Archief

Vandaag kwamen er herinneringen boven aan de tijd dat ik met de kinderen naar de dokter of tandarts moest... dan was het de hele dag van :"en wat gaat de dokter/tandarts dan doen mama" en "gaat het pijn doen mama" en dat ging maar door dagen aan één stuk... zo ook vandaag en de vorige dagen met 't manneke... die moest namelijk een nieuwe lens laten steken en vermits ik dat vorig jaar liet doen zeurde hij me de oren van de kop... na zowat voor de 100ste keer te hebben uitgelegd wat die operatie eigenlijk inhield gaf ik het op... dus vandaag was de grote dag... de afspraak was om 11u en vermits ik altijd rekening hou met vertragingen in het bus-gebeuren waren we veel te vroeg... zodoende hebben we de dag genoeglijk doorgebracht met wachten... bij de "bestelling" werd ons gevraagd of we 1-persoons of 2-persoonskamer wilden... wij kozen 2-persoons... in plaats hiervan werden we naar een "zaal" geleid d.w.z. een 4-persoons waarvan ze de bedden naar één kant hadden verschoven en tafeltjes en stoelen hadden neergepoot in de lege ruimte... het leek net een café maar dan een droog... uitkleden moest achter een gordijn waarbij de helft van de aanwezige wachtenden je kon gadeslaan... en daar zat je dan tussen de anderen in gekleed in dat belachelijke ziekenhuishemd... ik heb tijdens die uren heel wat bloot en blubberend vlees gezien... man tilde er niet echt zwaar aan maar als ik de patient was geweest had ik het geweigerd... er was zero privacy... na eerst zowat een uur doodse stilte kwam er een stel binnen waarvan de vrouw direct begon te tateren en plots was de stilte verbroken... het was welgeteld 15u toen we eindelijk naar huis mochten... de ene na de andere patiënt zagen we met jaloerse blikken opgeroepen worden en later gelukkig en opgelucht weer binnengereden... die mensen lachten wel maar gedroegen zich waardig... niet zo mijn wederhelft... die kwam in zo'n rolstoel binnenbollen met zijn handen in de lucht als de overwinnende bokser en met luid geroep : "hier ben ik dan weer"... zo typisch iets voor hem... het is altijd al een showbeest geweest... in elk geval ik ben blij dat wij daar vanaf zijn... nu morgen op controle en dan begint mijn "druppeltaak"

Gisteren kwamen dochter en schoonzoon eten... het was gezellig... ze hadden hun buikske vol en we hebben nog wat zitten natafelen en de wereldpolitiek even rechtgetrokken want wat al die zogenaamde leiders ervan maken is niet echt om over naar huis te schrijven... na het opruimen heb ik me teruggetrokken om in peis en vrede mijn nieuwe speeltje verder te verkennen en dat begint er al zo'n beetje op te trekken... het beestje is heel gewillig en doet wat ik vraag.

Van beesten gesproken... vanavond komt de "wilde beest" ons weer overrompelen... zijn snoepjes halen en veel knuffels want hij kan er echt niet genoeg van krijgen... trek je even je hand terug dan bonkt hij met zijn snuit tegen je aan om verder te strelen   dat doen we dan om beurten met plezier maar eerlijk gezegd... goed dat het maar enkele uren per week is.

Terwijl zoon er is geraak ik van het overtollige eten af... ik heb gisteren veel te veel gekookt en dat moet op... geen probleem zoon en hond lusten alles.

Vandaag wordt het klussendag... bankoverschrijvingen al gedaan... kerstkaarten schrijven al gedaan... nu nog wat andere klusjes en de dag is zoooo voorbij.

Ik ben niet bepaald een diplomate maar probeer mezelf toch te temperen wat kritische opmerkingen betreft... niet zo mijn wederhelft... die man kan het gewoon niet opbrengen zijn mond te houden en gooit het eruit... dat valt niet bepaald altijd in goede aarde en dan is zijn antwoord :"ja maar ik zei het al lachend"... tja zelfs een kritische opmerking die al lachend in je gezicht geslingerd wordt is niet leuk... vandaag moest hij naar de huisarts... hij had een resem vragen... toen de vrouw die voor hem binnen ging en een vol half uur daar bleef kreeg meneer het op zijn nerven... toen het zijn beurt was stapte hij binnen met (de lachende) opmerking : "wel wel het was een mooie vrouw he die zo lang binnen was"... toen hij thuis kwam bekloeg hij zich dat de dokter hem na 10 minuten al vroeg te betalen en dat hij de tijd niet kreeg al zijn vragen op hem af te vuren... hij zal het nooit leren dat kritiek niet echt met vreugde ontvangen wordt.

Vanmorgen weer met barstende koppijn wakker geworden en juist nu de kinderen komen eten... ik was welgeteld 10 dagen hoofdpijnvrij en dan PATS ik heb het zitten.

Heb tussen de soep en de patatjes wat zitten klooien met mijn nieuwe smartphone... dat ding onder de knie krijgen is nog niet zo gemakkelijk maar al doende leert men toch dus ik blijf klooien... niet dat ik al zijn geheimen ga doorgronden... met zo'n ding kun je veel... te veel om alles te gebruiken... ik heb toch wel al de apps gedownload die ik wèl ga gebruiken en een prachtige foto gemaakt van mijn halve trouwboek... die man is fotogeniek wat ik niet van mezelf kan zeggen... zelfs toen ik jong en fris was kwam elke foto van mij als een teleurstelling en nu zie ik er op een foto 10 jaar ouder uit dan wanneer ik in de spiegel kijk... frustrerend wel... en geen selfies voor mij... alleen nog een foto in het halfduister en zonder flits.

Nu ben ik niet vlug tevreden met mezelf... ik sta niet bepaald model voor "geduld" en "verdraagzaamheid" en dat brengt me soms in de problemen... niet dat ik mijn best niet doe maar ach... het vlees is zwak nietwaar... 't manneke liep al weer enkele dagen als een winterwolk rond... wat ik ook deed om de lucht te klaren het haalde niets uit... ik probeerde het langs zijn maag met gestoofde krieken... bracht nieuwe zachte sokken voor hem mee... liet hem de hele avond baas over de TV... niets hielp... gisteren barste hij weer uit in een van zijn brulbuien en ik... ik brulde terug en holde al  tierend naar boven... zat even aan mijn PC en kwam tot bedaren en inzicht... wat zat hem weer dwaars... tja ik ben geen "cuddle" beest en hij wel dus... ik terug naar beneden... gaf hem een kus enne... de bui was over... vandaag heb ik het goede werk voortgezet en ben met hem naar de golf gegaan en alles is nog peis en vree... een goede oplossing nietwaar maar... ik denk niet dat ik dat vaak zal kunnen opbrengen... ik kan echt geen toneel spelen en ben soms jaloers op mensen die kunnen vleien en flemen en zo altijd hun zin krijgen... je moet het maar kunnen... toch ben ik vandaag tevreden over mezelf en dat is meegepakt.

Onze zoon is me toch ne kerel zenne... vorig jaar kreeg ik van hem een smartphone en hij kocht voor hem dezelfde... dat ding was echter niets waard... zo traag als een boerenkar... het deed zijn eigen zinnetje... was op een zucht leeggelopen etc. etc. dus... het mijne belandde in de kast en die van hem in de vuilbak... en ik... ik haalde mijn oud GSMmeke weer tevoorschijn en was er gelukkig mee... maar toen... kwam zoon gisteren voor mijn verjaardag met een nieuwe aanzetten en die is heel wat beter... edoch... ik heb weer prijs om dat phoneke baas te worden en wat je allemaal met zo'n ding kan doen is ongelooflijk... ik zat de hele voormiddag te spelen en accounts in te voeren... onderweg kwam ik een "zaklamp" tegen en klikte die aan... na een tijd begon mijn hand wel verdacht warm aan te voelen en toen merkte ik dat die lamp nog altijd brandde... ik dus ijlings op zoek naar die app maar vond het gewoon niet terug... wat nu gedaan... zoon bellen voor hulp of nog maar eens proberen... en plots... ging het licht uit... wel prima maar ik weet nog altijd niet hoe je die verdekkese lamp aan en uit zet... ik nam ook een selfie en gooide het er al even vlug uit als ik het nam... was me dàt verschieten... zo'n lelijk mens en zoveel rimpels... ik ging direct in de badkamer in de spiegel kijken en daar viel het nog mee... ik heb het al vaak gezegd : foto's en ik accorderen niet.

Gewoonlijk heb ik er geen probleem mee om mijn gemoed te luchten en mijn diepste gedachten (allez ik vertel ook niet ALLES he) te onthullen maar vandaag heb ik gewoon geen goesting... dus geen ontboezemingen... geen geklaag of gezever... eigenlijk wel wat gezever want ben er mee bezig nu... en waarom... omdat er nu eens helemaal niks is gebeurd... mijn leventje hier verliep uiterst saai en ik geloof niet dat iemand ook maar zin heeft te lezen hoe ik geslapen heb of wat ik heb gegeten of hoe mijn stoelgang verliep... zodoende wacht ik maar af tot er wat schot in de zaak komt... d.w.z. tot ik iets zinnigs te vertellen heb.

Ik wil wel even kwijt dat het gisteren weer ontzettend leuk was met mijn blogmaatjes en dat ik hoop dit nog lang te mogen voortzetten.

En nu ga ik op rust... tot de volgende keer!

Waar is de tijd gebleven toen ik nog vol blijde verwachting naar de volgende verjaardag uitkeek en mijn leeftijd nog meldde met : 7 jaar en 5 maanden... nu zeg ik voorzichtig : ik ben NOG maar ... al ben ik nog maar 1 dag van de volgende verjaardag af... tja... het kan verkeren zei Brederode (ik weet nog altijd niet waarom die vent altijd vernoemd wordt)... in elk geval er is weer een jaartje bijgekomen op mijn al overladen agenda en ik ben er niet echt blij mee... nu zijn wij ook geen mensen om alles overdadig te vieren zodat die verjaardag heel rustig is verlopen... buiten de telefonische wensen van de kinderen was het stil... gelukkig kreeg ik ook veel lieve virtuele wensen toegestuurd waarvoor van harte dank... en daarmee was de kous af... als geschenk aan mezelf heb ik die dag niet gekookt.

Gisteren met 't manneke naar oogarts getogen voor onderzoek en afspraak voor lensoperatie... hij zit al jaren te klagen dat hij alles wazig ziet maar als je dan zegt dat hij nieuwe lenzen nodig heeft is zijn zicht plots weer beter... ik ben dus mee gegaan om de knoop door te hakken en in december gaat het gebeuren... dat worden weer zware tijden.

En we zitten in de winter modus... als de meeuwen over onze tuin scheren weten we hoe laat het is... het gras en de buitenslapende auto's in de straat zaten onder een mooi wit poederlaagje... toch liever dit dan wind en regen... ik ben benieuwd of dit alles van winter gaat worden dit jaar... vorig jaar kregen we ook zo'n piek in november en dan viel alles stil... mensen die in streken wonen waar het weer altijd hetzelfde is moeten zich toch dood vervelen want hoe begin je nu een gesprek... over het weer natuurlijk en dan komt de rest vanzelf.

Met deze ben ik voorlopig uitgeklapt... straks komt dochter aanlopen na haar bezoek aan de tandarts... ben benieuwd of haar been al beter is.

Op gevaar af misschien stiekeme mannen-lezers te beledigen... als dat zo is moeten ze maar van zich laten horen... zeg ik het nog maar eens : "mannen zijn toch een speciaal ras met een enorm ego"... dit naar aanleiding van al meegemaakte toeren... ze denken alles beter te weten... soms is dat wel zo maar niet altijd... en de keren dat ze er grandioos naast zitten zullen ze echt niet toegeven maar allerhande excuses zoeken om zich te rechtvaardigen... ach... een wijze vrouw doet alsof ze het niet merkt en bedekt alles met de mantel der liefde... zo ken ik er eentje... nooit ruzie daar alhoewel haar echtgenoot een geweldige betweter en dictator is... zij glimlacht en zwijgt... niet ik dus want ik ben niet zo wijs en zal het ook nooit worden... de keren dat ik mijn mond dichtklap om ruzie te vermijden voel ik de stoom langs mijn oren ontsnappen... en ik kan het dan ook niet vaak opbrengen want mijn bloeddruk is de dupe van die wijsheid... gelukkig ben ik tegenwoordig ook vergeetachtig aan 't worden... soms donder ik de trap op naar boven in een ziedende woede... zet mijn computer aan en vergeet dat ik eigenlijk kwaad was... zo zie je maar dat oud worden ook zijn voordelen heeft.

Vandaag was het rustig ten huize van... man is enkele keren gaan fietsen en dan kijk ik wat opgenomen programmas... wat gekookt... gelezen... gemaild... genaaid... en de dag is weeral bijna voorbij... nu nog de invasie van zoon met hond overleven en dan : OOGJES DICHT EN SNAVELTJE TOE!

Gisteren begaven we ons op weg voor ons jaarlijks clubdineetje in Brasschaat... toen ik aan 't manneke vroeg of ik de GPS moest aanzetten kreeg ik als antwoord : " Och gij ik zal de weg niet weten zeker, het is al de 5de keer dat we naar daar moeten" ... zodoende installeerde ik me vol vertrouwen in de auto... ach ik zou ook al lang beter moeten weten want mijn echtgenoot ziet altijd kans roet in 't eten te strooien op de een of andere manier... we reden dus... nog even dit gaan afzetten en nog even langs de Aldi want we zijn toch te vroeg... jawatte... om te beginnen hadden we alle verkeerslichten tegen en de Aldi zouden we dan toch maar overslagen... we hadden eindelijk de Bredabaan bereikt na ettelijke keren in de file te hebben gestaan en toen... sloeg man plots rechtsaf... ik waarvan oriëntatievermogen op nul komma nul staat opperde zachtjes : "waarom hier afslaan want we zaten toch op de Bredabaan" waarop man weer :"Och gij, ik zal het toch wel beter weten zeker"... ik zweeg toen als vermoord en we reden en bleven rijden tot zo ergens rond de kanten van Hove man begon te vermoeden dat we verkeerd zaten... ik moest dan rap rap de GPS inschakelen en die leidde ons terug naar de Bredabaan... we kwamen net op tijd om 1 glaasje Cava te nuttigen... trouwens dat glaasje had ik intussen hard nodig om mijn gemoed tot bedaren te brengen... na even de ronde te hebben gedaan van de andere 62 clubleden konden we aan tafel... het diner was weer voortreffelijk en het gezelschap idem dito... alles dus prima in orde alleen heb ik nog geen antwoord gekregen op mijn "voorzichtige" vraag : "Waarom sloeg je nu rechts af, je wist toch dat het in Brasschaat op de Bredabaan was en ik zegde het je nog"

Vandaag een saaie dag gehad... tja een witwas draaien... de strijk van de was van gisteren doen... koken... opruimen... bed verschonen... klussen die me niet bepaald weten te boeien...  gelukkig moest 't manneke na de middag op controle bij de dokter zodat ik nog even een filmpje kon meepikken om de sleur te breken... jullie weten nu al wel wat sleur met mij doet... ik word er geweldig terneergeslagen van... wat die man betreft... we hebben weer eens wapenstilstand voor zolang het duurt toch... morgen boodschappen doen en donderdag hebben we dat etentje van de club... hoop dat het weer leuk wordt.

Ik heb alvast de kerstkaarten te voorschijn gehaald... een dezer dagen zet ik me aan het schrijven... ook op Google gezocht naar dingen die je moet doen bij overlijden van de partner... echtgenoot kwam gisteren met de vraag wat te doen als ik eerst ga... tja... een goeie vraag die een goed antwoord verdient... dus heb ik bij Google mijn licht opgestoken en alles uitgeprint wat er te doen valt als... dat zijn zo van die zaken die je altijd voor je uitschuift maar inderdaad het kan gebeuren... nadat onze buurman/vriend plots op intensive care terecht kwam met een beginnend hartinfact ga je nadenken... ik ga nu niet zo ver dat ik al de koffietafel ga bestellen... als ik eerst ga zal ik me eens lekker in mijn kist omdraaien en denken : "zut, trek jullie plan maar, ik speel niet meer mee".

Alles bijeen genomen was het wel een saaie maar ook een productieve dag.