Sjokkelen

Wat een aangename dag had moeten worden begon al ellendig... deze ochtend al heel vroeg lag t manneke te woelen alsof er een leger mieren bij hem op bezoek was... omdat er van slapen toch niets meer terecht zou komen dan maar opgestaan... man wilde weten wanneer de auto naar de keuring moest... toen ik vertelde dat het dit jaar al gebeurd was geloofde hij het niet dus ik vroeg hem de autodocumenten naar boven te brengen en ik zou het hem tonen... er wachtte me een onaangename verrassing... de map bevatte allerlei paperassen die al lang vervallen waren zoals van onze vorige wagen die al jaren op de sloop eindigde maar niets te vinden van de keuring of van ons contract met de VAB ingeval van pech onderweg... papieren verdwenen... ik vertelde vroeger al eens dat hij een "wegwerpmanie" heeft gekweekt in tegenstelling tot zijn vroegere zelf die alles wat ik weg gooide uit de vuilnisemmer ging opvissen... in een van die vlagen gooide hij de goeie papieren weg en behield de oude nutteloze rommel... wij hebben dus al maanden gereden zonder boorddocumenten en wreed chance gehad dat er niets gebeurde onderweg... dat wordt weer geloop naar de verzekering en wat nog meer om alles terug in orde te krijgen... ik heb me nog net kunnen inhouden om niet alle haren uit mijn kop te trekken van woede... wat staat me nog allemaal te wachten... liever niet aan denken.

Vrijdag een leuke babbel-namiddag gehad met enkele blogvrienden... ik ben van plan regelmatig eens op stap te gaan... dit om me te ontspannen en mijn geest gezond te houden... ik zal het nodig hebben... buren hebben al aangeboden 't manneke gezelschap te houden als ik er eens uit moet en ik denk dat ik dat aanbod later ga aannemen.

Deze eindeloze zomer weet echt niet van ophouden... ons Polleke (de schildpad) weet ook niet meer wat doen... eten doet hij haast niet meer... dat beest wil zich ingraven voor de winter maar de warmte brengt hem uit balans... is het nu lente of herfst... wie weet het nog... ik heb toch alvast maar mijn winterbottekes uit de kast getrokken en begin heel voorzichtig de meest dunne zomerkleren te wassen om ze op te bergen... voorzichtig zeg ik want je weet maar nooit 

Volgende week mogen we onze stem gaan uitbrengen... nog iets waar we toe verplicht worden... in afwachting worden we met prachtige beloftes van allerlei partijen om de oren geslagen... zijn die gasten er nu nog niet achter gekomen dat het merendeel van de bevolking al die loze woorden met een dikke korrel zout neemt... blijkbaar niet... en als het niet lukt ons te lokken met hun snoepjes beginnen ze maar de concurrentie met rotte eieren te gooien... en dàt moet voor ons leiden en regeren 

Het leven is een aaneenschakeling van treurnis en blijdschap... afgewisseld met dagen van routine en soms verveling... de voorgaande week was er zo eentje voor mij... zaterdag hebben we een van onze oudste en beste vrienden moeten begraven... altijd een treurige geschiedenis... de dienst werd in de kerk gehouden en zolang de priester aan het woord is kon ik het droog houden maar dan kwamen zijn kleinkinderen hulde brengen aan hun opa en brokkelde mijn zelfbeheersing af... nog even wat oude kennissen begroet en naar huis om bij te komen.

Zondag hielden andere vrienden hun gouden huwelijksfeest... de hele familie had zich ingespannen om een super lekker koud buffet te bereiden... de oudste kleinzoon zorgde zelfs voor zijn speciale cocktailhapjes... ze bedienden de gasten... ruimden af... mag ik even jaloers zijn op zo'n toegewijde familie... dat was dus "genieten".

Vandaag... maandag... kregen we via de TV minder goed nieuws nl. het overlijden van Aznavour... ik heb natuurlijk de man nooit ontmoet maar ben wel een fan van hem... zijn stem... zijn prachtige chansons... liederen die blijven hangen wat je van de hedendaagse "muziek" niet kan zeggen... die chansons hebben ook een tekst die je met plezier kan beluisteren... weer een groot man weg... het stemt me altijd treurig als er weer een grote naam verdwijnt... wie gaat hem vervangen?

Volgende week wordt er weer eentje vol afwisseling... morgen botdensiteit laten opmeten... sta ik nog veilig of moet ik weer aan de medicatie voor die osteoporose... dat zal ik morgen weten... woensdag komen vrienden op de koffie om bij te praten... donderdag zal een werkdag worden en vrijdag meeting met de blogvrienden... ook om bij te praten... 't manneke zal niet gelukkig zijn want die ziet me met lede ogen de deur uitgaan... hij trekt zich meer en meer terug in zijn eigen kleine wereldje terwijl ik verwoed vecht om contact te blijven houden met de buitenwereld... hij begrijpt niet veel meer van die butenwereld en het interesseert hem ook niet meer... zielig!

Wie zong er ook weer "het is weer voorbij die mooie zomer"... dat was een beetje voorbarig want de zomer 2018 blijft eindeloos door sjokken... net toen ik begon rond te snuffelen in mijn kasten op zoek naar truien en lekker warme broeken en zo kwam de zon weer in al haar glorie tevoorschijn... ik ben altijd voorzichtig... door ervaring geleerd... en stap naar buiten met een jasje en sjaal... om na enkele minuten die keus hartsgrondig te vervloeken... zo ook vandaag... ik moest even naar de apotheek en ben als een natte vod thuis gekomen... tja lui zweet is rap gereed zeggen ze dan en bij mij doen die klieren overuren.

Zoals ik al vertelde vroeger is er een lieve dame die mij boeken uit de bib komt brengen... gisteren zou ze komen en ik zat te wachten met de koffie al klaar en... bleef wachten... moest dringend naar het toilet maar durfde niet want je zal zien... zogauw je comfortabel zit te doen wat de natuur je beveelt gaat de bel en dan... ja dan is het even paniek want wat doe je eerst... rustig de taak afmaken maar dan is de beller misschien al weg of met je broek op je enkels naar de deuropener huppelen... het is en blijft een penibele zaak... op den duur kon ik niet anders maar het zaakje werd in haast en spoed afgehandeld dus niet degelijk... en die dame bleef maar weg... toen belde ze dat haar fiets in panne lag en ze zou morgen komen... morgen dat was dus vandaag... ik weer zitten wachten met mijn koffie en weer noppes... fiets was pas na de middag klaar en ze zal morgen donderdag komen... dat wordt weer wachten.

Ik ben gelukkig... waarom... omdat ik eindelijk weer kan typen... ik zat namelijk 3 dagen met een klavier in staking... plots deed het zaakje het niet meer... ik ben dan verwoed elke toets in mijn bereik gaan indrukken... combinaties gemaakt... niets te doen tot ik eindelijk totaal gefrustreerd zoon om hulp belde... je zit dan aan de PC... je kan alles lezen maar antwoorden gaat niet en om hulp vragen gaat ook niet want die vraag moet je intikken... zoon was net bezig met een cursus en had weinig tijd... hij raadde me aan het klavier los te koppelen en mijn reserve aan te sluiten... ik dan maar op de knieën... die bak eruit sleuren... klavier los... het andere aankoppelen en... niks... zero... nul... sakkerdjie... terug afkoppelen en vervangen door het eerste klavier... weer niks... sakkernondedjie... na de zoveelste poging gingen er plots die 2 lampjes aan het het ding werkte weer... ik fier als een gieter naar zoon gebeld dat moeke het weer maar eens gefikst had... zoon blij en moeke ook et voilà hier ben ik dan weer.

Gelukkig zitten er hier enkelen op de blogs die me met de zweep achternazitten of ik had niet geweten dat het alweer een week geleden was dat ik me op dit blog heb getoond... waarom niet... omdat ik een chaotische week achter de rug heb en ik andere katten te geselen had... lap nu doe ik dat ook al... met een zweep staan zwaaien... ach... wat die katten waren... eerst en vooral 't manneke natuurlijk die ik steeds in de goede richting moet sturen of hij maakt er een zootje van... gisteren met hem 't stad ingetrokken... letterlijk... na de gebruikelijke schermutselingen met oversteken door rood licht en op het fietspad lopen terwijl er een voetpad naast ligt... zijn we op de goede tram terechtgekomen en op de goede plek afgestapt... dit na weer wat heen en weer gezever... we zetten ons neer aan 't Scheld om "naar de botekes te kijken"... dat hield hem een tijdje bezig... dan weer op weg om het inwendige te bevochtigen... dat lukte ook nog... toen ik naar de WC moest heb ik tot 3x toe een kelner moeten om hulp vragen want die WC hadden ze ergens ondergebracht in duistere kelderkrochten zonder enige aanwijzing... dat is funest voor mij want ik heb totaal geen gevoel voor oriëntatie... ik sta nog verwonderd dat ik uiteindelijk de weg naar boven heb teruggevonden helemaal in mijn eentje... mission completed.

Zondag was er een etentje gepland met onze overburen... eerst het aperitief bij ons en dan naar het restaurantje waar je alleen visgerechten kon krijgen... die waren prima en we hadden ook een gezellige babbel... mission completed.

Vandaag heb ik me... stomme koe die ik ben... laten vangen door een mail van de bank... die mail vertelde me dat... aangezien ze de laatste tijden wat problemen hadden met fraude... ze mijn bankkaart moesten vervangen... ik moest mijn nummer intikken... wat ik tot mijn diepe schaamte heb gedaan... dan moest ik wat geduld oefenen terwijl ze mijn gegevens konden checken... eigenlijk vond ik het al een beetje raar en omdat ik niet bepaald een geduldig mens ben belde ik de bank... en LAP... het was wel degelijk een hacker... mijn kaart werd onmiddellijk geblokkeerd en... door het feit dat ik er vlug bij was... was er nog niets afgenomen... weer een lesje geleerd... van ironie gesproken.

Straks komt de kapster mijn korte stekeltjes nog wat meer inkorten... ik krijg soms zin om het weer te laten groeien maar dan denk ik eraan dat ik dan dat haar elke dag moet wassen en in vorm boetseren en hoeveel tijd en moeite dat me gaat kosten terwijl ik nu mijn nat haar even uitschud zoals hondjes doen... er wat in wroet met mijn vingers en het verder in de wind laat drogen... dan is mijn goesting rap over.

Vandaag een vermoeiend dagje gehad... eerst werden we wakker gebonkt door een mastodont van een vrachtwagen die aan de overkant stopte om een container uit te laden... dan naar Proximus gereden waar ik iets te regelen had en waar ik meer dan 1 uur op mijn beurt moest wachten... daarna met de GPS een adres trachten te vinden... een ware uitputtingsslag want 't manneke wil gewoon niet luisteren naar die GPS dame en denkt dat hij het beter weet... wat echt niet zo is... toen we eindelijk terug thuis waren was ik een zenuwwrak... dan wilde meneer nog naar de Zoo en wat doe je dan als onderdanige hausfrau... om de lieve vrede te bewaren maar toegeven... wreed tegen mijn goesting terug op stap... wachten op de tram en wachten en wachten... toen we eindelijk op onze tram zaten werden we halfweg eruit gegooid... weer wachten op de volgende... die ook weer niet kwam opdagen... toen we zo ettelijke andere lijnen hadden zien passeren met telkens het nodige gezeur van man trok hij me plots de eerste de beste tram binnen... zijn geduld was op maar het mijne was al lang op... uiteindelijk kwamen we toch in de Zoo terecht waar we veel mooie planten en bloemen konden bewonderen maar heel weinig dieren... terug naar huis en nog eens hetzelfde liedje... weer een andere lijn genomen en toch thuis geraakt... ik was toen meer dan kapot... dringend aan wat rust toe en een Duvel... heb ook nog eens de Witte van Zichem op TV gekeken en vond het nog altijd even goed... het brengt herinneringen boven... ik ben wel niet van "den boerenbuiten" maar toch... het was al met al een memorabele dag en eentje om vlug te vergeten... slaap wel!

Dit is een tweede poging... ik had een blogje gewrocht en door een stommiteit mijnenswege (gggrrrr) het uitgeveegd... nu moet ik weer beginnen en het ging nochtans om zondagsrust... die rust is om zeep... eigen schuld dikke bult!

Na een rijk gevulde week wilde ik het vandaag stillekes houden als voorbereiding op de 2-wekelijkse huishoudelijke poetsbeurt... tja ik moet mijn poetshulp natuurlijk bijstaan in het uitmesten van mijn onderkomen en dat vind ik echt geen pretje.

Intussen heb ik bijna een gat gezeten in mijn jeans door het uren zitten te knoeien op de PC... toen ik heel vroeger aan het bloggen sloeg was ik heel wat jeugdiger en energieker en stortte me dan ook met al die energie op het creëren van allerlei blogsnufjes zoals buttons maken... sneeuwvlokken of bloemblaadjes laten dwarrelen en nog heel wat van die zotte dingen... met de jaren verflauwde de jeugd en de energie en hield ik me alleen nog maar bezig met soms mijn gemoed te luchten op mijn blog... als ik nu een reactie wil plaatsen op iemands blog schaam ik me soms dood... die mensen hebben allemaal van die prachtige afbeeldingen en ik... ik bezit zelfs geen button... ik heb me voorgenomen sowieso een button te maken al was het maar om te tonen dat ik er nog ben... Natoken zond me welwillend een url van haar visje en ik heb me er op gestort met als resultaat... noppes... ik krijg het niet geflikt... bij mijn mislukte test op eigen blog wiste ik per ongeluk de hele reutemeteut... et voilà... als straf maak ik er raprap  een nieuw... moest er iemand zich geroepen voelen mij wegwijs te maken die wordt levenslang met mijn dank gezegend.

Ik kan wel begrijpen dat iemand niet van katten of honden houdt maar niet dat ze dan die dieren vergiftigen... voor dat soort "mensen" voel ik alleen verachting... enkele jaren geleden hadden wij 3 katten die allemaal bij ons aangespoeld waren... ik ben meer een hondenvrouw en katten bezag ik altijd met wantrouwen... maar wat doe je als zo'n beest door de buren verlaten wordt en komt bedelen voor eten en logies... je geeft dat eten en raakt het niet meer kwijt... die kat mocht van 't manneke niet binnen en zoon maakte een luxe hok voor haar waar ze 's nachts in kroop tot... het in de winter erg aan 't vriezen was en ik man de hele nacht wakker hield door mijn gezeur van : "ocharme dat beestje, dat zal wel kou lijden"... man dreigde eerst met : "ofwel de kat ofwel ik" waarop ik dan weer : "breng me niet op ideeën" en dat gaf de doorslag... kat mocht in de garage slapen en dat bleef ze doen tot haar dood... tegen de avond stond ze al voor de deur te wachten tot ze naar beneden kon... enkele tijd na die adoptie kwam er een ander sukkeltje aangespoeld... zat in de tuin het brood voor de vogeltjes op te eten en mijn hart brak... een mager scharminkeltje met kromme pootjes en een halve staart... aangezien de huiskat dat scharminkel niet binnen wilde bleef het buiten en gebruikte het luxehok... een tijdje later kwam er weer een kater bij... die sloot vriendschap met het scharminkel en van toen af kregen ze eten van mij en sliepen die twee gezellig samen in het luxehok... dat was intussen al gestoffeerd met afgedankte plaids zodat ze goed beschermd waren... intussen zijn ze allemaal dood... eerst de kater... een prachtig beest dat de ene dag nog gezond en wel op ons terras zat en de volgende dag dood in de tuin lag onder zijn lievelingsstruik... kon alleen door vergif zijn... in diezelfde periode verdwenen er verscheidene katten in onze buurt... het scharminkeltje kreeg plots een verlamming en de dierenarts constateerde dat het al heel oud was en we moesten het een spuitje laten geven... altijd een moeilijk moment... enkele jaren later was het de beurt aan onze huiskat... nierfalen door ouderdom en een spuitje... dat is nu al vele jaren geleden maar de herinneringen blijven.

Dat kwam allemaal weer boven drijven omdat er de laatste tijd weer pamfletjes opduiken in onze buurt met een oproep over hun verdwenen kat... ik vrees dat er weer zo'n onmens aan het werk is... iemand die katten haat en ze vergiftigt... wie dat doet trekt zich dan ook niets aan van het verdriet van de eigenaars en vooral de kinderen die verdriet hebben om hun verdwenen maatje... verachtelijke monsters zijn dat... als je niet wil dat katten in je tuin komen zijn er middeltjes genoeg om ze buiten te houden zonder ze te schaden.

Zo zijn er de laatste jaren ook van die vreselijke dierenbeulen aan het werk die er plezier in hebben vergif te strooien voor honden... zelfs tot in de hondenweide... aangezien zoon zo zijn vorige hond is kwijtgeraakt is hij als de dood dat zijn hond zoiets zou binnenspelen... met de hond gaan wandelen is niet meer een ontspanning maar een karwei geworden... zijn hond is dan ook een alleseter en hij moet hem voortdurend in het oog houden en kort houden... funest voor een grote hond want die moeten zich ook eens kunnen uitleven... gisteren kwam zoon in onze tuin wat bomen bijsnoeien en zijn hond begon aan alles wat viel te knabbelen... zelfs het zagemeel vond hij lekker... hou zo'n beest maar eens in de gaten.

Een nogal drukke maar wel leuke week gehad... dochter en schoonzoon zijn net de deur uit... ze kwamen moeders keuken nog eens proeven... niet dat ik me het apezuur heb gewerkt hoor... de tijd dat ik uren in de keuken stond te sloven om nieuwe recepten uit te proberen is passé... nee vandaag kregen ze een eenvoudige koude schotel maar overgoten met een warme kruidige tomatensaus en als dessert nectarines overdekt met vanillepudding... een lekker wijntje erbij en iedereen was tevreden... ik blij dat het leuk was maar minder blij met de afwaskarwei... nu even uitblazen voor ik naar mijn bedje trek... voor morgen als zoon komt heb ik nog een portie apart gezet zodat ik het morgen lekker gemakkelijk ga hebben... woensdag met vriendin de stad ingetrokken... we hadden wel pech met het weer zodat we meer in een café zaten dan winkelden... we waren allebei toe aan een goeie babbel en hebben ons hart dan ook kunnen ophalen... toen ik op weg naar huis van de tram stapte begon het plots te regenen... nergens iets om te schuilen... wat doe je dan... je zegt "foert" en stapt door... kloddernat was ik... mijn broek plakte aan mijn benen vast... het water lekte uit mijn BH... thuis gekomen heb ik eerst 5 minuten op het matje staan uitdruipen voor ik binnen durfde stappen... maar ik heb het overleefd en douchen kon ik die avond overslaan... tel je zegeningen zegt men dan.

Net terug van een uitstapje naar de kliniek met 't manneke... de dermatoloog schreef nog maar eens een voorschrift uit voor weer 2 maanden want die verdekkense hoofdwond wil maar niet dicht dus zitten we voorlopig nog elke namiddag thuisgeplakt en dat begint zwaar op mijn "seskes" te werken... woensdag trok ik blijgezind naar de stad want had afgesproken met een vriendin en ik was echt toe aan een goeie babbel... helaas... toen ik na 3 kwartuur wachten in de metro nog geen vriendin zag verschijnen en ik steeds maar haar voice mail te horen kreeg ben ik zwaar teleurgesteld het afgetrapt... nog enkele boodschappen gedaan en terug naar huis... 's avonds gebeld en wat bleek... ik stond in haar agenda geboekt voor de volgende dag en zij was even zwaar teleurgesteld... nu gaan we het volgende week nog maar eens proberen... dat wordt weer een zuur gezicht van manlief want die wil niet dat ik hem alleen laat... tant pîs... ik voel me nu al gevangen dus ik ga dat zuur gezicht negeren en trek 't stad in.

Zoonlief heeft wat komen snoeien in onze voortuin... hij had ook een nieuw tablet voor mij besteld in ruil voor dat ander kreng... een droom nu... het "doet wat het heeft beloofd" d.w.z. het doet wat IK wil en niet wat HET wil... is meer dan ik van mijn huisband kan zeggen... dat tabletje is zo verslavend dat er van echte boeken lezen niet veel meer in huis komt... ik heb namelijk enkele sites ontdekt waar je gratis e boeken kan downloaden... die ene site heeft zelfs smakelijke SF romans en weerwolven dinges... om duimen en tenen van af te likken... ga er straks weer eentje kraken sè... nu even een boke binnen spelen en dan... OP naar de SF.

Ik ben altijd al een fan van SF geweest... van in mijn vroegste jeugd... te beginnen met Jules Vernes... en ik kan er nog steeds van genieten... als ik begin te denken dat ik mijn laatste jaren an het opsouperen ben heb ik maar van één ding spijt... dat is dat ik niet meer zal kunnen meemaken hoe de techniek gaat evolueren want dat blijft me boeien... met zoon zitten we daar soms urenlang over te zeveren... manlief is op dat gebied een complete ramp.

Tijd voor dat boke... de wandeling naar de kliniek en terug heeft me eetlust bezorgd.

De lucht is grijs en zo is mijn gemoed... waarom... ik leef tegenwoordig rustig en saai... ik zegde ooit dat ik me niet vlug verveel maar ik vrees dat ik voor mijn beurt gesproken heb want ik verveel me stierlijk... zelfs lezen kan me niet lang boeien en dan is het erg met mij gesteld... waar is de tijd gebleven dat ik amper tijd had om te ademen... deze week rap in de voormiddag 't manneke laten luchten want die zat ook op zijn tandvlees... even de stad ingetrokken en ook naar de zoo waar je over de koppen kon lopen en waar je allerlei specimen kon zien behalve dieren... in het café daar schenken ze lekkere koffie en je krijgt er een koekje en een neuzeke bij... ik wilde daar troost zoeken maar ze gingen maar eerst om 11u30 open... te laat voor ons want we moeten paraat zijn vanaf 12u voor de verpleging... we waren maar net thuis toen de verpleger al voor de deur stond... zal ik blij zijn als die weerbarstige hoofdwond eindelijk genezen zal zijn... om moeke op te fleuren bracht zoon zijn stoomstrijkijzer naar mij want hij wilde het kwijt... strijken doet hij toch nooit... heb dan maar dat ding getest en mijn strijkgoed dat er al de hele week lag een stoombeurt gegeven... volgende week heb ik afgesproken met een vriendin in de stad... ik kijk er naar uit want ik snak naar een goeie babbel... manlief loopt rond als een kieken dat haar ei niet kan leggen... die man weet met zichzelf geen raad en wat kan je eraan doen... een gesprek voeren is een echte karwei geworden... als ik dan toch een poging waag krijg ik al heel vlug spijt... net een film gekeken toen 't manneke in de tuin bezig was... niet bepaald iets om mijn gemoed op te krikken... heb een potje zitten bleiten... zocht op internet naar een goeie mop en vond ook daar niets... wat ik nodig heb is de "slappe lach"... wie bezorgt me dat?

Sennet heeft het weer gelapt... wil ik even zo tussen de soep en de patatjes door een logje tikken... open Sennet en vind mijn weg niet meer... ik dacht eerst dat het weer een gemeen truukske was van de computer... gooi de boel dicht en probeer het vandaag weer... hetzelfde gebeurt nogmaals... aangezien ik na een weldoende slaap redelijk bij mijn positieven ben geef ik niet zo gemakkelijk op en zoek verder... krijg een hele pagina volgeladen met allerlei weetjes te zien... zelfs een sudoku was aanwezig... maar geen blogs... tot... in een helder moment ik helemaal rechts boven dat "menu" opmerkte en ja... daar zat het verscholen... niet alleen N-VA houdt van verandering maar de hele wereld doet niet anders en Sennet draait mee... waarom steeds een goed programma veranderen begrijp ik niet... is dat om ons alert te houden of gewoon om te ergeren.

Nu ik even mijn frustratie ben kwijt geraakt kan ik verder... tja wat wilde ik ook alweer vertellen... kijk dat komt er nu van om mensen van hun apropos te brengen... ik had niks bijzonders te melden zeker... wat die veranderingen aangaat... dat telkens wisselen van uitzicht... het komt soms mijn strot uit... je logt in op een overzichtelijk programma en komt pardaf met je neus midden in een compleet ander beeld terecht waar je je weg moet in gaan zoeken... dat kost tijd en ergernis... en als dat veranderen dan nog ten goede was zou ik het kunnen pardonneren maar nee soms is het gewoon een boeltje geworden... zitten daar bepaalde personen die niets anders moeten doen dan alles overhoop gooien... voor mij hoeft het niet hoor.

En nog weet ik niet wat ik hier eigenlijk kwam doen... het is zondag en wisselvallig weer... grijze lucht... eigenlijk best mooi dat grijs en zo fris... ik had een rustige week... morgen komt mijn poetshulp na 4 weken afwezigheid... tijdens die 4 weken heb ik eerlijk gezegd niet veel aan poetsen gedaan... te warm... ik ben dan ook kei blij dat het stof de deur uitgaat... de kapster komt ook donderdag om mijn pluimen te kortwieken... 't manneke wordt nog elke dag door de verpleging geholpen... zijn wond is nu nog maar enkele milimeters groot maar weigert nog steeds pertinent helemaal dicht te gaan... is al even dwars als 't manneke zelf... zo lang als dit duurt zijn we verplicht de namiddag thuis te blijven... met de voorbije hittegolf was dit geen straf maar nu zou ik toch eindelijk weer eens mijn neus buiten de deur willen steken en dan bedoel ik niet naar de dokter of de supermarkt.

Ik denk soms met weemoed terug aan de tijd dat ik nog regelmatig op stap ging... gewoon de stad in. zomaar voor mijn plezier... als ik nu buiten kom is het op weg naar een of andere dokter... niet dat ik nu op sterven na dood ben... jawel toch ietwat maar dan van de hitte... maar gewoon op controle... die afspraken waren al maanden geleden gemaakt omdat ik me voorgenomen had in 2018 een algehele checkup van lijf en ledematen te laten plaatsvinden... wist ik toen dat het zo warm zou worden... enfin ik zit met die afspraken en die moeten gepleegd worden... gisteren was het met de huisarts om mijn medicatie aan te vullen en en passant mijn bloeddruk en hartslag te laten controleren... beide in goede conditie (dank U)... en geloof het of niet... in de loop van ons gesprek kwamen we op het onderwerp "winters vroeger"... alhoewel de dokter wel een stuk jonger is dan ik had hij ook nog de ijsbloemen op de ramen meegemaakt en de hete baksteen in bed... ook vertelde hij dat in de zomer hij en zijn vier broers mochten "zwemmen" in een zinken teil... dan speelden ze dat ze in een roeiboot zaten... die zinken teil ken ik ook nog van ons wekelijks bad toen mijn zus en ik nog kinderen waren... allemaal in een ver verleden... een verleden dat in enkele decenia geweldig veranderd is... na de controle terug naar huis... even langs de apotheek en nog een winkeltje en dan puffend en zwetend huiswaarts waar ik me van top tot teen in droge kleren kon steken... de rest van de dag in de tuin liggen recupereren.

Vandaag kwam de lieve bib dame mijn uitgelezen boeken halen en nieuwe brengen... dan drinken we iets en babbelen we wat... heb ze een fles wijn meegegeven als dank voor haar moeite... ik ben blij dat ik niet met die vracht boeken over en weer naar de bib moet sjouwen dus ik loop over van dankbaarheid... ik heb ook enkele sites gevonden waar je gratis eboeken kan downloaden... altijd handig als je wat reserve achter de hand hebt voor de magere jaren.

Morgen weer supermarkt want we zijn bijna door onze drankvoorraad geraakt... ongelooflijk wat je met dit weer verbruikt... en zo nutteloos ook... zo giet je het erin en zo zweet je het er weer uit.

Even nu het nog menselijk fris is... ja deze hitte is echt niet aan mij besteed... ik ben zowat half gesmolten en de andere helft gaat er volgende week ook aan vrees is... dus maak ik van de gelegenheid gebruik... nu ik er nog even ben... Ulieden te laten weten dat ik nog in leven ben... zoals eerder gezegd... toch half... en dat ik niet veel kan vertellen aangezien dat halve leven zich momenteel afspeelt tussen mijn van de zon afgeschermde huis en de tuin waar ik me na de middag in een stoel werp en niet meer beweeg... soms eventjes wel als die ambetante wesp daar me even gerust laat... wat dat beest tegen mij heeft weet ik niet... ik zit doodstil in dat stoeleke en beweeg me alleen om mijn zweet op te deppen en toch valt ze me lastig... aangezien ik erg allergisch ben voor bijen- en wespensteken vlieg ik dan uit die stoel... loop even verder de tuin in... kijk dan achterom of dat beest er nog is... nee... die zit zeker in een struik zich te verkneukelen... keer terug naar mijn stoel... pak mijn boek en na enkele minuten herhaalt zich het circus... ik ben gisteren zelfs naar binnen getrokken en heb me op de slaapkamer teruggetrokken tot 't manneke me kwam halen... die vindt het belachelijk van me dat ik voor zo'n beest ga lopen maar ja hij heeft nog geen twee keer op Spoed gelegen met een arm gezwollen als een ballon door een wespensteek en de tweede keer was het een bij die me aanviel... en ik die zo van dieren hou... het leven is soms onrechtvaardig.

Zoals ik al zei vroeger bestaan mijn huidige uitstapjes uit doktersbezoekjes en supermarkten... ik had net dit jaar uitgekozen om allerlei lichaamsonderdelen te laten controleren... een oude auto moet ook onderhouden worden wil je er een oldtimer van overhouden en dat vraagt voortdurende controle en restauratie... tot hiertoe is alles al meegevallen... geen noemenswaardige letsels... ik ben echter nog niet aan het einde gekomen... als ik had geweten dat deze zomer zo heet zou worden had ik nog wel een jaartje gewacht.

Dit was het dan... niks spectaculairs... maar wacht... als deze helse temperaturen dalen trek ik de stad in om mijn gecontroleerde en gerestaureerde onderdelen een verzetje te gunnen... dat gaat een klap worden!

En weer een hete dag doorgeworsteld... niet dat ik deze hitte aan worstelen doe... nee ik zit/lig het lijdzaam uit... de voormiddag was gewijd aan voer en drank aanslepen... weinig voer... veel drank... tja eten is nu een zware opgave die ik enkel uit lijfsbehoud onderga... na de middag wordt het de tuin... dat is al routine geworden... maar zelfs daar is het verstikkend warm en dan zit ik nog onder een groot en dik bladerdak... we zitten met code oranje en dat betekent water met mondjesmaat gebruiken dus niet sproeien... de auto niet wassen... niet dat we dat anders wèl deden... de laatste keer kan ik me zelfs niet meer herinneren... een zwembad hebben we niet dus dat moet ik ook niet vullen... ik begin stilaan te snakken naar wat vertier... shoppen is me te warm... wandelen ook... zelf achter het stuur kruipen stel ik ook uit tot frissere dagen want die warmte doet iets met mijn grijze cellen... die zijn ook op rust tot het koeler wordt.

Morgen de kamerplanten van dochter drenken... die is op vakantie naar Kreta en heeft het klaargespeeld om een insektenbeet op te lopen die geïnfecteerd is en nu zit ze 10 dagen op antibiotica en tijdens de kuur alcoholloos en ze vindt de Kretenzische wijn zo lekker... je moet maar pech hebben... echter niet zoveel pech als die sukkels in Griekenland die weer eens met bosbranden zitten... yoen ik het las begon ik na te denken over wat je... als er brend uitbreekt in je huis... je zoal zou meenemen in de gauwte... niet gemakkelijk hoor... bij ons ligt zowat alle belangrijke papieren verspreid... ik denk dat ik een valiesje ga zoeken om alle documenten die belang hebben in samen op te bergen... ik heb dat verleden jaar ook gedaan met spullen voor een spoedopname in het ziekenhuiszodat we in geval van nood niet het hele huis moeten afrennen om alles wat je nodig hebt te verzamelen... dat valiesje staat klaar en heeft al dienst gedaan.

Gisteren een leuke namiddag gehad met vrienden... lekker in de tuin gezeten onder de bomen met hapjes en drankjes en uren bijgepraat want die vrienden waren net terug van hun 3-maandelijks verblijf in Spanje... het doet deugd nog eens een echt gesprek te hebben want daar heb ik vaak behoefte aan... ze kwamen eigenlijk maar eventjes om goeiendag te zeggen maar uiteindelijk werd het 9 u toen ze naar huis trokken... te moe om op te ruimen dus dat heb ik vandaag gedaan... daarna boodschappen gedaan en toen ik in de supermarkt mosselen zag liggen kreeg ik plots inspiratie... het worden mosseltjes vanavond vertelde ik fier aan 't manneke met het idee hem plezier te doen... verkeerd idee... manlief at met lange tanden en met mondjesmaat... vroeger kon hij er nooit genoeg van krijgen... patat... daar zat ik dan... al die moeite voor niks... ze waren toch wel lekker... misschien lukt het ze morgen op te warmen... gaat dat niet... tant pis.

Man is altijd al een geboren mopperaar geweest... negatief ingesteld ook... zo iemand die zelfs in een strakke blauwe lucht een miniem wolkje kan ontdekken... echter hij had een gezonde eetlust en die is nu foetsie... het wordt met de dag moeilijker om iets op tafel te zetten waar hij geen aanmerkingen op heeft... ik eet ook met de dag minder wegens weinig eetlust... spijtig dat Soep Van Boom niet meer bestaat want soep gaat er nog altijd met smaak in... en zou aan ons een vaste klant hebben.

Er vielen wat armzalige regendruppels zonet en toen ik de ramen van het boventerras ging sluiten merkte ik overal verspreid natte zwart-bruine plasjes en afdrukken... ook mijn strijkplank had prijs evenals het bed in de achterkamer... ik denk dat het die zwarte deugnieten waren... de kraaien... die binnen een kijkje zijn komen nemen... moet eraan denken de ramen niet meer zo ver open te zetten.

Ik aarzel tussen YOEPIE roepen of VERDORIE... waarom... omdat ik mijn poetshulp alles buiten een goeie beurt liet geven... het was snikheet en geen spoor van wolken te zien... na de middag ging ik in de tuin zitten en wat zag ik... meer en meer wolken... tegen 5 u kregen we een onweer en een plensbui... nu hoor ik het terug regenen... van timing gesproken... is zoals ramen wassen... je kan er op rekenen dat het daarna regent... maar wat zit ik hier te klagen... mijn regendans gisteravond heeft wel succes gehad... de regengod had blijkbaar medelijden toen hij me al zwetend en puffend zag rondspringen en stuurde me water... mijn tuin zal er blij mee zijn en dus ben ik dat ook... het was vandaag zo drukkend heet dat het laatste restje fut uit me gezogen werd... koken was me ook te veel dus werd het soep met brood... gelukkig is op dat gebied 't manneke een gemakkelijke... de tomaten zijn op... ik zal hoognodig een tocht naar de supermarkt moeten plegen voor verse aanvoer... zal morgen zoon eens oproepen... waar wij wonen is het rustig en groen maar er is ook geen winkel te vinden... brood kopen we in bulk en dat gaat dan in de vriezer... wat je echter niet kunt doen met verse groenten en fruit.

Eigenlijk niets te melden uit deze hoek van het land... ik kom hier meer uit gewoonte dan om iets te vertellen... het is gewoon te warm voor mij... ik heb al veel vroeger vastgesteld dat ik niet gemaakt ben voor tropische temperaturen... en nu... in mijn lange "loopbaan" heb ik nog nooit zo'n lange hete zomer beleefd... of ben ik het vergeten... we kregen soms eens een zeldzame hittegolf van 2 of hoogstens 3 weken en dan... finito... nu zullen er veel mensen zijn die ervan genieten... doch ik niet... ik lijd... zie af... zit te lekken als een kapotte kraan... elke avond gooi ik me op beide knieën voor mijn bed en roep de regengod aan... ofwel is die pipo ietwat doof ofwel is het een dwarsligger maar tot hiertoe nog geen gehoor gekregen... ik vraag echter niet erg veel... door de dag mag de zon blijven maar 's nachts vraag ik alleen een verkoelend zomerbuitje... is dat nu echt teveel gevraagd... toen het vorige week een middagje regende hoorde ik in de tuin zuchten van genot slaken... en ik zuchtte mee.

Na een lange dag nietsdoen... en daar wordt je echt moe van... ga ik me zo dadelijk beddewaarts spoeden... dat bidden helpt dus niet... misschien eens een regendansje doen... ik weet alleen niet hoe het moet... ik kan het proberen op zijn Winnetou's... wat rond mijn bed lopen stampen en "oehoe oehoe" roepen... allee ik ga er nu aan beginnen.

Ik zit hier nu even te bekomen want mijn "zemelen" (zenuwen) kregen het zwaar te verduren... 't manneke wilde naar de supermarkt... zelf... ik wil hem niet alles ontzeggen dus stemde ik toe en we (hij) reden weg... dat rijden zèlf gaat nog goed maar het vraagt inspanning om in- en uit die auto te komen... in plaats van de afstandsbediening te gebruiken staat hij dan in het slot te rommelen... resultaat... niets werkt nog... computer van slag... 't manneke van slag en ikke natuurlijk ook... dit keer griste ik de sleutel nog net op tijd uit zijn handen en kreeg een woedende snauw... in de supermarkt weer een zenuwentoestand want... zoals mijn zoontje van 3 vroeger deed... doet nu 't manneke... kriskras pakken wat hij wil en dat is dan niet naar mijn zin... hem uitleggen waarom ik dat of dat nooit koop is nodeloos want hij verstaat het niet of is het zo vergeten... wat doe je dan... ogen op je rug kweken en stiekem de dingen die je niet wil terugzetten... heb toch nog één ding over het hoofd gezien en merkte het pas aan de kassa... als ik hem vraag melk te nemen komt hij met frisdrank af of zoiets... mijn leven is momenteel één groot avontuur geworden... ik weet nooit wat hij het volgende ogenblik gaat uitspoken... we zijn veilig thuis gekomen en ik zit hier nu uit te blazen en mijn "zemelen" terug in de plooi te leggen.

Gisteren een boek gelezen door een zekere Borst geschreven over zijn dementerende mama... hij beschrijft hoe zijn moeder stap voor stap zichzelf verliest... mooi en liefdevol beschreven maar ontzettend triest... ik weet wat mij misschien allemaal te wachten staat en het maakt me echt niet blij... ik kan gelukkig ook wel relativeren en niet te ver vooruit denken... we zien wel later.

Wij Belgen zijn toch maar een raar volkske... nationale feestdag en andere gelegenheden waar we voor zouden moeten warm lopen laten ons ijskoud... ja hier en daar zie je eens een eenzame en blijkbaar beschaamde vlag stilletjes hangen... maar nu voor de voetbal zwieren de zwart-geel-rood gekleurde doeken je om de oren... HUP HUP België... alleen onze burgemeester vlagt met de Vlaamse Leeuw... dat zal weer heel wat commentaar geven... trouwens zitten er bij de Rode Duivels nog wel Belgen... mijn excuses hiervoor maar ik ben totaal onkundig van het sportgebeuren... kijk nooit in tegendeel tot 't manneke die naar alles kijkt wat beweegt terwijl ik dan in een andere hoek van onze living de bijhorende geluiden tracht uit te sluiten... ach ieder zijn meug... en als het echt belangrijk is lees ik het wel in de krant of op FB.

Het wordt weer een hete dag en ik zit me nu suf te peinzen wat ik vanavond op tafel zal brengen... het zoveelste slaatje of ga ik me kapot zweten aan het fornuis om iets warms ineen te knutselen... aangezien zoon straks komt en zijn hond gek is op vlees zal het toch maar kip worden denk ik... die hond lust eigenlijk alles maar mag ook niet alles eten want 't baaske is daar heel streng op... zijn hond is zijn alles en krijgt alleen van 't beste... dus maak ik op zaterdag alleen iets dat ook de hond mag eten of anders zit dat beest zielig te kwijlen en zit zijn baaske met lange tanden te eten... ach het leven zit toch vol problemen nietwaar.

Gisteren hadden we onze maandelijkse "meeting" met de blogvrienden en we hebben weer alle wereld- en andere problemen opgelost onder het genot van koffie... bier en wijn... geen zieleknijper voor ons... nee merci... zit er iemand met problemen... er wordt geluisterd en goede raad gespuid... natuurlijk is daarmee niet alles op te lossen maar dat luisteren helpt al veel.

Vandaag ga ik me gedeisd houden... 't manneke had gisteravond weer een woedeaanval... voor wat... ik weet het nog niet... dan trek ik me terug in mijn schulp tot de bui over is... van buien gesproken... elke keer ik een wolkje zie verschijnen springt mijn hart op van blijde verwachting... maar nee... die wolk verdwijnt dan en mijn hoop op regen ook... zoals ik hierboven al zei... we zijn een raar volkske... we zitten te roepen op zomer en zon en dan is het weer niet goed... maar ja... zoals dat bekende gezegde : "geniet met mate" ons voorhoudt... we krijgen soms van alles teveel.