Update

Kajiiiieeeet en nog eens kajiiiieeeet... zo klink ik bij elke beweging die ik maak... daarom is er weinig beweging in mij de laatste dagen... zondag heb ik het klaar gekregen uit bad te vallen... ja je hoort het goed... uit BAD en niet uit bed... na mijn douche stond ik de wanden af te drogen... doe ik altijd tegen kalkvlekken en schimmel... met één voet op het badmatje en één voet ernaast... die ene ernaast schoof onderuit en ik viel ruggelings over de rand van het bad op de keiharde stenen badkamervloer en met mijn nek en hoofd tegen de kast... tja dan lig je daar even te bekomen van de schok en te denken hoe erg de schade zal zijn... de volgende gedachte is dat je daar toch niet kunt blijven liggen en je probeert recht te krabbelen... dat lukte met veel gesteun en gekajiet... dan staan brullen om 't manneke naar boven te roepen om de schade aan mijn achterkant op te nemen... dit keer geen bloed te zien... niets gebroken... alleen zijn zowat al mijn onderdelen door elkaar geschud en bij elke beweging schieten er helse pijnen door me heen... nu strompel ik door het leven als een onfrisse 100-jarige... aangezien 't manneke nog niet in staat is een verse onderbroek te vinden zonder mijn tussenkomst kan ik me niet de luxe permitteren in bed te gaan liggen uitzieken... ik sleep me dan maar naar de keuken en terug met regelmatig een pitchstop om bij te komen en praat mezelf moed en vooral geduld aan... ik vertelde het aan zoon en die bestelde direct een steun om op het bad te monteren... is net afgegeven aan de deur... en dochter zal deze week de boodschappen brengen... ik mag niet klagen... manlief doet zijn best om te helpen alhoewel dat niet altijd goed uitdraait... en mijn oude vooroorlogse botten hebben de schok weerstaan... is DAT geen geluk hebben?

Geduld is een schone zaak... zo luidt het gezegde toch... ik ben er volledig mee akkoord maar spijtig genoeg ben ik er niet mee gezegend met die "schone zaak"... en hoe ouder ik word hoe minder ik van dat goedje heb en hoe meer ik het nodig heb... vandaag kreeg ik een spontaan idee toen ik het stralende zonnetje buiten zag staan blinken en ik stelde voor een wandelingetje te gaan maken... een wandeling zou stress moeten verminderen... dat is toch de bedoeling ervan... we kleedden ons warm aan en vertrokken... allebei met ons mondkapje in de aanslag voor ingeval we te dicht bij anderen zouden komen... we waren de straat nog niet uit of man begon al te zeuren dat hij zich "achteruit" voelde gaan... zowat eens per dag verwittigt hij me dat hij het jaar niet zal kunnen uitmaken... dat is dan op de goeie dagen... op de andere haalt hij zelfs het einde van de week niet... en dat terwijl hij niet ziek is... eet gelijk een wolf... slaapt als een marmot... en als afwisseling gromt als een beer... het gewone wandelpad is niet voor meneer want hij verkiest het fietspad... zijn voeten opheffen lukt hem niet zodat je de hele tijd begeleid wordt door sjiiiieee. sjiiieee... ik zeg "je sleft"... hij is kwaad... kun je begrijpen dat een wandeling helemaal niet rustgevend is en ik zo min mogelijk buiten kom want dan wil hij mee en ik erger me het apezuur... enfin de wandeling zit erop en morgen zoek ik wel een uitvlucht.

Gisteren was een zalige dag voor mij... ik werd gebeld door liefst 2 vriendinnen... het doet goed dat gevoel dat men niet vergeten wordt... mijn kapster belde ook maar met slecht nieuws... ze viel namelijk van een ladder en scheurde haar achillespees... dat wordt een operatie en minstens 8 weken revalidatie... daar gaat mijn coiffure... ik sta nu vaak voor de spiegel dat haar te bestuderen en te bedenken hoe ik dat ga knippen... of ga ik het gewoon zo laten en zien wat er van komt... heb ook gebeld naar het bureau voor een poetshulp... ik wacht nu af wie ze me gaan sturen.

Voor de rest was de week zoals steeds... routine en saai.

En we zijn vandaag december ingestapt.. niettegenstaande de corona stilstand en de lock down met lange aan-huis-geplakte dagen en weken is dit jaar omgevlogen... toen we jong waren zagen we reikhalzend uit naar onze verjaardag en dan kwam er precies geen eind aan en nu we ouder zijn snellen de dagen voorbij en wij doen ons best ze bij te houden al strompelend soms... van strompelen gesproken... momenteel is het weer van datte... zit met een zwerende teen en weet begot niet hoe ik daar nu weer aan gekomen ben... en of dat niet genoeg is speelt mijn rug me weer parten... dus schuifel ik door het leven als een aangeschoten duif... zaterdag verjaarde ik en had het genoegen mijn kindjes nog eens te zien... na maanden afzondering vond ik het tijd om eens te zondigen en ze binnen te vragen... in de namiddag hadden we dochter en haar man op bezoek en een gezellige babbel en 's avonds zoon met de woef en die moest geknuffeld worden... weliswaar alleen de woef want zoon houdt afstand om de oudjes niet te besmetten... feesten was er niet bij... trouwens verjaardag vieren doe ik al lang niet meer... het klinkt misschien raar maar ik ben nooit fan geweest van verplicht feest vieren... ik deed mee met de rest van de wereld omdat het nu eenmaal zo gedaan wordt maar nooit van harte en nu ik oud ben heb ik al dat verplicht gedoe van mij afgeschud... en als ik eerlijk mag zijn voel ik me er heel wat rustiger bij... geen gedraaf meer op zoek naar geschenken voor jan en alleman... geen uitgebreide diners meer bereiden... dagelijks koken is al meer dan genoeg gevraagd... het klinkt saai ik weet het maar dat opgeklopt gedoe moet ik niet meer.

Eventjes de week overlopen... het is tenslotte een dagboek met "soms" overdenkingen... van mij moet je geen diepe gedachten verwachten... tiens dat rijmt... ik bengel wat tussen de wasmachine en de afwasbak in... ja ik doe de vaat oftewel afwas nog altijd manueel... daarom eten we dan ook vaak stoofpotjes... dan heb ik maar één pan af te wassen... dus terug naar die update... het was me het weekje wel... verwacht nu geen ophefmakende dingen want ik ben met weinig al tevreden... maandag kwam de ramenwasser... niet gekomen want het regende... de pedicure die mijn onderdanen een goeie beurt kwam geven... terwijl zij aan mijn tenen prutst maken we een babbel. kwestie van mijn tong ook even wat beweging te gunnen... dinsdag weer voer inslaan... geen babbel... woensdag kwamen ze het nieuwe raam inzetten en dat was traplopen voor mij om die mannen te voorzien van koffie en instructies... ook moeilijk tegenwoordig vermits ik geen Pools spreek en dan in het koeterwaals met dat mombakkes op is ook niet makkelijk... enfin het raam staat erin maar de buitenafwerking is niet helemaal naar mijn zin en nu zit ik te bedenken wat ik ga doen... klagen of betalen... donderdag was kuisdag... ook al niet een van mijn plezantste dagen... vrijdag moest ik naar de tandarts voor die lastige tandjes... ik kon dat ding niet langer dan 5 minuten inhouden van de pijn... dus ik MET gebit EN pijn naar de kliniek en MET gebit en ZONDER pijn terug naar huis... nu even afwachten en proberen of eten met die tanden gaat lukken... ik had dus gisteren even een half uurtje frisse lucht en een wandeling naar huis terug... geloof me maar ik was moe... rust roest zegt men en het is verdomme waar ook... ik vergeet nog te vermelden dat de raamwasser er ook was... ik zat even te rusten toen ik alsmaar gebonk en gestommel hoorde... dacht dat het bij de buren was maar nee... toen ik me omdraaide stonden er liefst twee mannen naar me te gluren... de baas van het spul zwaaide vriendelijk naar mij en ik zwaaide terug natuurlijk... zo ben ik... altijd bereid... mijn eerste gedachte is dan : "gelukkig had ik mijn tanden in"... tja dat gebit begon me te obsesseren... genoeg erover.

Corona houdt me nog tegen maar ik denk er toch serieus over de poetsdienst weer te bellen... ik doe het nu al 9 maanden zelf... wreed tegen mijn goesting... binnen gaat het nog wel maar toen ik deze week buiten was om dat raamwerk te controleren sloeg ik bijna achterover van ontzetting... die hoftrap... dat terras... die voortuin... onze hogedrukreiniger was kapot en weggegooid... al dat schuurwerk zie ik niet meer zitten... dus weer denkwerk... zou ik of zou ik nog wachten?

Dit weekend komt de verpleeghulp niet... maandag denkelijk de laatste keer want 't manneke is zo goed als terug dichtgegroeid... die man is echt ongelooflijk... om de haverklap zanikt hij dat hij vlug zal sterven maar dat valt van een ladder... kneust zijn ribben... haalt zijn beide benen open... en is zo goed als genezen na twee weken... wie doet het hem na!

Een zaterdag als vele andere... de gewone huishoudelijke zaken afhandelen... naar de supermarkt een voorraadje voer inslaan zodat we volgende week weer door komen... eens denken wat er voor 's avonds op het menu moet komen... het zal weer prut worden want kauwen gaat niet zo goed... elke dag andere prut maar het blijft behelpen... man wordt elke dag door een lieve verpleegster verbonden en zijn wonden zijn goed aan 't genezen... de gekneusde ribben doen ook al minder pijn zodat ik 's nachts niet meer mijn bed wordt uitgegild... tel je zegeningen zeg ik maar... wat mijn tanden betreft... dat is een regelrechte ramp... ik heb heel moedig... al zeg ik het zelf... de hele week dat ding getorst en er zelfs mee gegeten... eten was niet bepaald een genoegen... meer een corvee waar ik telkens tegenop zag... zeg dus niet dat ik mijn best niet heb gedaan maar genoeg is genoeg... volgende week bel ik naar de tandarts voor een afspraak. dat ding moet aangepast worden voor ik erin stik... ook een zegen is dat ik elke avond na het avondeten met een diepe zucht van voorpret de badkamer induik om dat onding eruit te gooien... wat de pret ietwat drukt is dat ik dan in de spiegel plots mijn bobonne zie opduiken... ik vlucht dan rap de kamer uit om me in een boek te verdiepen of wat TV te kijken naar een of andere herhaling van een herhaling... dan zegt 't manneke steevast dat hij dit nog nooit gezien heeft alhoewel wij het samen al ettelijke malen bekeken... voor hem is alles weer nieuw... soms benijd ik hem want ik zou ook eens iets nieuws willen zien of beleven.

Deze avond komt zoon even langs met Kiko... hij vroeg me verleden week wanneer hij nog eens mocht langs komen want de hond miste bomma en bompa.. hoe kan je je kleinkind nu zoiets weigeren dus... heb al wat vlees uit de vriezer gezet en zal straks de bak water ook klaar zetten... het zal een bezoekje worden met masker op en op afstand... d.w.z. van zoon dan toch want die hond duldt geen afstand en moet en zal aangehaald worden... als je ook maar een ogenblik hem even niet aanraakt duwt hij zijn snuit met kracht tegen je aan... wat zeg ik duwen... het is meer stoten en dan weet je het wel... een echte flodder dat beest maar zo lief.

De lieve bib dame komt volgende week mijn boeken halen en nieuwe voorraad brengen... de ramenwasser komt... en de pedicure komt ook... tussenin dagelijks de verpleegster... man man dat wordt een drukke week... ik hoop dat ik er niet van over mijn toeren ga geraken want ben geen drukte meer gewend... waar is de tijd dat we van de ene gelegenheid naar de andere renden... alleen eraan denken vermoeit me al... als je jong bent kun je je dat niet voorstellen... dat je na een doodgewone dag 's avonds al tegen 9 u zit te dromen van je bed... ik die maar eerst tegen 10 u op volle toeren begon te werken... oftewel 22 u... men noemde me eens een nachtvlinder... ach vlinderen doe ik al lang niet meer... tegenwoordig is het meer rupsgedoe.

Vorige keer hoopte ik dat we ziek zijn zouden kunnen overslaan in deze corona tijden want klinieken zijn beter te vermijden nu... we hebben eventjes geluk gehad samen met een ongeluk... vorige week was 't manneke in de tuin bezig... ikke blij want dan is hij een poos van onder mijn voeten weg... maar toen het al donker werd en hij niet te zien was ging ik hem zoeken en daar lag hij te kreunen... de oen had het in zijn bolle kop gekregen bomen te gaan snoeien en was van de ladder gevallen... ik heb hem met veel moeite binnen gekregen... het regende ook nog en we waren intussen allebei al kloddernat... allebei zijn benen zaten onder lelijke bloedende schaafwonden die ik moest verbinden met hetgeen ik in huis had... dat was niet voldoende voor zo'n grote klus maar ja... à la guerre comme à la guerre... bij elke beweging van hem klonk er een ijselijke gil... aangezien manlief al gilt als hij op zijn tong bijt ben ik niet zo vlug in paniek maar toch... met pijnstiller in bed gestopt in het logeerbed...  midden in de nacht weer dat gegil want meneer moest plassen en kon niet uit bed... de volgende ochtend stond ik vroeg op en belde de dokter... die zou later op de dag komen kijken... ik zag die ladder tegen de hofmuur van de achterburen staan en dacht dat die mensen misschien zouden denken dat we bij hen wilden inbreken dus ging ik die ladder neer leggen... dat ding... een loodzwaar dubbele metalen geval... wilde zeker niet in de modder gaan liggen en kantelde mijn kant uit en... Myette onderuit plat op haar rug in die modder... ik lag daar eventjes in paniek want... wat als ik iets brak... wat dan... aangezien ik een ouwe taaie ben kon ik toch rechtkrabbelen en naar de garage strompelen om mijn modderhanden te wassen... daar ontdekte ik dat ik stond te bloeden als een geslacht varken... was met mijn kop op een steen gebotst... allee vooruit dat kon er ook nog wel bij... de dokter kwam en verbond man professioneel... ontsmette mijn hoofdwond... plakte er een compresje op en ik kreeg een windsel rond mijn kop... daar zaten we dan... allebei in het verband... de dokter belde voor een verpleeghulp en die komt nu elke dag man terug vers inpakken... en ik... de volgende dag was mijn hoofdwond al dicht en heb ik heel voorzichtig mijn haar gewassen met shampoo want ik kon mezelf ruiken... geronnen bloed ruikt walgelijk... 't manneke zal nog enkele weken kreunen en steunen met van tijd tot tijd een gil erbij want zijn ribben zijn gekneusd en dat moet vanzelf helen wat op zijn leeftijd betekent... niet heel vlug... al bij al mogen we onze handjes kussen dat we niets gebroken hebben... hij moet het kalm aandoen en ik hoop dat hij in het vervolg die ladder zal vermijden... aangezien die man hardleers en koppig is heb ik zo mijn twijfels... wat het voor mij betekent is dat ik het tandartsbezoek moest afzeggen en dus nog wat langer moet blijven mummelen... dat ik nu de bladeren-harken-corvee heb gekregen... de bomen bij ons en die van de buren zijn druk aan een striptease bezig en laten alles in onze tuin vallen... de bomen van onze achterburen zijn enorm groot... een zegen in de zomer maar in de herfst een bezoeking... onze voortuin is ook een vergaderbak... als er EEN papiertje in de straat valt komt het steevast bij ons terecht... door de wind of een klopgeest... wie weet maar wij hebben prijs... nu zijn het de bladeren weer... allee vooruit deze taaie hier zal er eens aan beginnen.

Het is weer enige tijd geleden dat ik mijn ontboezemingen op het net gooide... eigenlijk bedoel ik hier op Sennet... want op FB ben ik druk in de weer de politiek te hervormen... niet dat die politiek er zich iets van aantrekt maar ja je moet toch ergens je gal kwijt en wat politiek en regering betreft loopt die van mij over... dit tussen enkele bezoekjes aan de tandarts door... ik ben eergisteren dat gebit gaan passen en man man viel dat tegen... na ettelijke weken... zeg maar maanden... met een lege mond te hebben geleefd stoppen ze daar een bit in je mond... een ding dat aanvoelt als een loden klomp... ik had de neiging te gaan kokhalzen en madame de tandarts was dan zo vriendelijk een reepje van het verhemelte af te snijden... tikje beter maar niet om HOHO te roepen... die tanden zelf leken me geweldig groot alhoewel ik ze zelf op de staalkaart had gekozen... ik zat daar met dat bit mezelf in de spiegel met afgrijzen te bekijken terwijl de tandarts zeer tevreden bleek... jawadde zij moet niet aan dat bit in haar mond gaan wennen want ze heeft een prachtig natuurgebit... ik evenwel... allee vooruit Myette doe niet zo flauw... duizenden anderen lopen met zoiets rond dan moet jij dat ook kunnen... en ja ik zal wel moeten want zonder tanden is ook niet datte... dat was nog maar een proefgebit in was en morgen zou ik het afgewerkte product krijgen... ik die dacht eindelijk eens stralend voltandig te kunnen lachen in plaats van besmuikt zoals ik gewend ben... dat heb je dan als je te veel verwacht.

Ik zal blij zijn dat die regelmatige bezoekjes aan de kliniek voorbij zullen zijn en maar hopen dat 't manneke en ik niet ziek worden want corona is weer druk van haar oren aan 't maken en ik blijf liever weg van al die virushaarden... gisteren zijn we onze griepprik gaan halen... ook weer iets afgestreept in mijn agenda... niet dat die zo overvol staat... buiten dokter en tandarts is het triest gesteld... ons wekelijks uitje naar de Collect & Go was vandaag... morgen zal ik het genoegen smaken een grote strijk te mogen doen want deze week was het wasweek... poetsen zal voor volgende week zijn... kwestie van de pleziertjes wat te spreiden anders duren de dagen zo lang... ik zit nog altijd zonder poetshulp maar denk toch dat ik het bureau eens moet gaan bellen... het wordt tijd dat al die lastige hoekjes en kantjes eens grondig uitgemest worden... maar ik moet dan weer een nieuwe Poolse kracht gaan uitleggen hoe en wat en waar ze moet poetsen en dat allemaal met mondmasker op en stel het maar uit en uit tot op een dag die hoekjes en kantjes de stofvlokken er gaan uitspuwen en dan moet ik wel... de tijd dat ik me lenig op de vloer liet zakken voor die kantjes is helaas voorbij... zakken kan ik nog maar ojee dat terug recht komen!!!

Moed... een mensenleven vergt soms veel moed... en ook veel "moet"... men moet elke dag opstaan met moed... met moed aan de taken beginnen die moeten gedaan worden... altijd dezelfde routine... opruimen... afwassen... wassen... strijken... geloof me dat vergt moed om de boel er niet bij te laten en al die moet te laten stikken... je mag nu denken wat je wil zo van "wat zit dat mens weer te zeuren" aangezien ik toch niet veel lezers hier heb kan ik zeggen wat ik wil... sè na.

Dat was de inleiding om te zeggen dat ik een dipje heb... ach een kleintje maar toch een dipje... en als ik niet vlug iets ga vinden om me op te beuren kan dat een diepe dip worden... de voortekenen waren er al... me niet kunnen concentreren op een boek is er een van... zenuwen die op springen staan en bij het minste uit mijn vel wippen is er ook eentje... als ik vroeger zoiets voelde aankomen trok ik de koekestad in om me eens te laten gaan en me nog een handtas te kopen om die bij de andere in de kast te zetten... ja sommige vrouwen hebben dat met schoenen en ik met tassen... mijn eerste tassen waren van het kleine en sierlijke soort die alleen een zakdoek... een lippenstift... portemonnee en sleutels moesten bergen... toen ik kinderen had werden die tassen gigantisch want wie kinderen heeft weet wat je dan allemaal moet mee zeulen... na de kinderen krompen mijn tassen weer maar ik had toch nog jaren een nat doekje bij uit macht der gewoonte... toen kwam het electronisch tijdperk er aan en moest de gsm mee plus een bril en mijn tassen waren niet groot genoeg meer en ik kocht er nieuwe... momenteel zit ik alweer in het gigantisch formaat met als inhoud... bril... notitieboekje met pen... smartphone... tablet... wat medische hulpmiddelen ingeval van (nog niet moeten gebruiken gelukkig)... sterke opvouwbare boodschappentas (winkels geven ze niet meer)... make-up etui (alleen in noodgeval te gebruiken)... paraplu (altijd handig om een verkrachter een mep te verkopen)... regenhoedje... inhalator (voor tweede adem)... alles bijeen zowat 3 kilo... soms ruim ik de boel uit en speur naar wat ik echt niet nodig heb... na lang nadenken gaat alles er weer in want je weet maar nooit... dan kijk ik met verbazing naar andere vrouwen die de straat optrekken met zo'n minuscuul elegant tasje en vraag me af wat mij toch scheelt... als ik dan eens naar een avondfeest moest (lang geleden weer) waar ik onmogelijk mijn zwaarlijvige tas kon mee brengen zat ik met een dik probleem... wat kon ik in dat minuscule tasje proppen en wat niet... ik moest dus een groot deel van mijn overlevings hulpmiddelen thuis achterlaten... ik voelde me dan echt niet op mijn gemak tot na de tweede cava en dan vergat ik mijn gemis... de volgende dag besefte ik dat ik die spullen helemaal niet nodig had en ze gerust kan dumpen maar... men weet maar nooit.

Those were the days... the days dat we de stad introkken... terrasjes deden... feestjes bijwoonden... vrienden bezochten of ontvingen... zal dat ooit terug keren... voor mij in elk geval niet... door de toestand van 't manneke is dat moeilijk... ik ben nu echt geen fuifbeest dat elke dag op zwier wil maar zo eens een enkele keer de boel de boel laten mis ik wel... door de corona toestanden is het ook niet aan te raden dus troosten we ons maar met af en toe een telefoontje naar vrienden en wat smsjes heen en weer... en trachten de moed erin te houden want dat moet.

Vandaag moest ik naar de tandarts om een afdruk voor mijn nieuwe eetkamer... na een rusteloze nacht gevuld met nachtmerries over tanden die me den duvel aandeden voelde ik me alles behalve in vorm... zoals ik al vertelde zit mijn kaakbeen vol harde knobbels... net niet uitgekomen tanden... en ik zat met de piepers voor een operatie... het was dus een hele opluchting toen de tandarts me zegde dat die bobbels mettertijd wel zullen verdwijnen en het geen beletsel is om dat gebit te maken... en de procedure kon beginnen... er werd me eerst onder en dan boven iets in mijn mond geschoven gevuld met klodderige pasta waar ik in moest bijten... nadat het mengsel wat opgesteven was sleurde ze de boel eruit... peuterde enkele achtergebleven stukjes uit mijn mond en ik mocht vertrekken... ditmaal met een licht gemoed en dito tred... al neuriënd van "un kilomètre à pied ça use, ça use, un kilomètre à pied ça use les souliers"... iets dat ik leerde van een klasgenoot vroeger op schoolreis en ik doe het nog altijd... ik voel wel dat ik niet genoeg beweging meer neem en stappen wordt wel vermoeiend... het probleem is dat ik niet zo maar alleen kan gaan wandelen want dan wil 't manneke mee en met hem wandelen is meer een bezoeking dan een genot... overal ziet hij iets dat hem niet bevalt en begint erover te zeuren... dat gezeur werkt op mijn zenuwen en dan wil ik liefst vlug naar huis terug zodat ik me kan terug trekken om te lezen of iets anders te doen.

Van dochter bericht gekregen dat ze het huis van haar overleden schoonmoeder eindelijk hebben leeggehaald... nu nog proberen de waardevolle spullen te verkopen... zal niet gemakkelijk worden... de rest gaat naar de kringloop... de bank waar ze werkt werd geheel gerenoveerd en is af... een pareltje geworden maar door corona staat het leeg... per week moet elk personeeelslid 1 dag naar kantoor komen... de rest is werken van huis uit... de kantoren worden ook niet volledig bemand en om koffiemachine en andere toestellen aan te raken krijgen ze een hulpmiddel... wat een toestanden toch... nooit gedacht dat ik dit nog zou moeten mee maken... ik heb de oorlog beleefd als kind maar dit is totaal anders.

Zoon bracht ons Poloke naar de controle en JOEPIE geen enkel gaatje... het meer ambetante nieuws is dat we in april al terug moeten... tja die gasten moesten sluiten door corona en willen hun verloren inkomsten terug hebben... diezelfde dag kwam zoon een nieuwe schakelaar plaatsen... we hebben op afstand een babbeltje geslagen en dat was het dan... hoe lang nog voor we onze kinderen eens goed kunnen knuffelen.

Vrijdag terug naar de tandarts... dat moet nog enkele keren... en dan zou de nieuwe eetkamer er moeten zijn... ik hou mijn hart al vast want als ik 't manneke zie sukkelen heb ik er niet veel moed op... gisteren niesde hij en zijn gebit vloog eruit... niet erg als je thuis bent maar dat wil je echt niet in publiek... ik heb op aanraden van de tandarts er Corega op gesmeerd en nu is het afwachten of dat gaat helpen... het is bang afwachten hoe dat van mij zich gaat gedragen... ik zou o zo gaarne nog eens frietjes eten of iets anders knabbelen want ik ben die prut zo beu als koude pap.

Ik herinner me dat we eens met ons kaartclubje een dolle avond beleefden... we waren toen nog jong en we fantaseerden over hoe we 40 jaar later aan diezelfde tafel zouden zitten kaarten... met onze wandelstok aan onze stoel vastgehaakt... een bril met dikke glazen op onze neus... ons vals gebit naast ons bord met hapjes... en plezier dat we hadden... nu 40 jaar later zijn er al twee van het groepje overleden... twee anderen zijn verhuisd en trokken zich terug... het kaartgroepje is niet meer maar de herinneringen blijven... en terwijl de aftakeling aan de gang is vinden we het echt niet meer zo plezant... ik heb maandag afscheid moeten nemen van mijn laatste bijterkes... bijterkes die me mijn hele leven hebben dwarsgezeten... ik begon als kleuter met een stralend parelen gebit... vertelde la mama me toch... toen vielen die parels er een voor een uit en werden vervangen door grote lompe tanden die niet genoeg plaats vonden in mijn te kleine mond... vertelde de tandarts me... die tanden stonden schots en scheef en dubbel zodat er enkele werden getrokken om meer plaats te maken voor de andere... daarna kreeg ik een beugel aan de binnenkant van mijn gebit om die tanden naar buiten te duwen... die tanden kwamen dan loszitten en dat deed pijn... als de pijn over was werd die beugel aangespannen en de ellende begon van voorafaan... dat duurde zo jaren met als resultaat dat mijn weerspannige tanden er zich niets van aantrokken en rustig bleven scheef staan... daarna kwam de corrosie en de regelmatige bezoekjes aan de tandarts om het hele boeltje op te kalefateren... enkele tijd geleden werden ze al dat getuttel beu en kwamen los zitten... niets meer te restaureren zei de tandarts... eruit die boel... en zo gebeurde... tot hiertoe alleen nog maar mijn bovengebit.

Alhoewel ik van die dingen niets dan last heb gehad deed het me toch iets ze te moeten afstaan... tje je hebt al zoveel jaren liefde en leed met elkaar gedeeld... afscheid nemen is altijd lijden... weer een stuk van mijn leven dat verdwijnt... en zo brokkelen we verder af... 't manneke en ik zitten nu samen aan tafel heel voorzichtig wat eten binnen te proppen... hij kan nog altijd niet eten MET de prothese maar draagt ze toch al tijdens de dag... en ik kan alleen geprakte prut naar binnen schuiven en rappekes doorslikken want kauwen is er nog niet bij... trouwens ik ben een hardnekkige bloedster en het duurt nog wel even voor dat bloeden gaat ophouden.

Dit alles om te zeggen dat die hilarische toekomstbeelden tijdens onze kaartavondjes nu helemaal niet meer zo grappig zijn maar allez... we hadden er toen plezier om en dat zijn mooie herinneringen.

Hoi bloggers... het is even geleden dat ik de moed kon opbrengen mijn wel en wee, voornamelijk wee, hier neer te gooien... tja helaas gaat mijn leventje de laatste tijd als een jojo... soms beetje OP en dan pardaf weer AF... zoals ik al vertelde heeft mijn wederhelft eindelijk zijn gebit in ontvangst mogen nemen... ikke blij maar met gemengde gevoelens want ik ken dat manneke nu al een beetje he en verwachtte weer complicaties... en inderdaad die tanden doen pijn en dat moet iedereen geweten hebben... die tanden vallen uit als hij eet en dat moet ik dan ook geweten en gezien hebben... echt niet smakelijk als je aan tafel zit en man zit plots met dat gebit vol eten naar je te zwaaien... enfin we hadden een afspraak gekregen bij de tandarts om die tandjes wat aan te passen... voor we vertrekken controleer ik 't manneke van kop tot teen op schoenen, paspoort, zakdoek, masker... en we vertrekken... om bij de tandarts te ontdekken dat hij dat gebit niet in heeft alhoewel ik het hem wel 5 x zegde... bij die tandarts kom ik al zeker 30 jaren en dat mens heeft een ongelooflijk geduld... ze zegde hem naar huis te gaan en die tanden te halen... hij weg... ze vroeg me of ze intussen die kiezen bij mij al mocht trekken in plaats van zoals afgesproken in september... en ik durfde niet weigeren dus trok ze 4 kiezen en propte mijn mond vol watten... toen kwam man eraan ZONDER tanden want hij had die niet kunnen vinden maar wel MET 2 maskers boveneen op... had die man even geluk dat mijn mond vol watten zat want ik was des duivels... we moesten dan de volgende dag weer die tocht naar de kliniek maken voor hem en het resultaat... zowat hetzelfde scenario... nu wachten tot september tot de tandarts uit vakantie terug is... intussen zit ik nu ook heel voorzichtig met kleine hapjes te eten en ben al blij dat het bloeden eindelijk gestopt is want na 3 dagen heb je wel honger en dorst... corona is wel een pest en het enige positieve eraan is dat je je ellende achter dat masker kan stoppen.

JA BIS... omdat ik gisteren al een logje schreef en toen het plots verdween had ik de moed of de goesting niet opnieuw te beginnen... toen Natoken me wat aanporde zag ik tot mijn grote ontzetting dat het alweer een hele tijd geleden was dat ik iets schreef... ik kwam dus met reuzenpassen aangestormd om dat recht te zetten en.. zoals ik al zegde... logje foetsie en dat is niet de eerste keer... zelfs als je gewoon thuis zit te wachten tot corona het gaat aftrappen vliegt de tijd voorbij... de enige tripjes naar buiten zijn het ophalen van de online bestelde waren en de bezoekjes aan de tandarts... nog 1 x en 't manneke heeft terug tanden... dan gaat hij weer wel iets anders zoeken om over te sakkeren maar dat zien we dan verder wel.

Over sakkeren gesproken... ik moest onze dokter spreken over de uitslag van mijn laatste bloedafname... belde naar de praktijk op het "belkwartiertje" en kreeg de hele rimram te horen over druk 1 of 2 of.. etc. ik was de 7de wachtende en dan weet je het wel... na zowat 15 minuten naar het getjingeltangel op de foon te hebben geluisterd kreeg ik te horen dat ik nu de 1ste was... ikke blij... tot iemand me kwam vertellen dat de dokter niet aanwezig was en ik maar na de middag moest proberen... dat deed ik en na weer diezelfde marteling te hebben doorstaan vertelde een robot me dat de dokter niet beschikbaar was en ik moest ophangen na de piep... als hij tijd had zou hij me bellen en anders moest ik de volgende dag terug een poging doen... het schuim kwam me op de lippen en het ergste is nog dat je zelfs je gemoed niet kunt luchten tegen die automaat... ik ben dan naar mijn pc gestormd en een hele kwaaie mail gestuurd... resultaat... 's avonds belde vervangster me op en het goede nieuws is dat mijn nierfuntie sinds de vorige keer verbeterd is... dat was één... de volgende dag belde onze huisarts me zelf op want ze hadden hem die mail doorgestuurd... met excuses en uitleg... hij is namelijk aan het afbouwen en werkt maandag en vrijdag niet meer zodat het hele programma overhoop ligt... dat was twee... we hebben het afgezoend maar we zullen stilaan moeten uitkijken naar een andere huisarts... misschien die vervangster want die klonk heel vriendelijk aan de foon.

Vandaag vertrekt dochter en haar man naar Kreta en nu maar hopen dat ze gezond en wel en zonder problemen terug thuis geraken... zoon heb ik nog maar eens om hulp gevraagd voor iets met mijn pc en dat jong kwam op weg naar zijn werk MET de hoogtewerker waar hij mee rijdt en in VOL ornaat MET masker EN handschoenen naar ons toe... ik beneden in de living blijven zitten en hij naar boven... hij is zo bang ons misschien te besmetten dat hij ver uit onze buurt blijft... enfin de pc is terug in orde... een hele opluchting want ik kan dat ding niet meer missen... zeker nu in corona tijd... ik bestel alles wat we nodig hebben online en ook de bankverrichtingen gaan via de computer.

Het weer was niet veel soeps de laatste weken... echt het oude vertrouwde juli weertje dat we kennen... wij gingen vroeger altijd op vakantie in juli en op de fotos te zien liepen we bijna altijd in gele jekkers rond aan zee... voor mij mag het wel zo blijven... vandaag zie ik blauwe lucht en misschien kan ik straks nog eens in de tuin zitten... 't manneke is alle dagen in die tuin bezig... meestal is hij het gazon aan 't harken... wij hebben wel het properste gazon van de hele buurt... het nadeel is dat hij zoveel harkt dat er al kale plekken in zitten... maar ik laat hem maar doen dan blijft hij rustig... een heel huis onderhouden is soms wel lastig maar we blijven hier wonen tot het echt niet meer gaat... met die man opgesloten zitten in een klein flatje is een van mijn nachtmerries... mijn computer staat boven in de kamer die van dochter en later van zoon was... lekker rustig waar ik me kan terugtrekken als meneer teveel op mijn systeem werkt... enkele dagen geleden had hij weer zo'n dag dat hij zijn frustraties kwijt moest en wilde dat ik die pc beneden zette bij HEM in de living om hem gezelschap te houden... hij zit uren aan de TV en kijkt naar de stomste programmas waarbij hij dan in slaap valt... dan roept hij mij om mee te kijken en als ik weiger is het ambras... als ik toch kom valt hij als een blok in slaap en zit ik alleen naar de zoveelste herhaling van een herhaling te kijken... dat is dan het gezelschap... ik ben nog maar eens uit mijn krammen geschoten en hem verteld dat die pc blijft waar hij is... trouwens het is een home computer MET printer EN scanner EN al mijn paperassen.. waar zou ik het laten... nu komt hij om de haverklap naar boven en staat dan in de deuropening met vieze blikken me te bekijken en ik doe alsof ik hem niet zie... prettig is wel iets anders... die man is altijd moeilijk geweest met het idee dat ZIJN vrouw ook ZIJN bezit is en moet doen wat hij wil... hij is wel bedrogen uitgekomen want HET VROUWTJE is daar niet mee akkoord.

Nu genoeg gezeverd... ik ga eens door mijn kot lopen en de boel opruimen.

Na een deugddoend en welverdiend dutje op een fris en vers opgemaakt bed...  ja zeker welverdiend... zit ik me hier fier op de boezem te kloppen... waarom... ik heb namelijk de hele voormiddag me in het zweet gewerkt om alle kamers op de bovenverdieping te soppen... en dat is nog niet alles... na maanden... wat zeg ik jaaaaaren... met lekken te hebben gezeten in de koepel van ons boventerras... lekken die elke keer door 't manneke werden bespoten met van die plakkerige siliconen gel zodat de koepel er meer en meer uitzag als een mannekesblad... die dichtgespoten lekken verplaatsten zich dan naar een andere plek wat 't manneke in alle staten van koleire bracht... om een lang verhaal nog langer te maken... onze lieve loodgieter heeft verleden week de ravage komen herstellen zodat we nu eindelijk de zonnegordijnen konden ophangen... die lagen al maanden gewassen te wachten... vandaag zou het gebeuren... ik zette 't manneke aan 't werk op dat terras en begon intussen de andere kamers te soppen en het bed te verschonen... toen ik in blijde verwachting ging kijken stond manlief wat te prutsen onder vreselijk gevloek... ik zag dat het niet goed ging komen en nam de zaak in eigen handen... dat was niet naar de zin van 't manneke en ik kreeg de hele tijd gevit en kritiek te horen... ik heb mijn geduld kunnen bewaren en heb maar EEN keer een zeer krachtige brul uitgestoten... dusdoende ik ben fier op mezelf en zeer tevreden.

De vorige week was ietwat druk en heet... niet echt aanlokkelijk om te zitten bloggen... trouwens dat bloggen is niet meer wat het vroeger was... ik vraag me vaak af waarom ik het nog doe... een uitlaatklep... ja dat zal het zijn... op FB laat ik mijn klep ook uit maar dan is het meestal op de politieke fratsen van onze regerende clowns... en verleden week werd ik zowaar op de vingers getikt door FB omdat ik zogenaamde racistisch commentaar leverde... dat commentaar was een antwoord op een zwarte BP (bekende persoon) die ook eens kwam klagen over discriminatie terwijl zijn broodje hier dik gebakken is... ze komen nu uit alle holen en gaten gekropen om te zeuren over onrecht... dat maakt mij woest en dat wil ik dan even kwijt ook.

Zoals ik al zegde waren we... voor ons doen dan toch... druk bezig... een tocht naar de Colruyt Collect & Go om de online gedane boodschappen af te halen... een tochtje naar de tandarts voor de prothese van 't manneke... de tandarts heeft ook de draadjes uit mijn tandvlees gepeuterd en dat is een hele opluchting... een kant is al kiesvrij nu nog de andere kant en ik kan binnen enkele maanden iedereen verblinden met een stralend gebit... iets dat ik nooit heb kunnen doen want ik had van meet af aan een miserabel gebit... tanden die dooreen gehutseld stonden... regelmatig ontstekingen... ik heb dus mijn leven lang alleen besmuikt kunnen lachen... met gesloten mond of mijn hand ervoor... als ik die prothese heb ga ik de hele tijd lopen grijnzen met alles wat ik in huis heb... corona komt mij goed uit... met dat masker gaat het minder erg zijn om tijdelijk zonder tanden rond te lopen... zo zie je maar... aan elke wolk zit een zilveren randje. 

't Manneke en ik moesten gisteren naar de kliniek... meneer om eindelijk de maat te laten nemen voor zijn nieuwe bijters en ik om een lastige wiebelende kies eruit te laten gooien... ik wilde gewoon tevoet gaan maar meneer lag weer dwars en wilde de auto nemen want het was te ver en te moeilijk... dus de auto werd het... in die auto reden we twee straten ver en dan werd er geparkeerd... wij op weg door de garage... die liep dood en we moesten terug en terug en terug... enfin we zijn er geraakt maar de weg die we aflegden was zeker het dubbele van wat we normaal zouden gedaan hebben tevoet... aan de ingang al werden we ontsmet en onderweg moesten we precies spitsroeden lopen... waar we gingen en wat we gingen doen en wanneer dat moest gebeuren en waar we mochten zitten wachten... en dat allemaal met dat mombakkes op... aangezien ik een pufster ben kreeg ik het al rap benauwd achter dat masker... hoe het personeel dat de hele dag uithoudt is mij een raadsel... bij de tandarts aangekomen weer ontsmetten van handen en mond... man werd de maat genomen en mijn kies werd uitgetrokken... de terugweg naar onze wagen was al even erg... man voorop als de grote leider die hij denkt te zijn en ik als een gedwee schaap erachter...weer verloren gelopen... niet een maar drie keren... man man was ik blij dat ik thuis was... gelukkig voor man liep ik met een dikke prop watten in mijn mond zodat ik niet veel kon zeggen want anders... moet ik er een tekening bij maken?

Ik ben ziedend en poog af te koelen door het op mijn blog te smijten... we moesten naar de Collect & Go om een bestelling af te halen... er waren enkele mooie parkeerplaatsen vrij maar man verkoos de wagen tussen twee sleeenin te wringen... dit ging niet zonder problemen en ik begon me al wreed te ergeren... dan moest ik 4 kratten uit de auto proberen te halen door een smal spleetje om de auto naast ons niet te beschadigen... nadat ik terug kwam sprak de jongen naast ons me aan en zegde dat ik hun auto had geraakt... ik was me van geen kwaad bewust en vroeg de schade te tonen... tussen een duizendtal regenspetters in wees hij een miniem krasje aan... iets waar je echt een loep voor nodig hebt... ik protesteerde en toen zei hij dat ik op zijn vader moest wachten die nog in de winkel was... OK... vader kwam er aan en we begonnen opnieuw... intussen was ik al op bijna kookpunt gekomen en vergat voldoende afstand te houden... is het nu daardoor of door mijn bliksemende ogen maar vader week achteruit en maande me aan rustig te blijven... toen we weg reden zag ik dat 't manneke naar die vader glimlachte... dat maakte me nog bozer want door hem was ik in die situatie beland... de rest van de dag doet hij er beter aan uit mijn buurt te blijven of er gebeuren ongelukken... wat zeg ik... beter de rest van de maand.

Ik vertelde het vroeger al... probeerde tevergeefs bij mijn gewone supermarkt de Collect & Go... eindelijk lukte het me en vandaag zijn we met de wagen tot daar gereden om mijn bestelling op te halen... met mondmasker op... 4 volle kratten met vanalles en nog wat zodat we een kleine reserve hebben... die voorraad begon erg te slinken en we willen niet van corona maar ook niet van de hongerdood sterven dus... ik moest maar 5 minuutjes mijn beurt afwachten... aan de ingang van de supermarkt zag ik een file wachtenden om U tegen te zeggen... het voelde wel goed aan zo eens terug de straat op zoals een normaal mens... tja na bijna 3 maanden thuis word je ietwat wereldvreemd... ik deed zelfs een babbeltje met de meneer achter mij... en geloof me... na het uitpakken en rangschikken van mijn verworven schatten thuis was ik moe... het kan ook van de warmte zijn... morgen komt de pedicure mijn arme verwaarloosde voeten wat oppeppen en een fris kleurtje geven... de nagels dan toch... niet de rest.

Deze ochtend begon eigenlijk niet zo schitterend... toen ik het venster opende merkte ik dat onze buur zijn huis te koop stond... aiaiai... iets waar ik echt niet blij om ben... toen die man jaren geleden het huis naast ons kocht liet hij het helemaal afbreken en ik moet er niet bij vertellen wat een lawaai en vuil dat meebracht... binnen liet hij metalen trappen plaatsen en elke stap op die trap horen wij weergalmen... dat is gelukkig alleen 's avonds en 's morgens want de rest van de dag is hij gaan werken en is het dus vredig stil... het huis is al verkocht aan de allereerste bezichtiger en nu is het bang afwachten wat ons dat gaat brengen... weer bouwwerken... weer lawaai en hinder... het is een groot huis dus zal er wel een familie in komen en dat brengt meer klossen op die trappen... in de tuin daar staat een ingebouwde barbecue... zondag werd die nog eens gebruikt en ik zat dus in mijn tuin in de rookwalmen en later allerlei etensgeurtjes... gelukkig gebeurt dit niet vaak maar wat de nieuwe bewoners van plan zijn weet ik niet... ik hou mijn hart al vast... en zoals ik al zegde... ik ben er niet blij mee.

Elke dag brengt zo zijn eigen zorgen mee... 't manneke doet soms heel raar... zo lag hij midden in de nacht geluiden uit te stoten en toen ik hem vroeg wat er scheelde zei hij dat hij zijn stem oefende... ik antwoordde dat hij dat dan maar moest gaan doen beneden en hij vertrok woedend... de rest van de nacht was dan ook verpest voor mij... gisteren zat ik in de tuin en toen ik naar binnen wilde om iets te drinken had hij alle deuren op slot gedaan en moest ik als een idioot staan bonken op de terrasdeur tot hij me hoorde... hij dacht dat ik binnen zat terwijl ik midden in de tuin in het zicht had gezeten... dat maakt me bang... wat gaat het volgende worden... van de kleinste opmerking wordt hij woest... de toekomst lacht me niet toe.

Na 8 weken angstvallig elk contact met mijn medemensen te hebben vermeden ga ik morgen de wijde wereld intrekken... niet om te gaan winkelen hoor... zo te merken gaat winkelen niet meer plezant zijn... uren moeten aanschuiven om dan op een drafje door de winkel te moeten hollen en daarbij dan nog een gepaste afstand te houden trekt me echt niet aan... we moeten de lokale handelaars steunen... ja... volledig akkoord maar om dat te doen moet je over veel geduld en een goeie conditie beschikken en spijtig genoeg ontbreken die twee me... dus mijn tripje morgen is een bezoekje aan de dokter... ik zit al heel lang met zeer pijnlijke gewrichten en in het bijzonder mijn linkerheup... uit schrik voor besmetting stelde ik de dokter maar uit in de hoop dat het vanzelf wel zou over waaien... niet dus... dat waaien werd intussen een echte stormwind en nu kan ik alleen nog maar met piepkleine pasjes rondstrompelen... iets oprapen is een marteling... daarom de dokter morgen... nu maar te hopen dat de dokter me ietwat kan helpen of ik zal de hulptroepen toch moeten gaan bellen... we zien wel.

Verder kan ik niet veel vertellen... ons leventje hier is gelijk een traag kabbelend beekje... als je er lang naar kijkt val je zo in slaap... soms een opflakkering maar dan wel een onaangename zoals eergisteren toen zoon diepvries groenten kwam brengen... manlief griste die weg en bracht ze naar achter... uit het oog uit het hart... ik was in de waan dat hij die groenten in de vriezer had gestopt en... stomme griet... ik checkte het niet... vond ze vandaag in de kelder maar niet IN de vriezer en kon de boel weg gooien... ik las ook dat je de motor van de auto van tijd tot tijd eens moet laten draaien... die auto staat daar al een hele maand ongebruikt... dus ik gaf man order de motor aan te zetten en LAP het was zover... de Wegendienst moeten bellen en die hebben hem terug aangezwengeld... de motor niet mijn man... dat waren dus de hoogtepunten van mijn week... bij nader inzien heb ik toch liever dat kabbelend beekje... saai wel maar beter voor mijn bloeddruk.

Na regen komt zonneschijn en vice versa... zo is het vandaag... beetje regen gevolgd door zon... en omgekeerd... goed voor de tuin en voor mij eigenlijk ook want zo kan ik wat in huis prutsen omdat ik toch de tuin niet in kan... die tuin staat er anders prachtig bij met een overvloedig bloeiende seringenboom... ja een struik kan je dat ding niet meer noemen... toen we hier kwamen wonen kregen we van onze overjarige overbuurman een scheutje van zijn struik cadeau en dat scheutje gedijde wel en werd een struikje en nu na bijna 60 jaar een boom... in ruil voor die scheut moest 't manneke hem soms gezelschap komen houden voor een avondborrel... alleen mocht hij van zijn eega 1 glaasje jenever hebben maar in gezelschap mocht hij zich te buiten gaan aan 2... dat mocht nu ook niet elke dag... zowat een keer in de week... de avond dat man ging borrelen met de buurman was mijn vrije avond t.t.z. een avond dat ik ongestoord kon lezen... TV hadden we nog niet en de computer was een toekomstbeeld... wat deden we in die prehistorische tijden... 't manneke gewoonlijk niets...ofwel platen beluisteren ofwel mij ambeteren... ik werkte nog hele dagen op kantoor en moest 's avonds het huishouden beredderen... de weinige vrije tijd deed ik wat handwerk of las of weerde 't manneke af... zaterdag wervelde ik door het huis al poetsend... nam na de middag een douche... dan deden we onze inkopen voor de hele week... aten iets... gingen naar de cinema en daarna dansen... als ik het zo zie geschreven staan lijkt me dat wreed vermoeiend maar toen waren we jong en blijkbaar onvermoeibaar... zondag was lang-uitslaap-dag met weer een cinemabezoek 's avonds... tijdens de week soms ook een filmpje meepikken... de TV kwam er maar in 1968 toen dochter werd geboren... en er ging voor ons een hele nieuwe wereld open met nachtelijke uitjes naar de keuken om melkflesjes op te warmen... 's avonds als een blok in bed te vallen om er na enkele uren weer uit te moeten door hongerig gebrul van dochter... geen cinemakes meer... boodschappen doen met baby aan boord gewapend met een tas met babyspullen... elke ouder heeft het meegemaakt.

Ik merk dat ik wel heel ver ben afgedwaald... als ik me nog herinner begon ik met een seringenstruik en ik zit nu midden in de babyboel... om verder te gaan met de tuin... de meidoorn doet zijn best maar niet genoeg... blijkbaar is hij dit jaar ook niet zo lekker want gewoonlijk zit die boom dan vol snoepende duiven... echter dit jaar niet... zou er corona op zitten soms... de schildpad Polleke loopt wel fluks door de tuin maar eet bijna niet... toch niet van hetgeen wij hem voorzetten... waar hij dan wel van eet heb ik nog niet kunnen ontdekken... wij zijn zo ongeveer onze diepvries aan 't leeg eten... ik zie de bodem van de lades al... thuisbezorging lukt me nog altijd niet... te weinig personeel.. te veel werk... en dochter doet de boodschappen per fiets en die wil ik niet overbelasten... toch wel niet leuk als je van anderen afhankelijk bent.

Mijn poetshulp wilde komen werken maar ik heb dat nog maar wat uitgesteld... zo ook de kapster... maskers bestelde ik bij de apotheek... de tandarts zou bellen wanneer man moet komen voor dat gebit... de loodgieter staat ook in de wacht... iedereen staat in de wacht momenteel.

Ik voel me momenteel ietwat verward... dat corona ding speelt me parten... ofwel heb ik in mijn droom een logje zitten schrijven ofwel ben ik een ietsiepietsie gaga aan 't worden ofwel is sennet met mijn literair gewrocht gaan lopen... rara... wat is het... ik was ervan overtuigd twee dagen geleden iets te hebben geschreven en ik vind er niets van terug... zeer verwarrend en beangstigend.

Niet dat ik veel te vertellen had... alleen maar laten horen dat ik nog springlevend ben alhoewel ik eigenlijk niet meer in de "spring" zit maar meer in de winter... enfin ik leef nog en beweeg me voorzichtig vooruit... dit omdat ik al enkele weken geplaagd zit met gewrichts- en spierpijnen... een kwaal die voor mij niet nieuw is maar soms met opstoten aan komt zetten en me het leven zuur maakt... ook dit zal wel overgaan met veel geduld en lijdzaamheid... geduld dat danig op de proef gesteld wordt door 't manneke die ik gisteren eens danig de les heb moeten lezen... lezen kun je het eigenlijk niet noemen het is meer een woedend brullen gevolgd door ijzig zwijgen... het heeft wel effect want manlief is momenteel een lammetje... hoe lang hij dat gaat volhouden is niet te zeggen maar goed... zo lang het duurt heerst er vrede.

De dagen en weken rijen zich aaneen in eentonige volgorde... poetsen wordt in schuifjes gedaan... wassen en strijken gebeurt zoals gewoonlijk... ik knipte mijn haar en kleurde het bij... voeten verzorgd... na de middag verdwijn ik in de tuin voor een dagelijks vitaminen bad... daar knip ik ook hier en daar wat bij... die tuin ziet er nu fris en stralend uit met de seringen in volle bloei en ook de meidoorn kon niet wachten tot de gepaste tijd en pronkt met rozerode bloemetjes waar de duiven dol op zijn... ons Polleke loopt fiks heen en weer door de tuin op zoek naar... ja naar wat... het witlof en de tomaten die we hem presenteren bekijkt hij met een minachtende blik en loopt er dwars overheen... wat hij dan wel eet weet ik ook niet... mijn lasagne ben ik kwijtgeraakt aan de kraaien... die lasagne stond al vele jaren te wachten tot ik ze eens ging bereiden... het is er nooit van gekomen en bij mijn zoektocht naar voer vond ik die doos achterin de kast... ik weekte de bladen in water en gooide ze in de tuin waar de kraaien er als gek op vlogen en naar hun nest sleurden... nu ben ik aan 't proberen een pak oude bloem ook zo kwijt te geraken maar dat lukt niet zo goed.

Dochter deed boodschappen en bracht rabarber mee... ik heb nu weer een voorraadje rabarbermoes in de vriezer zitten... ook gehakt in porties want door mijn tandeloze echtgenoot kunnen we alleen gehakt eten en dan nog samen met aardappelen en groenten gemixt... wel zo gemakkelijk alles in één pot... minder vaat.

Dokter en tandarts zijn op een laag pitje gezet... wanneer dat ooit weer normaal gaat worden is nog af te wachten... één pluspunt aan corona... je hebt geen afspraken meer na te komen of onverwacht bezoek te verwachten... wel rustig zo... het enige bezoek dat ik krijg is van bpost en die bellen zelfs niet meer aan maar zetten het pak gewoon voor de deur... eergisteren belde onze overbuurman me op om te zeggen dat er zo'n pak voor de deur stond... ik wist het zelfs niet.