Smartphones

Sleur... een woord dat ik haat... het woord en de daad... ik heb het al eens eerder gezegd... routine haat ik als de pest... maar het dagelijks leven is gewoon routine... je word wakker (gelukkig)... je kleed je aan (of niet)... je gaat appelsientjes persen (lekker)... je ontbijt (1 boke met je pillen)... dan poets je je tanden (allemaal)... je ruimt de boel wat op (vuile sokken en onderbroek)... dan besluit je wat je vandaag eens gaat doen (gewoonlijk was draaien of strijken)... en dat is het zowat... de rest van de dag lummel je maar wat rond of je leest of je puzzelt... er zijn ook nog van die dagen dat dàt je ook verveelt en dan schiet er niets anders over dan je te zitten vervelen en denken aan al wat voorbij is en nooit meer gaat komen... triest.

Er zijn zo van die dagen dat het leven je plots zinloos lijkt... dat sombere gedachten je overvallen... waar dat dan zomaar vandaan komt weet ik niet maar het gebeurt... en dan voel je je moedeloos en niets kan je opbeuren... ja toch iets... een onverwacht maar prettig gebeuren zou je bestaan wel ietwat kunnen opfleuren... als dat dan niet gebeurt moet je gewoon die sombere dagen maar uitzitten... iets wat ik nu maar zal doen.

Ik ga nu even boodschappen doen in de supermarkt... nog zoiets saai maar nodig want mijn voorraadkast ziet er povertjes uit en moet nodig gevuld... wie weet gebeurt er wel iets dat me kan opfleuren... wie weet!

Er zit sleet op de blogs... buiten enkele hardnekkige gevallen die... weer of geen weer... blijven hun hart luchten hier op Sennet... is het bedroevend gesteld... op FB daarentegen wordt er duchtig gemoederen gelucht en soms de vuile was buiten gehangen... maar ja... FB is echt niet mijn ding dus ben ik een van die hardnekkige gevallen die blijven schrijven... als kind heb ik nooit een dagboek bijgehouden... ook niet als jonge moeder... iets waar ik nu spijt van heb want... je denkt wel dat je alles zal onthouden maar later besef je dat er heel wat verloren is gegaan... zoals dat eerste tandje... die eerste stapjes enz... dat kan ik natuurlijk niet herroepen... maar als ik mijn blogs van het eerste jaar herlees komen er zaken boven die ik gewoon vergeten was... zodoende modder ik maar verder.

Vandaag nog eens de koekestad ingetrokken... bloesje gekocht... wat verzorgingsproducten in mijn favoriete winkel... veel mensen gezien... duchtig gezweet... zere voeten opgelopen... thuis gekomen me helemaal verkleed... zelfs mijn ondergoed kon je uitwringen... voeten in koud water gebaad... de tuin ingetrokken met een boek... maar niet lang want ik voelde me onrustig... weet niet waarom maar kon gewoon niet stilzitten... ik voel me gewoon opgejaagd... onrustig.

Bij het lezen van mijn ochtendkrantje weer gezien dat er nog maar eens een aanslag gepleegd werd in Neder-over-Heembeek... wedden dat er minder over gezegd zal worden dan over die onnozele tent genaamd "boerkini"... de naam zegt het zelf... een kini voor boeren... op FB stonden ellenlange commentaren van voor en tegens... de meeste wel tegens... ikzelf vind dat ze op het strand mogen dragen wat ze willen... als zij willen zitten zweten en plakken van het zout en het zand onder hun tent moeten ze het zelf weten... en dit alleen maar om ons te laten weten dat ze doen wat ZIJ willen... van integreren gesproken... maar in godesnaam dat ze die bussel kleren niet toelaten in de zwembaden... wie kan weten hoeveel bacillen en lelijke beestjes er onder verborgen zitten... aangezien jongens niet het water in mogen met een bermuda om hygiënische redenen zou het wel heel grof zijn die ingepakte dames wèl toe te laten... maar ja wij zijn toch tolerant... ja WIJ wel.

Ik zag een foto van zo'n dame die net uit het water stapte... ooit al gehoord van die wet-shirt games... die dame niet denk ik want toen ze zich uit het water verhief plakte de hele zooi wel aanstootgevend aan haar lijf... sexy wel maar of dàt de bedoeling is betwijfel ik.

Ziezo dat was de bedenking van de dag... de rest van deze natte en zalig frisse dag ga ik wat verwaarloosde klussen opknappen zoals mijn kamerplanten laven want die sukkels kregen het ook zwaar te verduren afgelopen week... maar zoals ook bij mensen... sommige staan er stralend bij en weer andere laten triest hun bladeren en bloemen hangen... tijd voor een opbeurend praatje van het baasje (ikke dus).

Na enkele dagen op "non-actief" te hebben gevegeteerd neem ik de pen weder ter hand om Ulieden te verblijden... allee sèg... gene zever he Myette... doe maar gewoon gewoon...  sorry ik liet me eventjes meeslepen.

Dat non-actief is echt niet overdreven... ik deed het allerhoogstnoodzakelijke en dat in de vroege ochtenduren want... geef het maar toe... zo'n overdreven hitte is nu toch echt niet nodig... het zuigt je gewoon leeg... ik keek gisteren naar een natuurfilm... Namibië... niets dan rotsen en zand te zien... dieren die in de grond graven om wat modderachtig water te vinden... en ik zat daar met een hele fles fris water naast me... me vol te gieten want dorst dat ik had... ik smolt niet alleen weg van de hitte maar ook van medelijden... nee geef mij dan maar ons Belgiekske met zijn regelmatige regenbuien.

Deze voormiddag eens mee naar de golf gestapt en dit om aan het gezaag van 't manneke te ontkomen... die gaat namelijk bijna elke voormiddag golfen en is dan kwaad omdat ik niet mee wil... maar ja ik ben nu eenmaal niet zo fanatiek ingesteld... dus vandaag moest het dan maar... ik speelde en maakte de ene "pot" na de andere tot verbazing van manlief... na 4 opeenvolgende "potten" zag hij er ietwat gemangeld uit... ik ben bijna zeker dat hij niet meer zo gaat aandringen om me mee te krijgen... nog iets gaan drinken om af te koelen want het water liep letterlijk uit mijn pasgewassen coiffure... dan naar huis voor een boke en rappekes de tuin in met boek... ditmaal zonder schuldgevoel want ik heb het eerlijk verdiend.

Vandaag toch ietwat minder verstikkend dan gisteren dank zij een verkoelend briesje... van verkoelen gesproken... in mijn boek staan enkele stomende scenes wat niet bepaald bevorderlijk is voor mijn al hoog opgelopen temperatuur... ik laat het echter gelaten over mij heen komen... zolang ik 's nachts goed kan slapen overleef ik het wel.

Momenteel worden we overspoeld door raadgevingen over hoe we de komende hittegolf het hoofd kunnen bieden... na een hele zomer lang kwakkelweer... mij hoor je niet klagen want ik hou echt niet van extreme hitte dus voor mij hoeft het niet... krijgen we een hittegolf en worden we aangeraden

1 - luiken en ramen dicht te houden tot na zonsondergang

2 - platte rust te houden tot de zon ook in bedje ligt

3 - liters vocht tot ons te nemen zelfs voor we dorst krijgen

4 - de rest ben ik al vergeten

want ik vind dat men alles weer geweldig aan 't opblazen is... we hebben al eerder een hittegolf meegemaakt en deze zullen we ook wel overleven.

Vandaag naar de minigolf geweest... aan een rondje begonnen maar er was toch zo'n ellenlange wachtlijst dat we terug zijn gaan zitten en alvast aan de inname van vocht zijn begonnen... na liefst 2 Duveltjes fantastisch gespeeld want ik voelde me geheel ontspannen en de blikken die de wachtenden achter mij me toewierpen negeerde ik op Duvelse wijze... morgen gaan we eerst vlug naar de supermarkt een voorraad vers fruit en drank opslaan en dan de wijze raad van Frank De Boosere volgen d.w.z. rust nemen en drinken... niet binnen maar in de tuin.

Verveling... ik ging er altijd prat op dat ik me nooit verveelde omdat ik gewoon nooit genoeg tijd had om al mijn hobbies af te werken... ik kon kiezen tussen lezen... puzzelen... computerspelletjes... TV kijken... wat onnozele dingen schrijven... iets waarmee ik nu bezig ben omdat ik me verveel... jaja... het hoge woord is eruit... ik verveel me... ik zit al te lang binnen en op den duur word je al dat spelen ook een beetje beu... die zomer wil maar niet echt doen wat er van verwacht wordt... ik plande gisteren om vandaag wat in de tuin te werken want de wildgroei daar wordt onbetamelijk maar ja... elke keer ik in mijn klompen wil stappen begint het te regenen... het zal dus voor een volgende keer zijn.

Vrijdag kwamen dochter en haar teerbeminde eten... die echtgenoot van haar is een echte pestkop en probeert me telkens "op mijn paard te krijgen" iets waar hij vaak in slaagt ook nog... dan glundert hij van pret omdat hij schoonmama weer eens heeft kunnen opjutten maar schoonmama laat zich niet kennen en geeft heftig weerwoord terwijl dochter stilletjes gadeslaat en het hare ervan denkt... het geeft telkens wel een hoop extra werk maar ik hoop het nog lang zo te mogen houden... zaterdag komt zoon altijd langs met Kiko... die krijgen dan allebei ook een extraatje... iets waar Kiko streng op staat... dàt en eindeloos lang strelen want je moet niet proberen eventjes je hand weg te trekken of je krijgt een dwingende kopstoot vergezeld door smachtende blikken en wie kan daar aan weerstaan... ik zeker niet... vandaag is het gewoontegetrouw rustdag maar ditmaal kan ik gewoon geen rust vinden... ik heb nood aan wat avontuur in mijn leventje... misschien kan ik volgende week eens de koekestad intrekken om wat te shoppen... tenminste als het niet te warm wordt want ze hebben ons een hittegolf beloofd... que sera sera!

Ik zal het er maar ineens uitgooien... ik ben faliekant tegen de jacht... elke jacht... ooit hadden we een Badminton vriend die een eigen jacht "domein" bezat om er met zijn zakenvrienden op fazanten te schieten die hij zelf maanden vetmestte...  hoe vaak ik het met die kerel aan de stok heb gekregen weet ik al niet meer... niettegenstaande onze meningsverschillen werden we eens op een etentje bij hem uitgenodigd waar we fazant op ons bordje kregen... dat zal ik nooit vergeten want dat beestje kostte me bijna een tand... er zat nog een kogel in... zoete wraak... ik zal het nooit weten.

Dan die arme vossen die opgejaagd worden door een meute hoog-op-hun-paard-zittende notabelen en dàt bij wijze van "sport" sport... ammehoela.

Ik zou zo nog een tijdje kunnen doorgaan want mensen zijn van nature wreed of dom... veelal allebei... en het jagen op dieren of mensen zit hen in het bloed... ik vermoed dat ik dat speciale gen moet ontberen want aan jagen doe ik niet mee... alleen muggen als ze me zèlf aanvallen maar dat is zelfverdediging... ik zal ook wel eens naar een vlieg slaan als ze hinderlijk op mijn gezicht probeert te gaan zitten... en een spin duld ik ook niet in huis... in de tuin mogen ze wel spelen maar niet binnen... en daar blijft het bij.

Nu zie ik met verbazing die horden Pokémon-jagers die zich van her naar der laten zenden om een fictief beestje te gaan vangen... en dat fictief monstertje moet dan fictief gedood worden... tja... de wereld is voor mij nog altijd een groot raadsel en dat geldt ook voor de bewoners ervan... één ding echter vind ik er positief aan... terwijl ze met hun smartphone in de hand door het land zwalpen laten ze tenminste onschuldige dieren en ook mensen gerust... maar het blijft me echt verbazen dat zoveel volwassenen verslaafd zijn geworden aan die Pokémon-go... ik liet me het systeem uitleggen door enkele deskundigen maar waag me er zelf niet aan want... stel je voor dat ik zelf verslaafd zou worden... de schande!

De tijd vliegt razendsnel voorbij en ik merk nu pas op dat het alweer enkele dagen geleden is dat ik iets schreef... dus even voor 't manneke komt binnensloffen van de golf... moederkesdag kwamen dochter en schoonzoon moeke met een prachtige plant blij maken terwijl zoon belde om te vragen wat ik nog nodig had... op mijn antwoord "dat ik alles had wat ik wilde" zei hij "ik zal wel zien" en dat belooft... die gast komt gewoonlijk aandraven met iets electronisch dat ik dan weer moet leren bedienen en achteraf in de kast laat liggen en ik kan het hem niet afleren... maar ja... de intentie telt en moeke doet dan verheugd en dankbaar.

Gisteren nog eens gaan golfen maar dat hing er "met zijn pootjes uit"... nadat we naar de Makro waren geweest om te tanken... iets dat met de nodige strubbelingen gebeurde met 't manneke uiteraard... deden we nog wat boodschappen en reden dan naar huis... het rijden was probleemloos maar... toen we na de middag wilden vertrekken naar de golf deed ons Poloke alsof hij dood was... maar dan ook hardstikkedood... nog geen piepeke kwam eruit... dan de VAB gebeld die een kapotte batterij constateerde... iets dat de man al bij zich had en direct kon plaatsen... Poloke zuchtte van geluk en schoot in gang als een jonge frisse deerne... ik was intussen al aardig over mijn toeren geraakt... moest van manlief me tussen de al spelende recreanten wringen en enkele voorbij schieten... iets dat me helemaal niet zint maar man was ook al op kookpunt en dan doe je best kalm aan... door de opgezweepte adrenaline in mijn corpus speelde ik echter verrassend goed en won van hem... na de after drink naar huis om een opgewarmde hap te eten en vroeg naar bed want bibike hier haar kruit was opgebrand... gedroomd dat ik van her naar der werd opgejaagd... zeker de ontlading van de dag ervoor.

Het lijkt er misschien wel op dat ik nog "in form" ben maar dàt kan je wel met een dikke korrel zout nemen... de ouderdom komt met gebreken en dat ondervind ik dagelijks... maar ik heb me vast voorgenomen dat ik nooit of te nimmer een "oude zaag" wil worden... dus deze ouwe taaie moddert door doch "met mate" zodoende ben ik vandaag aan het recupereren van gisteren... we hadden een etentje bij vrienden en onze vriendin kookt zo lekker en doet zo haar best dat je niet anders kan dan je te overeten... jaja men moet beleefd zijn en zijn bordje leegeten nietwaar... dat voorafgegaan met apero-hapjes en enkele glaasjes cava en bij het eten nog wat rode wijn is een beetje teveel voor mijn niet meer zo jonge lever... dan wordt  de volgende dag... vandaag dus... matigheid geboden... trouwens straks komt zoon weer aangedenderd met zijn trouwe maat en ben ik weer van corvée.

Deze voormiddag rappekes een filmpje meegepikt toen 't manneke naar de golf was... leve de golf... en om mijn geweten te sussen wat snoeiwerk in de tuin aangepakt zodat ik de rest van de dag met een onbezwaard geweten kon uitpuffen.

Morgen begint mijn dag weer met haren opdweilen en duivenpoep... die beesten kennen er wat van hoor... misschien moeten we ze op dieet zetten... verleden week had Kiko ook al iets achtergelaten in de tuin en toen 't manneke er bijna over struikelde heeft hij een uur lang zitten zeuren... tja soms heb ik zin in weer een hond of poes in huis maar al dat extra werk gaat toch teveel worden... dus niet doen!

Bij het ontbijt maakte 't manneke me blij door te zeggen dat hij naar de minigolf zou gaan... dan is hij zo'n 2 uurtjes weg en kan ik een film bekijken die ik op TV heb opgenomen... dat blij zijn duurde maar een paar tellen want direct daarop begon het te miezeren... ik probeerde nog hem buiten te krijgen door te opperen dat het zo dadelijk wel zou overgaan maar helaas... het miezeren werd gieten zodoende zit ik hier mijn leed te verdrijven met een vers logje en enkele ouwe logjes uit te printen... dat wordt een werk van lange adem want in de maand juni 2005 alleen al was ik in een productieve en babbelzieke bui... als ik nu elke dag een 5-tal logjes opdiep en uitprint ben ik nog bezig tot 2025... tenminste als ik voordien niet de "pijp uitga"... nog zo'n stomme uitdrukking... ik heb nooit gerookt laat staan "een pijp"... ik kende ooit iemand die steeds aan zo'n ding zat te lurken... met van die smakkende en natte geluiden... nee niet mijn ding.

Voordat men gaat denken dat ik niets anders doe dan mijn gemoed luchten op het net... ik heb ook nog een strijkje gedaan daarstraks... een was uit de droogtrommel gehaald en weggeborgen... een afwasje gedaan die manlief gisteren liet staan... mijn planten eens onderzocht op ongerechtigheden en sommige vermanend toegesproken... aangezien 't manneke aan de TV zit geplakt en de kat er niet meer is moet ik toch tegen iemand kunnen praten... man en de sport... onafscheidelijk... momenteel is het de Olympiade... vroeger slaakte ik steeds een zucht van opluchting na de Ronde van Frankrijk maar dat heb ik opgegeven want die rondes stoppen nooit... gevolgd of doorkruist door tennis... voetbal... etc. etc. want hij kijkt naar ALLES... oei... hij roept dat hij wil eten!!!

Verleden week kreeg ik het idee eens een blik te gooien op mijn logjes toen ik pas op Sennet zat... mijn geheugen laat me vaak in de steek en zo kom je nog eens iets te weten... ik zit momenteel in juni 2005 en lees dat het toen heel heet was... ik naar de begrafenis ben gegaan van een vriendin van onze buren (iets wat ik me niet meer herinner)... en nog van die zaken die ik compleet ben vergeten... ik ga nu die logjes ophalen... uitprinten en bundelen zodat ik later al kwijlend in het verzorgingstehuis kan zitten nagenieten... of liever zitten huilen over wat er was en niet meer is... en als de kinderen het willen lezen nadat ik deze aardbol verlaten heb is dat ook meegenomen... misschien vinden ze dat hun ma toch wel een gek mens was maar dat ga ik me dan niet meer aantrekken... het gaat wel een hele klus worden want ik heb heel wat afgeschreven maar dat houdt me dan weer van de straat af.

Gisteren nog eens gaan minigolfen... we waren zowat in het midden toen het begon te regenen... wij... de dames... vonden het maar niks en trokken het cafetaria in waar we gezellig hebben zitten kletsen met een glaasje wijn erbij... de heren speelden stoer door... toen zij terug waren was de zon er ook weer en trokken wij... de dames... het veld weer in om de ronde af te maken... ik was niet schitterend maar het was wel plezant... nadien de heren vervoegd voor nog een drankje en een babbel.

Vandaag weer druilweer... echt een weertje om boodschappen te gaan doen... we hebben dus onze voorraden aangevuld en kunnen een beleg doorstaan gedurende zowat een hele maand... ik begin serieus aan een traplift te denken... 't manneke en ik kunnen die trappen nog wel aan maar dat gesleur met vuile en natte was en dan de boodschappen wordt er teveel aan... zo'n traplift is wel duur maar ja... spaargeld brengt toch niets meer op waarom dan sparen... ik ga er echt eens diep over nadenken.

Mens erger je niet... rapper gezegd dan gedaan... het is nu al enkele dagen dat ik niet op mijn blog kan... moet eerst mijn gegevens inloggen... niettegenstaande die gegevens al jaren hetzelfde zijn gebleven weigert Sennet me binnen te laten... moet dan een wachtwoord aanvragen en elke keer krijg ik een ander onnozel mengsel van letters en cijfers voorgeschoteld... dan wijzig ik dat samenraapsel voor mijn gewoon wachtwoord... word binnengelaten en de volgende dag weer van 't zelfde... aaaaggggrrrr!!!

Gisteren zoon met hond weer op bezoek... zoon was niet echt in zijn hum maar hond was heel lief... toch nog een gezellige avond gehad... heb beiden gevoederd en gedrenkt en een toffe babbel gehad.

Vandaag doe ik het rustig aan... opgestaan en de living haarvrij gemaakt (van hond)...  dan terras poepvrij (van duiven)... restauratiewerken aangevangen (haar bijgeknipt) en dan was ik hoognodig aan rust toe... ik heb wel 't manneke tot de orde moeten roepen want die was in een dartele bui en ik dus niet... morgen is het poetsdag (hoop dat hulp komt opdagen) zodoende spaar ik mijn krachten.

Dat was het voor vandaag... ik ga nu verder lezen... ben net begonnen aan een vers boek... detective.

Bij deze wens ik te berichten dat het weer een druilerige dag is niettegenstaande de hoopvolle weerberichten van ons Frankske... maar ja die jongen kan er ook niet aan doen dat België zo'n grillig druillandje is... dus wat staat er op het programma vandaag... eigenlijk feitelijk niets... manlief ordoneerde me te komen kijken naar de opening van de Olympische Spelen... net toen ik van plan was me ietwat te gaan optutten... zodoende heb ik onder stiekem gepruttel me terug op de bank neergepoot om te kijken en ik moet bekennen dat Brazilië me heeft kunnen verrassen alhoewel ze hadden verkondigd het eenvoudig te houden... amaai... het was een grandioos lichtspel... dank zij mijn wederhelft kan ik nu meepraten over de O.S.

Wat staat me nog te wachten vandaag... de bestorming vanavond door Kiko gevolgd door de ietwat mildere aanpak van zijn baasje... dat worden weer verse blauwe plekken... ik heb alvast een stevige jeans aangetrokken... misschien nog een trui later?

Gisteren hadden we weer blogmeeting alhoewel er van mijn "blogmaatjes" nog maar enkele ouwe getrouwen resten... de rest is naar een andere wei getrokken nl. FB en ik zit ook wel op FB maar altijd maar heel efkes... mijn echte ontboezemingen bewaar ik voor Sennet want daar voel ik me meer thuis... ik kreeg op mijn vorig logje enkele felicitaties van lezers die me blijkbaar stiekem komen lezen maar nooit reageren... het doet me wel plezier dat er nog lezers zijn want soms voel ik me een "roepende in de woestijn" en daar krijg ik dan weer zo'n afgrijselijke dorst van... zouden die verlegen lezers van tijd tot tijd eens "hallo" willen zeggen zodat ik weet dat ik daar niet helemaal alleen in mijn nakie sta te zeveren?

Een grauwe lucht leidt tot grauwe gedachten... dat grijze en natte weer nodigt niet uit tot uitgaan en zodoende zit ik hier al 2 dagen opgesloten met 't manneke die zich als een gekooide leeuw gedraagt... die leeuw van mij heeft zijn dagelijkse portie frisse lucht nodig of er is geen huis mee te houden... zelfs onze schildpad heeft zich teruggetrokken in zijn eigen huisje... gelukkig hebben ze ons beter weer beloofd en hoop doet leven.

Vandaag komen dochter en haar man terug uit Kreta... ze zijn met regen vertrokken en komen in de regen terug... ze mailde me om te vragen of ze vandaag haar was zou kunnen buiten hangen... nee dus.

Maandag waren 't manneke en ik 60 jaren getrouwd... dat is een lange tijd om samen te leven en elkaars nukken te verdragen... maar moeilijk gaat ook werd ons vroeger ingeprent en "als je je gat verbrandt moet je op de blaren zitten" was nog zo eentje dat je te horen kreeg... ons huwelijk is er eentje van vallen en opstaan... misverstanden en bijleggen... turbulent mag je wel zeggen... maar soms... als manlief me weer wreed heeft geërgerd... vraag ik me af hoe mijn leven eruit zou hebben gezien als ik een andere keus had gemaakt... alhoewel... ik had niet veel keus... man werkte op hetzelfde kantoor en woonde vlak om de hoek en er was geen ontsnappen aan... die man wist van geen wijken en ik... onnozele 17-jarige... werd verliefd en dacht dat ik hem wel naar mijn hand zou zetten... mettertijd... niet dus... maar ik ben wel een doorzetter en blijf het proberen.

Maandag werd er al heel vroeg gebeld en een vriendin stond aan de deur met bloemen en een cadeau... ik had haar eens verteld van die 60 jaar en de schat was het niet vergeten... een groot feest wordt het niet... we gaan wel enkele vrienden apart voor een etentje uitnodigen... familie hebben we niet meer en zoon en dochter hebben ruzie en we hebben hen zelfs niets verteld over dat diamanten jubileum... trouwens wij zijn niet van het slag dat veel bombarie verlangt.

Aangedaan... misschien een ouderwetse uitdrukking maar zo voel ik me sinds ik op het nieuws hoorde over de dood van de echtgenoot van Sabine Hagedoren... ook Frank Deboosere kreeg zijn deel deze week met de dood van zijn zus... allebei nog zo jong... ik ken Sabinekes man niet... ik noem haar altijd zo omdat ze zo'n lief snuiteke heeft... en haar ook niet persoonlijk maar toch doet het me iets... op 42 jaar je vrouw en jonge kindjes moeten verlaten het is me wat... en zij blijft nu achter met die twee kinderen die hun papa al jong moeten missen... waarom doet dit me meer dan anders... ik denk omdat die twee elke dag bij je binnen komen om het mooie of minder mooie weer te komen voorspellen en altijd met die gemeende glimlach... en die glimlach moeten ze behouden omwille van het publiek ook wanneer ze binnenin kapot zijn... erg toch.

Ik heb een nogal zware week gehad... zwaar voor mij dan toch... moest op controle bij de gynaecoloog tegelijkertijd met 't manneke die bij de tandarts moest zijn... dus ben ik te voet naar de tram gewandeld en dat ging verrassend goed... zo goed dat ik de volgende dag met frisse moed de stad ben ingetrokken... wat spulletjes gekocht en 2 bloezen... een grote witwas gedraaid en ook een kleurwas... allemaal spullen die dan ook nog moeten gestreken worden... iets dat ik nu heb gedaan en ik zit hier nu uit te puffen en te lekken... maandag was ook zwaar doordat poetshulp verstek liet gaan en ik het hele kot zelf heb moeten uitmesten... ik denk dat ik de rest van de dag met mijn "pikkels" omhoog ga liggen nietsdoen.

Duiven... ze kweken als de konijnen... ik las ooit bij Godfried Bomans, die ook zijn tuinduiven bestudeerde, "die duiven vrijen zelfs met het ijs in hun ogen"... en zo is het wel... niet dat er momenteel ijs te bekennen is maar hitsig zijn ze... ik heb hier zo'n koppel zitten... of liever vliegen... die zijn nu al wekenlang mijn hart aan 't belagen... je zit dan zomaar gezellig op je terrasje of in de tuin te lezen... krijg je daar plots een koppel duiven die met veel vleugelgeklapper bijna op je kop landen... en dit is nu al weken bezig... wat mij nu intrigeert is... is dat nu nog altijd dat ene manneke dat zijn uitverkorene tracht te overhalen of is het datzelfde manneke dat telkens weer dat vrouwtje probeert te versieren en dit dus elke dag... zo te zien probeert zij telkens te ontsnappen en mijn medelijden gaat naar haar uit... je moet maar zo'n geile duiverd elke dag terwille zijn... ik word al moe als ik er maar aan denk.

En om verder te gaan met het hoofdstuk "duiven"... onze reisduif is zo te merken het eindeloze reizen moe en besloot bij ons te blijven... dat is dan de zoveelste Hollander die het hier beter vindt dan thuis... hij krijgt regelmatig zijn voer op een schoteltje aangeboden... dat voer schuiven we speciaal voor hem in de katten-reismand... en dat beest had het vlug door want nu gaat hij al zelf in die mand zitten als hij wil eten... ach wij Belgen zullen het nooit afleren... alle vreemdelingen die hier komen aanwaaien krijgen een speciale behandeling terwijl de autochtone bevolking zich moet behelpen met droog brood... alhoewel die oorspronkelijke tuinbewoners het al in 't snuitje hebben en we hebben er al enkele kunnen betrappen die stiekem de kattenmand inkropen om te snoepen... wat doe je dan... het oogluikend toelaten... elke dag droog brood is ook niet alles he... als dierenvriend(in) ben ik voor gelijke rechten... alleen moet ik ze nog afleren hun poepjes op mijn terras te deponeren terwijl ze een hele tuin ter beschikking hebben om te bemesten.

OWEE de generatiekloof is daar... ik ben er trots op dat ik zoveel mogelijk probeer te volgen wat er in ons wereldje gebeurt en vooral verandert... maar soms krab ik toch eens in mijn dunner wordende haardos... dan vraag ik uitleg aan de kinderen en ben ik weer even bij... niet voor lang helaas want dat wereldje draait ontzettend vlug en wat je vandaag met veel geduld en moeite hebt in je hoofd gekregen is morgen alweer passé... nu zit ik weer met het probleem POKEMON GO opgescheept... ik begrijp er echt geen snars van... lees net dat de Kammenstraat hier in Antwerpen is gesloten voor Pokémon jagers... wat jagen ze dan en hoe hebben ze jong en oud zo ver gekregen dat letterlijk iedereen loopt te jagen op wat?

Echt het gaat me boven mijn niet-bestaande pet... misschien dat een of andere oma of opa het me kan uitleggen.

Nou moe... die Microsoft kan zijn klantjes nogal aan het werk zetten... gisteren kwam ik tot de onaangename ontdekking dat mijn bureaublad plots blanco was geworden... in één klap alle icoontjes weg... eerste reactie : OWEE OWEE ALLES KWIJT... in plaats van de mij vertrouwde iconen stond mijn frontpagina nu vol lelijke blauwe vierkanten die niet weg te branden waren... aangezien ik niet gemakkelijk opgeef voor ik om hulp roep (voor zoon uiteraard) begon ik te zoeken en zoeken en zoeken tot... plotseling er schot in de zaak kwam en ik ontdekte dat die lelijke carrés konden verkleind worden en in rangorde geplaatst... en zo gebeurde het... ik heb dus al mijn programmas en spelletjes die ik dicht bij de hand wil houden gaan opzoeken en overgebracht op het bureaublad... nu staan er aan beide zijden een dubbele rij blauwe carreetjes streng in het gelid... het is wel wennen want ze zijn allemaal van hetzelfde neutrale blauw maar ordelijk is het wel.

Dat was dus het breinwerk na het lichaamswerk van maandag... normaal zou poetshulp komen maar ze was weer eens ziekskes en na 2 weken met openstaande vensters en deuren te hebben geleefd was een poetsbeurt nodig... dus de hele dag heb ik staan soppen en zemen... toen ik "uitgeteld" in mijn zetel lag te wachten op de pedicure... tevergeefs... was de maat vol en trok ik briesend naar mijn Buddy om die eens flink onder handen te nemen... hij met zijn verdomde carreekes... en zie wat een woedend vrouwmens kan bereiken.

Vandaag zit ik thuis met een gekraakte rug... kon niet mee naar de golf... na deze ontboezeming ga ik me zo goed mogelijk installeren in de zetel met een boek... dit boek werd me geleend door Natoken en is "Zout op mijn huid"... lekker meeslepend en romantisch... een uitgetelde gekraakte vrouw mag toch nog IETS hebben zeker en dromen doen geen pijn.

Onze zaterdag stond in het teken van een begrafenis... een verre neef van 't manneke stierf op de gezegende leeftijd van 98... de uitvaartplechtigheid vond plaats in een van de oudste en mooiste kerken van Antwerpen de St. Paulus... en een plechtigheid was het... de neef was al vele jaren een "kapelheer" in deze kerk en werd dan ook uitgeleide gedaan door de hele bende "kapelheren" in hun speciale outfit nl. een indrukwekkende mantel die ze met waardigheid en trots droegen... dan was er de familie... neef was een bedrijvig man en zorgde voor vele nakomelingen die dan weer op hun beurt zorgden voor kroost en dat kroost zorgde dan ook weer voor kleintjes... heel die bende was tegenwoordig en verscheidene moesten een woordje van lof spreken over pa en opa... de allerkleinsten konden nog niet praten en dus werden we daarvan gespaard... er was een sopraan en een violist die ons verblijdde met prachtige liederen... dit in samenspel met het mooie interieur van de kerk zorgde ervoor dat we ons niet echt verveelden... na een kort babbeltje met enkelen die we kenden vertrokken we tramwaarts.

Die tram moest echter nog wat wachten op ons want 't manneke kreeg het lumineuse idee naar het MAS te wandelen en dat door de "prostitutie buurt" bestaande uit enkele straten die eruit zien als één lange winkelgalerij... alleen liggen of staan er geen zaken maar levende beelden... en die beelden waren best het aanzien waard... het ene al bloter dan het andere... allemaal prachtig zonnebankbruin en ook allemaal goed voorzien van oren en poten... ik keek mijn ogen uit... zowat vanuit mijn ooghoeken dan toch... ik was de enige vrouw in die straat die volledig aangekleed was en ook de enige vrouw want al wat er nonchalant liep rond te lummelen waren mannen... die hadden hun vrouw of lief denkelijk wijsgemaakt dat ze gingen "shoppen" en shoppen deden ze.

Nadat manlief verzadigd was liepen we door naar het MAS... ik had van die ronde geweldige dorst gekregen en we streken neer op een terrasje over dat MAS om mensjes te kijken... en er was veel te kijken ook... door de warmte liep ook daar heel wat bloots rond... dik... dun... getatoueerd... en weer viel me op dat de mensheid toch maar bestaat uit rare kwibussen want veel schoons was er echt niet te bekennen.

Na de voortreffelijke koffie zijn we eindelijk tot aan de tram geraakt... de auto genomen en wat inkopen in de supermarkt gaan doen... dan ben ik de tuin ingetrokken om wat uit te rusten van al die belevenissen... ik lag nog niet neer of het begon zowaar te druppelen... een "muggenpiske" zoals wij dat hier zeggen... die muggen wilden echter niet ophouden dus sleurde ik de ligstoel terug naar binnen en ging wat plantjes bijsnoeien... en ja de zon kwam  terug en ik met die stoel terug de hof in... heb een lekker dutje gedaan... krachten opdoen voor de avond want dan komt zoon weer met het "woeste geweld" en moet moeke paraat zijn.