Proper

Niet alles loopt elke dag van een leien dakje... vandaag leek het meer op een afdaling van een geribbeld dak... ik moest naar de ziekenkas met enkele onbegrijpelijke facturen vol codenummers maar geen enkele deftige uitleg... omdat ik wel bereid ben om te betalen maar wel wil weten waarvoor toog ik op weg... dacht van even alleen te gaan maar nee 't manneke wilde perse mee en dat betekent zwoegen... hij wil namelijk nooit de gerechte wegen bewandelen maar wel oversteken 20 meter naast een zebrapad... rood verkeerslicht wordt door hem genegeerd... dus dat wordt een tocht met hindernissen want ik voel er niets voor alle verkeerswetten te overtreden en protesteer dan ook... maar man sleurt me ongenadig mee... aangekomen waren er nog 4 wachtenden voor ons... mensen die allen hun levensverhaal zaten te vertellen denk ik... thuisgekomen wilde ik die facturen gaan betalen... home banking... en alhoewel ik gisteren nog trots aan vrienden had verklaard dat dit voor mij geen probleem was had ik ditmaal prijs... mijn schuld of die van de PC... het lukte me niet... dan maar afgesloten en mijn haar gaan wassen want de kapster zou komen... net op tijd want ze was er vroeger dan voorzien... ik zit nu kortgetrimd hier mijn leed te verkondigen... na weer enkele mislukkingen toch eindelijk de bankverrichtingen kunnen fiksen zodat ik de deurwaarder niet moet vrezen... nu nog even een avondmaaltijd in elkaar knutselen en de dag zit er weeral op.

Gisteren weer vrienden op bezoek gehad voor koffie en een babbel... het doet me goed te kunnen praten met verstandige mensen want de communicatie ten huize van Myette staat op een laag peil tegenwoordig... als je alles 100 x moet uitleggen zonder dat de andere het snapt doe je op den duur de moeite niet meer en wordt het heel stil in huis... maar ja een mens is flexibel en past zich aan.

Hallo iedereen... de voorbije week was het warm en druk zodat ik niet aan bloggen toekwam... momenteel is mijn poetshulp het terras en de hoftrap aan 't schrobben... ja na een hele winter is dat wel eens nodig... ik heb mijn deel van het werk achter de kiezen en zit hier om jullie aangenaam bezig te houden... hmhm... wat bracht die week ... een bezoek aan de dokter voor controle van de ogen en ik heb geen prik nodig nu... in oktober terug op controle... dat was effe een meevallertje... donderdag met 't manneke een bezoekje gebracht aan de apekes van onze Zoo... de apekes waren er wel en zaten druk te smikkelen maar niet veel andere dieren gezien... wel het soort dat "mens" wordt genoemd en die liepen er in alle maten en gewichten... op het terras van de Flamingo iets gaan snoepen en dan naar huis... toen we net thuis waren en in de tuin zaten te bekomen van de warmte belden vrienden ons op... ze wilden op bezoek komen... dus wij in allerijl extra stoelen... drankjes en koekjes aangesleept en nog een hele gezellige namiddag gehad... vrijdag met de zoon op supermarkt uitstap zodat we het weer een weekje kunnen uitzingen... nadien spullen bij de zoon gaan afgeven en door de hond bestormd... dat beest was zo blij de "bomma" te zien dat hij mij bijna opvrat van liefde... maandag de pedicure met mijn voeten laten spelen en die zijn nu in frisse zomerkleuren uitgedost... zaterdag naar traditie zoon met hond gevoederd... woensdag en zondag uitgerust van de doorstane emoties... momenteel is 't manneke de voortuin aan 't afspuiten en ik hou mijn hart vast voor het resultaat... die man poetst zoals naar zijn aard en dat betekent : met gekke sprongen... maar wat doe je dan... hij wil helpen en zoals bij een kleuter doe je dan maar alsof je blij bent... ik ben nu mijn face al in een blijde plooi aan 't trekken in de hoop dat vol te houden als ik zijn werk ga aanschouwen?

Vorige week had ik die "oortjes" laten aanpassen... tja ik merkte amper verschil of ik ze nu in of uit had... waarom dan met die dingen rondzeulen... dus die lieve juffrouw in de winkel zette ze scherper en ik naar huis... al op de bus merkte ik het verschil... hoge tonen snerpten door mijn hersens... kuchen of zuchten was een belevenis... "U zult dat vlug gewoon worden" zei de juffrouw... jawadde... mijn eigen stem klonk als de heks in "sneeuwwitje"... na 1 dag proberen was ik het beu en vroeg om een afspraak vandaag nog... dus ik met 't manneke terug... ze zette het volume zachter en zachter en nog was het een verschrikking... toen heb ik de hele boel maar terug gegeven en zal voortaan door het leven gaan met mijn eigen blote oren... met 't manneke iets gaan eten voor we naar huis gingen... daarna wat in de tuin geklust en de dag was weeral om.

Morgen naar de ogendokter op controle... ik hoop dat er weer niet moet geprikt worden... ik krijg het zware gevoel dat mijn uitstapjes tegenwoordig alleen nog geschieden om allerlei lichaamsdelen te laten keuren en eventueel bij te werken... ik denk soms met heimwee terug aan de tijd dat die onderdelen hun werk deden zonder tussenkomst van meneer doktoor en ik op stap ging louter voor mijn eigen plezier... maar ja nu is het plezier voor de betreffende dokters die hun huis kunnen afbetalen door mensen zoals ik.

Vandaag heeft 't manneke de gazon gemaaid... dit nadat ik hem eerst moest uitleggen welk apparaat hij moest gebruiken... zoch zielig om te zien hoe de gewoonste zaken voor hem een probleem zijn... hij stond te huilen omdat hij niet wist hoe te beginnen... toen ik hem hielp met starten ging het weer goed... het voelt net alsof je met een kleuter zit die wil helpen en je moet hem laten doen maar toch in het oog houden uit vrees dat hij zich zal verwonden... ik weet soms niet wat het ergste is... lichamelijk ziek en gezond van geest of andersom.

Gelukkig hebben we vrienden die me regelmatig bellen... dat maakt ook veel goed... daarstraks nog met een clubvriend een lang gesprek gehad.

Wat is genieten... dat kan men op verscheidene manieren... het moet niet altijd pure luxe zijn... zaterdag bvb kregen we bezoek van ons vroeger buurmeisje met haar vriend... die twee hebben ons namelijk geadopteerd als hun opa en oma... ze waren voor twee maanden op reis naar Nieuw Zeeland en kwamen kijken of we nog leefden... koffie met een koekje en een babbel en het was gezellig... ze willen ook met ons naar de golf en komen dan met de auto ons oppikken... is dat niet lief... 's avonds kwamen zoon met hond ons gewoontegetrouw overrompelen... ik kook dan extra veel zodat zoon zich kan laven aan moeders kookpot alhoewel het merendeel in de maag van hond verdwijnt... de volgende dag weer prachtig lenteweer en ik ben met mijn boek in de tuin gaan zitten... in de schaduw want de zon was me al te fel... van lezen is niet veel in huis gekomen omdat er hoog in een boom een merel zat van zijn oren te maken... een overlevende van de epidemie vorig jaar... een moedig kereltje die niet van ophouden wist... ik denk dat het zijn lokroep was maar of hij aan een vrouwtje zal raken betwijfel ik... ik denk niet dat er nog veel andere overlevenden zijn... intussen heb ik zitten genieten van zijn zang... ach een kinder- en ook een oma-hand is rapgevuld... vandaag is niet zo'n vette dag... poetshulp geeft de keuken haar jaarlijkse afwasbeurt... de lucht is overtrokken en nodigt me niet echt uit om buiten te gaan zitten... ook de merel zit in een dipje denk ik want heb nog niets gehoord... ach op vrijersvoeten gaan is een vermoeiende bezigheid... ik herinner me nog heel vaag hoe het was.

Poetshulp heeft haar keus gemaakt tussen de spullen die weg moeten en straks gaat 't manneke de rest naar de kringloop brengen... weer meer ademruimte... maar ik heb nog niet gedaan... er zijn nog plenty kasten die moeten nagezien worden... dat is voor de volgende regendag.

Ik lees hier net dat Ani zich ongerust maakt omdat il al enkele dagen niet blogde... niets aan de hand hoor... ik heb het alleen druk gehad met kasten uitruimen om overbodige spullen te liquideren en ook om 't manneke achterna te lopen want die vergeet alles zodat ik voor twee moet denken en dat is best vermoeiend... zo dadelijk ga ik met zoon naar de supermarkt om voer aan te kopen voor de hele week... manlief eet tegenwoordig als de spreekwoordelijke wolf en niettegenstaande dat valt hij steeds maar af... er blijft echt niets aan hem plakken... met mij gaat het prima... loop al de hele week met die hoorapparaatjes in en of ze nu in of uit zijn... ik merk geen verschil... volgende week moet ik op controle... ben benieuwd wat ze hierop gaan zeggen.

Eigenlijk heb ik verder niets te vertellen... ja dat de zon schijnt... dat onze Pol terug in de tuin rondbaggert... dat ik nog vele kasten en laden op te ruimen heb...  grappig is wel dat die lege plekken in mijn kasten en laden me geweldig storen en ik ze terug wil vullen... een mens is toch een raar wezen... nooit tevreden.

Ik moet me nu gaan omkleden om met zoon op stap te gaan... tot later!

Die drie aapjes die "horen, zien en zwijgen" uitbeelden menen het goed maar owee in de praktijk is het soms moeilijk hun voorbeeld te volgen... "zien" dat gaat nog met behulp van een leesbrilleke..." zwijgen" heb ik nog niet helemaal onder de knie maar ik doe mijn best... op "horen" kwam er ook sleet en de dokter raadde me een hoorapparaat aan... als meneer doktoor iets zegt moet je luisteren d.w.z. gehoorzamen dus ik heb nu vanaf gisteren een hoorapparaat oftewel twee want ik heb twee oren... ik stapte de winkel uit met die dingen in mijn oren met hooggespannen verwachtingen... ach ik zal het nooit afleren... iemand schreef hier dat er "een hele nieuwe wereld voor me zou open gaan" en ik... onnozel kieken... zag vol verwachting uit naar die nieuwe ereld omdat ik de oude wel wat beu was... ja noppes dus... het verkeerslawaai klonk niet luider dan anders en stonk even erg... op de bus probeerde ik de gesprekken van mijn medereisigers af te luisteren maar dat lukte niet... thuis mompelde 't manneke nog even erg als voordien... toen we voor de TV zaten deed ik even die dingen uit om het verschil te testen en merkte er niet veel van... aangezien ik twee maanden proeftijd heb en de dokter beloofde ze te dragen zal ik braafkes die dingen in mijn oren proppen maar... ik wacht nu nog op verdere uitdagingen zoals de telefoon- en deurbel... als dat ook zero resultaat geeft ga ik die spullen terug naar de winkel brengen en ga verder met mijn eigen half versleten oren... tot daar experiment "horen"... die aapkes zullen nog even moeten wachten.

De auto is hersteld door zoon en hij heeft dat prima gedaan... al het geduld en de zorg die we in hem hebben gestoken tijdens zijn pubertijd betaalt hij meervoudig terug... tijdens mijn tocht naar de winkel gisteren is man toch weer naar de kringloop gereden... behouden terug gekeerd... aangezien de man onberekenbaar is spurtte ik direct naar de garage om te kijken wat er allemaal weg was... gelukkig alleen de dozen met de klaargezette spullen... ik geef het op hem aan het verstand te brengen dat het onverantwoordelijk is van hem... hij vindt dat hij prima in orde... wat doe je dan... laten begaan en hopen op het beste... die zieke nacht was gelukkig eenmalig... hij had die avond een opgewarmde prak gegeten die blijkbaar niet geheel kosher was... ik had een andere prak en merkte het dus niet... ook niets geroken toen ik het opwarmde... blijkbaar zit er ook sleet op mijn reukorgaan... ik ga nu alvast sparen voor nieuwe onderdelen want de oude laten me in de steek.

Op de vraag van Ani is het antwoord : man is 90 geworden in januari.

Wie er klaagt over verveling mag eens enkele dagen met t manneke optrekken... zoals ik al vroeger zegde is hij niet te schatten... maandag was ik ijverig mijn poetshulp aan 't helpen en dacht dat hij veilig aan 't rommelen was in de garage... ja dat ook... maar wat ik niet wist is dat meneer er met de auto vandoor was geritst om wat spullen naar de container te brengen... poetsmadam was net weg en toen ik hem wilde roepen voor de middagboterham belde hij aan... was natuurlijk weer de sleutel vergeten... hij kwam al huilend als een klein kind binnen... was tegen een paaltje gereden... auto links voor ingedeukt net onder de koplamp... gelukkig... dat huilen was niet te stoppen tot ik zoon belde om hulp... die kwam direct... bekeek de schade en begon aan de reparatie... man stopte met huilen en deed alsof er niets gebeurd was... ik ben bang dat ik op mijn gezegende leeftijd er nog een baby heb bijgekregen... wat een zegen dat we die zoon hebben... een "crème van een jongen"... de volgende dag met zoon naar de supermarkt gereden voor verse import... zoon vroeg of vader mee wilde en vader wilde wel... maar zoon wil rijden op zijn manier en vader wil zoon dan dirigeren wat zoon niet pikt... ik denk dat de volgende winkeltocht zonder pa zal gebeuren... ik was net aan 't bekomen van de doorgestane emoties en ging naar bed toen 't manneke met een bonk kwam binnenwaggelen... half uit- en half aangekleed..; hij liet zich op bed vallen met luid gekreun... ikke bed uit natuurlijk en zag hem daar liggen te kokhalzen... enfin... bed en kleren onder de kots... toen we naar de badkamer strompelden begon de onderkant van man ook te lopen... midden in de nacht man totaal uitgekleed en gewassen... bed verschoont... ik had ook een veeg uit de pan gekregen dus dat ging in één moeite door... toen ik dacht dat alles wat erin was gegaan er weer uit was gekomen stopte ik hem terug in bed... deze ochtend kon ik terug het bed verschonen... blijkbaar was er toch nog iets achter gebleven en hij had het niet gemerkt in zijn slaap... weer man gewassen en propere kleren gegeven... aan het ontbijt vroeg ik hem hoe hij zich voelde... blijkt dat hij zijn nachtelijk avontuur totaal vergeten is en zich kiplekker voelde... hij wel!

Mensen denken dat ze eenzaam zijn als ze alleen zijn maar dat is niet altijd waar... je kan je ook heel eenzaam voelen met je partner... degenen die al lang mijn logjes lezen weten dat ik niet bepaald gezegend werd met een attente echtgenoot... met attent bedoel ik dan iemand die echt luistert als je hem iets vertelt... die van mij deed dat nooit dus op dat gebied ben ik niet verwend... maar de toestand is nu nog een graadje erger geworden... ook de dagdagelijkse zaken blijken vaak niett meer door te dringen zodat ik nooit weet wat hij wèl of niet heeft verstaan... best wel vermoeiend hoor... zo had ik in mijn opruimwoede 3 grote kartonnen dozen gevuld met allerlei zaken die we nooit of niet meer zullen gebruiken... die dozen had ik in de garage gezet en gezegd... meermaals... dat ik die wilde geven aan een vriendin die jaarlijks een rommelmarkt houdt... eergisteren zette hij de auto buiten en reed weg niettegenstaande mijn protesten... want hij is onvoorspelbaar... na zowat 1 uur belde hij aan... had sleutel vergeten... kwam triomfantelijk grijnzend binnen en... toen ik hem vroeg waar hij geweest was zegde hij "de kringloopwinkel"... je raadt het al... mijn zorgvuldig ingepakte dozen waren verdwenen... zijn verweer : dat had je moeten zeggen... en dat is nog maar een voorproefje van wat me misschien nog te wachten staat... een volwassen man kan je niet vastbinden en ik kan ook niet alles op slot doen... neem me niet kwalijk beste mensen maar mijn gevoel voor humor laat me soms in de steek de laatste tijd... ik voel me nu eenzamer dan ooit... vroeger kon ik gemakkelijk de deur uit maar ook dàt is een probleem geworden... ofwel wil hij mee en moet ik een dwarse man mee sleuren ofwel voel ik me niet gerust over wat hij gaat uitspoken zo alleen in huis... de eenvoudigste zaken zijn voor hem een chinese puzzel geworden zoals de microgolfoven aanzetten... 1 knopje indrukken is een probleem... dan staat hij naar dat ding te staren alsof het een voorhistorisch monster is tot ik het doe... eten doet hij plots met vork en mes andersom en zit dan te sukkelen... ik weet wel dat hij daar geen schuld aan heeft maar ik krijg het gevoel dat ik ook binnenkort gekke dingen ga doen... mijn vrienden zullen zeggen : tja dat deed je vroeger ook al... en dan hebben ze gelijk ook.

Toen ik jong was had ik het nooit voor mogelijk gehouden maar ik word hard... waarom... afscheid nemen was voor mij een ware marteling... afscheid van iemand of iets gewoon ondenkbaar... ik heb ooit eens heel rumoerig zitten huilen op een begrafenis voor een priester die ik één keer had gesproken tijdens een dineetje... ik schaam me nu nog... de omstaanders in de kerk bekeken mij bedenkelijk met het duistere vermoeden dat ik en die priester een meer dan oppervlakkige relatie hadden... iets weggooien was rampzalig dus deed ik het niet... het resultaat slaat me nu om de oren... ik ben schoon schip aan 't maken met alle rommel weg te gooien die al jaren ligt weg te kwijnen in de kasten... wat ik allemaal gevonden heb wil je niet geloven... mappen en mappen vol souvenirs die me heel dierbaar waren en dus moesten bewaard worden... waarvoor... nooit meer naar omgekeken... nu wordt elke map uitgevlooid en als overbodige ballast geclasseerd... mijn cursus Spaans... iemand interesse... gratis af te halen ten huize van... idem voor Franse.. Duitse en Engelse leerboeken... niet dat ik nu volleerd ben maar ik ben wel tot het besef gekomen dat ik mijn volgende gegunde levensjaren wel kan doorkomen zonder mijn hersens te overbelasten... er ligt ook een hoopje kledingstukken te wachten op een goeie ziel die het wil meenemen... zoon heeft al wat spullen opzij gelegd en ik hoop dat dochter het ook zal doen... er is nog veel werk aan de winkel.

Het zijn en blijven drukken weken voor mij... niet alleen moet ik 't manneke continu in het oog houden want de man maakt soms rare sprongen op onverwachte momenten... enkele dagen geleden was hij bijna zijn gewone oude zelf... wat iets van hoop bij mij op deed flakkeren maar dan PARDAF vervalt hij weer in een stamelend hoopje ellende dat loopt rond te dwalen in huis zoekend naar... ja naar wat... maar ook mijn eigen lijf in redelijke staat trachten te houden... na een bezoek bij de NKO voor mijn vertigo raadde die me aan me een hoorapparaat aan te schaffen... zonet een afspraak gemaakt met de audioloog voor bijkomende testen... als de prijs een beetje meevalt ga ik de sprong wagen want steeds "wablief" te moeten vragen bij elk gesprek wordt stikvervelend... mensen articuleren niet meer... acteurs en actrices mompelen... hier en daar vang ik een woord op terwijl de rest de mist ingaat... ik zit op de tram of bus en probeer een gesprek op te vangen van 2 dames die vlak achter me zitten en tot mijn grote frustratie versta ik niet de helft... dat moet gedaan zijn... ik moet een hoorapparaat zodat ik me terug in de taterende menigte kan gooien... intussen doe ik mijn anti-vertigo oefeningen waar ik apeziek van word... heb ik afspraken gemaakt voor allerlei controles op allerlei lichaamsonderdelen die dreigen in panne te vallen... ik heb al plezantere tijden meegemaakt maar vrees dat die voorgoed achter me liggen... gelukkig zijn er nog leuke dingen te doen nl. een grote strijk plegen (galgenhumor)

Ik weet niet hoe het bij jullie gaat maar bij mij is het altijd eb of vloed... t.t.z. na een opstoot van adrenaline ijver val ik steeds terug in een comateuze toestand... verleden week was ik één opruimwoede en nu sleep ik me met moeite uit bed en naar een stoel... niet ziek nee alleen maar even op non actief... tja zo ben ik nu eenmaal en zal ook niet meer veranderen... onze vrienden kregen de voorbije week met zijn allen het lumineuze idee ons met een bezoekje te vereren... gezellig wel maar daar zat ik dan met mijn rommel die rommelig bleef liggen... gisteren zaterdag een etentje gehad met jarige dochter... haar man en onze zoon... het was lekker en gezellig... ik werd de hele avond onder vuur genomen door zoon en schoonzoon... dat vroeg natuurlijk de noodzakelijke weerwoorden van mij... ook wel vermoeiend zeg... 't manneke zat er stilletjes bij te glunderen en te smikkelen want praten gaat nog heel moeilijk... na 2 Irish coffees als afsluiter heb ik goed geslapen maar vandaag voel ik me niet bepaald in stemming om huishoudelijke taken op mijn vermoeide schouders te torsen... ja de jaren van ongestrafte uitspattingen zijn blijkbaar voorbij.

Straks komen zoon en Kiko ons verblijden met hun bezoek en morgen krijg ik weer bezoek van weer andere vrienden... wanneer ik eindelijk eens naar de ziekenkas zal geraken blijft in duistere wolken hangen... de neus-keel-oren dokter verwacht me dinsdag voor verder onderzoek...  mijn neus is blijkbaar weer bloedeloos geraakt maar de duizelingen zijn er nog dus ik verwacht dat ik weer heen en weer zal geschud worden om die kristallen in dat oor op hun plaats te krijgen... de laatste tijd doe ik precies niets anders meer dan controles ondergaan van mijn diverse lichaamsonderdelen... ik ken wel plezantere zaken om te doen dan dat... met de jaren komt er zowat overal sleet op en dat vraagt tijd en vooral geduld.

Geduld is iets wat ik de laatste tijd ontzettend nodig heb... ik doe mijn best maar wat als je voor de honderdste keer hebt uitgelegd hoe de afstandsbediening van de TV werkt en je het nog eens weer kan herhalen... dat vraagt een onmenselijke inspanning van mij om niet te gaan roepen... 't manneke zit er dan zo verwezen bij dat ik dan maar een stuk van mijn tong afbijt... nog even en ik kan ook niet meer praten.

Alhoewel ik niet bepaald een "plakijzer" ben heb ik ook... zoals de meeste mensen... behoefte aan vriendschap... zeker als je leven overhoop wordt gegooid door ziekte of nog iets ergers... van tijd tot tijd een telefoontje met een bemoedigend woordje doet al wonderen... net toen ik dacht dat iedereen ons al vergeten was kreeg ik het ene na het andere belletje... ik kan er weer tegen voor een tijd.

Wat de toestand hier betreft... het gaat redelijk goed... 't manneke is plots een lam geworden... ik neem dan maar de rol van schaapherder op mij en stuur hem de goede richting uit in de hoop dat het zo zal blijven... stilaan begint hij weer ietwat verstaanbaar te praten alhoewel hij vaak verkeerde woorden of termen gebruikt en ik dan moet uitpuzzelen wat hij eigenlijk bedoelt... hij zet nu terug de radio aan zodat ik weer mag genieten van die stokoude en valsklinkende platen van radio Minerva... hij begint ook weer de kraaien weg te jagen die op het uitgestrooide voer afkomen... ik protesteer dan luidruchtig dat die beesten ook koud en honger hebben maar de man is nu eenmaal een racist... ik zal het maar beschouwen als een goed teken zeker... hij begint stilaan zijn oude zelf te worden.

Wat het weer betreft... dat mag nu al ophouden... het is welletjes geweest... koning winter heeft zich laten gelden en mag ophoepelen nu... op dit ogenblik is het dik aan 't sneeuwen hier... we zijn precies nog niet aan de nief patatjes... ik hoop maar dat Pol de schildpad diep genoeg is gekropen om dit te overleven... als dat beest zijn koppeke laat zien zal ik hem met open armen ontvangen... intussen voer ik de tuinvogels 2 x per dag... weet je ik zou echt geen vogel willen zijn... ik hou niet van regen en kou en dan heb ik ook nog hoogtevrees.

Ik heb me afgemeld als bestuurslid van de club... na 23 jaar is het genoeg geweest... trouwens door de situatie hier kan ik niet meer zo gemakkelijk de deur uit... onze voorzitter komt de mappen ophalen met alle nieuwsbrieven die ik bewaard heb... ook de ledenlijsten en zaken die de club betreffen gaat mee... dus ben ik in mijn kasten gedoken in een vlaag van opruimwoede en wat ik toen allemaal heb gevonden gaat de verbeelding te boven... manden en manden werden gevuld met overbodig papier en als dat gedaan is worden alle overbodige spullen opgeruimd... ik ben namelijk tot de conclusie gekomen dat ik die dingen toch nooit meer zal gebruiken... hoe een mens kan veranderen... vroeger kon ik van niets afscheid nemen en nu... fluitje van een cent.

Ik neem nu ook even afscheid van mijn blog... tijd om de keuken in te duiken.

Zoals ik vroeger niet kon leven zonder een lijstje onder mijn neus met alle taken die er die dag en de daaropvolgende dagen aangepakt moesten worden zo ben ik nu overtuigd dat je beter niets kan plannen want dat haalt toch niets uit... goede voornemens idem dito... door de jaren heen... en geloof me het heeft lang geduurd voor ik van die ziekte genezen was... werd ik steevast de eerste dag van elk nieuw jaar wakker met 1) een vette kater en 2) goede voornemens... ik zou dit en dat gaan doen en dit en dat niet meer doen... jawatte... hoe lang hield ik dat vol... hoogstens 3 dagen en ik verviel weer in mijn oude zondige zelf... tot ik op een eerste dag van een nieuw jaar wakker werd met alleen nog die kater en één goed voornemen... ik zou geen voornemens meer maken... en zo gebeurde.

Maar... een oude aap verleert niet snel zijn ingebakken gewoontes en soms kan ik het niet laten een ietsje vooruit te plannen... zo ook gisteren... na de poetsbeurt ging ik op stap met zoonlief voor een orgie in de supermarkt... niet bepaald een rustgevende bezigheid hoor... zoon is een drukke jongen... hij rijdt met één hand (staat stoer nietwaar) in de winkel laat ik me door hem opjagen want hij moet nog vanalles doen thuis... wil ik helpen inpakken duwt hij me opzij... thuis gekomen slaak ik dan een luidruchtige zucht van opluchting... daar ben ik dan weer vanaf voor een dikke week... hoera!!!... tijdens het sorteren van mijn meegebrachte koopwaar stuitte ik op papieren voor de ziekenkas en ik nam me voor die vandaag binnen te brengen... geen goed idee blijkbaar want ik las net dat bussen en trams nog maar eens staken vandaag... sommigen onder ons geloven vast dat God ons leven bepaalt maar naar mijn bescheiden mening zijn het de vakbonden die de controle hebben.

Dan heb ik nog één taak te vervullen en dat is de lezers van mijn blog die zo vriendelijk zijn een reactie te plaatsen en die ik niet via sennet kan bereiken te bedanken... het geeft je moed verder te bloggen.

Wat ik eerst zegde over "beginnende" dementie klopt langs geen kanten... volgens mij is het al veel ernstiger... letterlijk alles moet ik controleren hier in huis want er is gewoon geen lijn meer op te trekken... laatstaan geloven wat hij zegt... zijn toilet maken bestaat uit met een droog washandje over zijn lichaam wrijven... zonet een doodvermoeiende sessie gehad over de bloedverdunners die hij moet innemen... hij had het gepresteerd die strip in stukken te snijden en een stuk bij mijn voorraad te deponeren... was compleet het noorden kwijt en kon zelfs de dagen van de week niet meer in volgorde opnoemen... ik zit hier nu gewoon mijn gemoed te luchten want ik zie de toekomst somber in.

Voilà dat is eraf... zo dadelijk komt de dame van de bib enkele boeken brengen zodat ik niet meer met die zware last over en weer moet sleuren... ik ben uiteindelijk ook al de 20 ver gepasseerd nietwaar... hoe ik me voelde op mijn 20 kan ik me zelfs niet meer herinneren... ja ik was verliefd en druk in de weer een nestje te bouwen... ging de hele dag werken en 's avonds nog bij een accountant werken om mijn keukengerief te kunnen betalen... zoals het toen gewoonte was kreeg de jongen een slaapkamer mee en het meisje de eetkamer... de rest moest je maar uitzoeken... zo ook bij ons... toen trouwden we en het werken ging verder... de hele dag het kantoor en 's avonds thuis... geen wasmachine of frigo... alles "handmade"... diepvries moesten ze nog uitvinden dus ofwel vers gekookt ofwel blikvoer... op dat gebied hebben buitenshuis werkende vrouwen het wel ietsje beter... in de supermarkt kun je alles gewassen en in hapklare brokken gesneden vinden... toch een luxe... in de weekenden waren 't manneke en ik op zwier... na de zaterdagse schoonmaak deden we de wekelijkse voorraad in en dan aanschuiven voor een van de talrijke cinemazalen in de stad... daarna nog wat gaan dansen... en zondag... ja wat we dan deden vertel ik hier niet.

Alles bijeen niet zo slecht... toen de kindjes kwamen kochten we onze eerste TV... want cinema en dansen was verleden tijd... dat was compleet een ander scenario maar heb er nooit spijt van gehad... ik was intussen mijn wilde haren ietwat kwijt want dochter kwam toen ik 34 was... in die periode reden we veel uit met de wagen met of zonder vrienden... toen was rijden nog ontspannend... het had zijn eigen charme.

Ik kijk dus terug op een rijk gevuld leven... natuurlijk zijn er altijd dingen die je nooit gedaan hebt maar die je had willen doen... zoals paardrijden bvb... in mijn jeugd was daar geen geld voor en later wilde man niet... vond het te gevaarlijk... maar ja alles samen hadden we het goed... nu komen er zware tijden die we hoe dan ook zullen moeten trotseren.

De eerste dag is achter de rug en viel over het algemeen nogal mee... het spreken gaat redelijk en... een geluk bij een ongeluk... hij praat me niet de hele tijd de oren van de kop... toen we hem bij de kliniek gingen afhalen zat hij al gepakt en gezakt in de hal beneden te wachten... toen zei zoon plots : "de papa gaat nu rijden dat kleine eindje naar huis"... niettegenstaande mijn luide protesten... ik lig gewoon onder de plak bij zoonlief... reed t manneke perfect naar huis en zelfs de garage in terwijl ik totaal verkrampt aan de portierhendel hing te hangen... een zware OEF ontsnapte aan mijn bevende lippen (haha) toen ik mocht uitstappen... buiten wat verwarde zoektochten ging het wel goed verder... zoon kwam zelfs met de Kiko later in de middag en dat beest was dolblij den bompa weer te vinden... om eerlijk te zijn vóór zijn ziekte was hij soms ook verward dus dat ben ik al gewend... zolang het niet erger wordt kan ik het wel aan... hoop ik... momenteel wachten we op de verpleeghulp om man onder de douche te zetten... ik heb alvast zijn snor en wenkbrauwen bijgeknipt want die vlogen alle kanten op... man zag plots die hulp niet zitten en wilde perse het zelf alleen doen... ik zal met die persoon straks overleggen hoe het verder moet... tot hiertoe is er niets meer te vertellen... gisteravond hebben we samen naar een opgenomen film "Vera" gekeken zonder voortdurend commentaar van 't manneke die zelfs de hele film wakker bleef... de wonderen zijn de wereld nog niet uit.

Wachten op iets of iemand duurt altijd lang en is doodvervelend... aangezien ik niet bepaald uitblink in geduld hangt dat wachten enorm mijn bottekes uit... momenteel wacht ik op het verdict van de dokter... de longontsteking heeft men onder de knie gekregen maar nu zijn het testen om te ontdekken wat de oorzaak is van die verwarring van 't manneke... dus elke dag maak ik plichtsgetrouw mijn opwachting in de kliniek om enkele uren naar het gebrabbel van manlief te luisteren en te proberen er een mouw aan te knopen... hij verstaat nu al wat men tegen hem zegt maar praten is een ramp... voor de luisteraar maar zeker voor hem want ofwel wordt hij kwaad ofwel begint hij te huilen... ik begrijp dat wel maar plezant is anders.

Gisteren zijn er twee dames van de bib gekomen om te vragen welke boeken mijn voorkeur hebben... het is geregeld dat er regelmatig iemand boeken brengt en ze terug neemt wanneer gelezen... zoals je ziet ben ik druk bezig me aan huis te laten bedienen... de kapster is vandaag mijn pluimen komen kortwieken en ze is overijverig geweest want ik zie eruit als een geplukt kieken... ik zal tegen de volgende beurt een foto proberen te versieren van de snit die ik wil... de eerste keer deed ze het wel prima... nu nog de boodschappen thuis laten brengen en we zijn gesteld.

Vandaag twee keren eten gestrooid voor het tuingevogelte... door dat vriesweer vallen die beesten als uitgehongerd op dat voer aan en is alles in een wip op.

Voor de rest geen nieuws... tot later!

Nog maar eens 't manneke bezocht vandaag... toen ik deze voormiddag het weerbericht las keek ik vol ongeloof naar de lucht... het was zonnig en dan sneeuw... dat kon niet... maar ja toen ik klaar stond om aan mijn tocht te beginnen begonnen de vlokjes te vallen voortgestuwd door een nijdige wind... goed ingeduffeld ik de deur uit... aangekomen met iemand van de sociale dienst gesproken over de misschien nodige hulp als man naar huis zou komen... die raadde me ook aan even af te wachten op de uitslag van de tests... man stond al in de gang te wachten met een gezicht dat op onweer stond... dacht zeker dat ik er met een andere man vandoor was... het moet gezegd dat in de Middelheim kliniek iedereen echt super lief is en heel hulpvaardig... zelfs het eten vindt manlief lekker en hij is anders eerder kieskeurig... het spreken gaat soms redelijk voor een korte poos en dan pardaf... geraakt hij niet meer uit zijn woorden met de nodige frustratie als gevolg... ik heb hem toch zover gekregen dat hij wat ging op bed liggen met de TV aan en midden in een Poirot verhaal ging hij onder zeil... als slaapmiddel is TV kijken voor hem stukken beter dan een slaappil... dan weer naar huis te voet en dat gaat ook al stukken beter... ik maakte zelfs een omweg naar een winkel in de buurt en die was toch wel gesloten zeker... je moet maar pech hebben.

Alleen eten is toch wel even wennen... ik moet mezelf dwingen aan tafel te gaan zitten... na het eten nog een filmpje bekeken en wat telefoontjes gehad van vrienden en de dag was weeral om... zo alleen heeft ook wel voordelen... ik slaap langer uit... eet wanneer ik wil... kijk TV wanneer en wat ik wil... krijg geen kritiek als ik een stommiteit doe of... zoals vanmorgen... een soepkom laat vallen... als 't manneke thuis komt zal ik me weer moeten aanpassen.

In tijden van grote stress  krijg je een extra dosis adrenaline in je bloed gepompt... heb ik toch gelezen... wel die dosis is bij mij nu even uitgewerkt denk ik... ik lag om 10 u al in mijn bed gisteren en heb in één trek geslapen tot na 9 u ... schande zal mij overspoelen... onze tuinvogels zaten al ongeduldig wippend op hun rantsoen graantjes en brood te wachten... ik ben dus met een gemoed overvol schuldgevoel naar beneden gevlogen om hun ontbijt te brengen... iets dat 't manneke altijd deed en die beestjes zijn dat nu eenmaal zo gewend... trouwens het is bijtend koud en ze kunnen wat extra voer goed gebruiken... op een wip zaten er 7 bosduiven... 1 roodborstje... 4 kraaien aan tafel... 1 dappere en zeer hongerige meeuw kwam ook even kijken en... er mag ook al eens goed nieuws zijn... de vrouwtjesmerel van het manneke dat ik gisteren in onze tuin spotte... ik miste die merels erg deze zomer en ik ben blij dat er toch nog een koppeltje de epidemie overleefde... als ze de winter halen is er hoop dat er babietjes van komen en we weer kunnen genieten van hun gezang.

Straks ga ik mijn bibliotheekboeken binnen brengen en "voorlopig" even de bib de bib laten... die loodzware boeken over en weer slepen gaat mijn krachten te boven... trouwens veel tijd om te lezen zal ik ook niet meer hebben... ik ben druk bezig nu mijn leventje een andere draai te geven... iets waar ik al jaren schrik voor had... tja niets aan te doen... ik zal het verdict van de dokter moeten afwachten. en dan verder plannen.

Een mens zit toch raar ineen... neem mij nu... altijd zat ik te vitten op 't manneke... waarom... omdat dat manneke mij ook altijd op stang joeg... nu ligt datzelfde manneke ziek in de kliniek... zo mak als een lammetje... en op slag weet ik weer waarom ik hem verdorie vroeger als echtgenoot wilde... op slag vergeet ik al de ellende en heb gewoon medelijden en ja... ook weer liefde... ik heb nooit begrepen waarom iemand zijn overleden partner altijd als een heilige afschilderde terwijl de betreffende persoon allesbehalve een sint was... nu begin ik het te snappen... je vergeet gewoon de slechte dingen en onthoudt alleen de goeie.

Vandaag weer de tocht naar het hospitaal gemaakt... een half uur in de bijtende kou op mijn bus staan wachten... leve het openbaar vervoer... man is nog altijd het noorden kwijt en ik vrees dat hij het nooit weer gaat terug vinden... hoe we dat gaan oplossen als hij naar huis mag weet ik nog niet... zoals hij nu is... heel gewillig... kan het nog meevallen... maar owee als hij ooit zijn vroegere dwarse ik zou terugkrijgen... hij heeft longontsteking en zal nog wel een tijd daar moeten blijven... hij voelt zich echter niet ziek en weet nog altijd niet wat hij daar komt doen... ik probeer uit te leggen wat en hoe maar het dringt gewoon niet door... zit rond te staren en brabbelt wat... als ik vraag wat hij bedoelt wijst hij op iets anders en brabbelt weer... zijn kamergenoot praat voor twee en als ik man iets vraagt antwoordt de andere... we zijn dan maar wat in de gang gaan wandelen... daar wat gaan zitten en toen 't manneke weer iets wilde zeggen en niet uit zijn woorden kon komen begon hij te huilen... dat breekt je hart wel... maar 't leven gaat verder en ik/wij moeten erdoor.

Heb vandaag zitten studeren op de "huisopvuilophalings-gids" amaai dat is ook gene kattepis... hoe moeten wij als leek nu weten welke "plastic" in de blauwe zak mag of niet... voor mij is dat allemaal één pot nat... ben ook aan het uitknobbelen hoe ik mijn boodschappen ga afhandelen want ik vrees dat de ritjes met de wagen verleden tijd zijn... het wordt een heel ander leven nu maar als ik het verhaal hoorde van de kamergenoot van man mogen we helemaal niet klagen... die man is 77 en helemaal OP na zowat 1000 operaties... je moet maar pech hebben.