... dit alles wordt uit ten treure herhaald... door de man in de straat... door de politici uit de hele wereld... maar maakt het iets uit... natuurlijk is het dat alles... wat ik vooral vind is dat het onbegrijpelijk is dat mensen zich zo kunnen laten indoctrineren dat ze zulke afschuwelijke daden goedkeuren en/of begaan... in naam van God/Allah/Jaweh of hoe je dat opperwezen ook wil noemen... het is naar mijn mening maar een pover excuus om vooral de macht te veroveren de hele wereld naar zijn hand te zetten... gaat het niet met zoete woordjes dan maar met de grove bezem erdoor... bijna elke religie heeft hier in de loop der tijden zich aan bezondigd... niet de betreffende God was dan de schuld maar de "mannen" die zogenaamd spraken in naam van die God... en het zijn niet de "ongelovigen" die de zondaars zijn maar wel diegenen die in naam van hun religie vreselijke wandaden begaan... die zogenaamde "maagden" die de "islam martelaren" zouden ontvangen zijn gewoon een fabeltje... waar halen die idioten het om zoiets te geloven... daar moet je toch echt gestoord voor zijn... een maagd kan je maar eenmaal gebruiken en waar gaan ze in hemelsnaam al die ongerepte maagden halen om de voorraad aan te vullen en ook wat gaan ze doen met de niet-meer-maagden... ze stenigen soms voor hun zondig gedrag... christenen hebben hun bijbel... islamieten hun koran... joden hun thora... maar we leven toch niet meer in de oertijd waarin die "heilige boeken" geschreven werden... wie wil er nog vuur maken met een stokje en een steen als er lucifers bestaan... de pipo's die nog willen leven zoals toen zijn volgens mij gewoon geflipt... ach ik zal het wel nooit begrijpen... de ware gelovige is niet de fanatieke godaanbidder maar wel diegene die leeft in vrede... niemand kwetst en tracht goed te doen waar en wanneer hij kan... maar ja op die manier krijg je niet de macht en daarom draait het gewoon... zielige figuren die zich laten meeslepen door welke stroom ook.

Afwachten maar weer... waarop we wachten... op de uitslagen van het bloedonderzoek van 't manneke... ja het houdt hier maar niet op... net toen ik weer aan het opkrabbelen was kreeg ik een paniekerige brul te verwerken van mijn wederhelft... uit discretie ga ik er niet over uitwijden hier maar diezelfde nacht nog spoedde hij zich naar Spoed voor een onderzoek... bloed afgenomen en nu afwachten maar.

Intussen gaat het leven verder en zijn we donderdag de Stadsbrouwerij De Koninck gaan bezoeken... een echte aanrader... heel origineel opgevat met achteraf 3 proevertjes van hun befaamde biertjes... dan gisteren vrijdag het al heel lang geplande Grieks etentje... dat etentje was heel eetbaar en de sfeer gezellig... de aanwezige vrienden hebben we 20 jaar geleden in de club leren kennen en gisteren viel het me op dat je goed merkt hoe de jaren hebben thuisgehouden... twee van de dames zijn er niet meer helemaal bij en dus hebben de drie overige dames de sfeer erin moeten houden... ook vermoeiend hoor ... achteraf naar huis met de tram en een barstende koppijn... die koppijn schijnt me de laatste weken niet meer te willen verlaten en ik word er soms wanhopig van want ook pijnstillers helpen niet... de neuroloog vind niets verdacht in mijn bovenkamer wat ik al een wonder vond... dus waar komt het vandaan... gisteren geen pijnstiller genomen maar een oppepper voor mijn spijsvertering en... nog een mirakel... de pijn trok stilaan weg... nu heb ik weer een sprankje hoop en ga na elke "sobere" maaltijd dat middel eens innemen... misschien lukt het?

Ik heb manlief beneden achtergelaten in zijn zetel met de nodige snuitlappen... keelpastilles... en de raad veel te slapen... waarom... omdat "natuurlijk" man nu ook de griep heeft... denkt hij... hij roept al de hele week dat die griep er aankomt en ik mag al blij zijn dat hij het heeft weten uit te stellen tot ik weer beter ben... geluk zit in de kleine dingen nietwaar!

Het ergste is voorbij met veel slapen... braaf mijn medicatie slikken en terug slapen... manman wat heb ik gepit de laatste dagen... ik had ook helemaal geen zin in iets anders dan mijn bed... ik voel me nu stukken beter... nog wat wankel op de pootjes maar dat zal ook wel beteren nu ik die heuvel weer op moet om van het wijdse zicht te kunnen genieten... morgen gaan we met de club de Stadsbrouwerij De Koninck bezoeken en dat bolleke zal me wel smaken... hoop ik... want eigenlijk drink ik liever Duvel... dat bolleke ga ik drinken ter nagedachtenis van mijn pa want dat was ZIJN biertje... vrijdag hebben we een Grieks etentje met een groepje vrienden en dat zal er ook wel binnen gaan vermoed ik... het was wel kantje boord met dat ziek worden... eigenlijk komt ziek zijn nooit gelegen nietwaar maar ja men moet gewoon nemen wat komt en hopen dat je voorlopig je deel hebt opgesoupeerd.

Het wordt weer een prachtige dag zie ik... wel koud maar die zon zien maakt je al blij... geniet er van.

Het leven is als een heuvellandschap... net als je met veel moeite soms op een van die heuveltjes bent geklommen en daarboven het landschap staat te bewonderen en je jezelf toejuicht zo van :"dat heb ik dan weer gefikst" wordt het tijd weer af te dalen en dan wacht je beneden een of ander obstakel... en wèg is je juichstemming... wat ik hiermee wil zeggen is dat ik momenteel in de lappenmand lig... verleden week alles pico bello en nu ziek... begonnen met keelpijn... ach een pilleke en een goeie grog om te gaan slapen en het zal wel overgaan... niet dus... dan hoofdpijn om die keel gezelschap te houden... koorts en tenslotte deed m'n hele lijf pijn... griep... kan niet want ik heb een griepspuit gehad... in elk geval is het er toch familie van... gisteren de hele dag en nacht in bed gelegen... vandaag is het lichtjes beter maar zit nu met een hoest... maandag naar de dokter want ik heb volgende week vanalles te doen en ziek zijn stond niet in mijn agenda... nu is mijn opflakkering denkelijk uitgeput en ik ga weer liggen uitzieken... tot in betere tijden!

Gisteren 2 x getracht iets op mijn blog te krijgen en elke keer werd ik gestoord en was alles weer kwijt... allee nog maar eens dan... het is alweer enkele dagen geleden dat ik hier was door voornamelijk luiheid... niet dat ik de hele dag lig te niksen hoor... nee... maar na mijn gewone huishoudelijke taken snak ik naar mijn boek... plof dan neer in mijn zetel... slaak een grote zucht en geniet.

Zaterdag was het minder genieten want we hadden een begrafenis van een van onze vroegere kaartvrienden... weer een hoofdstuk dat afgesloten is... maandag vergadering van de club bij ons... dinsdag voor de eerste keer terug naar de mini golf voor een eerder fris rondje golf gevolgd door een warme chocomelk... woensdag platte rust... vandaag al enkele telefoontjes gepleegd naar vrienden die momenteel in de nood zitten... de ene werd succesvol geopereerd en de andere kreeg... na verscheidene onderzoeken... bericht dat de bij hem gevonden tumor niet wordt behandeld... er zijn geen uitzaaiingen gevonden... hij moet wel elke drie maanden op controle... dat is dus ook voor mij een hele opluchting.

Vandaag ga ik het ook weer rustig aan doen... een of andere onverlaat heeft mij zijn/haar bacillen toegegooid en ik zit nu met keelpijn... dat ga ik nu diepgaand verzorgen... van tijd tot tijd een slokje rum of whisky doet wonderen... niet dat het de bacillen doodt maar het verdooft wel de pijn en je ziet het leven rooskleuriger.

SCHOL!!!

Als mensen eigenlijk niets te vertellen hebben beginnen ze over het weer... iets dat dagelijks verandert... hier in ons lage landje dan toch... en een onuitputtelijk gespreksonderwerp blijft... ik vraag me soms af hoe mensen die in zo'n eindeloos zonnig land wonen een gesprek beginnen... zo van : "tja de lucht is nog altijd blauw he" en dan vallen ze stil want hoe moet het dan verder... hier dus niet... elke dag ander weer en elke dag weer de vraag : "wat ga ik vandaag aantrekken, is het te koud/nat/warm/winderig voor dit of dat"... niet gemakkelijk hoor maar aan afwisseling geen gebrek.

Gisteren nog eens met de club op stap geweest voor de hele dag en dat dan nog naar Oostduinkerke... de badplaats waar wij indertijd zeven jaren lang de maand juli doorbrachten... een plaats die ons herinnert aan de tijd dat onze kinderen nog pril waren en wij nog redelijk jong en fluks... de uren aan het strand en de lange wandelingen en fietstochten in de duinen... regen en wind kregen we er natuurlijk ook te verdragen maar die zijn barmhartig naar de achtergrond verdrongen... wij vertrokken hier 's morgens heel vroeg in de kletsende regen... ik met frisse tegenzin want de zee met dat weer trekt me echt niet zo aan... hoe dichter we bij de kust kwamen hoe minder zwarte wolken er te zien waren en aangekomen werden we begroet door een waterzonneke... in de namiddag konden we zelfs onze jas laten openhangen... een echte luxe.

We bezochten er eerst het visserijmuseum... echt een aangename verrassing want in onze vakantietijd was datzelfde museum een onnozel prutske waar enkele vitrinekasten tentoon stonden met wat rommel... nu een heus volwassen museum stijl Bokrijk waar je het leven van de vissers kon bekijken... natuurlijk ook alle attributen bij het vissen gebruikt... en dan nog een soort aquarium waar we alle soorten Noordzee vissen konden bewonderen... echt een aanrader.

Dan op naar Koksijde voor de warme lunch... en na die lunch naar de abdij Ten Duinen... van die abdij bestaan alleen nog de muren... we maakten een wandeling doorheen die abdij en ik moet zeggen dat die monniken het breed zagen... toen was er nog grond genoeg om te bouwen en dat deden ze dan ook à volontiers... we kregen een filmpje te zien met het leven in de middeleeuwen in zo'n abdij en in het museum kon men ook levensgrote monniken bewonderen in hun dagelijks leven... ook een aanrader.

Maar mensenlief was ik blij toen we eindelijk naar onze bus toe mochten voor de rit naar huis... ongeveer anderhalf uur rijden...   nog een laatste rit met de tram vanaf L.O. en dan eindelijk home sweet home... zo'n hele dag op stap is toch wel erg vermoeiend... we hadden wel geweldig goeie gidsen... in het visserijmuseum een guitige man uit de streek zelf en in de abdij een Antwerpse dame die eerst de indruk gaf van wat tuttig te zijn maar eigenlijk best meeviel... een geslaagde dag.

Vandaag de hele dag geluierd... tja het kan niet elke dag feest zijn... morgen naar de begrafenis van een van onze vroegere kaartvrienden... dat is dan minder leuk.

Ach ik ben jullie niet vergeten hoor... om eerlijk te zijn toch een klein beetje... dat komt ervan als je druk bezig bent... druk met wat dan... ach... alleen om adem te blijven halen ben je al bezig... de was... de strijk... verdorie er ligt er weer eentje te wachten op het ijzer... zal nog efkes moeten wachten... eerst dat blog want ik zie dat het weer enkele dagen geleden is... de zon laat zich terug zien en dan word je plotseling aangevallen door ronddwarrelende stofjes... die stofjes vliegen natuurlijk altijd al rond maar als het zo donker is zie je ze niet... nu wel en dat geeft me schuldige kriebels zo van ... ik zou er eens moeten invliegen en de stal goed uitmesten... de tijd dat ik als een turbo jet door het huis vloog om te poetsen is hopeloos voorbij... ik doe liever iets plezierigers... ik heb trouwens nooit begrepen dat sommige vrouwen poetsen als een hobby zien... niet deze dus.

Gisteren met onze buren/vrienden nog eens gaan brunchen... dan krijg je allerlei lekkers op je bord... zonde om niet op te eten... ik die dagelijks ontbijt met 1 sneetje brood met confituur kom dan dat restaurant buiten met een ongemakkelijk opgezwollen maag... normaal zouden we dan nog een wandelingetje maken maar de koude stevige wind blies ons spoedig een café in waar we zijn blijven plakken en verder kletsen... toch gezellig... en 's avonds hebben we ons tevreden gesteld met een kom soep... goed geslapen ook.

Morgen begint de mini golf weer en zijn we afgesproken met de golfvrienden... tenminste als het weer het toelaat want hier weet je het nooit... en donderdag gaan we voor de hele dag op stap met de club... een hele tijd geleden al door onze gezamenlijke gezondheidsproblemen... ik zie er eigenlijk echt tegenop want zo'n hele dag achter een gids aanhuppelen (hm hm) is vermoeiend... vermits wij al meer dan 20 jaar op stap gaan met die club ben je ook niet meer zo gebrand op weer een museum of tentoonstelling of de ene of andere stad of dorp afschuimen... na zo'n dagje uit ben ik uit- gepraat en -geluisterd en eens thuis schuifel ik eerst in mijn crockskes en plof dan neer in mijn relaxzetel met een boek en de waarschuwing aan 't manneke : "ik wil alleen nog stilte en rust"... niet dat die er zich iets van aantrekt... nee die gaat dan voor de TV zitten en geeft luidkeels commentaar tot ik ten einde raad naar boven trek naar mijn computer... die kan ik uitzetten als ik wil.

Wat de rest van de week me gaat brengen weet ik natuurlijk nog niet... maar eerst die strijk nu... zij die gaat baaaaaalen groet U!

Ooit las ik dat men een brief of bericht of wat dan ook nooit mag beginnen met IK... aangezien mijn blog gaat over dingen die ik dagelijks beleef kan ik moeilijk anders dan dat verboden woord te gebruiken... en aangezien ik een eigenzinnig mens ben lap ik dat verbod vrolijk aan mijn botten.

IK weet niet wat er met mij aan de hand is maar ik voel me de hele dag al geweldig ongedurig... IK pendel tussen computer en relax en aanrecht als een verdoolde ziel... ben zonet in een van mijn kasten gedoken om die eens goed uit te mesten... er staat nu een zak naast me met spullen die nog kunnen gebruikt worden (maar niet door ons) en een overvolle papiermand... gisteren was zoon hier met het woeste beest... dat beest was zo blij ons te zien dat het de trap opstormde... tegen me opsprong met zijn 45 kilokes en me een lieflijke lik gaf... ik vind dat heel lief maar eigenlijk feitelijk ben ik niet zo dol op die grote open bek met die blikkerende grote tanden zo dicht tegen mijn gezicht... het beest wil ook altijd je hand vastpakken en aangezien dat niet met zijn poot gaat gebruikt hij die muil (naar zijn mening zachtjes) en dat voel je... toen zoon riep dat hij "de bomma" niet mocht bijten en hij oostindisch doof bleek kreeg hij een ferme tik op zijn achterste... op slag ging hij zitten en kroop tegen me aan voor bescherming tegen het boze baasje... dat baasje moest lachen en op slag sprong hond op en kwispelde naar de baas... zoon had weer een cadeau voor ons bij... dit keer een toestel om de nek te masseren... het trilt... verwarmt... zendt elektrische impulsen uit (vind ik eng) en nog enkele dingen... tenminste dat zou het moeten doen want ik krijg het ding niet aan de praat... gggrrrr.

Ik kan me vaag nog herinneren dat ik heel vroeger alleen de wekker moest opwinden... nu ben ik elke dag wel bezig met een of ander apparaat op te laden... te programmeren... te controleren of er niet opgeladen moet worden... het wordt stilaan een dagtaak... en er komt altijd maar meer bij dank zij onze zoon... een hoekje van de living... verstopt achter mijn relaxzetel... is voorbehouden voor de oplading met als resultaat dat er een boel draden rondslingert... elk met zijn eigen specifieke "insteekeind"... het duurt soms even voor ik de juiste kabel voor dit of dat toestel heb gevonden... dan heb je ook nog het probleem van destijds opgeladen toestellen die je een tijd niet meer gebruikt tot je het nodig hebt en de batterij plat is... en dàt met de verhoging van de stroomprijs aangevuld met dat Turtle ding... ik zal maar alvast mijn rantsoen boterhammetjes halveren... goed voor de lijn ook nog.

Na mijn gebruikelijk rondje door mijn huisje om op te ruimen wat er vorige dag is blijven liggen en toen ik bij ons bed was aangekomen viel me op dat ik elke dag weer die donsdeken mijn kant moet optrekken... laat je niets wijsmaken door die stomme moppen over vrouwen die altijd de dekens naar hun kant trekken want het zijn leugens... bij ons althans... die ronde brengt soms ergernissen mee want waarom is die badkamerspiegel altijd maar weer bespetterd en ligt die haarborstel niet op zijn plaats en komt de gebruikte onderbroek altijd in de verkeerde mand terecht en moet ik elke dag weer sokken en aanverwante artikelen uit de zetels vissen enne... enne... nu ga je misschien zeggen : "als dat alles is" en ja dat is ook zo maar toch zo elke dag dezelfde rommel opruimen is niet mijn ding... routine die ik haat... erover praten helpt niet daar komt alleen ruzie van dus sjok ik gelaten elke dag door het huis en verzamel zijn spullen... niet dat ik nooit iets laat slingeren hoor maar die raap ik dan zelf later weer op... dat is het verschil... gisteren het hele kot afgezocht naar die tweede sok die dan uiteindelijk werd gevonden onderin het bed... dat bed wordt stilaan een bezoeking voor 't manneke die meer en meer moeite heeft eruit op te staan... niet omdat hij gewoon lui is maar omdat het bed te laag is... nu gaan we eens kijken of we goedkope matrasjes kunnen vinden om onder de bestaande te schuiven... toen ik die heupoperatie had heb ik de matras van het logeerbed bovenop gelegd zodat ik er gemakkelijker in en uit kon... het was wel een raar gezicht... ik als op een podium terwijl ik hautain op 't manneke kon neerkijken... was wel moeilijk om dat bed op te maken.

Heb net mijn haar gewassen... me nog wat optutten... een boke eten en dan kunnen we op pad... de jacht op goedkope matrassen wordt geopend... en terwijl we toch bezig zijn eens even kijken of we een prijselijke nieuwe relaxzetel kunnen vinden want de onze... gekocht in Mechelen in de tijd dat er bijna nergens relaxen te vinden waren... piept en kreunt hemeltergend en soms vind ik een schroef of vijs in de buurt dus dat ding beleeft zijn laatste dagen... toch wel spijtig want het heeft heel wat meegemaakt... man of ik hebben er vaak de nacht in doorgebracht in noodgevallen.