Archief

Om mijn overbelaste gemoed te verlichten wend ik me weer eens naar deze klaagmuur... zoals ik al schreef was de week turbulent en dat was nog maar het begin van de miserie... de nieuwe frigo werd geleverd... identiek hetzelfde model als de oude maar... 1 cm hoger... resultaat : geen ruimte genoeg voor de microgolfoven... de oude, waarvan mijn lieve handige zoon de deur had gefikst, werd in de kelder geplaatst als reserve... en ik werd achtergelaten met een verhoogde bloeddruk en een spinnijdige echtgenoot... ik mailde naar de winkel en kwam bij een call center terecht waar de onvriendelijke buitenlandse slecht nederlands brabbelennde vrouw me mededeelde dat de winkel alleen TER PLAATSE te bereiken was... en me doorverbinden wilde ze niet... ik stuurde een heel kwade mail naar de firma en de verkoper die me de frigo had aangesmeerd belde me op... als compensatie kon ik bij de aankoop van een microoven korting krijgen... aangezien ik die oven alleen gebruik om wat spullen op te warmen vroeg ik de prijs van een heel simpel ding en voor 30 euro kon ik zoiets bemachtigen... allee dan... verkocht... de volgende dag die oven gaan halen en met een bang hart uitgepakt... het boekje met gebruiksaanwijzingen erbij genomen en dan... wat ik ook probeerde en welke "touch" ik ook aanraakte.. dat ding bleef doofstom... ik belde mijn zoon die me begon te overstelpen met aanwijzigen wat ik moest doen en niet mocht doen en mijn stoppen sloegen weer eens door... ik had al heel wat te verwerken gekregen van man die al vergeten was dat ik die frigo noodgedwongen had gekocht en me zat te verwijten dat ik maar kocht en kocht... het werd me te veel en ik gooide de telefoon neer... even later stond zoon voor de deur... hij is erg technisch ingesteld maar heeft toch ook enige tijd moeten zoeken om dat ding aan de praat te krijgen... niet volgens het boekje maar op het gevoel... alles werkt nu... probleem opgelost.

Niet alle problemen echter... met man naar de dokter gemoeten voor echo en we wachten op de uitslag... intussen is die nog erger gestoord dan gewoonlijk... ik weet nog niet wat ik verkeerd deed maar zonet viel hij me bijna aan... ik blijf nu uit zijn buurt en het zal stil worden vandaag.

Voor degenen die mijn gevoel voor humor appreciëren mijn excuses want momenteel is die ver te zoeken... ik vind de juiste knop of "touch" niet... misschien morgen... ik weet het niet want ik ben te moe om te zoeken.

Hoe vaak ik ook een diepe zucht slaak met de wens eens enkele vredige rustige dagen te mogen beleven... het wil maar niet lukken... de voorbije dagen waren dus turbulent en echt niet om over naar huis te schrijven... 't manneke was al de hele week nog dwarser dan anders. en dat wil wat zeggen... tot de maat vol was en mijn granaat ontplofte... mijn bloeddruk was tot aan het plafond gestegen en er moest dringend wat spanning af voor ik in stukken uiteen zou vliegen... als resultaat... geen sorry hoor nee dat zou teveel gevraagd zijn maar toen ik na een stevige huilbui weer beneden kwam had hij de minieme vaat gedaan... de rest van de dag verliep in doodse stilte... ik ben echter geen koppig mens en de volgende dag kon ik al enkele noodzakelijke woorden uitbrengen... dat was eergisteren... gisteren was alles zowat normaal tot ik wilde gaan slapen en mijn fles icetea in de frigo wilde terug zetten en plots met die frigo deur in mijn handen stond... d.w.z. met de onderkant op mijn voet... eventjes paniek want ik dacht direct aan de overvolle vrieskant... met vereende krachten hebben we die deur terug op haar plaats gesleurd en vastgeklemd zodat ze niet open kon vallen... ik was te moe om meteen de diepvries te verhuizen naar de grote vrieskast in de kelder en ben gaan slapen met een half pilleke om mijn zenuwen te sussen... in bed dacht ik aan die twee griepspuiten die lagen te wachten om geconsumeerd te worden... die kun je niet in de diepvries stoppen en ik kwam op het lumineuze idee mijn buurman in te schakelen... tevreden viel ik in slaap... de volgende ochtend, vandaag dus... was mijn eerste werk die ingevrozen dinges te transporteren naar beneden... dan zijn we naar de winkel gereden om een nieuwe frigo te bestellen en die gaan ze dinsdag leveren... het wordt dus improviseren wat eten betreft... hoe men het deed vroeger kan ik me niet meer voorstellen... mijn moeder kookte altijd een reuze pot soep MET vlees en knook erin... iets dat toch vlug bederft... en daar aten we enkele dagen van... en nu worden de resten dadelijk in de frigo gestopt en met wat geluk kan ik ze de volgende dag nog eten... twee dagen later lukt niet altijd... na de middag heb ik buurman gebeld en onze spuiten liggen nu in zijn koelkast tot ik onze nieuwe aanwinst kan gebruiken... ik heb tevens van de gelegenheid gebruik gemaakt om zijn boekenkast te verlichten... we hebben gezellig zitten kletsen op zijn zonnige terras... ikke content en hij ook... denk ik toch of hoop ik toch... thuis gekomen eens in mijn haar gekrabt en diep nagedacht wat ik eerst zou redden uit die openstaande en niet meer werkende frigo... het werden de eieren met een tomatenslaatje en patatjes... voilà die kunnen al niet meer slecht worden... nu morgen nog.

Nee die voze bui is nog niet foetsie maar ik doe er alles aan om dat ding de deur uit te krijgen... het is echter een moedwillig geval... om het te paaien ben ik deze namiddag er een uurtje mee in bed gaan liggen... het regende... 't manneke zou me niet missen want die zat naar sport te kijken tussen de dutjes door dus het was het "moment suprême" om er tussenuit te knijpen... ik ben als een blok in slaap gevallen en "ietwat" versuft wakker geworden net op tijd om aan het avondeten te beginnen... man at voor de TV want wat het ook is daar het was zo boeiend dat hij de hele pot leeg at zonder te zeuren  dat het te veel was... ik waste de vaat en zit nu hier mijn geduldige PC buddy te vervelen... dat manneke heeft al wat moeten horen... het dutske krijgt het soms ervan op zijn heupen en begint dan te broddelen... ikke dan in paniek en vergiffenis smeken op mijn blote pijnlijke knieën tot hij medelijden krijgt en terug normaal gaat doen... momenteel zijn we nog dikke vriendjes... gisteren kreeg ik twee telefoontjes... eentje van een vriendin en dat was leuk... het andere van mijn bib dame die me zegde ermee te willen stoppen... ze heeft sinds man ziek werd... dat is nu al drie jaren... regelmatig mijn boeken naar en van de bib gebracht... dan hielden wij een koffieleut voor ze weer vertrok... ze is ook al de 70 voorbij en begint te sukkelen met rug en nog wat onderdelen... morgen komt ze de laatste keer mijn boeken ophalen en terug naar de bib brengen en dan zal ik moeten afwachten of ze nog een andere bereidwillige ziel vinden om haar te vervangen anders zit ik met de gebakken peren d.w.z. zonder verse boeken... mijn buurman heeft een hele kast vol maar dat zijn allemaal van die oudjes en... zoals ik al zei... de stijl ervan is wat antiek... ze stelde wel voor contact te houden maar ik weet hoe dat gaat... een of twee telefoontjes en dan verwatert het... ik ben vanaf mijn 8 jaar zonder onderbreken bij dezelfde bib en het idee zonder boeken te zitten vind ik even erg als naakt voor het raam te gaan staan... bij het idee alleen al krijg ik overal kiekenvlees.

Zomaar een vraag... is er nog iemand die ook soms van die buien heeft dat je niet meer weet wat met jezelf aan te vangen... misschien een rare vraag maar sommige van mijn kennissen vinden mij dan ook een rare kwie... het zij zo... mij niet gelaten... liever een rare kwie dan een kuddedier... om het kort te maken... ik heb al de hele week zo'n bui en dat is niet leuk... gewoonlijk weet ik wel wat ik wil en plande voor die dag of week of wat het ook is dat ik wilde plannen... maar nu loop ik rond als een kieken zonder kop. ik heb dat ooit eens gezien als kind toen ik door het venster in de tuin van onze benedenburen keek... dat was in de oorlog en toen hadden veel mensen kippen of konijnen om het magere rantsoen wat aan te vullen... enfin dat kieken liep daar dwaas rond en ik heb er een klein traumaatje aan over gehouden... ik zal nooit meer een kip eten met kop en al... oei ik dwaalde even af... dat heb je als je zonder kop rond rent... ik loop dus in mijn kot te dwalen en te zoeken wat ik kan doen om mijn dag te vullen zonder buiten te moeten... lezen kan me even niet boeien... mijn huidige kruiswoordpuzzel is me even te machtig geworden wat betekent dat ik strop zit... ik kocht dat ding met het hoogmoedige idee dat ik een doorloper nr.6 wel zou aankunnen... en je weet wat er na hoogmoed komt... rara... ik begon aan de strijk en ontdekte dat mijn stoomstrijkijzer niet mee wilde werken... heb het ding laten afkoelen en nu bijgevuld... hij staat op te warmen en dan bang afwachten of hij het nu gaat doen of niet... belde naar de tandarts voor 't manneke die steeds zijn tanden verliest... de man is al veel van zijn pluimen kwijt geraakt door vele jaren dienst en dan nog die tanden eruit... het oog wil ook nog wat nietwaar... volgende week staat er ons dus een wandeling naar de kliniek te wachten... hoop maar dat het dan niet regent zoals vandaag... mijn bib dame die ik verleden week belde om te vertellen dat ik door mijn voorrraad leesvoer geraakte en die me beloofde te bellen wanneer ze kon komen heb ik tot hiertoe nog niet gehoord... ik heb nog enkele boeken liggen maar dat zijn oude exemplaren en... het klinkt misschien blasé... maar de stijl van die oudjes lijkt me nu zo oubollig en langdradig dat ik er mijn geduld bij verlies... ik zit nu te wachten op de opwarming van... niet de aarde maar mijn stoomdinges... ik denk dat het tijd is om eens te gaan strijken... nadien het eten verzorgen en dan kan ik met goed fatsoen gaan slapen... misschien is die voze bui morgen weg.

En we zitten al weer in een nieuwe week... een heel wat frissere week ook met af en toe wat regen... kwestie om ons aan het idee te laten wennen dat er ons nog meer te wachten staat... maandag is mijn lieve poetshulp ons kot komen uitmesten... allee veel mest lag er niet aangezien we twee propere oudjes zijn... maar dat meisje is gewoon zo gek op poetsen dat ze elke keer haar merkteken achterlaat.. ditmaal had ze kans gezien een heel stuk uit een van onze bedkarpetjes te stofzuigen... handgeknoopte en zelfgemaakte karpetten die we samen voor ons trouwen maakten... dat was toen blijkbaar mode... nu waren ze al niet meer zo fris want onze Poekie had er indertijd ook al haar nagels op gescherpt... ik zit nu met een groot probleem... ga ik er nieuwe kopen of niet... elke keer als een besteller voor de deur staat met een pakket roept 't manneke moord en brand want hij vindt dat "kosten op het sterfhuis"... ik ben echter vast besloten zolang ik leef en in mijn eigen kot kan wonen het gezellig te houden... geen sinecure met een man die telkens ruzie maakt.

Vandaag even de bestelling voer gaan ophalen bij de supermarkt... die maken dan wel reclame dat ze de goedkoopste zijn maar ik heb toch zo mijn twijfels... niettegenstaande ik veel van hun huismerk koop en we kleine "muizenetertjes" zijn ben ik toch altijd zowat 100 euro per week kwijt... hoe sommige mensen met een klein inkomen en kinderen dat doen is me een raadsel... en ik koop alleen basis voedsel... geen luxe producten of alcohol.

Net even 't manneke uit zijn lijden gaan verlossen... nee ik heb hem niet de nek omgedraaid alhoewel ik er soms veel goesting in heb... maar hij had weer zitten klooien met de afstandsbediening van de TV en die was helemaal de kluts kwijt... de TV maar ook mijn teergeliefde... techniek is nooit zijn ding geweest ook niet in betere tijden... gelukkig voor hem heb ik op dat gebied ietwat van mijn vader geerfd en kan ik veel zaken oplossen maar ook niet alles... daar heb ik dan de zoon voor nodig.

Mijn kruimeldief heeft de geest gegeven na zowat 30 jaren trouwe dienst... welk hedendaags toestel doet het hem na... zoon bestelde een nieuwe en die hebben ze gisteren komen leveren... je had man moeten horen toen ze weer met een pak aan de deur stonden... enfin toen ik het uitpakte kreeg ik een schok van ontzetting... dat ding is veel en veel groter en zwaarder... heeft een hele reeks hukpstukken... blaast... pardon... zuigt droog en nat... kortom is van alla markten thuis... het probleem is dat ik in mijn te kleine keuken ruimte moet vinden om dat monster plaats te bieden... toen wij bouwden had men nog niet al die keukenhulpen zoals nu en ik wilde een kleine overzichtelijke keuken... dat was een misrekening want nu heb ik geen plaats voor al die handige hulpjes en moet ik telkens alles uit en terug in kasten sleuren... ik heb het monster opgeladen en toen ik het wilde uittesten had ik beide handen nodig om het op te tillen... ik zal maar heel zuinig zijn met kruimels strooien of ik krijg nog van die gespierde "forceballen".

Slechte nacht gehad met al enkele nachten akelige dromen... ik probeer ook meer te drinken met als resultaat dat ik 3 x mijn bed uit moest... verdorie ik kan ook nooit eens iets goed doen... tracht je je nieren te verwennen en dan krijg je dit als dank.

Niettegenstaande mijn niet-zo-erg-goesting-hebbende bui ga ik toch maar straks de tuin in om onze meidoorn te trimmen... tja de zon schijnt en aangezien je nooit weet wanneer je dat ding nog eens gaat weerzien moet het nu gebeuren... alle dooie takken eraf en dan vingers gekruist hopen dat de boom zich herpakt en ons weer volgende zomer gaat verblijden met geurige roze bloempjes. 

Niettegenstaande mijn zure echtgenoot me zo ongeveer eens per week vertelt dat hij de volgende dag niet meer gaat halen laat ik mij niet tegen houden om nog plannen te maken... op korte termijn weliswaar... als je dat niet meer doet kan je best dadelijk je urn al inkruipen... ach here weer die galgenhumor van mij... niet iedereen is gediend van dat soort humor en vindt het getuigen van pessimisme... niet dus maar wel realisme.

Niettegenstaande mijn schrik voor nog eens een spuit anti Covid... vorige keer viel echt niet mee... ben ik die derde prik donderdag gaan halen en heb 't manneke wreed tegen zijn goesting toch mee gekregen... de spuit zelf was een fluitje van 1 cent... de tocht erheen viel ook mee maar terug was weer een heel avontuur... mijn echtgenoot's dwarse natuur kennende zou ik beter moeten weten en hem moeten laten aanmodderen maar ja ik ben wat ik ben... een eerder ongeduldig mens dat wil helpen maar er alleen maar gefrustreerd van geraakt... zodra die spuit erin zat en we de verplichte 10 minuten hadden gewacht trokken we naar de parking... tot dan geen vuiltje aan de lucht... tussen haakjes we hadden toen een blauwe lucht en ik was wreed dankbaar dat het niet goot zoals de dag ervoor... dan begon de ellende... ik zei: "we moeten naar links helemaal tot het einde" en op slag sloeg manlief af en reden we tegen de richting in... werden terug gefloten en ik... nog altijd niet geleerd... zei: "helemaal tot het einde" en weer sloeg hij verkeerd af en zaten we klem... man aan het vloeken en ik aan het stomen... die oen van mij heeft werkelijk een ingebouwd systeem dat hem verbiedt naar mijn raad te luisteren met alle gevolgen vandien... als ik later de euvele moed heb om te zeggen : "ziedewel?" is het hek van de dam.

Niettegenstaande al dit gedoe zijn we veilig thuis gekomen maar echt... met die man van mij op tocht gaan is geen sinecure... dat kost me elke keer een liter zweet... vroeger waren er ook tranen maar die zijn blijkbaar op... deze laatste week kan hij blijkbaar de TV niet meer schakelen... kijkt het uur verkeerd en zit dan te sakkeren... kan het juiste kanaal niet vinden en roept me dan... elke keer de reclame zijn programma onderbreekt weer dat gesakker... het enige waar hij nog ietwat stil bij is zijn de sportuitzendingen... eens die beginnen hoor ik hem niet meer... voor mij een zegen dus en dan triptrap ik geniepig de kamer uit om mijn ding te doen.

Niettegenstaande al deze ellende ben ik al blij dat die derde spuit me niet zoveel last bezorgt als de vorige... ik begin al voorzichtig te denken aan een tochtje naar de koekestad... weliswaar met masker... ach denken mag nog wel.

Ik lachte ooit eens met mijn moeder die op haar gebit was gaan zitten zodat het brak... het menske kon alleen maar zuur mee lachen... je kan je kop verliezen maar om je tanden te verliezen moet je toch wat meer moeite doen... dat dacht ik toch... niet mijn echtgenoot hoor want die is kampioen in verliezen... als ik alle uren moest optellen die ik heb doorgebracht met zoeken naar spullen die hij kwijt was zou ik enkele jaren kunnen vullen denk ik... aan de kop stonden zijn sleutels... dan zijn portemonnee... in de tijd dat een herentas in de mode was... dat ding heeft in half Vlaanderen gelegen... was ik blij toen die mode passé was... nu gisteren... ik was nog in de badkamer aan het proberen er enigszins toonbaar uit te zien na een onrustige nacht... toen man binnen kwam strompelen met een verbijsterd gezicht... hij kon nergens zijn tanden vinden... hem vragen waar en wanneer hij ze laatst had gezien is verloren moeite want dat herinnert hij zich niet meer... wanneer hij zowat voor de tigste keer de ronde had gedaan van het huis en me wreed op mijn zenuwen had gewerkt door zijn klaagzang zuchtte ik eens diep en... begon al mompelend van : "daar gaan we weer" aan de zoektocht... het hele huis door van badkamer tot garage... dan begon ik zelfs kasten en laden te openen uit pure wanhoop... tevergeefs... nadat we zowat 3 x het hele huis hadden uitgekamd begon ik te denken dat hij ze met het vuilnis had mee gegeven... en dat na al die bezoekjes aan de tandarts en al het gezeur en al die moeite... om nog niet te praten over de kosten... ik gaf het op en ging al grommelend aan de pc zitten om mijn zenuwen te kalmeren... tot plots een jubelkreet van beneden door het huis galmde... EUREKA... GEVONDEN... en waar lagen die vermaledijde dingen... de enige plek waar ik niet gezocht had was tussen de zitting van zijn relax omdat er altijd een plaid ligt... ik begrijp nog altijd niet hoe dat gebit zich onder die plaid heeft kunnen wurmen... en de clou van het hele verhaal is dat hij beweerde dat dit mijn schuld is want ik had die plaid erover gelegd terwijl ik dat ding niet had aangeraakt... dat deed de deur dicht... deze keer deed ik wat meer dan grommelen en trok naar boven naar mijn pc om af te koelen... toen hij later naar boven kwam heb ik hem zowat buiten gesmeten... hij droop af en de rest van de dag was hij verdacht behulpzaam... hij waste zelfs de 2 koffiekopjes af... de rest bleef staan... er zijn tenslotte grenzen aan behulpzaamheid.

En dan zeggen dat mijn leven saai is... hoe kun je zoiets denken!

Wat doe je als je leven meer en meer zinloos lijkt... wat doe je als je de hele dag moet leven met een grommelende en kritiek spuiende echtgenoot... wat doe je als je lichaam langs alle kanten protesteert... wat doe je dan... je doet wat je moet al is het met tegenzin... als je taken er op zitten probeer je je te ontspannen met een boek of je komt je beklag hier op je blog doen... dit maar om te vertellen dat ik baal en alles zowat kotsbeu ben.

Hoe was de voorbije week... woensdag met die zeur van een echtgenoot naar de tandarts om zijn tanden te gaan halen... poeslief tegen de tandarts... een en al smile MET tanden... thuis smile weg en zeuren dat het pijn deed... niet willen dat ik bel voor een afspraak... donderdag kwam de kapster mijn pluimen bijwerken... vrijdag wekelijkse fourrage... en vandaag... proberen te overleven zonder er een hartaanval aan over te houden door man die een nieuw stokpaardje heeft gevonden om over te klagen... dit keer de recyclage... ik sorteer de afval in verschillende zakjes in de keuken... eens vol moeten die naar de grote zakken beneden gebracht worden en dat is de taak van man... doet hij al jaren maar plots heeft hij daar commentaar op en dat is natuurlijk gericht tegen mij alsof ik die regel heb uitgevonden... en als het dit niet is zoekt hij wel iets anders om mij te beschuldigen... je zou voor minder kwaadaardige gedachten krijgen... gisteren belde onze buurman-weduwnaar me op om iets te vragen en we hadden een lange babbel... die man praat over zijn vrouw alsof ze perfect was en hoe langer ze dood is hoe perfecter ze wordt... dan moet je wel moeite doen om niet in zelfmedelijden te verdrinken... die man van mij ziet alleen de slechte kanten... misschien zou hij ook mij bejubelen moest ik dood zijn maar dat zal ik dan jammer genoeg niet meer beleven.

Dat was dan mijn uitlaatklep voor vandaag... trieste boel nietwaar maar ik voel me ook niet goed... maag- en darm problemen... ik denk dat de stress me teveel aan het worden is... mensen die alleen komen te staan klagen over het gemis aan een partner en ik... heel erg dat ik het moet zeggen maar ik benijd hen soms.

Gisteren, zondag vroeg mijn dochter me of ze mochten langs komen... ze is hier heel voorzichtig mee omdat ze niet gevaxt zijn... en ik ik ben al die voorzichtigheid zo beu als kouwe pap terwijl mijn laatste levensjaren voorbij vliegen... ze kwamen en ik heb ze allebei een dikke kuffel gegeven en man man wat deed dat goed... die eerste knuffel na bijna 2 jaar afstandelijkheid... ik voelde me even terug een jonge moeder... we konden gelukkig nog in de tuin zitten om wat bij te praten... schoonzoon is gewoon blijven door werken de hele corona periode terwijl dochter de hele tijd van huis uit werkte maar nu 1 x per week naar kantoor moet... heel raar is het.. de meeste collega's blijven liever thuis dan weer uren in het verkeer te moeten zitten... dochter vind die ene dag wel wat afwisseling maar is toch ook liever thuis... wat ook veranderd is... veel mensen gaan niet meer zo gaarne de deur uit... winkelen is niet meer zo aangenaam... in een massa mensen lopen wil je vermijden maar dat kan niet altijd en dan is er die angst voor... wat als... covid heeft ons leven veranderd.

Woensdag moet ik met 't manneke naar de tandarts... ik vraag me af wat we moeten als die lieve dame stopt met werken... het is dit jaar al... wij werden al door haar behandeld toen de kinderen nog klein waren... zowat 40 jaar dus en altijd tot volle tevredenheid... dat wordt een zwaar gemis.

Donderdag worden mijn haren geknipt... ik weet niet hoe anderen dit doen maar ik stap elke dag uit mijn bed met haren die stijf rechtop naar alle kanten pieken en dan kan ik... ofwel ze weer eens wassen... ofwel mijn kop onder de kraan houden... op geen enkele andere manier krijg ik die stekels in het gareel... dus kort houden is de boodschap.

Avontuurlijker dan dit gaat mijn week niet worden... als het weer wat wil mee werken nog wat in de tuin rondstiefelen om stoute plantjes tot de orde te roepen... en een treurlied zingen voor mijn meidoorn... wij plantten hem in 1961 en elk jaar verblijdde hij ons met zijn prachtig roze en lekker geurende bloemetjes... dit jaar bloeide hij nog maar plots begonnen zijn bladeren te vallen en hij ziet er dood uit... zou zijn tijd gekomen zijn... ik las ooit dat ook planten en bomen een bepaalde levensduur hebben zoals mensen en dieren... triest en nog eens triest!

En we zijn weer vertrokken... elke dag zijn er wel nieuwe problemen maar als ze niet allemaal tegelijk komen kan ik het wel aan... gisteren had ik een goeie dag... voor een keer had ik eens werklust en vermits mijn poetshulp moest komen had ik al mijn planten van de vensterbank gesleurd... en sleuren is het want die hele vensterbank van zowat 5 m breed staat bomvol... ik wilde de ramen langs de binnenkant gewassen hebben omdat dit weer enkele maanden geleden was en ik niet eeuwig kon zitten wachten op een ramenwasser... 't manneke was even een ommetje gaan maken en kwam zeggen dat er in de buurt een ramenwasser bezig was en hij had gevraagd om even langs te komen... ik dus in blijde en ook angstige verwachting... de man kwam... haalde een apparaatje tevoorschijn en begon de hele gevel op te meten... en op te meten... trok een bedenkelijk gezicht... nog eens meten... fronste naar de boom in de voortuin... ik stond erbij... keek ernaar... en verwachtte het ergste. en ja.. de prijs was maar liefst meer dan het dubbele van de vorige... hij bekeek mijn ontstelde gezicht en wilde er 5 euro af doen op vaste basis... ik vroeg om alle 6 weken in plaats van 4 weken... dat ging niet want het was 4 of 8 ... daar sprong ik gezwind op zodat ik nu bijna hetzelfde betaal maar wel voor minder werk... ik pas me aan de moderne manier van leven aan... de straat poetsen doe ik niet meer want dan steekt mijn deel van het voetpad schril af tegen dat van de buren... lakens en ondergoed strijken doe ik niet meer... pff dat is ouderwets en het bespaart me veel stroom... enfin ik heb een kersverse ramenwasser en propere ramen... ik was in euforische stemming en heb alle planten afgesponst... de vensterbank kreeg een oliebad... ik heb warempel mijn witleren salonzetels een bad gegeven... en nadien nog wat klussen waar ik voordien de moed niet voor had... toen was ik kapot... mijn gouden poetshulp dwong me te gaan zitten en rust te nemen... die vrouw is een juweel en doet veel meer dan ik haar vraag... ik vraag deezeke elke dag dat ze nog lang hier mag blijven werken.

Vandaag was mijn plan wat in de tuin te gaan snoeien maar ik vrees dat het niet zal doorgaan... ik ben duizelig en moet me overal aan vast klampen of ik zou vallen... ik was nooit gezegend met een sterk evenwichtsorgaan of hoe dat ding ook mag heten... als kind was ik al niet dol op schommelen... en nu ik oud ben is het zeker niet beter geworden... schommelen doe ik niet meer... het wordt meer wankelen...  het gaat dus een rustdag worden... alhoewel... ik zit met de grote was en  wat moet dat moet... al is het wankelend.