Berichten van 1 juli 2016 tot 31 juli 2016

Onlangs las ik dat het zonder twijfel iets speciaals was. Het koor Crescendo zong in wat eens de kapel van het klooster was. Nu staan daar kinderspeeltuigen. Het was ter gelegenheid van lopende mensen die daar voorbij kwamen. De voorzitter van het koor wist te vertellen dat het koor daar voor den eerste keer zong maar dat het toen nog als kapel gebruikt werd. Onmiddellijk werd er in het nostalgisch archief gesnuisterd en nergens werd er aanwijzingen gevonden. Waarop de vraag volgt, wie kan helpen om daar nog iets van terug te vinden? Het zij foto’s of geschriften die naar de kapel verwijzen?

Lees ik niet in mi Gazette in dat zelfde jaar, bij een belangrijke en leerrijke informatieavond, dat te Rollegem en we citeren enkele bevindingen en vaststellingen….. overstromingen zoals in juni 1987, kunnen onmogelijk voorkomen worden en deden zich ook in het verleden voor. Bij een gelijkaardige regenval zal naar alle waarschijnlijkheid een zelfde overstroming plaats vinden. Aan de stad Kortrijk kan geen schuld verweten worden. b. De stad kan alleen verantwoordelijk gesteld worden als er een oorzakelijk verband bestaat tussen nalatigheid en schade c Men kan zich nog altijd niet verzekeren tegen overstromingsrisico. Geen enkele verzekeringsmaatschappij neemt dergelijk risico op in de polis. Er bestaat echter een reële kans dat er in de nabije toekomst wijzigingen inzake kunnen worden aangebracht.

Er werden ook een paar belangrijke suggesties naar voor gebracht: Uit het publiek werd het voorstel gedaan om op risicowijken doorlopend zandzakjes ter beschikking te houden. Dit voorstel werd door dhr. schepen gunstig onthaald, maar suggereerde een samenwerking tussen de verschillende wijken. Er werd ook aangehaald, indien men bij rampen resultaat wil bekomen, er gezamenlijk moet worden opgetreden. Als enkeling staat men zeer zwak in de administratieve mallemolen.

Stond in “min Gazette”.

Ik leze in min Gazette van ’t jaar 1984 dat er hoog in de regenachtige heuvels boven Lago Maggoire in het noorden van Italië er een monument staat dat hulde brengt aan ‘s mensen vindingrijkheid om zich te beschermen tegen regen, sneeuw en hagel. Een museum van de paraplu. Het zou toen al 45 jaar bestaande geweest zijn, en opgericht in het dorp Gignese, er zouden daar rond de 1500 paraplus en parasols ten toon gesteld zijn. Je kunt nooit weten dat mensen nog opzoek zijnde naar een vakantie verblijf, en met al de regen van tegenwoordig er niet op uit zijn om dat te bezoeken. Er staat te lezen dat het museum ondergebracht werd in een cirkelvorm gebouw, en inderdaad als men Google gebruikt staat dat daar ergens. Het museum gaat de ontwikkeling na van waarschijnlijk 5000 jaar geleden de in China geboren paraplu. Volgens min Gazette Staat er in middelpunt van de collectie een gouden oplegsel versierde paraplu van damast, meer een torenvormig baldakijntje welke in de 18^de eeuw bij plechtigheden boven het hoofd van de doge van Venetië gehouden werd.

Weet je wat ze toen ook al wisten? Voor dat het museum voor het publiek werd open gesteld, stelde men de vraag aan den toenmalige eerste minister van Engeland, Neville Chamberlain, om zijn paraplu te mogen hebben. Deze minister werd zelden zonder zijn opgerolde paraplu gezien. De premier nam hem zelfs mee naar de roemruchte vredesconferentie in 1938 in München, waar hij zich voor Hitler liet inpakken. Het verzoek werd beleefd afgewezen in een brief van het kabinet van de eerste minister van 8 november 1938.

De mannen maakten de stoken en handvatten van rozenhout, walvisbeen, staal of ivoor en de vrouwen het dek van zeildoek of zijde.