Archief

Pfff... en daar is alles mee gezegd... de dagen volgen elkaar op... de ene al saaier dan de andere... pfff... vandaag zou als hoogtepunt van de week een klusjesman ons keldervenster komen schilderen maar ook dat was pfff... hij kon niet komen... of had geen goesting... dat kan ook... ik heb er alle begrip voor... het regent dan eens een dag niet en je wil dan liever op stap met je vriendin... en ik blijf zitten met de hoop dat hij een van de volgende weken zal komen opdagen... indien niet zal ik op jacht moeten gaan voor een andere klussenman... pfff.

Zoals ik al zegde mijn eens zo levendige leventje is op een saai spoor gekomen... als er eens iets gebeurt is het niet echt leuk... zoals mijn buurvrouw die op intensieve terecht kwam... de buurman belde ons en stond te stotteren toen hij het vertelde... blijkbaar is ze nu wat beter maar moet nog tests ondergaan... de hond van zoon is nog maar eens onder narcose moeten gaan om de operatiewond terug te openen... ook een ellende voor hem en het baasje... dan hebben we het gebitsprobleem van 't manneke die... waarvan door het uittrekken van een tand de prothese niet meer past en om de haverklap uit zijn mond valt... dat vindt  manlief natuurlijk irritant en laat dat duidelijk en hoorbaar merken... nog enkele weken geduld en de rest van zijn tanden gaan ook foetsie... tanden weg... prothese idem... en enkele weken pap en puree maken tot zijn kakelverse tanden er zijn... en dan is het mijn beurt want ik zit ook met weerbarstige bijters te sukkelen... oud worden is toch ZOO plezant... ik kan soms mijn plezier niet meer op.

Om over iets anders te zeuren... waar blijft eigenlijk die heel koude winter die men voorspelde... nu las ik weer dat we een heel droge en hete zomer moeten verwachten... ik hoop uit het putteke van mijn herte dat ze hier ook weer verkeerd zitten want uitdrogen doe ik al van mezelf en daar heb ik geen hulp bij nodig.

Over het nieuws zullen we het maar niet hebben want daar word je alleen moedeloos van... politiek is al even hopeloos en smerig... in afwachting van een nieuwe regering zitten de restanten te kissebissen wie op dit of dat stoeltje mag gaan zitten en intussen uit pure verveling wat nieuwe verdoken belastingen te verzinnen... ook niets om over te juichen.

Maar nu druip ik af met hangende oren en... moest ik een hond zijn... zou mijn staart mee hangen... tot in betere tijden.

En we zitten in het nieuwe jaar... het is maar wat je nieuw noemt... elk jaar hopen we dat het volgende beter zal uitdraaien dan het vorige en elk jaar weer krijgen we de nodige problemen op ons bordje... maar zolang we hopen blijven we dapper aanmodderen... wat gaat dit verse jaar ons weer brengen?

De vorige weken waren niet bepaald om WOW tegen te zeggen... meestal was het pure verveling en routine klussen... afgewisseld met hier en daar een kleine afleiding... de buren die voor de jaarlijkse nieuwjaarsdrink kwamen... toen ze binnen stapten begonnen ze al met te zeggen dat ze alleen water wilden drinken en dan nog plat water... nu heb ik veel in huis behalve plat water dus hebben we met zijn allen kraantjeswater zitten drinken... wel uit champagne kelken want ik weigerde weer andere glazen uit de kast te trekken... niet echt bevorderlijk om de stemming erin te brengen... die was er dan ook niet... we hebben de namiddag doorgebracht zoals bij de dokter... niet echt leuk en ontspannend... toen ze weg waren heb ik me dan ook een ferme Martini ingeschonken om mezelf weer op te krikken... zondag kwamen dochter en schoonzoon op bezoek met een zak vol snoep voor 't manneke... dat manneke verjaarde en is nu 92... ik kan het nog altijd niet geloven dat we nu twee oudjes zijn... zaterdag kwam zoon met Kiko op bezoek en belde al van onderweg om verband klaar te leggen want de hond zijn operatiewond was open gegaan en we konden al beginnen met schoon maken en vers verband aanleggen... iets wat dat beest gelukkig gewillig ondergaat... hij belde gisteren met de uitslag van het labo... kanker 2de graad dus kans op uitzaaiingen... geen prettig nieuws... na het vreselijke jaar dat zoon had in 2019 vrees ik dat het verlies van zijn troeteldier hem zou opbreken... hij kan momenteel niet veel meer aan.

Zondag komt ons ex buurmeisje met haar man ons bezoeken... ik had al lang niets meer van hen gehoord en dacht dat ze de oudjes vergeten waren maar nee... plots duiken ze weer op... die kinderen staan natuurlijk nog wel in het volle leven... een baan... veel vrienden... ik begrijp dat wel... het doet wel plezier dat ze nog tijd willen doorbrengen met ons... ik hoop alleen dat ze ook geen plat water willen drinken.

Donderdag wordt de klapper... dan gaan de meiden op stap... de meiden zijn een vriendin en ik... zij met een wandelstok en ik ietwat amechtig... ik denk dat het meer een gezapige kroegentocht gaat worden... ergens iets drinken met een ferme babbel... dan een kleine kuier naar een ander café en misschien nog een derde tot het tijd is naar onze respectievelijke echtgenoten terug te keren... ach men roeit met de riemen die men heeft nietwaar... alleen worden die riemen korter en korter.

En LAP we hebben weeral prijs... niettegenstaande mijn belofte alleen nog iets positiefs te vertellen voor het jaar om is moet dit me toch van de lever... gisteren belde zoon me om te vertellen dat hij bij de hond enkele gezwelletjes had ontdekt en dat de dierenarts  vaststelde dat een ervan zeker kanker is... hij wordt maandag geopereerd... de zoveelste slag voor zoon... zoals ik al zegde... 2019 was een super ROT jaar voor ons... die hond is als een kind voor hem en ik hou mijn hart vast wat de gevolgen gaan zijn als hij die moet afgeven... sommige mensen zijn blijkbaar voorbestemd om pechvogel te worden en dat is zo met onze zoon... als kind al was hij steeds op de verkeerde plaatsen op de verkeerde tijd en dat gaat zo maar verder... ik zit hier dus nog maar eens met een hart vol pijn en een kop vol zorgen te hopen dat het goed afloopt.

Een nieuw jaar... waar is de tijd dat ik dacht dat een nieuw jaar beter zou worden dan het voorbijgaande... jaja hoop doet leven... en hoop moet je blijven houden of je gaat eraan kapot... enkele jaren terug was sterven iets waar ik niet aan kon denken zonder afgrijzen want er was nog zoveel dat ik wilde beleven... de tijd waarin we leven is zeker boeiend... nieuwe uitvindingen... robotica in opkomst... als fanatieke SF fan wilde ik daar bij zijn... helaas... deze laatste jaren vergden ietwat teveel van me en ik betrap mezelf erop dat ik naar rust verlang en dat ik op een keer die dood niet meer zal vrezen... maar momenteel zit er nog wel genoeg fut in mij om het nog een tijdje vol te houden... ik moet wel om man en zoon tot steun te dienen.

Weet je wat ik het meeste mis... eens de slappe lach krijgen... tja misschien raar om te zeggen maar in vroegere tijden hadden we veel kennissen die we "vrienden" noemden... eens je niet meer mee kunt zie of hoor je die vrienden niet meer... maar we beleefden plezante tijden samen met een glaasje van 't een of 't ander... er werden moppen verteld... er werd gelachen... en DAT mis ik dus... nu hoor ik alleen nog over operaties en allerlei kwalen praten en dat is niet bepaald ontspannend omdat ik al genoeg te stellen heb met mijn eigen pijntjes... een vroegere chatvriend stuurt me vaak plezante mailtjes maar als ik het probeer door te geven aan man krijg ik alleen  een starende blik... nu zaten 't manneke en ik vroeger ook al niet op dezelfde golflengte maar toch... ik vrees dat ik op den duur ook zo'n oud uitgedroogd en melig "wefke" ga worden bij gebrek aan een klankbord.

Volgende week nodigde ik onze geburen uit voor een nieuwjaarsdrink en de week daarna sprak ik af met een vriendin om wat bij te praten... ik ga proberen af te spreken dat we eerst een klachtenuurtje houden en dan mag er alleen over plezante dingen gesproken worden... is dat redelijk of niet?

Om te beginnen met de kop wens ik allen een vredige en liefdevolle Kerst en als het even kan een gezond en voorspoedig nieuw jaar 2020.

Dit was dus het voorgerechtje... wat het hoofdgerecht betreft... ik kan momenteel niet veel plezants vertellen want als er al iets gebeurt ten huize van is het echt niet om over naar huis te schrijven... de routine klussen hier in huis... afgewisseld met hier en daar een oprisping... onderbroken nachten door manlief die er een gewoonte van maakt zo rond 4 uur rond te gaan dolen en als man iets doet is dat nooit discreet... nee hij vraagt zich dan luidkeels af wat hem toch scheelt omdat hij niet kan slapen en moeilijk uit zijn woorden komt... niettegenstaande ik hem al tig keren heb verteld wat het verdict van de dokter was... iets wat verspild speeksel is... blijkt het niet door te dringen... zo ook deze nacht... om 4 uur hadden we prijs... na zowat een heel uur gestommel trok hij naar beneden om de TV aan te zetten... zijn beste slaapmiddel... toen ik dan eindelijk weer in slaap gesukkeld was... je ligt dan te denken aan al wat nog kan en zal komen en dat is niet aanlokkelijk... werd ik om 7 uur wakker geroepen omdat "de chauffage niet werkte"... ik gilde terug dat die maar om 7u30 terug zou aanspringen... draaide me grommend om in bed en meneer kwam terug in bed om daar wat te liggen woelen... resultaat... madame slecht gezind want niet uitgeslapen... madame die tegen alles opbotst want niet uitgeslapen... madame met een zuur gezicht want niet uitgeslapen... meneer zich van geen kwaad bewust want hij zal straks wel voor zijn TV slapen... wat doe je aan zoiets... niet veel.

Tijd voor een dessert... zaterdag kwam zoon met hond weer op bezoek en hond was in een weerspannige bui... ja dieren kunnen dat ook hebben... toen ik "een pootje" vroeg trapte hij het af... toen zei ik dat als ik geen pootje kreeg hij ook geen snoepje van me kreeg... hij bekeek me aandachtig... zo van... meent de bomma het nu... kwam naar me toe en legde zijn kop in mijn schoot... bomma smolt natuurlijk weg en kweelde : "je bent toch een lief schattebolleke" en op slag legde hij een grote zware harige poot op mijn knie... en wat deed de bomma... naar de keuken spurten om een kluif te gaan halen met hond achter me aan... zoon lag plat van 't lachen... toen ze moesten vertrekken en hond zijn speeltouw terug moest leggen... iets wat hij anders vlot doet... heeft hij het zeker wel 5 keren ergens anders neergepoot... jaja dieren kunnen het niet zeggen met woorden maar ze kunnen zich wel verstaanbaar maken... hond is dan ook een manneke... weliswaar een beknot manneke... maar hij heeft een eigen wil en zoon moet hem regelmatig tot de orde roepen... op Kerstavond komen ze ook naar ons terwijl dochter en schoonzoon het laten afweten... de hond heeft ooit schoonzoon een klein knapje gegeven en nu willen ze niets meer te maken hebben met hem... iets wat zoon heel kwalijk nam en mij veel verdriet... wat doe je eraan... niet veel.

Tja die feestdagen... voor mij is dat al jaren een droevige periode die ik vlug achter de rug wil hebben... ik dacht even de lichtjes in de stad te gaan bewonderen maar het weer wil niet meewerken... regen en nog regen... de lichtjes zullen zonder mij ook wel blijven schitteren voor allen die zich nog in kerstsfeer wentelen... toen ik jonger was en de kinderen nog kind deed ik alles om Kerst te vieren... de boom met weerspannige lampjes zetten... gevulde kip of kalkoen braden... een feesttafel dekken voor de hele familie... uren ronddraven om kadootjes te vinden... enkele dagen na de Kerst verjaart zoon en toen die nog een zoontje was moest hij ook een feest krijgen... dus weer koken en dekken... dan Oudejaar en wie was de pineut... moeke hier... die hele periode was een echte uitputtingsslag voor mij en zo voelde ik me dan ook nadien... en toch voel ik een soort nostalgie als ik eraan denk... die familie van toen is er niet meer en dat voelt pijnlijk aan... wat doe je eraan... niet veel.

En met deze gelaten laatste woorden sluit ik af... misschien dat je me nog even ziet verschijnen voor het jaar voorbij is... alleen als ik eens iets positiefs kan vertellen want ik ben mijn eigen gezaag beu aan 't worden.

Hallo iedereen... oftewel de enkelen die de moeite namen mlijn blog te bezoeken... die ik hiermee van harte bedank... ik heb me enkele weken in mezelf teruggetrokken omdat... eerlijk gezegd... ik me afvroeg waarom ik nog de moeite nam mijn hart hier uit te storten... tja waarom... ik weet het nog niet... het is sterker dan mezelf denk ik die wens zich schriftelijk te uiten... als kind al maakte ik lijstjes met dingen die ik wilde doen of al gedaan had en die ik dan met puur genot kon doorstrepen... ik las alles wat me onder de ogen kwam... ook de reclames op tram en bus... mijn nieuwe leesboek was elk jaar al de eerste dag uitgelezen en daar zat ik dan zonder leesvoer... in de bib mocht ik maar 1 boek per dag meenemen en dat was een hele tocht van mijn huis naar de bib... op vakantie bij bobonne kon ik op het toilet nog wat lezen want naar oude gewoonte veegde men zijn poep daar af met krantenpapier... iets wat mijn stadse ouders niet kenden... tot daar mijn lees- en schrijfwoede.

De voorbije weken en maanden waren één pot ellende... over mijn zoon schreef ik al... momenteel is het rustig daar maar ik hou mijn hart vast als de dagen warmer gaan worden... is die rust definitief of slapen zijn belagers nog... af te wachten... enkele dagen geleden vond hij Prutske het konijn door in de tuin... er was die nacht een geweldige explosie in de buurt en misschien is dat de oorzaak... te erg geschrokken... op de camera liep het nog fleurig rond en zijn banaan was opgepeuzeld dus het beestje was niet ziek... weer een tegenslag die zoon te verwerken kreeg en moeke aan de telefoon moest aanhoren... dan kwamen de werken aan onze achtergevel... misschien een stommiteit om dat nog te laten doen op onze leeftijd maar die gevel was echt aan 't brokkelen... enfin... een ploeg Roemenen kwam de stelling plaatsen... geen probleem... enkele dagen later kwamen 2 andere Roemenen aanrukken... spanden doeken en plakten alles af... wij gerust... dan begon het uitbikken van het oude cement... veel lawaai maar voor de rest OK... tot... ze begonnen met zandstralen... op een wip stond het hele huis binnen in wolken zand... door allerlei minuscule kiertjes langs ramen en deuren vloog het binnen... ik in paniek naar de aannemer gebeld... die man kwam direct en gaf de mannen bevel alles binnen af te plakken... maar het kwaad was al geschied... alles maar dan ook letterlijk ALLES moest afgewassen en gewassen worden... de aannemer stelde voor zijn mannen met een industriele stofzuiger aan het werk te zetten binnen maar dat zag ik echt niet zitten... dus stelde ik voor het zelf te doen mits een tegemoetkoming en dat werd grif aangenomen... na 2 dagen hard labeur was de living... de keuken... de badkamer terug in bewoonbare staat maar ondergetekende lag plat... verschrikkelijke rugpijnen en daar bovenop een maagontsteking... ik loop niet vlug naar de dokter maar na 7 dagen afzien liet ik hem toch maar komen... een pijnstiller gekregen die redelijk mild is voor de nieren en ik kon weer rechtkrabbelen... intussen moest ik ook nog het gezeur van manlief verdragen... alles bijeen een beetje teveel van het goede... onze huisarts zegde me eens dat ik een sterk vrouwmens ben maar die kunnen ook breken... als puntje bij paaltje komt sta ik er alleen voor... ik heb niet alleen mijn eigen last te dragen maar sleur ook nog die van man mee... dit klinkt nu meelijwekkend maar zo voelde het wel aan... ik zag het gewoon even niet meer zitten.

Gisteren kwam mijn poetshulp extra enkele uren helpen om het vieze buitenwerk weer aantoonbaar te maken... de regen helpt ook om wat van het vuiweg te spoelen... binnen vind ik nog elke dag weer zand en stof alsof het uit de lucht blijft neervallen maar de gordijnen zijn gewassen en hangen weer en mijn huisje ziet er weer toonbaar uit totdat ik hier of daar een la open trek en verdekke zand vind... ik vrees dat dit nog wel een tijd gaat duren... had ik dit voorzien ik was er niet aan begonnen maar ja.

Intussen is het weer hoog tijd om kerstkaarten te schrijven en inkopen te doen voor de Kerst... dat zal heel bescheiden worden... de tijd dat ik kalkoenen braadde en hele menus afwerkte is onherroepelijk voorbij... aangezien zoon en dochter niet meer door één deur kunnen zullen moe en va maar thuis blijven met de Kerst en zuinig nippen en knabbelen aan... weet nog niet wat... aangezien manlief zijn tanden het lieten afweten wordt eten ook een probleem... dat moet zacht en hapklaar zijn... zonder brokken of wat dan ook... ik hoop iets te vinden in de supermarkt dat ietwat feestelijk en toch hapbaar is voor meneer.

In afwachtting hiervan wil ik de aanwezigen hier een gezellige Kerst wensen en tevens een gezond en voorspoedig 2020... santé!!!

Met gevaar theatraal over te komen... iets dat me geheel vreemd is... beken ik dat mijn hart bloedt... voor mijn zoon dan wel... als je kind, hoe oud het ook mag wezen, dik in de knoei zit, lijdt je ontzettend mee... ik ga niet meer uitwijden over die enge beesten waar hij mee geplaagd zit maar het feit is dat het nog helemaal niet opgelost is... en het ergste is dan nog dat niemand er iets kan of wil aan doen om te helpen... ik ben hier al de hele week aan 't mailen en bellen naar allerlei instanties om hulp te vragen en wat doen ze... za geven niet thuis of zeggen dat ze niet kunnen helpen... ontmoedigend is het... ik sta er mee op en ga er mee slapen en midden in de nacht wordt ik wakker en lig dan rusteloos te woelen om een oplossing te bedenken.

Ik ben dus helemaal niet in de stemming om over ditjes en datjes te kwebbelen en ga me even terugtrekken in een rustig hoekje om mijn wonden te likken

Wat kan ik vertellen over de voorbije week... dat ik enkele deugddoende babbels heb gehad met oude vrienden... iets waar ik echt behoefte aan had... dat mijn boekenvoorraad weer werd aangevuld door de lieve bib dame... een dame die haar eigen problemen heeft en ze... door andere mensen te helpen... probeert tijdelijk te vergeten... ach iedereen draagt zijn eigen kruis en moet trachten dat kruis waardig te dragen zonder er onder te bezwijken... aiaiai dat klinkt wel ietwat dramatisch... niet mijn stijl maar ja soms komt er zoiets uitgefloept... sorry hoor.

Mijn zorgen zijn nog altijd de bloedluizenplaag bij de zoon... dat wil maar niet beteren niettegenstaande alle middelen die hij al heeft ingezet... die ambetante en depressieve buurvrouw heeft haar kippen nu de kop afgehakt en denkt dat ze van het probleem af is maar dat kot staat er nog en de luizen hebben nu honger en storten zich op de dieren van de buur... zoon dus... elke keer dat Kiko in de tuin is geweest brengt hij een legertje van die akelige monstertjes mee die zich weer overal in huis nestelen om hun gebroed achter te laten... een straatje zonder einde... hij heeft nu aan zijn huisarts gevraagd om de Dienst Hygiene order te geven alles te komen inspecteren en ontsmetten... hoop nu maar dat hij het doet... de dochter van dat mens kwam dan nog van haar oren maken bij zoon en hem vertellen dat hij gek is... en dat terwijl hij het mens vaak heeft geholpen in het begin dat ze er woonde... dat deed pijn en kwam nog eens bovenop alle ellende en geld dat het hem kost.

Morgen moet ik op oogcontrole... moet ik weer een prik krijgen of ga ik er vanaf geraken zonder... morgen weet ik het.

Verder is er niets te vertellen... regen en nog eens regen hier... dus binnen zitten en wat lezen... puzzelen... kasten uitruimen... 't manneke helpen met de afstandsbediening van de TV waar hij steeds mee in de knoop zit... zomerkleren wassen en opbergen... allee... allemaal routine dus saai saai saai.

Mij wordt soms gezegd dat ik een sterk vrouwmens ben en ja... ergens moet ik het wel geloven want in mijn leven heb ik wel al het een en ander meegemaakt en het redelijk overleefd maar... ze moeten van mijn slaap blijven of ik ben een wrak... en daar zit ik met een probeem de laatste dagen... door een reuma opstoot... iets waar ik al mee geplaagd zit vanaf mijn 18 de... lig ik de hele nacht te woelen van de pijn in rug en benen... met pijnstillers moet ik heel sporadis omspringen voor mijn nieren dus woel ik maar verder en wacht tot die opstoot het loodje legt... ik lig dan te denken aan zoon die nog altijd wanhopig oorlog voert met het leger vlooien en bloedluizen door de kiekens van zijn buurvrouw gul uitgedeeld... al 6 weken durft hij niet bij ons komen om ons niet te besmetten en ik mis mijn zoontje en de Kiko... elke dag hangt zoon aan de telefoon om zijn hart te luchten en ik neem zijn leed mee naar bed... niet alleen die reuma plaagt me ook weer hoofdpijnen... iets waar ik weken van verstoken bleef... gelukkig... maar nu heb ik het weer "aan mijn rekker"... een stom gezegde hier in Antwerpen waarvan ik begot niet weet waar het vandaan komt.

Volgende week wordt het druk... mijn bibliotheekdame komt me verlossen van de uitgelezen boeken en me een verse voorraad bezorgen... een oude vriendin komt op de koffie dinsdag en twee clubvrienden komen donderdag op de koffie... die week is goed gevuld en ik zit nu te hopen dat die verdekkelse koppijn even op vakantie gaat zodat ik niet met schele ogen mijn bezoekers moet ontvangen... afzeggen gaat niet want dan moet ik een andere afspraak maken en ik weet nooit wanneer die koppijn gaat toeslaan... die komt en gaat willekeurig... ik heb nog altijd de trigger niet kunnen vinden... soms komt hij me zachtjes wat plagen om weer stilletjes te verdwijnen... soms komt hij aanbulderen tot ik door de knieën ga om dan weer plots de plaat te poetsen... het blijft een raadsel maar een heel vervelend raadsel.

Dus als je even niets van me hoort dan heb ik me verstopt in de hoop dat al die onaangename dingen me niet zullen vinden... ik kom wel opduiken als ik me beter voel.

Sorry hoor... verdorie ik kleur er begot roze van... maar ik ga het vandaag hebben over poep... poepen... een heikel onderwerp maar wreed in de mode de laatste tijd... je wordt er mee om de oren geslagen... er circuleert een liedje over dat in Belgium's got Talent hoge ogen gooide... en op FB stond iets dat je karakter bepaalde volgens welke kleur en vorm je producten hebben... zodoende begin je er op te letten... wat doe je dan... je gaat op je troon zitten in nerveuze verwachting... wat gaat het worden... na een tijdje komt de lang verwachtte te voorschijn... je draait je om om je gewrocht te bewonderen en... niets te zien... je had dat ding nochtans horen plonzen... dus niets vorm of afmeting te bekennen... zou dat betekenen dat mijn karakter te zwaar is of heb ik gewoon te zwaar getafeld de vorige dag... zal ik de vraag te berde brengen op FB?

Alle gekheid op een stokje... dat was even een slippertje... kwestie van te ontspannen na al dat opruimen en rommelen... trouwens ik begin weer normaal te worden en ben even het opruimen beu... vandaag de supermarkt bezocht en me sterk moeten inhouden want die kapotte frigo belet me gul in te kopen... dat moet nu met mondjesmaat... net genoeg om in de overblijvende koelkast te passen... toen we thuis kwamen kwam buurman vragen om zijn reservesleutel... de man had zich buiten gesloten... tot mijn grote gene kon ik die sleutel niet vinden... hij hing niet op zijn gewone plaats... buurman in paniek... ik in het zweet van schaamte... met zijn allen aan 't zoeken tot 't manneke hem vond in een hoekje van een lade... ik verdenk hem zwaar want ik ben zeker dat ik dat ding nooit daar zou leggen... enfin... buurman tevreden zijn huis binnen en ik even in mijn stoel gaan zitten uitpuffen... de rest van de dag verliep gelukkig rustig... alleen zit ik nu met 3 offertes van 3 aannemers voor het renoveren van onze achtergevel... eentje valt al weg wegens te duur... de twee anderen spelen nog mee en ik moet beslissen... moeilijk hoor... ik ga er nog eens een nachtje over slapen. 

Ik ben bang... bang van mezelf... wat me nu overkomt is gewoon beangstigend... dat gaat echt niet goed aflopen vrees ik... waarom... omdat ik na lange lange tijd te hebben zitten vegeteren een plotse adrenaline stoot kreeg en ben begonnen alle kasten uit te mesten om er de overbodige rommel uit te vissen... de winterkleren heb ik uit die kasten gesleurd... de niet meer dit jaar te dragen zomerspullen heb ik nagekeken... gewassen en gestreken en die hangen nu te wachten op volgende zomer... d.w.z. bij leven en welzijn... dekens en plaids werden gewassen... terwijl alles te drogen hangt loop ik al verwoed rond te speuren voor wat ik nu nog eens zou kunnen aanpakken... zoals ik al zegde... bangelijk en hogelijk abnormaal.

Zoals verwacht na al die uitspattingen ben ik moe maar iets in mij dwingt me verder te werken... het is zoiets als een vrouw die voelt dat haar bevalling nakend is en begint nest te maken... bij mijn weten ben ik niet zwanger... gelukkig maar... heb net gelezen over die Indische vrouw die op haar 74 haar eerste kind kreeg... maak dàt maar mee... om te beginnen moet je voor zoiets heel hard en vaak oefenen... dat is al vermoeiend... dan zit je met een krijsende baby... op die leeftijd ben je gelukkig al wat hardhorend zodat dat krijsen nog te verdragen is... dat kind moet eten... borstvoeding wordt weer heel erg aangeprezen maar of die baby nog veel borst gaat vinden is de vraag... nee hoor ik begin er niet aan... zal maar beter nog wat gaan aanrommelen.