kunst en cultuur

Trees Yzerbijt. Moorselestraat 241 Wevelgem

 Uit de Aalbekestraat 46, dochter van meester “Yserbyt”  een geliefd persoon van hier bij ons, stelde haar recente werken  tentoon in haar eigen atelier te Moorsele

Ze werd geboren te Rollegem op 15 maart 1943 en volgde hier  lageronderwijs.

Nu impulsiever en directer. Van opleiding regentes plastische kunsten in het Sint-Lucas te Gent. Vanaf de jaren ’80 is ze haar roeping zoals ze dat zelf zegt gaan combineren met haar professionele activiteiten in de wereld van de kunstambachten. Ze werkt met felle kleuren, vaak abstract, maar even goed figuratief. We vinden Trees terug toen ze deelnam aan het project Art on Cows  in de zomer van 2003 in Brussel. Brussel pronkt in de zomer van 2003 na Zürich, Salzburg, Arnhem en Bilbao met artistieke koeienproject. 180 kunstenaars beschilderden of bekleedden evenveel koeien. Trees twijfelde geen enkel moment, ze heeft altijd geschilderd, maar legde zich de jongste tijd toe op beeldjes. De kunstenares ontving een witte koe vervaardigd uit glasvezel en maakte zeen schets. Anna Aurelia Meuh, zo noemde Trees haar prachtexemplaar, heeft roodwitte poten en een gelijkaardige halsdoek. De uier zit netjes in een broek, die opgehouden werd door spannende bretellen. Tussen de horens hangt een wasdraad met een gewassen reservebroek. Verder was de koe goudgeel geschilderd en gevernist. Deze koe stond tentoongesteld van 21 juni tot 21 september in de winkelwandelstraat Gulden Vliesstraat in Brussel. Ze werden na de tentoonstelling openbaar geveild voor het goede doel.

Frans Van Eeckhoutte

Geboren in 1938,  wonende in de Oude Aalbeeksestraat, op vrij  jonge leeftijd viel zijn voorliefde voor het tekenen al op. Zo kon hij toen hij  als 12 jarige al heel goed overweg met waterverf en penseel. Vooraleer hij zich de olieverftechniek eigen maakte, werkte Frans met pastels. Hij waagt zich aan zowat alle tweedimensionale kunstvormen, van olieverf over aquarel tot pastel en acryl. Boerderijen en portretten zijn daarbij zijn geliefkoosde onderwerpen.          

Kunstenaar Carl Goethals

Geboren in 1960 wonende in de Schepenhuisstraat. Een jong Vlaamse kunstenaar en al verscheidene malen door kunstcritici opgemerkt. Carl schildert sinds enkele jaren niet meer met olieverf, maar met gouache of plakkaatverf. Zijn stijl en ontwerpen zijn bijzonder origineel. Hij is immers geboeid door de wereld van de graffiti en die vind je dan ook zeer veel in alle mogelijke vormen in zijn werk terug, verwerkt in een dikwijls grijze achtergrond.

Hij liep school in Kortrijkse VTI. En volgde A2 Plastische kunsten. Hij voelde zich van jongsaf tot tekenen aangetrokken. Trouwens zowel zijn peter (Charles)die sculpturen maakte als mijn vader(Etienne) die schildert hadden artistieke aanleg. Nadien trok hij naar de Koninklijke academie voor schone kunsten in Gent om er a1 Monumentale Kunsten te volgen met specialisatie schilderkunst. Daar kreeg hij ondermeer Jean Bilquin en Karel Dierixkx.

Pas 18 jaar oud werd Carl in 1979 geselecteerd voor stimulans’79 in Kortrijk; Hij was de jongste deelnemer. Dat stelde hem in de mogelijkheid om het jaar daarop in Eindhoven en in Amersfoort in Nederland een paar van zijn werken in groepstentoonstelling aan het buitenlandse publiek voor te stellen. Daarna volgden nog selecties in de prijs voor beeldende kunsten ’82 in Harelbeke, in Stimulans ’83  en in de KULAK voor tentoonstelling “ Kunst van en voor jongeren. Hij was geen enkele keer laureaat maar kreeg al heel wat reacties op de selecties en tentoonstellingen. Opvallend is het volgens hem dat bijna altijd dezelfde mensen zijn die geselecteerd worden. Maar het toffe is dat je ziet dat men je adres begint te kennen, dat je gevraagd wordt Hij nam deel aan de expositie in Kuurne onder de titel ” Tien Kortrijkse Kunstenaars” en in Kortrijk over “Vijftien jaar plastische kunsten “ Ook in 1985 diende Carl voor Stimulans enkele creaties in.

De schilderijen van Carl zijn abstracte werkjes waarin vaak heel veel verteld wordt. Schilderen is poëzie en in onze opvoeding leren we veel te weinig met poëzie omgaan. Dat weinig mensen echte klassieke muziek weten te appreciëren is een vergelijkbare vaststelling aldus de kunstenaar. Men kon zijn wek bekijken in de Pentascoop in 1986 in de reeks “Kunst in Kino” en in de Kulak met een groepstentoonstelling met 15 jonge kunstenaars. Sinds 1986 fotografeert hij de kleurrijke schilderingen op de attracties van de foor vast. Dat leverde hem een mooie collectie op, in de kermisschilderingen vind je alle stijlen terug, barok, jugendstil, popart, rococo en noem maar op. Sommige dia’s kregen na enkele jaren een “historische waarde”. De oude met de nieuwe vergelijken leverde boeiende commentaar op.” Wie weet hoed ik er ooit nog een spreekbeurt over” aldus Carl.

In oktober 1992 vinden we hem terug in de Hovenierstraat te Kortrijk, in ten huize Goethals waar er overigens een dubbel feestmaand op het getouw staat , want naast het behalen van  brons in de provinciale prijs, werd de kunstenaar ook nog vader, wij wensen hem proficiat en zeggen dat het hem verder goed mag gaan.

Den dag van vandaag kom ik nog heel zelden naar Rollegem, waar hij nochtans zijn jeugd jaren heeft door gebracht.

Kunstenaar  Joël De Rore

 Werd in Moeskroen geboren op 7/5/ 1951, hij bracht zijn jeugd door in de Moeskroenstraat 37,Het platte land Rollegem, hij beleefde hier een kommerloze. jeugd Het is dus geen toeval dat dieren zijn schilderijen bevolken De hanenkop keert in heel wat van zijn werken terug. De hanekop brengt hem in de gelegenheid om met veel kleuren en in draaiende beweging te werken. Nu woont hij te Zwevegem, en  wordt er in de kunstkringen zeer gewaardeerd. Het aantal selecties op prijskampen van enig belang is aanzienlijk. Ook behaalde hij diverse vermeldingen. Hij kreeg nog één voor de belangwekkende wedstrijd “Sport en kunst “ in het Paleis voor schone Kunsten te Brussel. Zijn doeken waren ook te bezichtigen in de Pentascoop te Kortrijk in de reeks “Kunst in Kino”  Hij haalt zijn inspiratie uit de realiteit van elke dag. De gewone dingen rondom hem verwerkt hij. Zijn werken die tot de Nieuwe Wilden mag worden gerekend, in geen geval abstract. “Nee” zegt hij “zeker niet en er  steekt ook in het geheel geen geometrie in zijn werk. Misschien evolueert hij in de toekomst meer naar het abstract. Enkele van zijn doeken tonen dieren die op gewelddadige manier om het leven kwamen; een muis in de val, een neergeschoten vogel dood in een hand. Zijn uitleg” het heeft te maken met overwinning? Dat is een belangrijk gegeven in de maatschappij, me dunkt. Zelf hebben we er als mens voortdurend mee te maken. Voor ons komt het er ook elke dag opnieuw op aan om te overleven winnen of verliezen dus. Hij was twintig toen hij zich aan het schilderen zette. Zijn eerste werken hadden zeker geen gemeen met wat hij nu voort brengt. Het waren landschappen, het realistisch voortbrengen van wat hij zag. Later schilderde hij ook figuren. Pas toen hij een kunstopleiding volgde aan de academie van Kortrijk, welke zes jaar duurde, kwam daar in verandering, hij kwam geleidelijk tot het besef dat hij beter moest kunnen, hij ging anders te werk een meer spontane stijf zijn eigen stijl. Zo kwam hij tot de draaiende beweging welke in al zijn werken terug komt. Hij is wat men noemt een laatbloeier

De voornaamste wapenfeiten welke we konden noteren tot in 1987 waren : het behalen van een eervolle vermelding bij Sport in de kunst. Zijn bekroonde werk werd zelfs opgenomen in het kunstboek met de zelfde naam. Hij trok zelfs over de landsgrens in het Franse Fenetrange en behaalde er de zilveren medaille.In 1988 werd Joël enkele belangrijke prijzen toegekend, de 2^de prijs in de Europaprijs in Oostende( waaraan niet minder dan 354 schilders aan deelnamen) en de 1^ste prijs in de provinciale wedstrijd voorbeeldende kunst. Dat gaf aanleiding, om zich totaal te geven aan zijn kunst. hij is eigenlijk een buitenbeentje binnen de wereld van de hedendaagse schilders. Hij is geen acdemieproduct, maar veeleer een autodidact. Zijn werken sluiten aan bij de “Nieuwe Schilderkunst” meer dan bij de “Nieuwe Wilde” omdat hij figuratiever schildert. Hij legt zijn figuren met veel zwier en veel verf vast op grote doeken. Door die manier van schilderen steekt veel beweging in zijn werk. In zijn begin periode schilderde hij zo als reeds hoger vermeld dieren. Zijn handen straalden een zekere fierheid uit. Maar de fierheid moest plaats maken voor andere gevoelens, de hanen verdwenen en er kwamen muizen in de val, duiven met afgesneden kop, kruisen… Momenteel schildert hij vooral glazen en kandelaars en daar steekt een eenzaamheidsgevoel achter. Hij was nu in een periode van leegte, zoals hij zelf zei” het is alsof iemand welke met pensioen gaat, je hebt veel tijd om na te denken, je leven herschikken, je moet weer schilderen, en dat is de gemoedstoestaand uit die periode zijn neerslag op het doek. Er moet brood op de plank komen, er moeten tentoonstelling zijn nu hangen werken in de “’t Zand “ in de Panne, er komen tentoonstellingen in Brussel, we zien wat het word, ik doe alles om van mijn passie mijn beroep te maken, aldus de kunstenaar.

Naast zijn grote doeken laat de kunstenaar ook een reeks litho’s zien waarbij de zelfde figuratieve elementen als muizen, kruisen, kaarsen, en ook  wel eens een kat gebruikt worden. Ondanks gebrek aan kleur slaagt hij er in heel expressieve werken te maken, waarin het anekdotische karakter zelfs nog beter tot uiting komt.

In 1992 Word Joël uitgenodigd naar de Leuvense universiteit door professor Top. Tijdens de opening waar de “haan” centraal stond, toonde premier Dehaene zijn verwondering over het feit dat de haan nog zijn plaats heeft in de hedendaagse moderne kunst. Als de premier een vrij plaatsje heeft op zijn drukke agenda komt hij zijn keuze maken uit de bestaande werk, aldus Joël uit de ommegangstraat  te Zwevegem.

Joël is een kunstenaar die zijn eigen weg artistieke weg gaat. De artistieke vrijheid primeert, maar hij zoekt zijn onderwerpen niet veraf. “De zonde, de dood en het leven ,dat is zijn thematiek, en hij schildert appels als symbolen daarvoor.

In 1996 was Joël De figuur van het jaar te Zwevegem.

“ Het etiket op de fles is het visitekaartje van de wijn”  in 1997 nam een wijnhandelaar uit de streek zijn favoriete kunstenaar mee naar de Bordeauxstreek  om het drukken van etiketten van dichtbij mee temaken. Deze had, onstuimig en met grote passie wijnglazen geborsteld, dit kleurrijk motief  zal op twaalfduizend Fronsac-flessen van de Franse vermaarde wijnbouwer Alain Roux gebotteld in het kasteel “ Bourdieu la Valade” prijken

In 199 zien we Joël terug, de herinneringen aan de ruts van zijn kinderjaren kan hij niet vergeten, het is een dorp dat hij nog altijd graag ziet. Ter gelegenheid van de folklorefeesten komt hij deelnemen aan de tentoonstelling. Hij herinnerd zich dat hij woonde op “den buiten”. En elke dag liep hij langs de wandelpaadjes naar school, en ’s avonds zaten ze nog uren buiten te keuvelen. Die periode wilde hij nog eens weergeven op doek.

Joel woont in een dorpscafé welke werd omgebouwd en die de woning werd van het gezin.

Rik Dereeper eerste Stadsdichter                   

Hij is afkomstig van Koekelare, maar woont al een tiental jaar met zijn  vrouw hier bij ons. Hij schrijft al twintig jaar poëzie, die zich de laatste jaren vooral richt naar de jeugd. Zijn drie kinderen vormen zijn  eerste publiek. In 1988 won hij de publieksprijs van het tijdschrift Appel in St-Truiden. In 1990 en 2004 werd hij laureaat van de stad Harelbeke. Hij werd laureaat Albert de Longie-poëzieprijs van het tijdschrift in 1990. Laureaat Gaselwest prijs voor  poëzie in Roeselare in 1994  en laureaat poëziewedstrijd van Keerbergen in 2006 en in 2007 werd hij tweede in de wedstrijd voor Laakdalse stadsdichter. Dus verdiend hij het ook de Kortrijkse stadsdichter te zijn. De laatste jaren schrijft Rik vooral Jeugdpoëzie. Sommige van die gedichten vond men in de nieuwsbrief van kinderland Marke. “Schietgebed voor soldaatkinderen” werden al vaak gebruikt in spreekbeurten. Volgens Rik heeft poëzie de laatste twintig jaar een enorme evolutie gekend.                  

Tom Nottebaere "Stick in a Bottle"                               

Enkele jaren terug werd den drang om opnieuw op te treden en om als vrienden plezier te maken te groot. Ze waren al dertien jaar bezig met eigen muziek. Ze verlieten dat pad en werden volwaardige coverband met een uitgebreid repertoire aan rock- en popklassiekers. Echte feestnummers eigenlijk, die tijdens optredens gegarandeerd voor ambiance zorgen. Zij voelden hun als ordinaire Jukeboxen, terwijl eigen muziek toch altijd iets speciaals is. Vandaar dat ze opnieuw creatief voor de dag komen. Na twee jaar werk Verscheen er de cd Plastic me. Het is poprock met zes tracks, ze zijn stuk voor stuk anders. Met veel trots vertellende men dat de cd in eigen beheer was opgenomen. Tom  en Ringo waren de technici van dienst. Van Plastic me werden er in een eerste fase 500 exemplaren geperst.

Germain Droogenbroodt.

Germain Droogenbroodt, geboren op 11 september te Rollegem, West-Vlaanderen is dichter, vertaler, uitgever en promotor van moderne internationale poëzie. Sinds 1985 leeft en werkt hij in het schilderachtige mediterrane kunstenaarsstadje Altea. Hij vertaalde een dertigtal bundels Duitse, Engelse, Franse en Spaanse poëzie, waaronder werk van Bertolt Brecht,

 Op uitnodiging voor een avond vol muziek en poëzie verzorgd door de stedelijke openbare bibliotheek en de Kortrijkse afdeling van het Davidsfonds, in oktober 1993 kwam de bijna vijftig jaar geleden (± in 1943) geboren Rollegemnaar, die inmiddels zijn geboortedorp ruilde voor het zonnige Spanje uit zijn gedichten voorlezen. Uit zijn pas verschenen bundel Tastbare aanwezigheid. Hij is dichter, poëzievertaler en uitgever van Point. Droogenbroodt is een man van de wereld, hij gaf al een groot aantal lezingen en poëzierecitals op diverse internationale poëziefestivals. Hij werd hier begeleidt door Jan Van Der Scheuren uit Ninove, welke de knepen van de Spaanse gitaarspel onder de knie heeft. Hij is ondermeer solist bij het orkest van de Brusselse Munt.

Rich du Bois

Is de muzikale kracht van het duo Gino Kesteloot( voormalig lid van de Kortrijkse funkband Bronxx) en Hans Rijckebosch uit de Aalbeeksestraat ( midden de jaren ’80 actief in de Verenigde staten) aangevuld met de charme en het talent van Tina Van Hooreweghe Hans maakte 8 jaarlang het mooie weer in Charlotte N.C. USA  Daar verzorgde hij de geluidsinstallatie van o.m. Gorgie Fame. Hans en Gino vonden elkaar in de groep Rich du Bois. Hun eerste singel verscheen in november van 1989 “The best days of my life” die meteen doorbrak op nationaal vlak. De groep ook begaan met de kankerpatiënten bewees hun deelname aan de VTM levenslijntrein. Hun nieuwe singel heet “My desire” en werd geschreven door Hans en Eddie Door de groeiende populariteit van de groep zijn al enkele belangrijke optredens, op 30 juni 1990 te gast in Bellewaarde voor het afscheid van Jos Ghysen, het voorprogramma van de Kreuners en Soulsister in Oudenaarde en radio programma’s. Het is een band waar we in de toekomst nog veel zullen van horen. 1991 in de Aalbeeksestraat 46, opnieuw feest een nieuwe singel is uit “Worrie/Promises, een melodieuze softrock.

Isabelle Buyck,

geboren op 22 juli 1965, zij begon haar vioolstudies aan het stedelijk conservatorium te Kortrijk. De muziekhumaniora volgde zij aan het Lemmesinstituut te Leuven  en behaalde er een eerste prijs notenleer.

Zij studeerde verder viool aan het koninklijk conservatorium te Antwerpen bij dhr. Lenaerts en behaalde er een eerste prijs muziekgeschiedenis. 

Jean-Marie Dursin Dansschool Dursin

Van postbode tot dansleraar, hij werd geboren op 26 juli 1946 en woonde in de Tombroekstraat nr.14. Niet iedereen kan zomaar danslessen geven. Via verlof zonder wedde en andere regelingen ging hij geleidelijk over naar het statuut van professioneel dansleraar De eerste lessen werden gegeven in 1980 te Gullegem.  De allereerste oefenavonden in Gullegem werden op het ijsstadion gehouden. Wegens vele deelnemers moest er uitgeweken worden en werd per toeval een zaaltje in de St-Denijsstraat te Kortrijk welke te huur stond, meteen tot lokaal beklonken. Twee jaar later kocht hij de hele zaak en investeerde in een gloednieuwe zaal van 1000 m². Sinds de nieuwe zaal, is er  een enorme explosie van dansers. Op één jaar tijd kwamen 1500 mensen hun dansvaardigheid bijschaven. Toen new beat opkwam zond Jean-Marie zijn dochters, 15 en 20 jaar naar de discotheken , waar ze hun ogen de kost gaven. Thuis werd deze nieuwste mode op maat gezet en bijgeschaafd tot een aan te leren dans. Andere dansen leert de familie Dursin op danscongressen, die vooral in Nederland, Duitsland en Engeland plaatsvinden. Samen met zijn vrouw Christine vormden ze in een recent verleden nog een te duchten koppel in wedstrijden.

Tom Callens

Geboren op 28 november 1982, hij is de jongste uit een gezin van twee kinderen  en woon in de Candeléstraat. We lezen en schrijven het jaar 2000. Aan het Vrij Instituut voor secondair onderwijs in Mariakerke volgt Tom een grafische opleiding. Hij was daar voor zijn laatste jaar, maar hij droomt van de Muziekacademie. Tijdens het recital, dat Will Tura op 26 maart brengt in Wevelgem, speelt de jonge saxofonist, Tom, 17 jaar, mee. Het is reeds voor de tweede maal, na het eerste concert in februari in Brussel klopte Will Tura op zijn schouder, en zei dat hij het goed deed. Toen Tom pas tien jaar was kreeg hij van zijn grootvader Emiel Callens uit Aalbeke zijn eerste saxofoon. Het was de droom van grootvader dat zijn kleinzoon zou muziek spelen. Dank aan dat instrument begon de notenleer te Bellegem. Tom maakt deel uit van de Bellegemse jeugdharmonie Fantasia en van de Leonardszonen. Zes jaar geleden begon hij saxofoonles te volgen en tevens ook jazzles in het conservatorium in Kortrijk bij Chris Denijs. Naast de saxofoon speelt hij ook dwarsfluit. Tom is gek op jazzmuziek Hij was al toe aan zijn vierde saxofoon, zijn laatste kocht hij samen met zijn leraar in Parijs een van het merk Selmer.

Alexander Leman

Geboren op 13/5/1967 Een beloftevol klassiek pianist waar we hier tros kunnen opzijn, want dat vind je niet overal. Op acht jarige leeftijd begon hij notenleer te Aalbeke, een bijschool van het stedelijk conservatorium Kortrijk. Inmiddels negen jaar kreeg hij zijn eerste pianolessen. Hij kreeg algauw zijn eerste vleugelpiano. Ondertussen maakte hij zijn studies af in Don Bosco-instituut, waar hij richting latijn-wetenschappen met vrucht doorliep. Hij volgde zijn hogere muziekstudies aan het conservatorium van Brussel, waar hij naast piano natuurlijk, ook nog harmonie en notenleer volgde.  Hij behaalde aan het conservatorium al de graad uitmuntendheid B en kon dus meedoen aan de muziekwedstrijd van Pro Civitate hij behaalde er de eerste prijs  in 1985. Meer dan van zijn leven volgde hij toen reeds pianolessen Hij was er toen 18 en studeerde reeds 10 jaar piano onder de bezielende en inspireerde leiding van mevr. Deneckere. Bij hem thuis is muziek niet onbekend, vader Leman speelt orgel en piano. Hij haalde reeds een eerste prijs in Marche-en- Femenne  met 92%, waarvoor hij een prijs in de wacht sleepte van 20.000fr. Alexander zou zeer gaarne als beroep  pianoconcerten geven. Het pianofenomeen bracht op 18 maart 1989 in de concertstudio (conservatoriumplein Kortrijk) een pianoconcert  Hij vierde dat jaar zijn 21^ste verjaardag Hij behaalde reeds de eerste prijs piano , werd laureaat van de Nationale Muziekwedstrijd van het Gemeentekrediet en van de José Vigneron-wedstrijd voor kamermuziek. Hij bereide zich toen voor op het examen “Hoger diploma”. In 1988 was hij halve finalist van een internationaal pianoparcours in Tsjecho-Slowakije. Hij wil zich na het eindexamen aan het koninklijk conservatorium te Brussel verder bekwamen in het buitenland. Het Buitenland is groot genoeg maar je moet er toch een ingangsexamen afleggen. De 23 jarige Alexander deed dat in Baltimore. Hij behaalde in Brussel haalde hij een eerste prijs voor piano, kamermuziek en Harmonie. Op zijn Hoger diploma voor piano staat grootste onderscheiding en momenteel vervolmaakt hij zich in 1991 bij pianovirtuoos Abdel-Rahman Elbacha.

De organisatoren van de Koningin Elizabethwedstrijd, editie 1995 kregen al in februari 1994 de kandidatuur van Alexander. Vroegere leermeesters noemen hem een van de grootste talenten die de regio ooit had. Hij woont nu ongeveer een jaar in Leuven, hij combineert zijn oefenstonden met lesgeven. Zopas verscheen van hem een eerste cd.

Bernard Courtens Virtuoos

Geboren in 1947,  op 9 jarige was hij muzikant bij de Koninklijke harmonie Sint-Cecilia.

Hij haalde na zijn gemeenteschool behaalde hij het diploma van het hoger middelbaar in St-Jozef te Kortrijk. Hij volgde ook avondlessen in het muziekconservatorium te Kortrijk, en er alle diploma’s en medailles behaald die er te bekomen waren. Hij is een uitstekend klarinettist en muziekkenner. Na het behalen van deze diploma’s ging hij naar het conservatorium van Gent en behaalde 1^e getuigschrift muziekgeschiedenis, 1^ste prijs notenleer, 1^ste prijs klarinet, 1^ste prijs kamermuziek. Jaren lang was hij solist bij de Koninklijke muziekkapel der Gidsen. Hij concerteerde in binnen en buitenland en was lid van het Brussels Dennerkwartet. Speelt mee in het Staedler-Klarinettenkwartet en ten slotte hanteert hij al veertien jaar het dirigeerstokje van de Waregemse Harmonie. De muziekanten brachten op 19 november 1988 een galaconcert in de schouwburg van het cultureel centrum.  Daarmee wilden ze op passende wijze hun 160^ste jaar afsluiten.

Hij behaalde het hoger diploma van virtuoos met 94% met de gouden medaille van de regering wat een zeldzame onderscheiding is.

Bernard was in het concert van 1975 nog uitvoerder op de concerten.

Ondanks zijn talrijke behaalde successen is Bernard gebleven wat hij was eenvoudig en vriendelijk tegenover iedereen.

De “stille” muziek van Bernard 

Brigitte Buyck

Ik werd in 1962 te Kortrijk geboren (Brigitte verjaart op 29 april, nvdr.). Mijn jeugd bracht ik door te Rollegem in een gezin met vijf kinderen. Ik volgde muziekschool te Aalbeke. Dat is geen fait divers: muziekles volgen was bij ons bijna een evidentie en voor een aantal  van ons ook belangrijk voor de rest van ons leven zoals zou blijken, want we zijn met z’n drieën waarvan het beroep met muziek te maken heeft. Ikzelf heb regentaat muziek gevolgd en mag dus lesgeven in het middelbaar onderwijs. Ik ben inmiddels twaalf jaar gehuwd met Chris Vander Massen en samen hebben we twee kinderen: Silke (11) en Arne (8).

In 1986 is ze  een vierentwintigjarige jonge vrouw welke de eerste kosterorganiste word in het bisdom Brugge. Ze is afkomstig uit de Rollegemkerkstraat. Het is een primeur voor West-Vlaanderen zij volgde haar muzikale studies in het Leuvense Lemmesinstituut. Ze haalde het van enkele mannelijke collega’s. Als jonge vrouwelijke kracht mag zij nu met een grote sleutelbos de kerk openmaken, het zal voor de parochianen even een wennen geweest zijn.

Riet Vandecasteele

Komende uit  een muzikale familie, dochter van Noël, wonende in de kerkstraat,21 moeder van drie kinderen, voelde ze zich steeds aangetrokken tot de plastische kunst. Als kind tekende en schilderde ze gaarne. Toen ze echter trouwde en kinderen op de wereld zette was er niet veel tijd meer voor haar hobby. Toen ze haar kinderen naar het kleiatelier bracht, kreeg Riet weer zin om te boetseren. Haar buurman Hendrik Decuypere, zelf leraar beeldhouwen, ontdekte haar echte aanleg en zette haar er toe aan academie te volgen. Vijf jaar later behaalde ze haar diploma beeldhouwen en dan nog wel met een werk in harde witsteen gehouwen. Sinds haar huwelijk woont ze te Bellegem, in haar huis en haar tuin prijken meer dan 40 kleine en grote werken. Stukjes van haar zelf. Ook in haar tuin prijken levensgroot twee Jonge blij gezinde meisjes met fiets, alles uit polyester. Het werk werd bekroond met de prijs van de stad Kortrijk.

Jean-Luc Bertel

Geboren op 15 augustus 1955 Is in 1985 onderkapelmeester (adjunct-dirigent) van de muziekkapel van de luchtmacht

Hij kwam aan het componeren via de Rollegemse harmonie, waarvan hij tien jaar de dirigentstok hanteert. Componeren is voor hem iets zonder bijbedoelingen. Hij schrijft gewoon voor zichzelf en als anderen daarom vragen. Muziek is voor hem een expressiemiddel, maar er is ook veel meer dan muziek in het leven. Zijn passie is bier brouwen…. Iets wat hij net als componeren als autodidact aanleert. Zijn werken zijn dus niet gepubliceerd, maar wel allemaal uitgevoerd, door de Muziekkapel van de Luchtmacht, de Rollegemse harmonie en een aantal plaatselijke gezelschappen. De Muziek die wij schrijven zal met ons sterven omdat de functie ervan door anderen instanties is overgenomen: achtergrondmuziek in warenhuizen, in stations, zelfs bij het lezen van een krant. “ componeren is poëzie” De eigen Vlaamse mensen moeten andermaal vaststellen dat zij in concerten en uitvoeringen vergeten zijn.

 Veronick                              

Nationale tekenwedstrijd

Veronick Isebaert was op woensdag 17 februari 1971 in aanwezigheid van prins Albert en prins Filip en van verscheidene ministers,  bij de uitreiking van de tekenwedstrijd in het licht van de natuurbescherming. Uit geheel het land kwamen laureaten, vergezeld van hun ouders of leraars, de schouwburg in de Wetstraat bezetten. Het was de Chiroleidster Anne-Marie Delanglez, welke ook een pluim verdiende om hen aan te sporen mee te dingen. Veronique dochter van schooldirecteur en leerlinge van het vijfde Lat-wisk.  Aan het Lyceum Onze-Lieve-Vrouw van Vlaanderen te Kortrijk, mocht een prachtig boekenpakket in ontvangst nemen. V. Isebaert beschikt over een uitzonderlijk talent in tekenen, dat zich reeds op zeer jeugdige leeftijd manifesteerde.

Isabelle Buyck symfonie orkest

Geboren in 1966 gaf ze op haar 22^ste  haar eerste recital in 1988. Ze was nog zeer klein toen ze droomde een snaarinstrument te mogen bespelen. Ze zat in het vierde leerjaar en volgde notenleer en vioolspel aan het stedelijk Muziekconservatorium te Kortrijk. Daarna volgde ze Kunsthumaniora om dan verder te studeren aan het Lemmesinstituut te Leuven.

Isabelle behaalde de eerste prijs notenleer aan het Antwerpse conservatorium alsmede de eerste prijs muziekgeschiedenis. Ze was toen volop bezig met de voorbereiding voor het examen voor het behalen van de eerste prijs voor viool. Ze treed af en toe op in het West-Vlaams Orkest. Haar eerste recital word begeleid door Lieve Clement, laureaat Lemmens en momenteel lesgever aan de muziekacademie te Harelbeke.

                                                      André Buyck                                                                          

Uit de Klijtbergstraat zette zijn eerste stapjes in de fotografie toen hij een jaar of 14 was. Hij schoot plaatjes op kamp met de jeugdclub. Jaren later want niets liet vermoeden dat Andre met de fotografie ging bezig houden, sprak een collega hem aan over de fotoclub in Moeskroen. Hij nam toen veel dia’s van familie of op reis en het sprak hem wel aan om hem te vervolmaken en hij hapte toe. Hij werd zelfs na een jaar of zes de secretaris en is sinds 2004 de voorzitter van een goed draaiende fotoclub. Deze telt een 70-tal leden tussen de 15 en de 88 jaar. Regelmatig is er beeldopname in de studio, fotograferen ze op locatie of bezoeken ze de ene of andere tentoonstelling. In 2009 waren ze al aan de 20^ste editie van een tweejaarlijkse prestigieus internationaal fotosalon die iets speciaals zou worden. Wereldwijd worden  meer dan 3000 uitnodigingen verstuurd naar fotograven en fotoclubs. Voor het salon van 2007 waren er meer dan 3000 foto’s uit 47 verschillende landen. Er zijn drie secties, zwart/wit, kleur en experimenteel. In 2009 weerhielden ze meer dan 400 foto’s. een deel krijgt er van een medaille of een diploma. Er zijn bewust geen geld prijzen. De foto’s worden digitaal gefotografeerd en op cd-rom gezet. Ze hebben een maand om de foto’s in te lijsten, ook de clubleden stellenfoto’s tentoon. Op zo een tentoonstelling zijn ongeveer een 600 tal foto’s ingelijst tentoon gesteld. Het is en blijft een liefhebberij, aldus de fotograaf.

Roger Loncke

Roger werd geboren op 29 oktober 1946 en woont in de Munkendoornstraat , zijn artistieke hobby begon zowat een twintig jaar geleden toen hij 2006 behoefte had om met zijn kunst naar buiten te komen. Op een regenachtige dag, vond hij bij het opruimen een stuk koper. In plaats van het weg te gooien, is hij er beginnen met knutselen en zijn hobby was geboren. Door het koper met een gasbrander te bewerken, ontdekte hij, dat je heel wat kleurenschakeringen kunt geven. Waarna je met een priem allerlei dessins kunt slaan. eerst maakt hij tekeningen op papier en met een metaalschaar knipt hij alle stukjes uit en assembleer ze tot een figuur. Academie heeft hij nooit gevolgd, hij leerde alles door te experimenteren. Hij maakt zeer graag heel fijne composities van bloemen. Zijn inspiratie vind hij in boeken of postkaarten. Soms doet hij niets, maar dan plots kan hij een halfjaar bezig zijn met een kunstwerk. Per dag werkt hij een drietal uren tot het er perfect uit ziet. Een hobby die per momenten best wel belastend is voor de armen. Roger stelde reeds op de folklorefeesten, en op de kermis te Bellegem. Heel wat van zijn werken hangen inmiddels in huizen over heel Vlaanderen. Dat hij nu naast een klinkende naam als Tine Vindevogel (juwelen)mag tentoonstellen, vond hij uiteraard een hele eer. Hij is heel trots op zijn werken, en steevast hoorde hij dat zijn werken uniek zijn, alvast was de tentoonstelling een rijke ervaring.

Luc Geeraert ( mei 1998) (18 juni 1996)

Hij ontviel ons op 11 mei 1998, geboren op 14 september 1959, hij was bekend als een bekwam vakman een gedreven kustsmid. Hij was van huis vertrokken om nog een ritje  te maken met zijn paard, helaas de mens wikt maar god beschikt,  met nog vier vrienden maakte hij een avondwandeling. zijn paard struikelde en Luc kwam onder zijn paard  terecht. Hij zal nooit meer zijn zo geliefde arbeid uitvoeren. Ook hij is ons te vroeg ontnomen zijn kunst werken zijn er nog

Na zijn A2 diploma behaald te hebben aan het vrije technische instituut in Kortrijk werkte hij 4 jaar in een metaalbedrijf, na een ongeval van de zaakvoerder sloot het bedrijf en Luc trok naar een ander firma waar hij zich ontpopte als een bekwaam lasser en samensteller van cabines voor bulldozers. Hij vestigde zich als zelfstandige smid en kunstsmid in het ouderlijk thuis op 1 januari 1990 Zijn zaak werd een bloeiend bedrijfje dat twee mensen tewerkstelde. Luc manifesteerde zich als een van de beste kunstsmeden en inoxverwerkers uit de regio Kortrijk.

Kunstsmid.

Wilfried Wullens.

Op 23 mei 1985 overleed in tragische omstandigheden  de kunstsmid Wilfried Wullens hij was toen 37 jaar. Door een onbekende reden verloor hij de controle over zijn voertuig en beland met groot geweld tegen een woning. Toen gebeurde een tweede drama; een tank met stookolie scheurde open en vatte vuur dat zich dadelijk verplaatste in het verongelukte voertuig voor de bestuurder kwam alle hulp te laat.

Naast zijn beroepsbezigheid van trappen in kunstsmeedwerk, verscheidene uitsmeden van figuren, poorten en alles wat met het smidsvuur te maken had, waar nog tal van zijn creaties te bewonderen zijn, was hij ook de bouwer van de Rolls Royce van de barbecues. Het begon allemaal toen de folkloreraad hem vroeg een maxi model te smeden om kippen te braden voor een reuzenmaaltijd. De kunstsmid slaagde erin een stel te creëren  waarbij een 60 tal kippen samen konden worden bereid in een minimum van tijd.

Hij paste het model aan om ongeveer tachtig steaks in één keer te kunnen braden. Nieuw hierbij was dat de vuurhaard vertikaal achter het vlees was en niet meer horizontaal eronder.

Vele mensen vroegen om een kleiner model welke een minimum van bergplaats vroeg, hij trok er mee naar Brussel alwaar hij het liet brevetteren zodat namaak verboden was. Hij werd er aangeraden mee te doen aan het uitvindersalon. Alwaar hij van de jury de bronzen medaille kreeg en van het publiek de zilveren mocht in ontvangst nemen. Er waren 250 uitvindingen uit 17 verschillende landen. Zijn prestaties gingen naar verschillende landen zoals Amerika, Spanje, Frankrijk en Griekenland. Een Franse ambassadeur gaf de uitvinding de naam “de Rolls Roye van de barbecue”

Hij wilde een bedrijf oprichten waar werknemers op grote schaal, deze handenarbeid in deze gemechaniseerde wereld konden verrichten, in een periode van economische crisis en stijgende werkloosheid zou dit een welgekomen initiatief geweest zijn. Het heeft  niet mogen zijn de jonge ondernemer kunstsmid is ons veel te vroeg ontvallen.

                                                        Kunst en cultuur

Voorwoord

Rollegem kent zoals in vele dorpen, zijn kunstenaars, schilders, fotografie, kunstsmeden of metsers…. Vandaar de we ook daaraan aandacht willen schenken. We willen kunst en cultuur in den breedste vorm uitsmeren, niet de bekrompenheid van enkelen,  met de vinken spelen is ook kunst, of ze zelf te kweken kan in aanmerking gebracht worden. Wellicht zullen we mensen vergeten, maar dat willen we niet, je kan ons steeds bereiken, en er ons op wijzen. 

Iedere hobby ieder tijdverdrijf, kan een vorm van kunst of cultuur inhouden. Wij willen niemand uitsluiten of kwetsen, alle hulp is welkom.

Het eerste boek welke over Rollegem werd gepubliceerd geeft als de titel Nota’s voor de geschiedenis van Rollegem- bij- Kortrijk, van Rollegem – Capelle en de drie leengoederen van Rolleghem in Ieper alsook van de familie die er de naam van draagt En de families Pulinx en van Deventer gepubliceerd door De Graaf Du Chastel De La Howarderie – Neuvireuil. Uit gegeven door boekhandelaar – uitgever Vasseur – Delmee in 1904 te Doornik( het boek is uitgegeven in het Frans) Er is voor zover we weten slechts één vertaling van deze uitgave verkocht waarde( ± 9000 bfr. koper onbekend )

Bij het hoofdstuk II word Rollegem-Capelle er bij betrokken “de Heren van Rollegem”, welke behoren tot Rollegem-Capelle met de familienaam “Van Rollegem” worden verweven met Rollegem en deze horen hier niet thuis.

Graaf P.A. Du Chastel, de la Howarderie, bedankte ten zeerste M.Gaston Van de Ginste, gemeentesecretaris , Eerwaarde heer Billiiau, pastoor en Eerwaarde heer Vander Straeten , onderpastoor voor hun medewerking. Het hoofdstuk I beschrijft het Rollegem over Leie of Rollegem bij Kortrijk. Tevens word ook het “Wapen van Rollegem” medaillon van 1676 er in besproken.

In 1982 verscheen een uitgave van de Archeologische Stichting voor Zuid-West-Vlaanderen, en in 1997 een uitgave over het landelijke leven deel 8 Rollegem.

In 2006 verschijnt er een nieuwe uitgave.  dorp Rollegem.

De Heer Gerard Isebaert,Geboren te Moeskoen op 1 augustus 1925 en overleden te Brugge op 19 februari 2007. Ereschooldirecteur aan de basisschool van Rollegem, gehuwd met Léa Cheyns

Na het hoger middelbaar onderwijs gevolgd te hebben, behaalde hij het diploma van onderwijzer aan de normaalschool te Torhout. Op 16 juli 1945 werd hij benoemd te Rollegem, op 1 oktober 1965 tot schoolbestuurder ter vervanging van H. Cyriel Degroote. Hij was niet alleen onderwijzer maar ook secretaris van de muziekmaatschappij en spelend lid. Als vader van een groot gezin heeft hij ook de taak op zich genomen als secretaris van de Bond van grote en Jonge gezinnen. Ook in de middens van het Davidsfonds was hij geen onbekende waar daar was hij penningmeester. Hij daarbij was hij ook aangesteld als bibliothecaris een taak die hij evenals alle andere met veel toewijding deed. Het is onbegonnen werk om op te sommen wat hij voor school en de kinderen gepresteerd heeft.

In 1994 worden te Rollegem voor het eerst sedert jaren opnieuw grote feesten georganiseerd rond St. Antonius met zijn zwijntje. Na dat Pastoor Dewulf,  rond maart 1993 te Rollegem was gearriveerd, wilde ten allen prijzen de parochiezaal die er verkommerd bijlag opnieuw in een nieuw kleedje dompelen. Er moest dus geld gevonden worden om dat project tot een goed einde te brengen. Hij was Salisiaan,( een schooier), maar je kunt niet alles bijeen schooien, dus er moest nog van ander kanten geld op de schaaprooi gebracht worden. De groot meester achter de schermen was E.H Dejaeghere, maar och God de man was op rente wat kon hem nog de eer opbrengen, iedereen wist dat hij een grote bouwheer was geweest dus werken achter de scherm was al een grote eer voor hem. Naast het kerkelijke feest, kon er ook een profane bij, en dat zou geld opbrengen. De leden van de folkloreraad onder leiding van Dirk Vanbelle, waar ik nauw bij betrokken was, gingen een kijkje nemen hoe men in zijn werk ging bij andere St.Antoniusfeesten, en gingen we van start. Dat was echter nog niet voldoende om het grote project te financieren. 

Zo werd ook hier beroep gedaan op Gerard om er iets moois van te maken. Zo bracht  hij in 1995 het boek uit “Het leven onder de toren” met de Opbrengst voor de Zaal, in 2001 verscheen ook van zijn hand “Onze Antonius” en in 2006 “Rollegem algemene geschiedenis” Het was niet de eerste keer hij had ook voor de muziekmaatschappij al bladen uitgegeven”Hobo” of ter gelegenheid van de jubelviering van het Davidsfonds al werkjes geschreven.

Voor de Rollegemnaar zal “Kleen meesterke “zoals hij in de volks mond gekend was, in het geheugen gegrift blijven. Zijn oud-leerlingen blijven hem zeker onthouden als hun goeie leraar.

In de reeks kunstenaars:  willen we ook deze kunstenaar er in betrekken ook al is hij niet afkomstig van Rollegem hij heeft er toch bijna dertig jaar van zijn leven door gebracht vandaar dit kunstwerk

Lieven Vercruysse:

Op 1 september 1986 werd hij directeur van het MPI. de kindervriend

Naar aanleiding van de “Definitieve opstelling “ van het kunstwerk op de groenzone aan de rotonde even na beschouwen.

De sculptuur “ De stem van de autostrade” van Lieven Vercruysse, hij is ere directeur van het mpi.

Lieven Vercruysse, loopt marathons; zijn wielers, zoals hij zijn kunst werk noemt krijgen vormen tijdens het lopen.

Natuurlijke materialen worden omgevormd tot eigenzinnige voertuigen, deze bizarre karren, agressieve oorlogstuigen confronteren de toeschouwer met eigentijdse realiteit. Vanuit de primitieve constructie en ruwe vormgeving gaat er sterke en sarcastische kracht uit.

Het wiel fungeert in elk van zijn sculpturen als een symbolische restant uit een ver en mysterieus verleden.

Niemand kan achterhalen waarvoor deze onheilspellende en vreemdsoortige tuigen dienen. Hun taak bestaat er enkel in de toeschouwer in een gemoedstoestand te brengen die ofwel doet nadenken ofwel doet glimlachen.

Het kunst werk is naar zijn zeggen “Het geluid van de snelweg”. Het werd gemaakt om mee te doen aan een wedstrijd” kunst op het water” Maar toen hij het uitprobeerde in een vijver begon het te zinken in plaats van drijven. Het werd met een kraan uit het water gehaald, maar hij kon niet meer meedoen aan de wedstrijd.

In 1999 was er een tentoonstelling gedurende de Folklorefeesten onder de benaming Art 17, een tentoonstelling over de autostrade (A17) die pas geopend was,  het kunstwerk mocht er staan. Eerst was het een soort boot, maar omdat hij niet bleef drijven, plaatse hij er wielen onder, en dacht aan de auto’s op de autosnelweg,  de toeter doet denken aan lawaai,het vele geluid , vooral de vrachtwagens op de snelweg.

Hij heeft er vier maanden aan gewerkt, het werk werd aangekocht door Kortrijk, hij hoopt dat het werk op het rond punt zal blijven staan.

Hij maakte zijn eerste beeld op 13 jarige leeftijd, zijn mooiste creatie vind hij” Dans der mobilanten” welke hij verschillende malen tentoonstelde. Hij maakt ook schilderijen

Het werd op sokkel, bestaande uit houten paletten geplaatst op het rondpunt . Na een tijd,  (2003) werd het zwaar beschadigd kunstwerk weg gehaald, en werd er beslist het een nieuwe plaats te geven.

Uiteindelijk kreeg het kostelijke werk, een nieuwe plaats,maar ook een nieuwe naam, op de hoogte van de rotonde werd “De stem van de Autostrade” neer gepoot.

  Rollegem 14 juni 2010

Moeten we nu blij zijn............... Het project is geslaagd. Maar wat met .......? 

Het dorpscentrum zit deels in een nieuw jasje en heeft nu aldus de kenners een zuid-Franse look.

De meningen zijn verdeeld: een soort Zuid-Franse tuin met zitbank, kostprijs 80.894 €. Een petanqueveld kostplaatje 19.700 €. Men spreekt van een effengemaakt hellendvlak? Een betere verbinding van het buurthuis met de parochiezaal maar nog steeds open en bloot zonder overdeking?

Ook het containerpark gaat uitbreiden dat is voorzien voor na het verlof, wij blijven het op de voet het voor u volgen; klik op de foto

Rollo.

Basisschool viert feest

Klik op de foto

http://fotoalbum.seniorennet.be/rollo

Rollegem in de sneeuw

Klik op de foto ...

‘t Is bijtend koud. Een spree van witheid, ongemeten, ‘t zij waar ge uwe oogen vlucht, ligt overal gespreid; ‘t is snee' tot in uw huis, ‘t komt snee' door al de spleten; ‘t is snee', ‘t is immer snee', en al sneeuwwittigheid. G. Gezelle