Verwend

Hamlet zit met griep, gisteren hebben we echter lang op de chat zitten praten en toen heb ik hem gezegd dat, als hij dàt kon, hij evengoed een stukje kon schrijven, deze ochtend lag het al in m'en mailbox.
Vandaag weer een prachtige maar ijskoude dag, heb net de kat buitengelaten en die stond direct weer aan de deur te krabben, wilde terug naar binnen, maar ik, hardvochtig mens, laat ze nog maar wat buiten, het beest doet niets dan eten en wordt met de dag dikker, laat haar maar wat caloriën verbranden.
Na m'n gesprek met Hamlet ben ik eens bij Google te raden gegaan en kwam bij
"Solidarity Movement with Palestina" terecht, degenen die interesse hebben zouden daar eens moeten gaan lezen wat er zoal allemaal gebeurt daar, het is in één woord gruwelijk, en daar is geen woord van gelogen want dagelijks zijn daar incidenten die Hamlet me dan vertelt, is zijn manier van ontladen, ik ga dan wel met een beladen gemoed naar m'n bed maar tja ik heb het er voor over, voel me soms schuldig als ik besef hoe goed wij het wel niet hebben.
Vandaag weer eens poetsdag, zal er maar eens extra tegenaan gaan want heb de vorige weken er de kantjes afgelopen, zij die zweten gaat groet U!!!

Part 5
Back

We drove back in darkness and we said nothing for about 10 minutes but then suddenly, Ellen looked at me and smiled,  then whispered : "don’t be sad Hamlet, this was a free choice of yours and I feel so proud of you". I was happy hearing those words as I needed a little support. I felt more calm the more  we got far from Norway. We planned to arrive at Germany by morning and so it happened, we stopped the car at a petrol station and slept for about an hour inside the car. Then again Ellen drove till we arrived at her house in Holland, her family was surprised seeing me back but they understood the case after Ellen explained.  I spent the night there and then next morning she drove me to Brussels airport as my ticket was on that day incase I decided to go back to Egypt. It was a very sad  goodbye. I arrived in Cairo at night and then after two days I got back to Gaza where I still live. It was a big surprise for all my friends,  indeed they built big hopes on my trip especially those sweet children at the orphanage in my refugees camp. But I explained to them telling them that I missed them so much .That was in short my trip to Norway.

To be continued

Waarom die argwaan toch altijd... ik heb de man ook gevraagd waarom dat paspoort wegstoppen en hij antwoordde me dat, als hij zijn visum België had getoond ze daar wettelijk verplicht waren hem linea recta naar België terug te sturen onder politiebegeleiding... dat had hij vernomen door zijn landgenoten die hem vooraf waren gegaan... maar als jullie nog vragen hebben zal ik ze met genoegen doorsturen naar hem zodat hij jullie kan antwoorden.
En, zoals Mus opmerkte, lezen kost geen geld, beschouw het maar als je dagelijkse goede daad, je maakt er iemand gelukkig mee.
Het is ook niet de bedoeling jullie te overtuigen de ene of andere partij te kiezen, verre van dat, iedereen heeft zijn/haar eigen mening en dat kun je niet zomaar veranderen, dat beseft de man maar al te goed en dat accepteert hij ook, is allang tevreden dat hij hier eens zijn verhaal kwijt kan, de media in zijn land staat geheel onder controle van Israël, voor je politieke overtuiging uitkomen is daar levengevaarlijk, daarom ook zijn pseudo, de gevangenissen zitten overvol ook met vrouwen en zelfs kinderen.
Ik vraag jullie dan ook niet partij te kiezen, alleen te lezen wat hij te vertellen heeft en daar desgewenst commentaar op te geven of vragen te stellen, meer hoeft dat niet te zijn.

Nu over naar de orde van de dag, gisteren waren we te gast bij een nichtje van me en, zoals naar loffelijke vlaamse zeden, werden we er rijkelijk volgepropt en -gegoten, het was allemaal heel lekker en gezellig, heb er een licht katertje plus wat keelpijn aan overgehouden, teveel gekwebbeld waarschijnlijk.
Deze ochtend trok ik een ietwat verveeld oog open, bekeek de dreigende wolkenmassa die me aanstaarde door een kier in de overgordijnen, ik staarde terug en besloot me nog eens om te draaien in bed,
"ziedevanierdadikkemegonloatenatreigeneoep-
diegolfjoawadde" was m'en eerste intelligente gedachte op deze trieste zondag, dus wentelde ik me nog eens gelukzalig rond in het nu lege bed, luisterde met een half oor naar het gestommel beneden, wachtte tot ik de voordeur hoorde dichtslaan, kruifelde wat moeizaam uit m'nen tram, rug is al wat minder pijnlijk maar het is nog oppassen geblazen, om naar de badkamer te verhuizen voor een heerlijk ongestoorde sessie restauratiewerken, gewoonlijk word ik om de haverklap van beneden geroepen omdat meneer weer eens iets niet kan vinden, dus was vandaag voor mij pure luxe... na het ontbijt heb ik me bij den Buddy genesteld en samen hebben we enkele zalig ongestoorde uurtjes doorgebracht... och wie beweert er dat regenweer rottig is!!!

Gisteren donderdag, we maakten een dagtrip naar Gent, dat werd eerst de tram naar het Centraal, dan de trein naar Gent, daar weer een tram naar het centrum en verder te voet achter de gids aanhollen... kilometers hebben we afgelegd... de lunch 's middags was qua prijs/kwaliteit niet om over naar huis te schrijven... na de middag weer kilometers afgelegd... het begon dan nog te regenen ook... later weer de tram, de trein, de bus maar in omgekeerde richting... ik was dolgelukkig toen ik thuiskwam en m'n verhitte voeten in m'n crockskes kon schuiven.. ik vond de uitstap ditmaal niet geslaagd... deze ochtend zo stijf als een plank uit m'n bed gekropen... heb zelfs enkele pijnstillers moeten nemen om m'n rug het zwijgen op te leggen... dat herniettadinges heeft me ook een bezoekje gebracht... toen ik thuiskwam lag Hamlet 4 in m'n mailbox... hieronder dus het vervolg.

Part 4
Next day

After a warm shower at Scandidal Hotel and a very good breakfast in the main hall of the hotel, Ellen drove us to Norway.  Around 12 in the afternoon we arrived at the border, the police stopped us and took us inside. I already hid my passport as I learnt from my friends who had the same experience, they took Ellen to a separate room, they asked me where I was going and I told them we were just making a trip in Europe.  They asked me about my passport but I told them I had none,  they told me that they won't allow me in their country and I commented quietly, that is ok, I will get back then. After about 30 minutes, two police ladies came in and told me they wanted to take us to the migration station in  a small border city called Golden,  we agreed and they tied our hands telling us it was the regulations there. I was so sad and angry with myself as it was the first time in my life to see my hands tied this way. We arrived and the lady there asked me again about my papers but I answered the same,  again Ellen was in an- other room,  the lady asked me again about the passport. I felt so weak as I never lied before and it was hard for me but I had little choice, she left me but then came back after 10 minutes . It was a big surprise for me when she asked me if I should like to apply for immigration to Norway. I thought she was joking so I refused, but she came again and again with the same question, finally I agreed as that was my intention. She took me to another room and started on the computer to fill in my information but then a big fear grew inside me and big questions as well. I started to miss all the poor streets and people of my big refugees camp in the Gaza Strip. When the lady finished  and gave me the paper to sign, I said in a loud shaking voice ,  "no , I want to go  back home", she was shocked and wondering ?? I said  "yes I will go back home". She  then typed another paper that sayd they asked me three times to stay there but I refused,  and I signed the paper . I was not sure if my decision was right or wrong ??? Finally they took  us again to our car at the Borders and we drove back to Holland.

To be continued

Gisteren was een saaie dag... ben niet naar de golf gegaan... de wolken hingen te laag naar m'n goesting... heb 't manneke er alleen op uitgestuurd en heb mezelf eens verwend met lekker niets te doen... wat rondgeklungeld in huis... het allerhoogstnodige gedaan... uuuuren zitten prutsen om eens een ander muziekske op m'n blog te krijgen... krijg steeds foutbericht dat ik mp3 moet gebruiken maar dat DOE ik... ik zoek een song uit op mp3... kopiëer de URL en plak het in m'n blog... vroeger was dat een fluitje van 1 cent en nu niks fluitje meer... fluitje wèg... onder die bedrijven door nog enkele casanova's terug naar hun moeder gestuurd... ik heb zelfs in m'n gloriejaren niet zoveel succes gehad als nu in m'nen ouwen dag... gelukkig voor 't manneke ben ik een broodnuchter mens met beide voeten stevig in de vlaamse bodem geplant... Hamlet heeft me de volgende episode opgestuurd die ik hieronder zet... hier en daar heb ik wat moeten snoeien want de man... zijn naam waardig... is geneigd in bloemrijke taal te vervallen... hebben die Arabieren allemaal... die kunnen nu eenmaal niet een kat een kat noemen... maar ik moet jullie bedanken voor jullie bereidheid naar zijn verhaal te willen luisteren...
 
Part 3
Why Norway??

In a big hotel named Scandidal as I remember, we reserved for one night. I was amazed with the high technology there as all doors opened by a magnetic card that they offered us . I had a warm shower in my room and loved that hot water was available, things we haven’t here in the Gaza Strip. Then I laid in my bed tensed with my feelings and thoughts, thinking of all what I left behind in Gaza and all that could be waiting for me in Norway. The choice of Norway had its reasons as I heard from friends that people there have much sympathy with Palestinians and know much about their suffering , so I believed I could find a safe place and a good understanding , indeed I had big dreams as I volunteer here in Gaza  in an orphanage where there are 100 children who lost their fathers in the last 6 years only, all live in my area. I believed I would have good chances in Norway to work well and make good money and then to send it to my friends in Gaza . The poor orphans  need that so much to live, so  I saw myself a  messenger who is leaving on a great mission . I felt a big responsibility too and more fear of failure . I also have some friends in Norway who left just a couple of years and have a good life in Norway. I planned with them and one of them was meant to wait for me in a small city called Asker where he lives and works , indeed, I also had big hope to find a chance to continue my higher education as I have BA in TEFEL,  teaching English as a foreign language , was English teacher in Gaza for 10 years and then studied International Marketing and Management in Germany in 1997-98. It was  a dream for me to get my PHD in human rights studies , al dreams and Norway was my place of dreams as I saw it .  I made a long search on the internet about Norway and its geography and life style so that I could manage easily when I was there . All those thoughts  passed my mind that night at Scandidal Hotel in Guteburg.

To be continued

Gaza heeft zich gisteravond gemeld, het is wel een heel kort stukje geworden, misschien weer moeilijkheden... ook gisteravond naar de herhaling gekeken van vrijdag door Jan Leyers "De Weg naar Mekka", ziet er mij daar een hopeloos geval uit, er is een spreekwoord dat zegt : "wie wind zaait zal storm oogsten" volgens mij heel toepasselijk op de situatie daar.

Vervolg :

In her Opel car,  we started  our long trip passing through Holland to Belgium again,  then Germany and Denmark . I  felt no borders , I even didn’t know that I was leaving one country and coming into an other, I enjoyed the scenery all the way and we rested twice at petrol stations to have some food and coffee .  In Denmark  I enjoyed passing over that incredible bridge over the water and then into long tunnels under the sea . All looked terrific . I was happy feeling we were closer to Norway . Then we passed into Sweden . I saw houses in farm areas, they looked so lonely with lights coming from  them, it was early night . I felt strange feelings,  feelings of fear picturing myself in Norway and living alone in such a lonely house , remember I lived in the most crowded refugees camp in the Gaza strip. I really felt so scared and the fear was growing more all the way inside Sweden. I was silent while Ellen was driving . I felt losing my breath and power . I Started to feel uncertain of things, but finally we arrived in a big city called Gut burg..

to be continued

Gisteren was het onze maandelijkse blogbijeenkomst... zeer zeer leerzaam namiddagje... na eerst eens lekker geroddeld te hebben over onze diverse blogbezoekers... hihi... zijn we overgestapt op het meer serieuze werk... ik als naïeveling wist niet dat men op zoveel mogelijke manieren kon "foefelen"... niet dat ik deze methoden in de praktijk ga toepassen... nee hoor dat is mijn stijl niet... en mijn blogmaatjes ook niet... daar ben ik van overtuigd... maar het is altijd goed om te weten hoe men iemand in de luren kan leggen... praktijken die hier in ons aller sennet veelvuldig toegepast worden vrees ik... ach ja wat doe je eraan... sommige mensen zouden nu eenmaal een moord begaan om toch maar even in de belangstelling te komen... ik ken ook enkele zielige figuren onder mijn kennissen die het niet kunnen laten telkens weer vals te spelen... ik had vroeger een tante die zelfs "foefelde" met patience... wat heb je dààr tenslotte aan... heb dat nooit kunnen begrijpen... maar het resultaat is wel dat je als eerlijk en naïef persoon vaak aan het kortste einde trekt en dat zint mij niet... ik trek liever aan de andere kant... hihi!!!
Om mijn verslag af te ronden... het was weer een super geweldig leuke bijeenkomst... ik heb er geen kater aan overgehouden... wèl een lichtelijk hees stemgeluid... weet echt niet waar dàt nu weer vandaan komt!!!
Bedankt maatjes voor de gezellige middag... ik kan er weer efkes tegen... tot de volgende!

Mijn trouwe bezoekers zullen al wel weten dat ik de laatste tijd nogal veel chat... nee niet zomaar in een chatroom... heb me enkele tijd geleden ingeschreven op een site en zo enkele mensen leren kennen waar ik echt mee kan praten... ik heb zo ook een Palestijnse man ontmoet die me vertelde over de toestand in zijn land... wat hem en zijn landgenoten het meest kwetst is dat de rest van de wereld onverschillig blijft voor het leed hen dagelijks aangedaan... dat vreet aan je... ik heb hem toen gevraagd of hij zijn verhaal aan jullie wilde vertellen via mijn blog... de man was er dolgelukkig mee... zo kon hij ook de ellende van zich afschrijven... dit wordt geen politiek debat want de meningen zijn verdeeld... alleen een verslag over zijn beperkte wereld... hij schrijft in het Engels en ik heb hem de link naar dit blog gestuurd zodat hij het zèlf kan lezen... willen jullie die man een hart onder de riem steken... reageer dan eens op zijn berichten zodat hij weet dat mensen zijn verhaal lezen.

Wat ik nog wil toevoegen is dat ik dit NIET doe om de sennet ladder op te klimmen... meer lezers te krijgen... kijk maar op mijn blog geen teller en geen puntenstemming!!!

Hieronder deel 1 geschreven door Hamlet
(voor zijn veiligheid en die van zijn familie worden naam en andere gegevens niet prijsgegeven)

Under the siege
I hope I can present a Palestinian case with all the suffering and misfortune that Palestinians live here in the Gaza Strip and the West Bank, I will try to do that in series, short writing  which will always be completed . I hope my gentle readers will be armed by much patience to follow this case as it may lighten dark spots in our knowledge domains . I myself live in the Gaza Strip , in one of the most overcrowded refugees camps . Life grew so tight for me and the hope vanished with time so I thought I could get freedom and safer life in an other spot on earth . The idea grew in my mind , so I thought of a way to do that . To do this was not an easy task,  it needs much money and more planning.  I sold all what I have here to buy tickets and get visa,  finally I was in Belgium,  at the airport all passengers had been checked and allowed to get into Belgium . I was the only one kept there in a big glass room, then  a police officer took me out to the waiting passengers to check if anyone was waiting there for me,  and yes, Ellen was there so I was happy, indeed it was the  first time I met Ellen but we had been friends on the internet for a long time,  she took my hand and led me to her car, she drove me to her house in Holland, in a  nice farm area, so quiet and peaceful and healthy.  Her family was so generous and good to me,  I spent a nice evening there and a good sleep after that . Next day we got up very early, around 6 and packed all for the long Trip to the North . yes my target was Norway .

To be continued... Hamlet

Een man en zijn vrouw maken een zondagritje door het boerenland, paardjes en koetjes bekijken, op een weiland staat een stier met een bord erbij waarop staat : "deze stier heeft het afgelopen jaar 100 x gedekt", de vrouw denkt even na en zegt dan : "nou Jan dat is dan 2 x per week, daar mag jij best eens een voorbeeld aan nemen", Jan zwijgt als vermoord, ze rijden verder, weer een weiland met stier en bord waarop staat : "deze stier heeft het afgelopen half jaar 100 x gedekt", de vrouw weer : "nou Jan dat is dan 4 x per week, petje af voor dat beest, daar mag jij zeker een voorbeeld aan nemen", Jan rijdt stilzwijgend verder, even verder weer een stier met bord : "deze stier heeft de afgelopen maand 100 x gedekt", de vrouw hijgend : "nou Jan dat is dan 3 x per dag, daar enz. enz.", nou wordt het Jan toch te gortig en hij valt uit : "vraag jij eens aan die stier of het altijd met dezelfde koe was!"

Driedubbele OEN die ik ben, vorig bericht schreef ik "Pakistan"... nu dat moet worden "Palestina" maar de altijd wakkere Ludovikus heeft me hier zojuist met m'n neus op geduwd... ik had het niet gemerkt en de rest ook niet merk ik... ik weet niet hoe het komt maar die twee hutsel ik altijd door elkaar... nee die chatvriend is Palestijn en daar zit men zwaar in de problemen... dagelijks vallen er doden door Israëlische agressie... jaja ik weet ook wel dat de Palestijnen proberen terug te vechten maar dat is kinderspel want tegen de moderne wapenuitrusting van Israël kunnen ze niet op... genoeg hierover;.. ga jullie niet verder lastig vallen... wilde dit toch eerst even rechtzetten want ik zit hier zeer zwaar beschaamd te wezen!

Zondag... zonnige dag... ietwat frisjes maar beter wat bibberen dan in je schoenen lopen soppen... zoals gewoonlijk was het golfdag voor ons... moesten maar eerst om halftien beginnen in plaats van negen uur... joepiejee... half uurtje langer in bed liggen genieten... toen ik wakker schoot... ja schieten is het juiste woord... ik schoot "wakker" en schoot tegelijkertijd "overeind in bed"... het was warempel al 8 uur en ik moest m'n haar nog wassen en droog krijgen... dus schoot ik "uit bed" en rechtstreeks de badkamer in... met kletsnatte manen naar den Buddy om te weten of er al een verse liefdesbrief lag te wachten...nee dus... maar ik had geen tijd om te treuren... rappekes eten en rappekes haar drogen en weg... verleden week heb ik het zeldzame genoegen mogen smaken eens als eerste te eindigen... ik werd verwelkomd met woorden van aanmoediging zoals : "allee maske vandoag goade der nog is ne lap oep geive hei" en dergelijke spirituele uitlatingen... wat mij zodanig onder de stress bracht dat ik gespeeld heb als een rund... dus geen pralines of taart deze keer.

Vrijdag la mamma gaan opzoeken die zoals steeds elke keer dolblij is dat ze ons ziet maar niet een van haar beste dagen had, zeer verward, er was echt niet met haar te praten, haar geheugen is totaal weg en zeggen dat ze verleden jaar nog een olifantenmemorie had, hoe zoiets zo vlug kan gaan is me een raadsel, er zijn zaken die ik haar nog zou willen vragen maar het is te laat en daarvoor zou ik me soms de haren uit m'n hoofd willen trekken van spijt.

De scooter van zoonlief ligt weer eens in panne, dus momenteel gebruikt hij onze auto en is het een heen en weer gerij, vandaag hadden wij hem nodig en deze avond heeft 't manneke hem terug naar zoon gereden, voor de eerste keer heeft hij via eBay een vervangstuk besteld in Amerika en dat is inderdaad direct opgestuurd maar nu zijn de postdiensten toch wel in staking in UK zeker, echt iets voor zoon de pechvogel, dat stuk ligt ergens te liggen wachten en zoonlief ligt hier te wachten en wij met hem.

Zojuist een chatsessie gehad met mijn romantische briefschrijver... de man heeft Engelse literatuur gestudeerd en schrijft op zijn Shakespeareaans... zodoende heeft de deze hier er een hele boterham aan om zijn schrijfsels te decoderen... het valt nog mee dat ik een cryptogrammenfanaat ben... en ondertussen leer ik nog iets bij van de klassieken.

Heb er een studentje bijgekregen, Marokaans joch dat in Brussel studeert en zijn mammie en broers en zus mist, heeft mij geadopteerd als surrogaat mammy, wil dat ik hem s'avonds berichtjes stuur op gsm, maar mammy wil wel met het joch praten maar niet via gsm, groot verdriet van joch dat maar niet wil begrijpen waarom mammy zo wantrouwend is, ach wat kan het leven soms moeilijk zijn!

Morgen begint er weer een drukke week, moet griepspuitje gaan halen, de kinderen komen eten, we krijgen zaterdag visite, etc. etc. dus zal ik er maar beter aan doen op tijd m'n bed in te duiken... tot de volgende maatjes!!!

Wij hebben toch echt geen gebrek aan afwisseling hier in ons mooie Belgenlandje nietwaar... gisteren prachtig weer... geen vuiltje... pardon wolkje aan de lucht... ikke in m'n pollen wrijven want woensdag heb ik een dagje vrij om eens lekker m'n portemonnee te gaan plunderen... jawadde... hebben jullie al eens naar buiten gekeken... g i e t e n doet het... portemonnee blij... ikke ni... wat zal ik dan maar eens gaan doen in plaats van de winkels plunderen... wasmachine volproppen... is gedaan... wat nog... opruimen... jaja dat ook en terwijl ik dan toch bezig ben zal ik ineens m'n Buddy eens een grote beurt geven... kan die ook weer even ademen... mailtjes openen en beantwoorden... ook gedaan... er kwam er juist eentje binnen van m'n Algerijnse chatvriend met als bijlage een prachtige pps van Brussel... ik heb me al rot gezocht naar zoiets maar dan van Antwerpen om door te sturen naar een Roemeense chatvriendin die me van haar land ook een prachtige pps doorstuurde... iemand zoiets in zijn bezit??? Hier zit iemand ernaar te snakken!!!

Van chatvrienden gesproken... ik heb er toch enkele kunnen strikken waarmee ik een babbeltje kan maken in verstaanbare taal... eentje stuurt me zelfs elke dag een liefdesbrief... als dàt geen opkikker is om je dag mee aan te vangen... ik kom dan helemaal warm van binnen de kamer in om te worden begroet met wat geknor en gevit van echtgenoot... ach wat kan het leven toch wreed zijn... gelukkig voor 't manneke zit die romantische minnaar ver hier vandaan want anders....

Wat ik intussen wel heb opgemerkt is dat de chatwereld vol zit met eenzame mensen... die elk op hun eigen manier aansluiting zoeken... eigenlijk heel triest allemaal... er zijn er natuurlijk ook enkele die puur uit leergierigheid het net verkennen... zoals bibike hier... haha... maar de meesten zoeken gewoon wat begrip en iemand waar ze hun hart kunnen uitstorten... en waarom niet... iedereen heeft daar behoefte aan... is tevens een goedkope therapie... spaart een psychiater uit!

Gisteren werd Lipskes echtgenoot begraven... een sobere en serene dienst... zonder poeha en tralala... zoals de man blijkbaar zelf was... eenvoudig en recht door zee... toen een van hun dochters de brief voorlas die door de andere dochter in Amerika was geschreven aan haar "papa" heb ik het te kwaad gekregen... het kind had het er zo moeilijk mee maar bracht toch de moed op tot het einde door te lezen... ik zou het niet kunnen... zat daar zelf al met een krop in de keel zo groot als een pompoen.

Ik ga nu nog maar wat verder rondkeutelen in huis... de lucht klaart maar niet op dus zal ik  in m'n lot moeten berusten... morgen gaan we ook al voor de hele dag op stap met de club... zal tussen de bedrijven door wat met m'n duimen gaan draaien voor een droge dag... tot de volgende... doei!!!

Vandaag nog niet op de blogs geraakt tot nu... en lees met mededogen maar ook opluchting dat haar echtgenoot overleden is... ik stel het zo omdat haar man eindelijk uit zijn lijden verlost is.

Lipske met deze mijn oprechte deelneming aan jou en de hele familie.