Archief

Hoi bloggers... het is even geleden dat ik de moed kon opbrengen mijn wel en wee, voornamelijk wee, hier neer te gooien... tja helaas gaat mijn leventje de laatste tijd als een jojo... soms beetje OP en dan pardaf weer AF... zoals ik al vertelde heeft mijn wederhelft eindelijk zijn gebit in ontvangst mogen nemen... ikke blij maar met gemengde gevoelens want ik ken dat manneke nu al een beetje he en verwachtte weer complicaties... en inderdaad die tanden doen pijn en dat moet iedereen geweten hebben... die tanden vallen uit als hij eet en dat moet ik dan ook geweten en gezien hebben... echt niet smakelijk als je aan tafel zit en man zit plots met dat gebit vol eten naar je te zwaaien... enfin we hadden een afspraak gekregen bij de tandarts om die tandjes wat aan te passen... voor we vertrekken controleer ik 't manneke van kop tot teen op schoenen, paspoort, zakdoek, masker... en we vertrekken... om bij de tandarts te ontdekken dat hij dat gebit niet in heeft alhoewel ik het hem wel 5 x zegde... bij die tandarts kom ik al zeker 30 jaren en dat mens heeft een ongelooflijk geduld... ze zegde hem naar huis te gaan en die tanden te halen... hij weg... ze vroeg me of ze intussen die kiezen bij mij al mocht trekken in plaats van zoals afgesproken in september... en ik durfde niet weigeren dus trok ze 4 kiezen en propte mijn mond vol watten... toen kwam man eraan ZONDER tanden want hij had die niet kunnen vinden maar wel MET 2 maskers boveneen op... had die man even geluk dat mijn mond vol watten zat want ik was des duivels... we moesten dan de volgende dag weer die tocht naar de kliniek maken voor hem en het resultaat... zowat hetzelfde scenario... nu wachten tot september tot de tandarts uit vakantie terug is... intussen zit ik nu ook heel voorzichtig met kleine hapjes te eten en ben al blij dat het bloeden eindelijk gestopt is want na 3 dagen heb je wel honger en dorst... corona is wel een pest en het enige positieve eraan is dat je je ellende achter dat masker kan stoppen.

JA BIS... omdat ik gisteren al een logje schreef en toen het plots verdween had ik de moed of de goesting niet opnieuw te beginnen... toen Natoken me wat aanporde zag ik tot mijn grote ontzetting dat het alweer een hele tijd geleden was dat ik iets schreef... ik kwam dus met reuzenpassen aangestormd om dat recht te zetten en.. zoals ik al zegde... logje foetsie en dat is niet de eerste keer... zelfs als je gewoon thuis zit te wachten tot corona het gaat aftrappen vliegt de tijd voorbij... de enige tripjes naar buiten zijn het ophalen van de online bestelde waren en de bezoekjes aan de tandarts... nog 1 x en 't manneke heeft terug tanden... dan gaat hij weer wel iets anders zoeken om over te sakkeren maar dat zien we dan verder wel.

Over sakkeren gesproken... ik moest onze dokter spreken over de uitslag van mijn laatste bloedafname... belde naar de praktijk op het "belkwartiertje" en kreeg de hele rimram te horen over druk 1 of 2 of.. etc. ik was de 7de wachtende en dan weet je het wel... na zowat 15 minuten naar het getjingeltangel op de foon te hebben geluisterd kreeg ik te horen dat ik nu de 1ste was... ikke blij... tot iemand me kwam vertellen dat de dokter niet aanwezig was en ik maar na de middag moest proberen... dat deed ik en na weer diezelfde marteling te hebben doorstaan vertelde een robot me dat de dokter niet beschikbaar was en ik moest ophangen na de piep... als hij tijd had zou hij me bellen en anders moest ik de volgende dag terug een poging doen... het schuim kwam me op de lippen en het ergste is nog dat je zelfs je gemoed niet kunt luchten tegen die automaat... ik ben dan naar mijn pc gestormd en een hele kwaaie mail gestuurd... resultaat... 's avonds belde vervangster me op en het goede nieuws is dat mijn nierfuntie sinds de vorige keer verbeterd is... dat was één... de volgende dag belde onze huisarts me zelf op want ze hadden hem die mail doorgestuurd... met excuses en uitleg... hij is namelijk aan het afbouwen en werkt maandag en vrijdag niet meer zodat het hele programma overhoop ligt... dat was twee... we hebben het afgezoend maar we zullen stilaan moeten uitkijken naar een andere huisarts... misschien die vervangster want die klonk heel vriendelijk aan de foon.

Vandaag vertrekt dochter en haar man naar Kreta en nu maar hopen dat ze gezond en wel en zonder problemen terug thuis geraken... zoon heb ik nog maar eens om hulp gevraagd voor iets met mijn pc en dat jong kwam op weg naar zijn werk MET de hoogtewerker waar hij mee rijdt en in VOL ornaat MET masker EN handschoenen naar ons toe... ik beneden in de living blijven zitten en hij naar boven... hij is zo bang ons misschien te besmetten dat hij ver uit onze buurt blijft... enfin de pc is terug in orde... een hele opluchting want ik kan dat ding niet meer missen... zeker nu in corona tijd... ik bestel alles wat we nodig hebben online en ook de bankverrichtingen gaan via de computer.

Het weer was niet veel soeps de laatste weken... echt het oude vertrouwde juli weertje dat we kennen... wij gingen vroeger altijd op vakantie in juli en op de fotos te zien liepen we bijna altijd in gele jekkers rond aan zee... voor mij mag het wel zo blijven... vandaag zie ik blauwe lucht en misschien kan ik straks nog eens in de tuin zitten... 't manneke is alle dagen in die tuin bezig... meestal is hij het gazon aan 't harken... wij hebben wel het properste gazon van de hele buurt... het nadeel is dat hij zoveel harkt dat er al kale plekken in zitten... maar ik laat hem maar doen dan blijft hij rustig... een heel huis onderhouden is soms wel lastig maar we blijven hier wonen tot het echt niet meer gaat... met die man opgesloten zitten in een klein flatje is een van mijn nachtmerries... mijn computer staat boven in de kamer die van dochter en later van zoon was... lekker rustig waar ik me kan terugtrekken als meneer teveel op mijn systeem werkt... enkele dagen geleden had hij weer zo'n dag dat hij zijn frustraties kwijt moest en wilde dat ik die pc beneden zette bij HEM in de living om hem gezelschap te houden... hij zit uren aan de TV en kijkt naar de stomste programmas waarbij hij dan in slaap valt... dan roept hij mij om mee te kijken en als ik weiger is het ambras... als ik toch kom valt hij als een blok in slaap en zit ik alleen naar de zoveelste herhaling van een herhaling te kijken... dat is dan het gezelschap... ik ben nog maar eens uit mijn krammen geschoten en hem verteld dat die pc blijft waar hij is... trouwens het is een home computer MET printer EN scanner EN al mijn paperassen.. waar zou ik het laten... nu komt hij om de haverklap naar boven en staat dan in de deuropening met vieze blikken me te bekijken en ik doe alsof ik hem niet zie... prettig is wel iets anders... die man is altijd moeilijk geweest met het idee dat ZIJN vrouw ook ZIJN bezit is en moet doen wat hij wil... hij is wel bedrogen uitgekomen want HET VROUWTJE is daar niet mee akkoord.

Nu genoeg gezeverd... ik ga eens door mijn kot lopen en de boel opruimen.

Na een deugddoend en welverdiend dutje op een fris en vers opgemaakt bed...  ja zeker welverdiend... zit ik me hier fier op de boezem te kloppen... waarom... ik heb namelijk de hele voormiddag me in het zweet gewerkt om alle kamers op de bovenverdieping te soppen... en dat is nog niet alles... na maanden... wat zeg ik jaaaaaren... met lekken te hebben gezeten in de koepel van ons boventerras... lekken die elke keer door 't manneke werden bespoten met van die plakkerige siliconen gel zodat de koepel er meer en meer uitzag als een mannekesblad... die dichtgespoten lekken verplaatsten zich dan naar een andere plek wat 't manneke in alle staten van koleire bracht... om een lang verhaal nog langer te maken... onze lieve loodgieter heeft verleden week de ravage komen herstellen zodat we nu eindelijk de zonnegordijnen konden ophangen... die lagen al maanden gewassen te wachten... vandaag zou het gebeuren... ik zette 't manneke aan 't werk op dat terras en begon intussen de andere kamers te soppen en het bed te verschonen... toen ik in blijde verwachting ging kijken stond manlief wat te prutsen onder vreselijk gevloek... ik zag dat het niet goed ging komen en nam de zaak in eigen handen... dat was niet naar de zin van 't manneke en ik kreeg de hele tijd gevit en kritiek te horen... ik heb mijn geduld kunnen bewaren en heb maar EEN keer een zeer krachtige brul uitgestoten... dusdoende ik ben fier op mezelf en zeer tevreden.

De vorige week was ietwat druk en heet... niet echt aanlokkelijk om te zitten bloggen... trouwens dat bloggen is niet meer wat het vroeger was... ik vraag me vaak af waarom ik het nog doe... een uitlaatklep... ja dat zal het zijn... op FB laat ik mijn klep ook uit maar dan is het meestal op de politieke fratsen van onze regerende clowns... en verleden week werd ik zowaar op de vingers getikt door FB omdat ik zogenaamde racistisch commentaar leverde... dat commentaar was een antwoord op een zwarte BP (bekende persoon) die ook eens kwam klagen over discriminatie terwijl zijn broodje hier dik gebakken is... ze komen nu uit alle holen en gaten gekropen om te zeuren over onrecht... dat maakt mij woest en dat wil ik dan even kwijt ook.

Zoals ik al zegde waren we... voor ons doen dan toch... druk bezig... een tocht naar de Colruyt Collect & Go om de online gedane boodschappen af te halen... een tochtje naar de tandarts voor de prothese van 't manneke... de tandarts heeft ook de draadjes uit mijn tandvlees gepeuterd en dat is een hele opluchting... een kant is al kiesvrij nu nog de andere kant en ik kan binnen enkele maanden iedereen verblinden met een stralend gebit... iets dat ik nooit heb kunnen doen want ik had van meet af aan een miserabel gebit... tanden die dooreen gehutseld stonden... regelmatig ontstekingen... ik heb dus mijn leven lang alleen besmuikt kunnen lachen... met gesloten mond of mijn hand ervoor... als ik die prothese heb ga ik de hele tijd lopen grijnzen met alles wat ik in huis heb... corona komt mij goed uit... met dat masker gaat het minder erg zijn om tijdelijk zonder tanden rond te lopen... zo zie je maar... aan elke wolk zit een zilveren randje. 

't Manneke en ik moesten gisteren naar de kliniek... meneer om eindelijk de maat te laten nemen voor zijn nieuwe bijters en ik om een lastige wiebelende kies eruit te laten gooien... ik wilde gewoon tevoet gaan maar meneer lag weer dwars en wilde de auto nemen want het was te ver en te moeilijk... dus de auto werd het... in die auto reden we twee straten ver en dan werd er geparkeerd... wij op weg door de garage... die liep dood en we moesten terug en terug en terug... enfin we zijn er geraakt maar de weg die we aflegden was zeker het dubbele van wat we normaal zouden gedaan hebben tevoet... aan de ingang al werden we ontsmet en onderweg moesten we precies spitsroeden lopen... waar we gingen en wat we gingen doen en wanneer dat moest gebeuren en waar we mochten zitten wachten... en dat allemaal met dat mombakkes op... aangezien ik een pufster ben kreeg ik het al rap benauwd achter dat masker... hoe het personeel dat de hele dag uithoudt is mij een raadsel... bij de tandarts aangekomen weer ontsmetten van handen en mond... man werd de maat genomen en mijn kies werd uitgetrokken... de terugweg naar onze wagen was al even erg... man voorop als de grote leider die hij denkt te zijn en ik als een gedwee schaap erachter...weer verloren gelopen... niet een maar drie keren... man man was ik blij dat ik thuis was... gelukkig voor man liep ik met een dikke prop watten in mijn mond zodat ik niet veel kon zeggen want anders... moet ik er een tekening bij maken?

Ik ben ziedend en poog af te koelen door het op mijn blog te smijten... we moesten naar de Collect & Go om een bestelling af te halen... er waren enkele mooie parkeerplaatsen vrij maar man verkoos de wagen tussen twee sleeenin te wringen... dit ging niet zonder problemen en ik begon me al wreed te ergeren... dan moest ik 4 kratten uit de auto proberen te halen door een smal spleetje om de auto naast ons niet te beschadigen... nadat ik terug kwam sprak de jongen naast ons me aan en zegde dat ik hun auto had geraakt... ik was me van geen kwaad bewust en vroeg de schade te tonen... tussen een duizendtal regenspetters in wees hij een miniem krasje aan... iets waar je echt een loep voor nodig hebt... ik protesteerde en toen zei hij dat ik op zijn vader moest wachten die nog in de winkel was... OK... vader kwam er aan en we begonnen opnieuw... intussen was ik al op bijna kookpunt gekomen en vergat voldoende afstand te houden... is het nu daardoor of door mijn bliksemende ogen maar vader week achteruit en maande me aan rustig te blijven... toen we weg reden zag ik dat 't manneke naar die vader glimlachte... dat maakte me nog bozer want door hem was ik in die situatie beland... de rest van de dag doet hij er beter aan uit mijn buurt te blijven of er gebeuren ongelukken... wat zeg ik... beter de rest van de maand.

Ik vertelde het vroeger al... probeerde tevergeefs bij mijn gewone supermarkt de Collect & Go... eindelijk lukte het me en vandaag zijn we met de wagen tot daar gereden om mijn bestelling op te halen... met mondmasker op... 4 volle kratten met vanalles en nog wat zodat we een kleine reserve hebben... die voorraad begon erg te slinken en we willen niet van corona maar ook niet van de hongerdood sterven dus... ik moest maar 5 minuutjes mijn beurt afwachten... aan de ingang van de supermarkt zag ik een file wachtenden om U tegen te zeggen... het voelde wel goed aan zo eens terug de straat op zoals een normaal mens... tja na bijna 3 maanden thuis word je ietwat wereldvreemd... ik deed zelfs een babbeltje met de meneer achter mij... en geloof me... na het uitpakken en rangschikken van mijn verworven schatten thuis was ik moe... het kan ook van de warmte zijn... morgen komt de pedicure mijn arme verwaarloosde voeten wat oppeppen en een fris kleurtje geven... de nagels dan toch... niet de rest.

Deze ochtend begon eigenlijk niet zo schitterend... toen ik het venster opende merkte ik dat onze buur zijn huis te koop stond... aiaiai... iets waar ik echt niet blij om ben... toen die man jaren geleden het huis naast ons kocht liet hij het helemaal afbreken en ik moet er niet bij vertellen wat een lawaai en vuil dat meebracht... binnen liet hij metalen trappen plaatsen en elke stap op die trap horen wij weergalmen... dat is gelukkig alleen 's avonds en 's morgens want de rest van de dag is hij gaan werken en is het dus vredig stil... het huis is al verkocht aan de allereerste bezichtiger en nu is het bang afwachten wat ons dat gaat brengen... weer bouwwerken... weer lawaai en hinder... het is een groot huis dus zal er wel een familie in komen en dat brengt meer klossen op die trappen... in de tuin daar staat een ingebouwde barbecue... zondag werd die nog eens gebruikt en ik zat dus in mijn tuin in de rookwalmen en later allerlei etensgeurtjes... gelukkig gebeurt dit niet vaak maar wat de nieuwe bewoners van plan zijn weet ik niet... ik hou mijn hart al vast... en zoals ik al zegde... ik ben er niet blij mee.

Elke dag brengt zo zijn eigen zorgen mee... 't manneke doet soms heel raar... zo lag hij midden in de nacht geluiden uit te stoten en toen ik hem vroeg wat er scheelde zei hij dat hij zijn stem oefende... ik antwoordde dat hij dat dan maar moest gaan doen beneden en hij vertrok woedend... de rest van de nacht was dan ook verpest voor mij... gisteren zat ik in de tuin en toen ik naar binnen wilde om iets te drinken had hij alle deuren op slot gedaan en moest ik als een idioot staan bonken op de terrasdeur tot hij me hoorde... hij dacht dat ik binnen zat terwijl ik midden in de tuin in het zicht had gezeten... dat maakt me bang... wat gaat het volgende worden... van de kleinste opmerking wordt hij woest... de toekomst lacht me niet toe.

Na 8 weken angstvallig elk contact met mijn medemensen te hebben vermeden ga ik morgen de wijde wereld intrekken... niet om te gaan winkelen hoor... zo te merken gaat winkelen niet meer plezant zijn... uren moeten aanschuiven om dan op een drafje door de winkel te moeten hollen en daarbij dan nog een gepaste afstand te houden trekt me echt niet aan... we moeten de lokale handelaars steunen... ja... volledig akkoord maar om dat te doen moet je over veel geduld en een goeie conditie beschikken en spijtig genoeg ontbreken die twee me... dus mijn tripje morgen is een bezoekje aan de dokter... ik zit al heel lang met zeer pijnlijke gewrichten en in het bijzonder mijn linkerheup... uit schrik voor besmetting stelde ik de dokter maar uit in de hoop dat het vanzelf wel zou over waaien... niet dus... dat waaien werd intussen een echte stormwind en nu kan ik alleen nog maar met piepkleine pasjes rondstrompelen... iets oprapen is een marteling... daarom de dokter morgen... nu maar te hopen dat de dokter me ietwat kan helpen of ik zal de hulptroepen toch moeten gaan bellen... we zien wel.

Verder kan ik niet veel vertellen... ons leventje hier is gelijk een traag kabbelend beekje... als je er lang naar kijkt val je zo in slaap... soms een opflakkering maar dan wel een onaangename zoals eergisteren toen zoon diepvries groenten kwam brengen... manlief griste die weg en bracht ze naar achter... uit het oog uit het hart... ik was in de waan dat hij die groenten in de vriezer had gestopt en... stomme griet... ik checkte het niet... vond ze vandaag in de kelder maar niet IN de vriezer en kon de boel weg gooien... ik las ook dat je de motor van de auto van tijd tot tijd eens moet laten draaien... die auto staat daar al een hele maand ongebruikt... dus ik gaf man order de motor aan te zetten en LAP het was zover... de Wegendienst moeten bellen en die hebben hem terug aangezwengeld... de motor niet mijn man... dat waren dus de hoogtepunten van mijn week... bij nader inzien heb ik toch liever dat kabbelend beekje... saai wel maar beter voor mijn bloeddruk.

Na regen komt zonneschijn en vice versa... zo is het vandaag... beetje regen gevolgd door zon... en omgekeerd... goed voor de tuin en voor mij eigenlijk ook want zo kan ik wat in huis prutsen omdat ik toch de tuin niet in kan... die tuin staat er anders prachtig bij met een overvloedig bloeiende seringenboom... ja een struik kan je dat ding niet meer noemen... toen we hier kwamen wonen kregen we van onze overjarige overbuurman een scheutje van zijn struik cadeau en dat scheutje gedijde wel en werd een struikje en nu na bijna 60 jaar een boom... in ruil voor die scheut moest 't manneke hem soms gezelschap komen houden voor een avondborrel... alleen mocht hij van zijn eega 1 glaasje jenever hebben maar in gezelschap mocht hij zich te buiten gaan aan 2... dat mocht nu ook niet elke dag... zowat een keer in de week... de avond dat man ging borrelen met de buurman was mijn vrije avond t.t.z. een avond dat ik ongestoord kon lezen... TV hadden we nog niet en de computer was een toekomstbeeld... wat deden we in die prehistorische tijden... 't manneke gewoonlijk niets...ofwel platen beluisteren ofwel mij ambeteren... ik werkte nog hele dagen op kantoor en moest 's avonds het huishouden beredderen... de weinige vrije tijd deed ik wat handwerk of las of weerde 't manneke af... zaterdag wervelde ik door het huis al poetsend... nam na de middag een douche... dan deden we onze inkopen voor de hele week... aten iets... gingen naar de cinema en daarna dansen... als ik het zo zie geschreven staan lijkt me dat wreed vermoeiend maar toen waren we jong en blijkbaar onvermoeibaar... zondag was lang-uitslaap-dag met weer een cinemabezoek 's avonds... tijdens de week soms ook een filmpje meepikken... de TV kwam er maar in 1968 toen dochter werd geboren... en er ging voor ons een hele nieuwe wereld open met nachtelijke uitjes naar de keuken om melkflesjes op te warmen... 's avonds als een blok in bed te vallen om er na enkele uren weer uit te moeten door hongerig gebrul van dochter... geen cinemakes meer... boodschappen doen met baby aan boord gewapend met een tas met babyspullen... elke ouder heeft het meegemaakt.

Ik merk dat ik wel heel ver ben afgedwaald... als ik me nog herinner begon ik met een seringenstruik en ik zit nu midden in de babyboel... om verder te gaan met de tuin... de meidoorn doet zijn best maar niet genoeg... blijkbaar is hij dit jaar ook niet zo lekker want gewoonlijk zit die boom dan vol snoepende duiven... echter dit jaar niet... zou er corona op zitten soms... de schildpad Polleke loopt wel fluks door de tuin maar eet bijna niet... toch niet van hetgeen wij hem voorzetten... waar hij dan wel van eet heb ik nog niet kunnen ontdekken... wij zijn zo ongeveer onze diepvries aan 't leeg eten... ik zie de bodem van de lades al... thuisbezorging lukt me nog altijd niet... te weinig personeel.. te veel werk... en dochter doet de boodschappen per fiets en die wil ik niet overbelasten... toch wel niet leuk als je van anderen afhankelijk bent.

Mijn poetshulp wilde komen werken maar ik heb dat nog maar wat uitgesteld... zo ook de kapster... maskers bestelde ik bij de apotheek... de tandarts zou bellen wanneer man moet komen voor dat gebit... de loodgieter staat ook in de wacht... iedereen staat in de wacht momenteel.

Ik voel me momenteel ietwat verward... dat corona ding speelt me parten... ofwel heb ik in mijn droom een logje zitten schrijven ofwel ben ik een ietsiepietsie gaga aan 't worden ofwel is sennet met mijn literair gewrocht gaan lopen... rara... wat is het... ik was ervan overtuigd twee dagen geleden iets te hebben geschreven en ik vind er niets van terug... zeer verwarrend en beangstigend.

Niet dat ik veel te vertellen had... alleen maar laten horen dat ik nog springlevend ben alhoewel ik eigenlijk niet meer in de "spring" zit maar meer in de winter... enfin ik leef nog en beweeg me voorzichtig vooruit... dit omdat ik al enkele weken geplaagd zit met gewrichts- en spierpijnen... een kwaal die voor mij niet nieuw is maar soms met opstoten aan komt zetten en me het leven zuur maakt... ook dit zal wel overgaan met veel geduld en lijdzaamheid... geduld dat danig op de proef gesteld wordt door 't manneke die ik gisteren eens danig de les heb moeten lezen... lezen kun je het eigenlijk niet noemen het is meer een woedend brullen gevolgd door ijzig zwijgen... het heeft wel effect want manlief is momenteel een lammetje... hoe lang hij dat gaat volhouden is niet te zeggen maar goed... zo lang het duurt heerst er vrede.

De dagen en weken rijen zich aaneen in eentonige volgorde... poetsen wordt in schuifjes gedaan... wassen en strijken gebeurt zoals gewoonlijk... ik knipte mijn haar en kleurde het bij... voeten verzorgd... na de middag verdwijn ik in de tuin voor een dagelijks vitaminen bad... daar knip ik ook hier en daar wat bij... die tuin ziet er nu fris en stralend uit met de seringen in volle bloei en ook de meidoorn kon niet wachten tot de gepaste tijd en pronkt met rozerode bloemetjes waar de duiven dol op zijn... ons Polleke loopt fiks heen en weer door de tuin op zoek naar... ja naar wat... het witlof en de tomaten die we hem presenteren bekijkt hij met een minachtende blik en loopt er dwars overheen... wat hij dan wel eet weet ik ook niet... mijn lasagne ben ik kwijtgeraakt aan de kraaien... die lasagne stond al vele jaren te wachten tot ik ze eens ging bereiden... het is er nooit van gekomen en bij mijn zoektocht naar voer vond ik die doos achterin de kast... ik weekte de bladen in water en gooide ze in de tuin waar de kraaien er als gek op vlogen en naar hun nest sleurden... nu ben ik aan 't proberen een pak oude bloem ook zo kwijt te geraken maar dat lukt niet zo goed.

Dochter deed boodschappen en bracht rabarber mee... ik heb nu weer een voorraadje rabarbermoes in de vriezer zitten... ook gehakt in porties want door mijn tandeloze echtgenoot kunnen we alleen gehakt eten en dan nog samen met aardappelen en groenten gemixt... wel zo gemakkelijk alles in één pot... minder vaat.

Dokter en tandarts zijn op een laag pitje gezet... wanneer dat ooit weer normaal gaat worden is nog af te wachten... één pluspunt aan corona... je hebt geen afspraken meer na te komen of onverwacht bezoek te verwachten... wel rustig zo... het enige bezoek dat ik krijg is van bpost en die bellen zelfs niet meer aan maar zetten het pak gewoon voor de deur... eergisteren belde onze overbuurman me op om te zeggen dat er zo'n pak voor de deur stond... ik wist het zelfs niet.

Van de ene gedetineerde naar de andere celgenoten... goeden morgen... 't manneke vertelde me deze ochtend dat het zwaar onweerde vannacht en ik... ik wist van niets en heb overal doorheen geslapen... dat doet me denken aan mijn kindertijd in de oorlog... als iedereen aan het venster stond te kijken naar luchtgevechten lag ik als enige door te ronken... ben ik nu kinds aan 't worden.

Aan die oorlogsperiode denk ik vaak als ik weer zuinig aan doe met hetgeen ik in huis heb... ben momenteel een set veel te kleine koffiefilters aan 't opgebruiken en daar moet ik dan ook zuiniger porties koffie in gebruiken of de prut loopt erover... dat noemt men twee vliegen in één klap slaan... onze Pol de schildpad krijgt één sneetje tomaat in plaats van een homp en als hij dat braaf opeet krijgt hij er een tweede... ik schuim mijn kasten af op zoek naar dingen die ik misschien nog ergens heb liggen en die ik nu kan opgebruiken... een pak lasagne gevonden dat zeker 20 jaar ligt te wachten tot moeder de vrouw het eens gaat klaarmaken... die lasagne ligt nu te weken in water en onze tuinkraaien vinden het geweldig lekker... ik zag pas er eentje met twee lappen in zijn bek met moeite opstijgen... dat wordt smullen voor de hele kraaienfamilie... wij zijn met zijn allen gewend om alles in overvloed te kunnen aanschaffen en dat brengt ons toe aan verspillen... nu ik mijn dochter moet vragen om de boodschappen mee te brengen doe ik voorzichtiger.

Ik zit wel met een klein tuinprobleempje... verleden jaar plantten we 3 struiken die het opperbest deden en welig opgroeiden... nu echter zitten ze onder de schimmel... ik denk dat het meeldauw is... bespuiten met zwavel las ik maar dan moeten we naar een tuincentrum en dat wil ik niet doen nu of dochter wordt kwaad... spijtig wel want die struiken hebben... of liever hadden... een mooie roodgroene kleur... nu lijkt het of er is een zak kalk op gevallen... corona corona wanneer ga je ons eindelijk eens verlaten zodat we ons gewone leven terug kunnen opvatten.