Archief

HIERBIJ MIJN WENSEN VOOR 2019

Eén hindernis is er al genomen... de Kerst... enkele jaren geleden kwamen de kinderen ons verblijden met hun besluit moeder en vader om de beurt bij hen thuis te ontvangen met de Kerst... ikke natuurlijk blij dat ik van die rompslomp af was... enkele jaren is het dus gelukt... helaas is onze lieve Kiko het struikelblok geworden... die schattige en echt lieve hond heeft de misdaad gepleegd onze schoonzoon te knappen... een miniem knapje... hij kende schoonzoon nog niet en toen die aan de deur kwam wilde hond zijn huis verdedigen... een rampzalige vergissing want sindsdien weigeren dochter en schoonzoon bij zoon thuis te komen... dus toen zoon hen uitnodigde voor de Kerst kreeg hij een weigering... zoon beschouwt zijn hond als zijn baby en is op zijn hart getrapt... uiteindelijk nodigden wij zoon bij ons uit voor de Kerst samen met Kiko... van dochter geen piep gehoord... geen kerstwensen... niks niemendal... nu ben ik op mijn hart getrapt want als je kinderen ruzie hebben zit je zelf ook in de ellende... geen kerststemming voor mij dus.

Gisteren nog eens mijn "nieuwe" botten aangetrokken... ja nieuw want verleden week deed ik de vreselijke ontdekking dat mijn ouwe trouwe en zeer beminde bottekes sleetplekken hadden... met bloedend hart naar de winkel getrokken voor nieuwe... ze vallen wel mee maar dat ouwe trouwe en zeer beminde paar zat stukken beter... met die botten dus 't stad ingetrokken... ik kocht altijd de zakagenda's in zo'n outlet zaak voor 1,90 euro per stuk... na zowat die nieuwe botten versleten te hebben vond ik die winkel niet meer terug... ja een boel nieuwe protserige zaken met kleding voor jonge en slanke meiden... een mensensoort waar ik helaas niet meer bij hoor... dan maar naar de Fnac getrokken waar ik na lang zoeken toch nog 2 agendakes vond die me maar liefst 24 euro kostten... weer met bloedend hart... een treurige portemonee en zere voeten naar huis getramd... vandaag nog maar eens gaan winkelen... ditmaal met 't manneke op sleeptouw en in ons eigen dorp... mijn crockskes zijn versleten en ik wilde er nieuwe... niet gevonden... zal voor volgende keer zijn.

Een van onze vroegere buurmeisjes nog even op bezoek gehad... ze kwam ons haar kakelverse baby showen... een meisje genaamd Merel... mooie naam en mooi meisje ook... en zo verrassend klein... toen ik het in mijn armen kreeg geduwd smolt ik bijna weg van vertedering... dat warme kleine hoopje mens... als je eigen kinderen klein zijn denk je dat je dat nooit zal vergeten... verkeerd... ze groeien en bloeien en elke dag gebeurt er iets nieuws en voor je het beseft zijn ze volwassen... de ouders die het geluk hebben kleinkinderen te krijgen kunnen het nog eens dunnetjes over doen maar dat geluk hebben wij dus niet... nu zou het wel te laat zijn want met kleine kindjes rondzeulen vergt veel energie.

Melig is het gevoel dat ik de laatste tijd heb... vandaag nog maar eens opgestaan met koppijn... het uitzicht vanuit mijn raam was ook al niet opbeurend... het zicht op de hier opgestapelde berg te strijken wasgoed ook al niet... in één woord... MELIG.

Wat doe je dan... ik probeer me te ontspannen met een boek maar dat lukt me ook al niet... ik doe FB open en lees de laatste berichten en capriolen van onze hooggeleerde regeringsleiders... ik moet me dan manhaftig beheersen om niet in huilen uit te barsten... lachen mag ook maar gaat moeilijk... de "feestdagen" staan voor de deur te trappelen en ik voel me niet feestelijk... alleen MELIG.

Nu ik al die MELIGHEID eruit gespuwd heb kan ik misschien... heel misschien... toch maar eens aan die strijk beginnen... ik kan een muziekske opzetten... zo iets swingends uit de jaren 50 of 60... toen wisten ze nog wat swingen was... wat ik nu hoor op de radio en TV  is gewoon geblaat... stikvervelend... wie maakt er nog eens liedjes die blijven hangen... zo van die meezingertjes die je gelukkig maken.

En nu is het genoeg geweest Myette... je bent echt een ouwe zeur aan 't worden... ga die strijk doen dan maak je je nuttig... ja ma! 

Ik had zelf al ondervonden dat ik op zekere blogs geen reactie kon intikken en ook gehoord van enkele bloggers die erover kloegen, maar nu heb ik zelf prijs... op mijn vorig logje reageerde niemand en net toen ik me geweldig eenzaam en in de steek gelaten begon te voelen kreeg ik een mailtje van een blogmaatje die me vertelde waar het schoentje wrong... dat maatje is van harte bedankt want ze behoedde me voor een zware depressie... ik ga dus gewoon verder met mijn hart hier uit te storten zonder antwoord te verwachten... aangezien ik dat hier ten huize van wel gewend ben ga ik er niet van doodvallen... ik hoop echter dat Sennet iets gaat doen aan dit probleem want tegen de muren aanpraten is niet echt een pretje.

Wat bracht de vorige week ons... buiten de gewone was- strijk- en opruimbezigheden moest ik elke ochtend beginnen met kop en poten van 't manneke te verzorgen... hij had altijd al een harde kop maar nu komt er nog bij dat hij om de haverklap die kop stoot tegen alles en nog wat... niet dat hij gegroeid is... integendeel... mijn huisband is stilaan aan 't smelten... zowel in lengte als omvang... dus ik begin mijn dag met ontsmetten en inpappen... dan de poten... hij zit namelijk al verscheidene weken met een zwerende grote teen... die moet dus ook ontsmet en ingepapt en verbonden worden... gisternacht lag hij te steunen als een aangeschoten rund en wilde direct naar de Spoed... ik heb dat toch kunnen uitstellen tot later op de dag want ik heb absoluut de nodige uren slaap nodig... op Spoed kregen we een vriendelijke en jonge en knappe dokter die de dader van al die smart bekeek en constateerde dat die ingegroeide nagel eruit moest... dat gebeurde... wat mij altijd opvalt is dat manlief tijdens zo'n behandeling heel stilletjes zijn pijn verbijt terwijl hij thuis al begon te gillen nog voor ik dat ding aanraakte... enfin de nagel is gefatsoeneerd en hopelijk is hij binnen enkele dagen van de pijn verlost en ik van al dat gepap.

Vandaag heb ik me met noeste ijver gestort op het schrijven van kerstkaarten... daarna komen de inkopen voor de kerst... niet dat ik een feestmaal ga bereiden maar zoon komt naar ons met Kiko en die twee mogen wel wat extra krijgen... voor oudejaar blijven we elk in ons eigen huis... zoon komt de straat niet op want de hond is als de dood voor vuurwerk... enkele weken geleden waren ze bij ons en er was ergens heel in de verte vuurwerk... bijna niet te horen... maar Kiko zat geweldig te beven en wist niet waar kruipen... bij harde knallen zou hij tegen de muren oplopen in paniek... wel een probleem want het is een beer van een hond... ik ben niet bepaald een zwak vrouwtje maar als dat beest in mijn weg zit kan ik hem gewoon niet opzij duwen... een betonblok is er niets bij.

We hebben ons gelijk schapen de digitale wereld laten insturen... in het begin wel leuk... je kan dingen uitproberen... het is één groot avontuur... stilaan wordt je het gewend om digitaal te leven... maar owee als plots een van die vermaledijde toestellen er de brui aan geeft... je voelt je dan in de zak gezet en hulpeloos... zo zit ik al 6 weken zonder vaste telefoon en ben ik verplicht alles met mijn GSM te doen... iets wat 't manneke nooit heeft willen leren zodat ik met bang hart zit te hopen dat we niet in een noodsituatie komen... vandaag moest ik bellen naar onze huisdokter en  kwam tot de ontdekking dat eensklaps al mijn opgeslagen telefoonnummers verdwenen waren... gelukkig ben ik nog van de oude garde die een rotsvast vertrouwen heeft in papier... morgen kan ik weer enkele uurtjes doorbrengen met alle verdwenen nummers terug in het geheugen te voeren... hoe dit gebeurde is mij een raadsel... zoals elke avond laad ik de GSM op en niemand raakt aan dat ding... enkele weken terug was het de computer die er de brui aan gaf... gelukkig heb ik een handige zoon die me telkens uit de nood komt helpen want ik doe de bankverrichtingen ook online... sinds we overstapten op Scarlet heeft de TV ook al kuurtjes... die neemt namelijk vanalles op zonder dat ik het programmeerde en ben ik altijd maar die ongewenste programmas aan te wissen... we zijn met zijn allen veel te afhankelijk geworden van al dat digitaal gedoe... zolang alles goed werkt is het plezant.

Gisteren kwam de pedicure mijn onderdanen verzorgen en morgen is het de beurt aan de bovenkant... dan komt de kapster... jammer genoeg heb ikzelf dan nog de hele middenpartij te verzorgen... tja men tracht het verval zo lang mogelijk uit te stellen nietwaar of zal ik liever zeggen "verdoezelen"... en dat wordt meer en meer een zware taak.

h

Heb ik al eens gezegd dat ik mijn wereld bekijk als een plaats vol met obstakels die genomen moeten worden... ja... dan herhaal ik het nog maar eens... de vorige weken werd ik gul bedeeld met van die dingen en ik maak er mijn taak van ze een voor een aan te pakken en de nek om te draaien... vandaag weer eentje met succes overwonnen... moest met 't manneke en mezelf naar de dokter voor bloedafname en vaccinatie tegen pneumonie... alleen man verteld over die bloedafname maar de spuit heel slinks verzwegen... ik heb nog heel levende herinneringen aan hoe zoon toen hij nog een zoontje was reageerde op doktersbezoeken en tandartsen... dat was dagen en dagen aan één stuk gezeur en geklaag... mij niet gezien... dus ik vertel man het allernoodzakelijkste en het is gelukt... bloed eruit en spuit erin zonder commentaar... maar daarna moest madam op de tafel... zoals gewoonlijk vinden ze bijna nooit een geschikte ader bij mij dus dat wordt een soort vogelenpik tot het raak is... daarna de spuit... aangezien ik nog met een blafhoest zit was het van "to spuit or not to spuit"... na langdurig geklop en geluister werd ik goedgekeurd en kreeg de prik... dat was het dus voor vandaag.

Morgen komt er weer een dag met weer een andere berg te beklimmen namelijk de begrafenis van een van onze vroegere kaartvrienden... die vriendenkring is snel aan het krimpen... ik zal er eens werk van moeten maken een nieuwe kring op te bouwen met allemaal jonge en frisse mensjes die nog lang niet dood willen gaan... iemand kandidaat... een CV is niet nodig.

Nee hoor ik ben niet plots een fanatieke sportster geworden maar de laatste dagen waren wel gewijd aan worstelen... en nee ik heb 't manneke niet gevloerd... maar ik ben geveld door een geniepige bacil die me eerst naar de keel vloog en zich dan naar binnen wurmde zodat ik nu zit te hijgen en piepen als een bronstige koe... ik denk dat die bacil mee reisde op een van die volgepakte trams verleden week... en zoals het steeds gebeurt kwam die aanval heel ongelegen... vrijdag kwamen de kinderen eten en dan moet moeder haar beste kookkunsten boven halen... het is me gelukt maar eens de kinderen de deur uit ben ik als de weerlicht naar mijn bed gevlogen... zaterdag kwam zoon met Kiko en dat is ook niet bepaald een rustig avondje... vandaag neem ik er mijn gemak van... dinsdag bezoek tandarts... meer een bezoeking want met een blafhoest in die stoel zitten met wijd opengesperde mond doet mij rillen van afgrijzen... donderdag pneumo vaccinatie gaan halen maar ik vrees dat de dokter mij gaat terug naar huis sturen... vrijdag naar een begrafenis... zeg nu zelf... ik heb me in jaren niet meer zo pips gevoeld en nu... van pech gesproken.

Niet dat ik sta te popelen om vlug oud (nog ouder) te worden maar ik zal toch blij zijn dat deze week voorbij is... ik tel al af.

Voor ik mijn bed induik wil ik even de buitenwereld nog op de hoogte brengen van mijn doen en laten in de voorbije week... die week was ietwat aan de drukke kant en dus ook vermoeiend... buiten de enkele verplichte doktersbezoekjes hadden we ook een etentje met goeie vrienden... voor dat etentje moesten we echter met de tram tot aan het Centraal Station en dan verbinding met andere tram... een hele onderneming met 't manneke op sleeptouw... dat manneke had weer zijn grommeldag en zeurde aan één stuk door over alles en nog wat... trouwens het openbaar vervoer en wij klikken niet zo goed... toen ik man tot aan de vertrekhalte had meegesleurd bleef die tram eindeloos lang aan de vorige halte stilstaan... blijkbaar een accident gebeurd... dat was koren op de zeurmolen van manlief... in de tram beweerde hij dat die tram de verkeerde weg nam en stelde ik voor dat hij de bestuurder zou verwittigen wat mij weer woedende blikken opleverde... maar toch... eens in het restaurant aangekomen werd man een en al charme en heeft het zich goed laten smaken... we hebben ook onze naaste buren uitgenodigd voor een borrel en een babbel om de ietwat verstoorde relatie wat op te krikken... en het lukte... we zijn weer vriendjes.

Vandaag kwam mijn poetshulp en net toen ze weg was kwam de man die ons een traplift wilde komen aansmeren... toen die man de trap opkwam bekeken we elkaar en kwamen tot de ontdekking dat hij 6 jaar eerder al was geweest om een offerte op te stellen... een ietwat genante situatie maar de man nam het gemoedelijk op... hij stelde een nieuwe prijs voor en vertrok... ik zie een traplift wel zitten al was het maar om de boodschappen en de zware wasmand naar boven te hijsen maar natuurlijk houdt man zijn poot weer stijf en wil er niet van weten... hij kan die trap nog wel aan zegt hij en ja dat kan hij... er moet eerst iets gebeuren voor hij zal zwichten... misschien moet ik hem eens een duwtje geven en de trap laten afrollen... misschien... misschien!!!

Nee hoor... voor iemand de politie gaat verwittigen... dat was maar een grapje... een gehandicapt manneke in huis zit niet bepaald in mijn wenspakket.

Gisteren... zondag... hadden we een etentje met vrienden van de club... toen een van hen ons een volgend etentje beloofde en we hem vroegen wat hij te vieren had... was het antwoord... "het feit dat we nog leven moet elke dag gevierd worden"... et voilà... het zette me aan het denken en ik besloot voortaan elke dag met een juichkreet het bed uit te springen... gevolgd door een vreugdedanske... al jodelend mijn bieterkes te poetsen... gevolgd door welluidend gegorgel... naar beneden te huppelen... al heupwiegend de appelsientjes te persen... met engelengeduld te wachten tot de koffie is doorgelopen... de muesli liefdevol in de kommen te schikken... om tenslotte stralend aan tafel te gaan zitten na eerst nog harder stralend mijn echtgenoot te hebben bediend... dat was dus het plan.

De werkelijkheid... uit bed gekropen al steunend want mijn rug wilde niet meewerken... de bieterkes moesten wachten... eerst me naar beneden laten zakken al hangend aan de trapleuning... met slaapogen naar de koffie staan staren... de appelsientjes werden uitgeperst met tegenzin... de muesli navenant... man moest zichzelf maar bedienen... aan tafel met lange tanden mijn portie binnengewerkt... weg goeie voornemens.

Dit is zowat mijn hele leven al... goeie voornemens met de vleet maar toepassen... ho maar... gebrek aan karakter... ongeduld... toch moet je er even bij stilstaan... we vinden het zo vanzelfsprekend dat alles aan en in je lichaam doet wat het moet en als er iets fout loopt val je meters diep van verbazing en verontwaardiging... we zijn nu eenmaal een complexe machine en als alles gesmeerd loopt mag je van geluk spreken.

Ons avondje uit was prima... leuk gezelschap... lekker eten... als afsluiter werden we nog maar eens getracteerd op een afknapper... een van de vrienden zette ons aan de deur af... we wuifden hen na... wilden naar binnen en toen vond man zijn sleutel niet... ik was er zeker van dat ik hem de sleutel had gegeven... we begonnen te zoeken... in al zijn zakken tot op zijn onderbroek... het werd bijna een striptease want ik hou van zorgvuldig zoeken... no key te vinden... ik ga nooit weg zonder de mijne het manneke kennend... dus we konden wel binnen... de vriend gebeld en die vond de sleutel vandaag terug in zijn wagen... so far so good.

Wat vandaag ons gaat brengen is nog af te wachten maar dat vieren zal nog even moeten wachten want ik ben nog niet in de stemming.