Berichten van 1 oktober 2026 tot 31 oktober 2026

Eerst en vooral nen dikke merci voor Eddy die me leerde hoe terug in kleur te denken en schrijven... op mijn tablet is het echt niet eenvoudig om de weg te vinden in vernieuwd blogjesland maar de aanhouder etc.etc. en rap opgeven ligt niet in mijn koppige aard dus als het lukt tenminste zie je me nu in het blauw.

Deze week was en is er eentje van afzien en tandengeknars... ook al niet simpel zonder tanden... moest gisteren nog maar eens naar de tandarts... mijn lieve zoon heeft me gereden en de poetshulp binnen gelaten om me daarna weer op te halen... mijn rots in de branding en zeggen dat zijn komst op het randje af was... we hadden al een dochtertje geadopteerd en ik wilde nog een broertje voor haar maar mijn man stribbelde tegen... ik heb echt een uitputtingsgevecht geleverd om mijn zin door te krijgen en ben nu zielsgelukkig met mijn zoon... dus naar de tandarts gestrompeld... letterlijk... gebit gepast... niet bepaald een succes... ik voelde me zoals een paard met een nieuw bit... begon bijna te schuimen... wat een vrouw allemaai moet doorstaan om er toonbaar uit te zien... volgende week kan ik misschien terug kauwen... hout vasthouden!

De kapster is net buiten... haren bijgeknipt... heb ook mijn nagels gevijld... gereed voor de strijd tegen de dagelijkse problemen... rug ietwat beter... ietwat maar een kinderhand enz. enz. seffes nog eens koken want de vorige dagen heb ik mijn reserves aangesproken... enfin ik probeer de draad weer op te pakken... maar nu eerst een uurtje platte rust... tot later!

Na lang zoeken toch gevonden hoe een bericht te schrijven... waarom het moeilijk maken als het ook gemakkelijk kan... het houdt in elk geval mijn hersentjes bezig en drijft mijn adrenalinepeil de hoogte in... ik zit momenteel een stommiteit uit te zweten... ik heb namelijk al lang een wankel evenwicht en probeer dan oefeningen uit die ik zie op YouTube... de laatste deed me met een zware plof op mijn achterwerk belanden... kajieeet kajieeet... daar zat ik dan te zweten van de pijn en de schrik dat ik iets gebroken had... ben toch met veel moeite op de been gekrabbeld... de dokter constateerde dat mijn staartbeen nog heel was en zei me ybuprofen te slikken en me koest te houden... dat ben ik nu aan het doen... noodgedwongen... en dat evenwicht is er zeker niet beter op geworden... tja als je je gat verbrandt moet je op de blaren zitten. Als er me iemand kan vertellen of ik terug in kleurtjes kan schrijven zou ik heel dankbaar zijn... dat zwart-wit is zo saai!

Vernieuwen is nog zoiets... steeds maar goede en vertrouwde zaken veranderen... dit blog was ettelijke jaren mijn troost en toevlucht en nu is het gewoon een van de vele hindernissen die ik dagelijks moet overwinnen... dus ik ben gewoon diep teleurgesteld en wil mijn oud vertrouwd blogje terug a.u.b.

Digitaal is niet meer te ontwijken... vandaag kwam Fluvius een digitale meter plaatsen... niet dat ik het nodig vond maar blijkbaar is het verplicht dus als brave burger gedraag ik me gedwee... ik heb wel geluk dat ze mijn voortuin niet moesten openbreken zoals bij een van mijn buren... ken je zegeningen... een bijkomend voordeel is dat het gratis is en nog eentje dat ze me een jonge knappe en lieve kerel stuurden die achteraf mijn badkamergeiser terug in werking kreeg en dit zonder dat ik het hem moest vragen... het werk was net gedaan toen mijn poetshulp aan de deur stond... het was wel even kantje boord want natuurlijk zat ik tijdens de werken zonder stroom... nu nog even de klokken in het gareel krijgen en dan kan ik me vanavond met gerust gemoed in mijn relax nestelen voor de TV.

Na al dat gezever met die tandartsaffaire kreeg ik een afspraak voor dinsdag... het was prachtig weer en dus kroop ik op de scoop en tufte naar de kliniek... haren in de wind en zon in mijn ogen... weer een stap verder naar nieuwe tanden... nog 2 x en ik kan weer onbesmuikt lachen en iets anders eten dan gemixt of geprakt voer... dit doet me eraan denken dat ik vergeten ben mijn menu samen te stellen... pfff.

Zoon gaat morgen met loden schoenen naar het OCMW... na overal met de kop tegen allerlei muren te hebben gebotst moet hij wel maar het knaagt aan hem... dat onrecht... te danken aan de vele profiteurs die ettelijke jaren zich lieten onderhouden door de staat en ook aan het wanbeleid van onze regeringen... niettegenstaande het mekkeren over besparingen smijten ze nog altijd met subsidies voor nutteloze zaken... meestal vriendjespolitiek... terwijl ze dan weer onze ZOO benadelen die zich inzet om uitstervende diersoorten te behouden voor de volgende generaties... waar is de logica? Mijn nuchter boerenverstand wordt er horendol van!