Truc

Dromen zijn niet altijd even prettig... zo droomde ik deze nacht heel bangelijk en was blij dat ik eindelijk wakker werd... niet zo mijn gewoonte... maar dagdromen mag en moet soms... de zon schijnt... enkele van mijn vrienden vertrekken naar Spanje of komen er van terug... voor ons geen Spanje maar ik kan altijd op mijn terrasje gaan zitten... oordopjes in... ogen dicht... en onder het genot van mijn favoriete songs dromen dat ik in een of ander zuiders land zit... dat moet niet perse Spanje zijn... nee ik ben echt niet kieskeurig... als het er maar groen en zonnig is ben ik al tevreden... geen dor zandstrand voor mij vol met blote witte madammen en dikbuikige meneren... een welige tuin met exotische planten en bloemen volstaat... op de achtergrond het zachte geruis van de zee met soms een glimp van dat zalig blauwe water is ook meegenomen... dit alles heb ik al eens in een reisbrochure gezien en dichterbij dan dat zal ik niet komen dus ik droom dan maar... ik vergat ook nog te zeggen dat ik rust wil hebben daar... alleen onschadelijke insekten mogen wat zoemen en kwinkelende vogeltjes worden ook toegelaten in mijn paradijs... verlang ik nu teveel?

Tot mijn grote spijt en die van mijn luttele lezers kan ik de laatste tijd niet veel plezants vertellen... het zit me echt niet mee... nu onze zoon zich uit de slag weet te trekken en geduldig de tijd afwacht tot hij weer kan gaan werken en min of meer de oude wordt... valt moeke regelmatig in panne... pas een hele week op mijn rug liggend het plafond moeten bestuderen... en dan zie je allerlei ongerechtigheden die je ooit eens zal moeten aanpakken... ooit... 't manneke heeft zich haast een lamme arm gesmeerd op die rug van me tot ik weer kon opkrabbelen... dat gebeurde en ik scharrelde heel voorzichtig in huis rond... maar de zon wenkte en 't manneke deed lustig mee en ik liet me woensdag verleiden tot een uitstapje naar de golf... het eerste partijtje na de winter en ik was "superbe" hahaha... alles lukte en net toen ik fier als een gieter manlief wilde uitlachen werd ik wreed gestraft met een scheut in die rug van me... die scheut werden scheuten en zwaar ontmoedigd reden we naar huis waar ik me weer maar eens op de zetel installeerde met als metgezel mijn elektrisch kussen... en waar ik me lag te verbijten want zondag moeten we gaan eten met onze jonge vrienden... dan maar de grote middelen : een lading Voltaren op die rug en een lading pijnstillers in de maag... en wonder boven wonder... het heeft geholpen... de volgende ochtend rolde ik kwiek uit bed... iets wat je niet letterlijk moet nemen want ik deed het heel voorzichtig... bang dat ik die verrekte rug zou wakker schudden... tot nu toe slaapt hij nog en ik probeer dat zo te houden tot zondag... wat daarna komt zien we wel verder.

En het leven gaat verder... zoon trekt aardig zijn plan... hij heeft er zich bij neergelegd dat zijn invaliditeit iets van lange adem zal zijn en past zich aan... mijn poetshulp gaat er nu wekelijks heen voor enkele uren om de boel te ordenen... de boodschappen doet hij zelf in zijn "pausmobiel"... de hond uitlaten ook... eten laat hij aan huis komen... en zo zijn vader en moeder niet meer overbelast en komen stilaan tot rust.

Mijn maagproblemen worden door de huisarts aangepakt... alleen maar stress was zijn oordeel... ik hoop nu maar dat hij gelijk heeft.

Het etentje met vrienden... reeds lang gepland en met vrees tegemoet gezien... verliep schitterend... aperootje en wijntje gingen er lekker in... de "sobere" maaltijd ook... geen noemenswaardige problemen gehad nadien... mens mens wat wil je nog meer... het was leuk... gezellig... goed gelachen... al onze vrienden kampen stuk voor stuk met hun eigen problemen maar die werden voorlopig opzij geschoven om alleen maar te genieten... batterij is opgeladen nu... zo erg opgeladen dat ik warempel plannen maakte om vandaag de koelkast(en) te ontdooien... ben er nog niet aantoe gekomen want zit hier nu te bloggen... straks misschien?

De uitgestelde uitstappen met de club bevestigd en betaald en dan maar hopen dat er weer geen roet in het eten wordt gegooid.

En ik zie hier met grote verbazing dat het alweer tijd voor de middagboterham is... allee vooruit... eerst gaan eten voor manlief "van zijn graat valt"... die man is gewoon aan het wegsmelten maar eten dat die kan... gisteren viel het de vrienden ook al op... wel een probleem want we kregen enkele uitnodigingen voor jubileumvieringen en zijn nette pakken hangen om hem heen als een overjarige vlag... en meneer wil geen nieuw pak kopen en als meneer niet wil is er geen lieve moederen aan... hoe gaan we dàt oplossen?

Gisteren tegen de avond kregen we bezoek... onze zoon die zijn nieuwe "motor" kwam uittesten... eigenlijk is het niet om te lachen maar toch... zoon die altijd neerbuigend sprak over "bomparijders" als hij het over voorzichtige motorrijders had... en zichzelf een "sportieve motorrijder" voelde... zit nu in een invaliden scooter en is al heel gelukkig dat hij het huis uitkan... dus de bel ging... 't manneke gromde... moeke strompelde naar beneden om open te doen... hond stormde naar boven recht naar de keuken om daar de niet bestaande kookluchtjes te gaan opsnuiven... zoon van zijn rugzak verlost en dan naar boven... ik achter zoon aan die met krukken en op één been boven wist te geraken... na zowat 2 uurtjes heb ik ze allebei de deur uitgewerkt want mijn "pijp was uit" en ik moest naar bed... aan de deur nog even een bang moment gehad want dat ding wilde toch niet starten zeker... na lang prutsen de oorzaak gevonden... een haperend contact... weer iets waar zoon zijn tanden gaat inzetten... hij doet niets liever dan knutselen... vroeger aan zijn motor... nu aan zijn scooter.

Niettegenstaande het gemor van echtgenoot omdat hij vond dat zoon beter zou thuisblijven ben ik blij en trots op hem omdat hij niet bij de pakken blijft neerzitten en het heft in eigen handen neemt... in plaats van zitten kniezen en zwelgen in zelfbeklag... trouwens het blijkt dat hij nog heel wat maanden als invalide door het leven zal moeten... zijn been was zo erg toegetakeld dat de botten verbrijzeld werden en voor die helemaal zullen geheeld zijn... dat gaat tijd vragen.

Hij is wel door beide verzekeringsmaatschappijen in zijn recht bevonden... hij had gewoon weer de pech op het verkeerde moment op de verkeerde plaats te zijn... iets waar hij al zijn hele leven mee te kampen heeft... als kleuter al... dan als tiener... later als volwassene... één geluk bij een ongeluk... het is een "werkongeval" aangezien het gebeurde tijdens zijn rit naar het werk en zijn loon blijft uitbetaald worden... TEL JE ZEGENINGEN... is mijn motto.

Die zoon van ons blijft ons verbazen... vandaag belde hij om mee te delen dat hij zich een invaliden-scooter wilde aanschaffen... hij is het nl. beu om voor elk wissewasje hulp te moeten vragen... iets wat ik tenvolle kan begrijpen... "en zou de papa me naar Lier willen rijden om zo'n 2de-hands ding te gaan bezichtigen"... ik weet al van tevoren wat de papa zijn reactie gaat zijn en ja het was weer van datte... "en wat gaat zo'n ding dan wel kosten" was zijn eerste vraag... "en waar gaat hij dat stallen"... tja het gaat niet om een paard dus "dat ding" kan gewoon voor de deur blijven staan... enige tijd later weer een telefoontje van zoonlief dat hem een scooter werd aangeboden door een van zijn geburen en wel aan een lagere prijs dan die van Lier... dus papa vrijgesteld van een tocht naar Lier en de scooter wordt voor zoon's deur afgezet... papa blij en ikke ook.

Wat zoon er ook bij zegde was dat die scooter voor ons was als hij hem niet meer nodig had... we kunnen dan misschien ruilen... hij onze auto en wij de scooter... toch een mooi vooruitzicht... ik zie me nu al door de buurt crossen met "dat ding"... iets waar ik enkele jaren terug nog hard heb mee gelachen komt dichterbij... de toekomst ziet er voor ons rooskleurig uit.

Niet zo rooskleurig is mijn rug... ik lig hier nu al 3 dagen plat met alleen enkele eet- en plasmomenten... ben mijn leesachterstand met rasse schreden aan het inhalen... als je van "schreden" kunt spreken... mijn maag speelt me ook al parten... daarom toch maar een afspraak gemaakt met onze huisarts want met geduld alleen gaat het niet goedkomen vrees ik.

Momenteel ben ik echt niet gelukkig met dat lijf van mij... wil er iemand ruilen... die krijgt er dan gratis een scooter bij.

Even een adempauze... zoon gisteren uit kliniek gehaald met pak en zak... dat is natuurlijk goed nieuws maar er zijn natuurlijk weer complicaties zoals gewoonlijk... zonder telefoon thuis zitten is niet echt simpel... er moet 2 x per dag een verpleegkundige komen om die wond grondig te reinigen en verzorgen... de gezinshulp moet verwittigd worden... een huisarts gezocht... etc. etc. dus heeft moeke haar smartphone te leen afgestaan zodat zoon zich kan behelpen... zoon belde zonet dat alles in orde gekomen is... een opluchting voor moeke die momenteel met de pootjes omhoog ligt (last van haar oude rugkwaal)... enfin we zijn nu toch even verlost van die dagelijkse tochten van en naar de dieren en de kliniek... tel je zegeningen moeke... hoe de genezing zal evolueren moeten we natuurlijk afwachten maar die wond is wel een kanjer... die loopt door tot halfweg zijn been en moet dagelijks 2 x een spoeling en een wiek hebben... griezel griezel.

Intussen genieten man en ik even van onze "tijdelijke" rust en kunnen we weer even voorzichtig plannetjes maken voor ons eigen leven... duimen maar... alhoewel... een van mijn duimen heeft ook al een krak (reuma) en moet ontzien worden... ik moet altijd kotsen als ik lees over "oud worden heeft ook zijn charme"... jawatte... charme... ammehoela... nog niets van gemerkt.

En we zijn weer enkele dagen verder maar nog bijlange niet thuis... St.Augustinus weigerde zoon ook op gevaar van besmetting van hun andere patiënten... tenminste dat was hun excuus... zoon was in alle staten... wist niet meer wat te doen en dan hebben wij gezegd dat hij willens of nillens dan maar naar het UZA moest gaan aankloppen... we reden hem naar Spoed met zijn valiesje en eisten dat ze hem zouden opnemen en opereren... dat is dan gebeurd maar eerst 4 dagen later... toen hij uit de operatiezaal kwam merkte hij dat zijn smartphone en geld uit de afgesloten safe gestolen was... in die smartphone zaten al zijn gegevens en contacten dus was het een hele klus vanuit het ziekenhuis alles te blokkeren... dat karweitje was voor mij... ik heb dan dochter gebeld om te helpen want zo'n crack ben ik nu ook weer niet en we hebben het klaargespeeld een gevaarlijke app onschadelijk te maken... toen ik enkele weken geleden hem vertelde dat ik alle telefoonnummers, adressen en wachtwoorden in een notaboek genoteerd heb voor noodgevallen lachte hij me uit : "ach moeke dat is verleden tijd" jawatte leve die verleden tijd dan... die gasten denken dat hen niets kan gebeuren maar je ziet wel... hij kan niemand meer bereiken want kent hun nummers niet.

Die zoon van ons is echt een pechvogel die precies het ongeluk aantrekt... wat we met hem al hebben meegemaakt kan een boek vullen... nu is het weer afwachten hoe zijn been zal herstellen... ik bekeek de foto's en dat is pure horror... van top tot teen vol metalen bouten... verticale en horizontale.

Eén licht in de duisternis... voor ons tenminste... is dat een vroeger buurmeisje... die nog altijd contact nam met ons... samen met haar vriend voorstelde om regelmatig de avonddienst van ons over te nemen... d.w.z. het eten van hond en kat klaar zetten en de hond uitlaten... wat ze nu al enkele keren deden... ook deze avond... dat geeft ons wat ademruimte want het werd wel wat teveel voor ons... en zoon kan nog weken in het ziekenhuis liggen naargelang de genezing.

Vandaag hadden we ook nog een begrafenis van de neef van 't manneke... veel is echt niet genoeg voor ons.

Voor vandaag stop ik ermee... ik ga maar weer vroeg slapen om morgen paraat te staan voor hond en kat... in de namiddag zoon bezoeken... en de avonddienst is voor het buurmeisje... die vinden het plezant om met die hond te ravotten en de hond vindt het zelfs nog leuker... die was deze voormiddag verrassend kalm... beetje uitgewaaid zeker.

Ja ik ben woedend... op al die onbenullen die met iemands gezondheid spelen... eerst hadden we het UZA waar zoon terecht kwam na zijn ongeval... geen kwaad over de chirurg die zijn been oplapte maar wel over de nazorg... die waren meer dan nalatig met alle gevolgen vandien... dan de verpleegkundigen die elke dag komen om de wonden te verzorgen en niet vroeger alarm sloegen... dan volgt zijn huisarts die gewoon zijn kat stuurde na een afspraak van vijf dagen voordien... zoon heeft dan maar een spoedarts geroepen... toen hij vertelde wat hem overkomen is vond ze het ook beneden alle peil... ze stuurde een rapport naar die huisarts... niet dat die daar zal van wakker liggen maar toch... de huisartsenpraktijk krijgt van mij ook een kwade mail... die spoedarts raadde aan zo vlug mogelijk naar de kliniek te trekken voor een grondige spoeling van die open wond voor het het bod aantast en dat deden we... aangezien hij niet meer wil horen van het UZA reden we naar het Middelheim waar ze gewoon weigerden de foute boel op te kuisen van het UZA... en daar zitten we nu... zoon kocht bij de apotheker een heel arsenaal spoelmiddelen en speciaal verband aan en gaat het nu zelf doen... een pijnlijke zaak maar het is een harde en  doorzetter... hij geeft het één week... is er geen beterschap dan moet hij toch naar de kliniek voor operatie... hij gaat nu proberen of eventueel St.Augustinus bereid zou zijn de klus te klaren.

Het zit me heel hoog dat men tegenwoordig overal zo onverantwoordelijk te werk gaat... je zou verwachten dat mensen die in de gezondheidszorg zitten dit doen omdat ze mensen willen helpen... maar nee... dezen die dit nog doen zijn op de vingers van één hand te tellen en als je er zo eentje ontmoet mag die best een dikke pluim krijgen.

Het spijt me dat ik geen beter en plezanter nieuws kan spuien... het is nu eenmaal zo... als dit achter de rug is krijgen jullie van mij een moppenrubriek hoor.

En nu ga ik een heel nijdige mail sturen naar die huisartsenpraktijk om hen te vertellen wat een oen een van hun dokters is... gelukkig niet die van ons want dat is een schatje.

Doemme doemme toch... ik zou voor de verandering nog eens goed nieuws willen horen... vandaag was het weer van datte... zoon die aanhoudend belde voor ditjes en datjes... dat de dokter moest komen vandaag... zijn eigen huisarts die hij al had besproken maandag... en dat hij zonder contanten zat en of moeke even wilde helpen... en dat nadat we al naar zijn huis hadden moeten rijden om een brief voor het CM op te halen en te posten... daarna om te zeggen dat die dokter nog altijd niet was gekomen... ik raadde hem aan naar de huisartsenpraktijk te bellen om te checken en die zegden dat hij wel degelijk op de lijst stond voor een bezoek... dus wachten maar... zijn onderbeen is lelijk ontstoken... er zit al een gat van ca. 1 cm in en dat wordt groter... het zit al tot op het been dus er moet dringend advies van de dokter... om halftien belde zoon dat meneer doktoor niet was komen opdagen zodat hij nu verplicht is een dokter van wacht te laten komen en dat in het weekend... kassa kassa... zoon was razend en moeke eveneens... ik vind het echt beneden alle peil om een patient zo te behandelen en die dokter verloor zonet een klant... ik heb ook net een mail opgesteld... een hele kwaaie... en die verstuur ik maandag... o en ik vergat nog te zeggen dat we naar de Makro reden om te tanken en dat natuurlijk die ene pomp die we uitkozen er de brui aan gaf... van een pechdag gesproken... ik ga nu beddewaarts toe voor wat hoognodige rust.

We zijn nu enkele dagen verder... dagen van stress... zoon nog altijd koorts + diaree + misselijk + hoest... allee het kon weer niet op... dan kreeg 't manneke maagpijn en een blafhoest en koerste ijlings naar de dokter... hij heeft nu een siroopke tegen de hoest en neemt dat trouw in... hoest of niet... OK als hij maar gelukkig is... de dokter die zoon's huisarts moest vervangen kwam de draadjes uithalen en constateerde dat alles pico bello was... jawadde... de verpleger die dagelijks komt merkte dat ze de helft vergeten was en de wonde ontstoken is... en dat noemt zich "dokter"... hij heeft dagelijks een gezinshulp voor 2 uren en dat is een geruststelling voor ons... tijdens het weekend komt ze niet dus zo dadelijk zijn wij weer van corvee... nog geen rust voor ons oudjes... ik ga elke keer in angst en vreze naar zoon toe... bang om wat ik ga vinden... hij belt me ook om te haverklap om zijn leed te luchten... tja wie anders dan moeke biedt een luisterend oor... maar dat moeke zit naderhand op haar nagels te bijten (niet echt want die nagels brokkelen al vanzelf af) en maakt zich zorgen.

Gisteren kwam man foeterend binnen na een uitstapje om een oude vriendin te gaan bezoeken in het home... een parkeerboete... de zoveelste boete... ik knauw nog wat meer op mijn vingers als die man de deur uitgaat... heeft hij zijn sleutels/portemonnee/autosleutels/IDkaart etc. nog wel bij of wat is hij alweer verloren... die autosleutels zijn niet te vinden dus gebruikt hij het reserve exemplaar en als hij dat ook weer verliest zijn we de klos.

Allee voor vandaag genoeg geklaagd... ik kijk naar buiten en zie de zon... onze bosduiven hebben lentekriebels denk ik want ik zie de mannekes ijverig achter de vrouwkes aanhippen wat die vrouwkes blijkbaar nog wat te vroeg vinden... onze reisduif (een hollands exemplaar) heeft de winter tot hiertoe goed doorstaan en zit van zijn oren te maken op ons dak... het is een doordouwer... als hij eten wil roept hij zolang tot er aan zijn wensen voldaan wordt en geeft niet op... de meesjes en het roodborstje laten zich niet bedotten door die zon en weten dat de winter nog lang niet voorbij is dus komen ze elke dag de granen verorberen die 't manneke op de voederplank strooit... en ik... ik ga die boete nu betalen en me klaarmaken voor de tocht naar zoon.

En PAF daar ging mijn rustige zondag... ik had me net lekker in de zetel genesteld voor een tukje toen zoon belde... een heel droevig stemmeke : "moeke ik ben ziek"... en LAP daar ging mijn gemoedsrust... ik sprong recht... ging appelsientjes met citroen uitpersen... scharrelde aspirine en koortsthermometer bijeen en we vertrokken vierklauwens... zoon lag in zijn relax/bed te baden in het zweet... de kattenbak lag te pronken met drollekes... de keuken een puinhoop... dus moeke stroopte nog maar eens haar mouwen op en begon te redderen... zoon droge T-shirt aan... kattenbak verzorgen... hond knuffelen... koorts opnemen : 38,5... nog een extra deken uit de kast halen waarbij ik de kat moest trotseren die er pal voor zat en al boze ogen en een hoge rug trok... toen belde die lieve jongen die met de hond wilde gaan wandelen aan... even de hond buiten gezet... hij en zijn vriendin kwamen binnen en gingen zitten... toen mocht "het beest" binnen... wat zou hij doen bij die twee wildvreemde mensen... "het beest" stormde binnen recht op die twee af en begon direct met de vriendin te knuffelen alsof hij haar al jaren kende... zucht van opluchting... het stel nam hem mee en bleef bijna 2 uren weg... iederen blij... zoon viel in slaap... man keek naar sport... ik dommelde ook bijna weg... toen ze terugkwamen was de hond... in plaats van uitgeput... nog actiever dan anders... maar ja... zoon was blij dat zijn troeteldier weer eens had kunnen wandelen.

Zoals ik al vertelde verbleef zoon 10 dagen in het ziekenhuis en kwam gisteren naar huis... een hele verhuis om plaats te maken voor rolstoel maar ja dat is gelukt... het eerste wat hij deed nadat we zijn hond even hadden buiten gezet was naar zijn kat rijden om haar te knuffelen... jawadde... de kat die al die tijd lijdzaam mij had gadegeslagen wanneer ik haar eten en drinken bracht en haar kattenbak proper maakte...had zich op het bed verstopt onder haar mandje en bewoog niet... wat hij ook lief deed bibi bleef waar ze was... even later ging ik kijken en ze zat op de vloer achter het bed... ik riep zoon en die kwam aangestrompeld op zijn krukken op 1 been... kat staarde hem aan met ogen die vuur spuwden... madam was kwaad... dacht zeker dat baasje lekker op vakantie was gegaan en dat zonder haar... wat een tegenstelling met de hond... toen zoon weer veilig in zijn relax lag lieten we de hond binnen en die werd gek van blijdschap... sprong met zijn 40+ kilos boven op het baasje zodat 't manneke en ik allebei onze ogen dichtknepen van schrik... wij hebben dan nog enkele uren daar wat geredderd zodat zoon ietwat zijn plan kan trekken en zijn dan weer afgepeigerd naar huis gereden... straks weer daarheen met wat boodschappen... jaja... we zijn er nog niet door maar het heen en weer gedoe is nu toch wat minder... en wat meer is ik heb deze ochtend zalig tot half acht in mijn bed kunnen liggen kronkelen van "de deugd" zoals wij hier zeggen.

Zelfs in de donkerste dagen ziet men soms een lichtpuntje... zoals ik al vertelde hadden zoon en dochter ruzie tot groot verdriet van 't manneke en ik... nu zoon in de kliniek ligt is zijn zus hem gaan bezoeken en alles is peis en vree... voor hoe lang het zal duren is af te wachten maar intussen zijn pa en moe heel blij met die "tijdelijke" vrede... spijtig dat er alleen een accident moest gebeuren om de familie weer bijeen te brengen.

Dit was lichtpuntje 1... een tweede is dat een vriend van dochter bereid is met de hond te gaan wandelen zodat dat beest zijn overtollige energie eens kwijt kan... zoon zal er niet toe in staat zijn voor zeker ettelijke weken... intussen blijven man en ik de boel draaiende houden tot zoon uit de kliniek kan... hij is vandaag al naar het winkeltje van het hospitaal gereden in een rolstoel en genoot ervan eens uit die kamer en dat bed te zijn... tja het is nooit een stilzitter geweest net zoals zijn hond.

Een ietwat opgeluchte moeke gaat nu slapen want morgen is het weer vroeg dag... vandaag waren we al om halfacht ter plaatse en er was weer op het bed geplast... denkelijk door de hond... dus nog maar vroeger vertrekken?

Gisteren zoon gaan bezoeken in de kliniek... kreeg weer de volle lading omdat ik iets had gedaan dat niet naar zijn zin was... ik dus ziedend en ook triest weg met het vaste voornemen zoon niet meer op te zoeken... bij hem thuis had poes op zijn bed geplast dus alles meegenomen naar mijn huis voor de was... de hond had op de bank geplast en bank een sopje gegeven... dit alles met woede en verdriet in mijn hart... vandaag geen illegale pisjes gevonden maar hond had wel een afwasvod te pakken gekregen en in snippers verscheurd... die beesten weten het ook al niet meer.

Na kattenbak en tuinkakjes... zeg maar "kak" want bij die hond komt er meer uit dan erin gaat... man gaat wel met hem de tuin in om te voetballen maar als er een hoop ligt roept hij mij... ik ben dus hier "madam kaka"... te hebben opgeruimd wij naar huis... telefoon van zoon met excuses voor zijn gedrag en wat doe je dan als moeder zijnde... beloven dat je hem terug komt bezoeken maar niet na hem eerst de mantel te hebben uitgeveegd... ik begrijp wel dat hij in de zorgen zit maar het op ons uitwerken pik ik niet.

Dus deze namiddag weer de toer van Vlaanderen... kliniek... huis zoon... ons huis... hapje eten en naar bed... wie dacht ook alweer dat eens de kinderen het huis uitwaren je van die zorg afwas?

.

Ik voel me echt niet happy... mijn droom : op vakantie helemaal alleen op een rustig plekje... waarom... omdat ik mijn familie beu ben... grote woorden ja maar gemeend... vandaag toch... waarom moeten vader en zoon hun frustraties altijd op mij uitwerken... tja het zijn allebei steenbokken en dat zegt genoeg zeker... met mijn excuses aan de zachtaardige steenbokken als die er zijn tenminste... na een hele dag over en weer gependel krijg ik van zoon naar mijn voeten omdat ik per abuis de hond kattenbrokken gaf... owee... een dank voor wat ik wèl goed deed was er niet bij... wij terug naar zijn huis om die brokken te geven... de goede ditmaal... daar kreeg man het op zijn heupen voor een kleinigheid en LAP ik weer de pineut... ik ben het kotsbeu en trek naar mijn bed.

Net nu ik weer uit mijn putteke gekropen ben weer brute pech... kreeg net telefoon van kliniek... zoon ongeluk met moto op weg naar zijn werk... bovenbeen gebroken... moto perte totale... dus de volgende dagen kunnen wij gaan pendelen tussen zijn huis om de beestjes te gaan uitlaten en voederen en de kliniek... ik was juist aan 't genieten van de rust na een hele week hard werk... de nieuwsbrieven voor de club waren de deur uit... toen dat telefoontje kwam... 't manneke is in alle staten en dat schept ook niet bepaald rust in huis... ik moest het even kwijt en dan ga ik proberen te slapen want het worden drukke dagen... zoiets brengt de tijd weer terug toen zoon in zijn tienerjaren zat en ik de daver kreeg van elke ziekenwagen die in mijn buurt kwam... ik die dacht dat die tijd voorbij was... nee dus.

Voor de enkelingen die dachten dat ik het land uit was... nee ik ben er nog maar had gewoon geen zin in een babbel... de laatste dagen zijn man en ik een tocht begonnen langs rusthuizen en zorgflats om te kijken waar we eventueel onze draai zouden kunnen vinden... en het is moeilijk... eentje springt eruit als heel gezellig met grote prachtige tuin er rond maar dat flatje is piepklein... geen bergruimte... en dan ook nog duur... amaai... het pensioen zal drastisch omhoog moeten om dat te kunnen betalen... een dagdroom zeker... iedereen weet dat er ooit een ogenblik komt dat je het alleen niet meer kunt redden maar afscheid moeten nemen van al je geliefde spullen is een pijnlijk proces... ik ben dan ook niet van plan me vlug gewonnen te geven en zo lang mogelijk in mijn eigen vertrouwde omgeving te blijven wonen.

In een van die rusthuizen liepen we op een oud collega die zijn moeder daar kwam bezoeken... een uitbundige man die me overstelpte met complimentjes... je weet wel het soort van : "verdorie wat zie jij er NOG goed uit" altijd plezant om te horen alleen dat NOG is er teveel aan... enfin na een leuke babbel en een afscheidskus wandelde ik op wolkjes buiten... ach oud of niet ijdel ben en blijf ik.

Vandaag komen de kinderen eten dus het is uitgebreid koken... morgen heel vroeg komt de loodgieter een nieuwe kraan steken aan de gootsteen want dat ding is gewoon versleten... en als ik nog wat fut over heb begin ik aan de club nieuwsbrief want die ligt hier vol ongeduld te wachten op verzending... dus het was een drukke week en de volgende wordt al niet beter... weer een afspraak voor de volgende zorgflat/rusthuis... we laten ons overal inschrijven... je weet maar nooit wat de toekomst ons zal brengen.

En nu ga ik nog heel eventjes in mijn potten roeren... tot de volgende!

Wat me bezielt weet ik niet maar... ik heb de laatste tijd gewoon geen puf... voel me als een leeggelopen ballon... tenminste als zo'n ballon zou kunnen voelen... ik moet me telkens uit mijn zetel hijsen om de een of andere klus te gaan klaren... de zon schijnt en toch heb ik geen zin om buiten te gaan... alleen als het niet anders kan.

Na hard aandringen kreeg man het voor elkaar dat ik mee ging om een van zijn vriendinnen te gaan bezoeken in haar nieuwe tehuis... een nieuw gebouwd verzorgingstehuis in super de luxe stijl... kamers zoals in een hotel... eetzaal met ronde tafels voor elk 4 personen en met witte tafellakens gedekt... ik heb een afspraak gemaakt voor volgende week voor een rondleiding... als het dan toch moet... ooit... opteren we voor stijl... maar toch... vergeleken met andere tehuizen is het er pure luxe maar het idee van de rest van je dagen te moeten doorbrengen in een onpersoonlijke hotelkamer trekt me ook niet aan... die kamers zijn volledig ingericht en hebben geen plaats over voor persoonlijke spullen... en dan de prijs voor een verblijf daar... we zullen maar best heel zuinig gaan leven om ons spaarboekje te spekken voor later.

Dat bezoekje was zowat het spannendste wat ik deze week beleefd heb... dus je merkt wel dat ik niets te vertellen heb... volgende week ga ik mezelf eens opkrikken voor ik een hekel aan mezelf krijg... by the way... die navel van mij heeft ook haar beste dagen gehad sinds de chirurg verleden jaar tijdens die galblaas operatie er een buis heeft doorgeramd... spiegels vermijd ik liever... ik word er triest van en die navel heeft me niet echt weten op te fleuren.

Zonet een film gekeken... iets dat in de toekomst speelt en ook dàt stemde me niet blijer... armoede... ziekte... een blik in de toekomst... niets om naar uit te kijken dus... en als kers op de taart hoor ik niets anders dan berichten over TRUMP en zijn duur opgetut model... het leven is soms wreed!

Na enkele dagen naar mijn navel staren... ik kan het niemand aanraden want het is stomvervelend... heb ik besloten mijn leven niet te laten verpesten door iemand die duidelijk ook niet goed in zijn vel zit en er niet mee kan omgaan... dus hier ben ik dan... wat er gebeurd is zal nog gebeuren want het is al jaren zo dus zand erover en verder leven en bloggen... ik kreeg enkele aanmoedigende berichtjes van medebloggers en dat doet goed... bedankt mannekes!

Wat was het programma ten huize van... tja het leven kabbelt verder en je doet wat je moet... maandag poetsen samen met  mijn Poolse hulp... na de middag zou de pedicure komen en toen ik mijn voetbad wilde nemen kwam ik tot de ontdekking dat de geiser dood was... na zowat mijn vingers tot op het bot te hebben gekneusd om dat ding terug aan de praat te krijgen gaf ik het maar op en nam een koud voetbad... brrrr... ook niet echt aan te raden... tot zover die dag.

Dinsdag voer aangesleurd want zoals ik al zei hierboven... het leven gaat verder en er moet brandstof ingenomen worden om de boel aan de gang te houden... loodgieter gebeld om naar geiser te kijken want ik had me weer bijna een zere arm op dat ding gebeukt en het lukte me niet... we hadden die dag vergadering van de club ten huize van... ik moest dringend mijn haar wassen en dat in de keuken waar de kraan eigenlijk te laag zit zodat ik bijna verdronk in het sopje... het was behelpen... ook niet aan te raden!

Woensdag een welverdiende rustdag gehouden... die brave beste loodgieter had de geiser gefikst zodat dàt probleem ook alweer van de baan was.

Donderdag bezoek aan het Plantin Museum... iets dat een ontspannend uitje zou moeten worden werd nog maar eens een stresstoestand te danken aan... raad eens... jaja meneer... die wilde perse met de auto tot aan de halte van de tram rijden... we vonden een plaatsje... parkeerden... en na zo'n 5 minuten wachten had hij zijn twijfels of hij daar wel mocht parkeren... ordonneerde me daar te wachten terwijl hij de auto ging verplaatsen... dus ik wachtte en wachtte... de tijd verstreek en ik begon nerveus te worden want heb er een hekel aan ergens te laat te komen... we zouden tram 7 nemen en ik... gewend om te steunen op zijn oriëntatievermogen want dat van mij hebben ze vergeten in te planten... dacht niet na tot we op tram 7 zaten... mijn eurocent begon te zakken en toen ik opmerkte dat die tram eigenlijk niet in de buurt van het museum kwam en we al laat waren kreeg ik te horen dat het mijn schuld was... en LAP... bijna heb ik mijn tong eraf gebeten om geen scene te schoppen op een overvolle tram... we zijn onderweg afgestapt en op een drafje net op tijd aangekomen... bezweet en buiten adem... zeer ontspannend zo'n uitstapje... ik begin stilaan schrik te krijgen voor de volgende want dit wordt onderhand een gewoonte... man die vroeger met zijn ogen dicht overal zijn weg wist te vinden begint te wankelen en ik mag dan niks zeggen of hij vliegt op als een raket.

Vrijdag weer moeten bekomen van de donderdag en wat klussjes in huis gedaan.

Zaterdag zoon met hond opgevangen en gevoederd.

Vandaag wat rondgelummeld en me gestaald tegen de volgende uitbarsting want die komt er geheid... ik heb me voorgenomen cool te blijven en me met een poker face terug te trekken... maar of dàt gaat lukken weet ik nog niet.