Archief

Zoals ik al vertelde... wij hadden een etentje gisteren en ditmaal was het Tibetaans... of het de echte Tibetaanse keuken was weet ik niet maar ja zo werd het ons toch verkocht... het was in een klein eethuisje in Chinatown... zo noemen wij hier in Antwerpen de Chinese wijk... dat is een lange straat tjokvol Chinese restaurantjes en winkeltjes... het was er klein en eenvoudig maar wel gezellig... de bediening was een en al glimlach... het eten "eetbaar" maar niet echt mijn smaak want hoofdzakelijk rijst... niet dat ik iets tegen rijst heb maar wel met mate en die rijst moet opgesmukt worden met veel groenten... maar het was gezellig met 7  aan tafel en dus een drukke conversatie... volgende week vrijdag krijgen we ons jaarlijks diner van de club... dat is een ietwat chiquere bedoening met ook meer deelnemers... zo rond de 60... en ook veel meer decibels.

De temperatuur hier is al een graadje verhoogd... een pieteklein graadje van mijn kant... de andere zijde loopt nog altijd op sokken rond... vanavond komt zoon weer aanlopen met Kiko en dan moet moeders paraat zijn want vaders blijft TV zitten kijken en is dan verontwaardigd dat hij iets niet weet... ach het zal toch nooit veranderen... ik dus ook niet haha!

Dat doet me denken aan eens... lange jaren geleden... toen ik bij onze huisarts zat en het me plots teveel werd en ik begon te janken... hij vroeg wat er loos was en ik spuide mijn klachten en vertelde over de onvoorstelbare verschillen in onze karakters... toen merkte hij heel nuchter op : "tja zo te horen heeft je man echt veel pech gehad met jou als vrouw" en ik... ik begon te lachen... die dokter van ons is een echte zwanzer... toen ik hem verleden jaar vroeg of de wittebroodweken nog voortduurden was zijn antwoord : "ach we zitten al aan het bruin brood, met hier en daar zo'n harde graankorrel erin" ... en zo is het leven.

Zoals ik al eerder heb verteld... tja ik kom er eerlijk voor uit... loopt het niet altijd even vlot hier... mijn huisband is een opvliegend manneke en ik ben zo gemaakt dat ik gewoon reageer op de manier waarop mensen me behandelen... zijn ze lief dan ben ik de zachtheid zelve... brullen ze tegen me dan brul ik nog harder terug... gisteren was het weer zo'n dag... man liep in een donkere wolk rond... waarom... al sla je me dood... toen hij opeens losbarste en me verweet dat ik teveel elektra verbruik want owee ik had al eens mijn elektrisch fornuis vergeten af te zetten toen ik de potten eraf nam en nog eens owee ik had op een dag het licht laten branden boven... wij hebben overal spaar-en ledlampen dus zo erg zullen de kosten wel niet oplopen... toen ik kalm opmerkte dat we dan maar zullen zwijgen over de TV... dat ding staat constant op en dan ligt meneer er zalig bij te slapen... afzetten mag niet want dan is meneer kwaad... maar hij knipt wel elke keer het licht uit als ik maar even de kamer verlaat... je ziet de regels worden niet rechtvaardig verdeeld ten huize van... die opmerking van mij deed hem in een franse coleire uitbarsten en toen ik wilde antwoorden liep hij de kamer uit... de lafaard... de rest van de avond was het heel stil hier... hij probeerde wel enkele onnozele opmerkingen te spuien waarop ik indisch doof werd... nu sluipt hij rond en probeert me aan het praten te krijgen waarop ik sporadisch een NEE of JA laat horen... ik merk wel dat hij een schuldgevoel heeft maar laat hem sudderen... de oen... wat denkt die wel.

Zo dadelijk moeten we vertrekken voor een etentje met de vrienden... we hadden vroeger een uitgebreide vriendenkring maar die kring is duchtig aan 't krimpen... gisteren nog kwam onze buurvrouw/vriendin vertellen dat haar man op intensive care ligt met hartfalen... hij kreeg een stent ingeplaatst en nu is het weer afwachten... zo stilaan vullen we onze dagen met ziekenbezoek en begrafenissen... leuk is anders.

Het weer ziet er ook al niet aanlokkelijk uit... donkergrijze lucht... regen... zo'n weertje waarop je niet weet wat aantrekken... maar ja... niks aan te doen.

Herfstbeelden... een gazon vol goudbruine bladeren... bomen die twijfelen of ze hun haar willen verliezen of nog eventjes vasthouden... duiven die met opgepompte veren zitten te kleumen... grijze lucht... nat terras... dat zijn de beelden die ik vanuit mijn living bekijk... ik zie het en ben blij dat ik niet buiten moet... morgen echter zullen er boodschappen moeten worden gedaan want ik ben door mijn voorraad vers voedsel heen... en vrijdag gaan we eten met een groepje vrienden... dat kan wel gezellig worden... Chinees/Nepalees/Indisch eten... ik ben echter een heel kleine eter en dat zal wel "nippen" worden... een hapje hier en een hapje daar gelardeerd met veel prietpraat en... hopelijk... besproeid met een te genieten wijntje... als nagerecht neem ik er de hoofdpijn dan maar bij.

De kogel is door de kerk... zoon nodigde wat vrienden uit voor de kerst... dit om het "gat" te vullen dat zijn zus en schoonzoon nalaten... jaloezie is niet mooi maar wat ben ik soms jaloers op families waar broers en zussen het goed met elkaar kunnen vinden... ik ken er zo enkele... alle kinderen en ook hun kinderen en kleinkinderen komen voor elk feest bijeen... ze helpen elkaar en hun ouders... je zou voor minder jaloers zijn... helaas is het niet zo voor ons.

Dat brengt me op het onderwerp "euthanasie" waar nu over gesproken wordt... de vrijheid om vanaf 70 zelf te mogen beslissen of je er uit wil stappen... ik ben 100 % vóór... je zit in een home... half blind... heel erg hardhorend... je gebit past je niet meer... je eten smaakt niet... op TV krijg je te veel en te snel informatie die je hersens niet meer kunnen opnemen... communiceren met je medebewoners lukt ook niet zo goed want zij lijden aan dezelfde kwalen... dus blijf je maar op je kamer zitten vegeteren en wachten tot je pamper moet worden ververst... als het zover is komen er 2 jonge hulpen binnen gestoven die je rap-rap droog leggen en weer verdwijnen op een drafje want de volgende pamper wacht al... zie je het voor je... nee als dàt mijn lot is wil ik eruit... ik heb het meegemaakt met la mamma... ze werd 103 en tot haar 100 ging het redelijk maar dan... die laatste jaren waren er te veel aan.

Ik ben echter niet van plan me nu al gewonnen te geven hoor... 't manneke gaat zo dadelijk een vriend opzoeken en ik... ik ga van die vrijheid gebruik maken om een van mijn op TV opgenomen films te bekijken... als de kater van huis is danst de kat nietwaar.

Iedereen zal dit wel eens hebben zeker... zo'n dag dat je je onrustig voelt... geen zin in iets hebt... niet goed weten wat je met je lijf aanmoet... wel ik heb zo'n dag... wilde deze ochtend lekker in bed blijven maar aangezien mijn poetshulp om 9 u voor de deur staat zat dit er niet in... dus heb ik mijn tegenstribbelende ledematen uit bed gesleurd... even daarna mijn al even tegenspartelende wederhelft ook want die had er zichtbaar evenmin  zin in... het is ook nog zo donker 's morgens... en toen de hulp er was heb ik mijn plichten vervuld d.w.z. afstoffen... opruimen... de keuken een goeie beurt geven... de kamerplanten eveneens... en toen dat gedaan was en mijn hulp weg liep ik leeg... mijn boek kon me niet boeien... even naar Poirot op TV gekeken en dan naar mijn  PC... wat zitten zappen en toen kwam ik uit bij flashmobs... geloof het of niet maar die kunnen me ontroeren... ik vind het zelf onnozel maar zo'n flashmob doet iets met me... ik keek naar een menigte "Riverdancers" en die vind ik gewoon fascinerend... ik krijg altijd de neiging die pasjes te willen uitproberen maar heb schrik in de knoop te schieten dus niet... dan een hele meute die "Thriller" van Jackson dansen... dan kan ik me niet inhouden en sta mee te stampen... nog wat Riverdance en andere... het is boeiend maar ik ben er echt niet rustiger van geworden... mijn benen jeuken... op zulke momenten betreur ik het diep dat ik niet meer jong ben... 't manneke en ik hebben veel gedanst in onze jeugdjaren... en wat ik het liefste deed was zo'n nieuwe dans in groep beleven... je laat je meeslepen en vergeet jezelf... mooie herinneringen!

Verdorie en nog eens verdorie... je kan geen radio of TV meer aanzetten of je hoort en ziet stommiteiten... net nu ik ietwat bekomen was van Trump komen ze weer aanzetten met rellen om Zwarte Piet... gaat dat nu nooit stoppen... moeten we hier al onze tradities overboord gooien voor die ondankbare vreemdelingen die hier onderdak en steun krijgen maar niet akkoord gaan met onze gebruiken... ik die vroeger altijd die "arme allochtonen" verdedigde tot ongenoegen van mijn andere helft begin ze stilaan zo beu te worden als kouwe pap... ik vind warme pap al niet alles dus koude helemaal niet... ze hebben de mond vol van "racisten" hier en "racisten" daar maar verdorie... en nog eens verdorie... ze staan zelf stijf van het racisme... ik ben voorstander van tolerantie maar te veel tolerantie stinkt... in Frankrijk willen ze de kerststal ook afschaffen... waarom tolereren wij dan nog hun soepkleren en onverdoofd slachten en nog wat van die zaken... jaja tolerantie en respect voor andersdenkenden... dat zit er bij ons ingebakken maar bij hen blijkbaar niet... het begint bij kleine toegevingen en als we niet eindelijk eens onze poot gaan stijfhouden zitten we binnenkort allemaal Allah te aanbidden.

Dat moest er weer eens even af... nu terug naar het meer prettiger nieuws... eigenlijk geen nieuws maar een gezellig etentje met onze buren/vrienden ter ere van ons 60-jarig huwelijk... wij wonen al 55 jaar naast elkaar en zijn al even lang vrienden... het was leuk...  en lekker ook.

Gisteren zoals gewoonlijk zoon met hond ontvangen... zoon moest het stellen met soep van het huis want moeders had geen zin in koken... ze vonden het allebei lekker.

Kerstmis gaan we bij zoon... zijn zus en schoonbroer geven forfait want het zit nog altijd scheef tussen hen... zodoende moeten pa en ma hun tijd verdelen tussen de twee partijen zonder zich te willen moeien... iets wat voor 't manneke geweldig moeilijk valt... soms zou ik hem een tape op de mond moeten plakken om hem stil te houden... ach... het gaat niet altijd zo vlot als je wel zou willen maar je moet het maar nemen zoals het uitkomt.

Toen ik deze ochtend het nieuws hoorde op de radio en daarna de overwinningsspeech moest aanhoren werd ik gewoon misselijk... die hypocriete kerel te horen brullen over zijn "wonderful wife" en zijn "wonderful family" die stuk voor stuk werden voorgesteld en al stonden te likkebaarden in het vooruitzicht van de belangrijke en vetbetaalde postjes ze gingen krijgen... werd me echt teveel... een man die belastingen ontdook zou de hoge inkomens zwaar gaan belasten ten voordele van de lage inkomens... en dat geloven die onnozelaars daar... weer een bewijs dat Amerika bevolkt wordt door een groot aantal debielen... excusez le mot... ik word er zo kwaad van... hij heeft zowat meer dan de helft van het land beledigd en die dikhuiden stemmen dan nog voor hem... ongelooflijk... en dat "ongeleid projectiel" wordt "mister president" en daardoor zowat oppermachtig... ARM AMERIKA!

Wat mij en zoveel anderen angst aanjaagt is de invloed die hij gaat uitoefenen... een invloed die niet gebaseerd is op gezond verstand... hij is zo'n man die eerst doet voordat hij nadenkt en die super-egos zijn ook bijzonder lichtgeraakt.

Ach... wat baat het dat geklaag... ik hoop alleen dat ze daar spoedig zullen inzien welke grote fout ze hebben begaan en dan moeten ze wel 4 jaar lang met "hun verbrand gat op de blaren blijven zitten"

Wat mezelf betreft... ik ben duizelig opgestaan en het wil maar niet beteren... het zal een rustige dag worden hier.

We zijn al enkele tijd aan het sukkelen met onze centrale verwarming waarvan de waakvlam telkens spontaan dooft... zo ook weer de vorige dagen... ik moet dan de kelder in en op mijn knieën voor dat beest gaan zitten om die veilleuse weer aan te krijgen... iets dat echt niet gemakkelijk gaat... gisteren kwamen we thuis van ons maandelijks ontbijt met vrienden en we hadden weer prijs... koud... steenkoud in huis... dus trok bibi weer naar beneden gewapend met stekskes en begon aan haar taak... psjt... psjt... psjt... na zowat 10 pogingen trok ik vloekend terug naar boven... trok enkele truien aan... wikkelde me in een deken en ging zitten lezen... jawadde... na een 10-tal minuten ikke terug gaan proberen... nada... noppes... deze ochtend een laatste poging en... eureka... het pakte... na zowat een halfuurtje warmte was het weer zover en mijn geduld uitgeput... ben beginnen te bellen naar verscheidene zaken waar ik overal de voice mail kreeg te horen... nog wat gewacht want ze gingen allemaal terugbellen... tegen 11 u nog een andere firma gebeld en die wilden direct komen... en ze kwamen ook... een oudere man vergezeld van een jonge gast... de oude deed het werk en de jonge stond erop te kijken... wat ze wel gemeen hadden waren de ringetjes in hun oren... ik heb geprobeerd ze te tellen maar het lukte me niet... in elk geval we hebben weer vuur maar voor hoelang is af te wachten want dat bakbeest is al zeker 30 jaar oud... het merk bestaat niet meer en zo ook de onderdelen... dus... zware kosten in zicht.

De rest van de week was redelijk druk dus weinig tijd om te bloggen.

Wat is dat toch... die tranen die voor een niks opkomen... als ik me pijn doe vloek ik eens hard... als het blijft pijn doen kruip ik weg in een hoek en wacht tot het beter wordt... heb ik ruzie met mijn wederhelft dan vloek ik nog harder en sla met een van onze deuren... maar huilen is er niet bij... tranen komen er alleen als ik een lied hoor waar herinneringen aan kleven... of het verhaal lees van een of andere zielepoot... iemand die onrecht werd aangedaan kan me geweldig raken... dierenleed idem dito... en dan spreek ik nog niet over een film... en ga zo maar verder... het is soms genant... is dat oud worden... eigenlijk had ik dat altijd al... 't manneke zegt dat ik "een harde" ben omdat ik niet direct begin te huilen als ik me bezeer... maar soms zou ik willen dat ik harder werd.

In mijn omgeving krioelt het van "gevallen vrouwen en mannen" meestal vrouwen en ik was mezelf aan 't feliciteren dat ik daar tot hiertoe aan ontsnapt ben... jawadde... hoogmoed komt voor de val en ja ik ben gevallen... gisteren moest ik mijn griepspuit gaan halen... poetshulp was juist buiten... rap rap een boke gegeten en me wat opgefrist... gele sticker van de ziekenkas klaargelegd plus boodschappenlijst voor daarna en de auto in... daar aangekomen bonnetje getrokken en wachten op mijn beurt... het ging goed vooruit maar plots ging er een lichtje branden in mijn zemelenkop... ik was toch wel die spuit vergeten mee te brengen zeker... naar buiten gespurt... auto in naar huis... daar wilde ik uitstappen en bleef met mijn laars in de hengsels van mijn tas hangen met als resultaat dat ik pardoes de auto uittuimelde... ruggelings...eerst op knie... dan op gerepareerde heup... polsen verzeerd... wat je allemaal doet bij zo'n val weet je zelf niet maar achteraf doet je hele lijf zeer... mijn linkerarm door die spuit en de rechterkant door de val... terug de auto in naar de dokter waar natuurlijk mijn volgnummer al lang voorbij was dus weer geduld oefenen... enne... geen traan gelaten alleen gevloekt.

Zoals het een goede echtgenote betaamt heb ik gisteren 't manneke uitgelaten... ik die niet meer echt wandelziek ben heb mijn moed bijeen geschraapt... manlief bij de lurven gepakt en hem gedwongen naar t' Rivierenhof te rijden... we hebben er zo'n 2 uren gewandeld in betrekkelijke stilte... betrekkelijk ja want mijn heer en meester is een echte kwebbelkous die zelfs zijn gedachten eruit flapt... dit vergt van mij onnoemelijk veel geduld want ik hou van stilte... zeker in de natuur... soit... ik heb het overleefd en toen we weer thuis waren heb ik me met een gelukzalige zucht in mijn zetel gevleid... met zuiver geweten... tevreden met mezelf... en dat is niet te versmaden.

Het was prachtig weer en de herfstkleuren zijn inderdaad mooi maar toch maken ze me altijd wat triest... teken van vergankelijkheid en op mijn leeftijd maakt je dat echt niet gelukkig... maar toch... dat park is onmetelijk groot en je kan er uren in ronddwalen zonder in herhaling te vallen... wie er ook ronddwaalden in massa waren mensen in diverse leeftijden met hun ogen gericht op hun smartphone... wat ze zochten weet ik niet... pokémon... ik dacht dat die hype al voorbij was... of zoeken ze nu alweer een ander monstertje om de nek om te wringen... er waren ook enkele jongelui die zelfs te lui waren om de zoektocht te voet af te leggen maar op hun fiets rondzwierden met smartphone in de hand... ook vele hondjes gezien in alle maten en modellen...een vruchtbare dag dus.

Vandaag is het poetsdag... ik heb mijn deel van het werk al af en kreeg toestemming om boven wat te gaan bloggen... straks mijn griepspuit gaan halen en laat dan de winter maar komen.

Halloween, weer zo'n opgeklopte toestand overgewaaid uit Amerika... voor mij is november altijd verbonden met kerkhofbezoek, donkere dagen, natte dagen, winderige dagen... enfin zowat van alles dat ik niet lust... nu moet ik eerlijk bekennen dat ik de mensen bewonder die zich inspannen om Halloween te gedenken met enge heksen en zwarte katten en griezelig grijnzende pompoenen... bij mij ligt er ook een pompoen in de voortuin... mij geschonken door een lieve vriendin... die pompoen werd echter niet verminkt maar ligt in ongeschonden staat mijn voortuintje op te pimpen... van kerkhofbezoek ben ik ook verlost want papa's graf is al jaren geleden opgeruimd en la mamma werd verast en zo moet het bij mij ook als mijn tijd gekomen is... geen rompslomp... niet die jaarlijkse verplichte gang naar dat graf... geen gesleur met zware potten chrysanten... ik wil door de wind meegevoerd worden... wie weet waar ik dan terecht kom... ik die altijd had willen reizen maar er nooit de kans toe kreeg zal me dan eindelijk eens kunnen uitleven... "Gewaaid door de Wind" was dan ook een van mijn lievelingsfilmen... ach ik zou er zowaar goesting in krijgen... alhoewel bij nader inzien ga ik toch nog maar wat wachten... uitgesteld is niet verloren toch!