Echtgenoten
Als ik zo over die 50 jaren terugblik kan ik me eigenlijk alleen maar verbazen over m'n eigen koppige vasthoudendheid... haha... ik met mijn eigenzinnige natuur geef niet gaarne iets op... 't manneke en ik zijn letterlijk elkaars tegenpolen dus iedereen kan zich wel een voorstelling maken van de talrijke botsingen die we hebben beleefd en overleefd... wij komen letterlijk in niets overeen en toch... ik las hier eens ergens op een blog de term "vechtparen" (kan het bij Bojako zijn?) en dat beschrijft nu precies onze relatie... aangezien manlief nog steeds met een bocht om den Buddy heenloopt (zou hij soms jaloers zijn) kan ik dat hier met een gerust gemoed neerzetten... en toch... we hebben natuurlijk ook onze goeie momenten... gelukkig maar... en dan de band die je hebt na 50 jaren veel lief en leed te hebben gedeeld kan je niet wegcijferen... ik zit hier nu wel weer heel "loslippig" te wezen en deze keer zonder wijntje... maar ik ben van mening dat veel echtparen in hetzelfde geval zitten... misschien dat ze het niet zullen willen toegeven... ik zie daar echter geen graten in... het leven is nu eenmaal niet allemaal rozengeur en maneschijn... wat belangrijk is is dat je alles relativeert en je "zegeningen telt" en vooral "blijven lachen".
Met deze ontboezeming ga ik afsluiten want ik heb nu lang genoeg gezeverd... ik laat jullie aan je dagelijkse beslommeringen... tot later nog eens... doei!!!










5 reacties op dit bericht
pc lag twee en...in pckliniek,sorry hoor vif
meer moet ik dan niet uitleggen he.
Zodus bij deze voor jullie beiden
"Van harte gefeleciteerd met jullie 50jaar samen zijn
dat telt he Myette."
vif
idem dito
50 jaar.....
Hij is alles wat ik maar kon dromen van een man, toch door mijn ogen gezien dan, maar tegenpolen zijn wij ook terdege.
Het was voor mij ook een sprong in het duister, want al jaren verkondigde ik heel luid dat ik de rest van m'n leven alleen zou blijven, en zie.
Willeke Alberti heeft er een mooi liedje over gezongen; "Samen zijn"
Of Luc Steeno met zijn; "we nemen elkaar zoals we zijn".
En die woorden houden we dan maar in gedachten.
En het lijkt wel of het met het ouder worden, ook makkelijker wordt om toegevingen te doen.
Smak.....
50 jaar
en er dan nog ZÓ uitzien!!
..
Maar kind toch, dacht ge nu echt dat het overal rozengeur en maneschijn is?
Het gekwebbel en de ruzie is bij ons sinds de kinderen het huis uit zijn wat geminderd, maar ik vraag me ook nog altijd af hoe wij samen zijn kunnen blijven.
Ventje en ik zijn ook elkaars volledige tegenpolen, maar dan ook wit/zwart en na één week huwelijk zat ik al aan een echtscheiding te denken, een week? wat zeg ik, op huwelijksreis. Maar wij kenden elkaar helemaal niet zoals de jonge koppels van nu. Wij hadden nog nooit alleen geweest of samen op reis dus vanaf het huwelijk was het één grote ontdekkingsreis. Ik moet ook toegeven dat ik hem soms met plezier over het balkon zou gewipt hebben. Hij mij waarschijnlijk ook.
Je bent dus niet alleen hoor. Als iedereen eerlijk zou zijn - je kan moeilijk vijftig jaar samen met iemand zijn zonder dat er serieus aan gewerkt is en zonder dat het er af en toe eens serieus geonweerd heeft;.
Volhouden lieveke en als je het nog tien jaar uithoudt en we zijn er dan nog? dan moet ge ons ook maar uitnodigen hé!
Toch nog eens dikke proficiat voor je doorzettingsvermogen. -Op de foto ziet hij er anders toch niet zo contraire uit ;))-