Het getuigenis van Tim Guérin zijn teksten om met aandacht te lezen. Teksten om te degusteren. Teksten om op te kauwen!
"In het Evangelie zegt Jezus niet tegen de overspelige vrouw, die de farizeeën willen laten stenigen: "Ik vergeef je je nachten vol zonde." Hij zwijgt. Hij schrijft in het zand.
Ik ben vlug weggegaan, vol van wroeging.Ik heb geprobeerd om de kloof tussen ons te dichten door hem postkaarten te sturen. Misschien is dat idee van de postkaarten stom. Maar de eenvoudige woordjes, waarin ik mijn geluk van het leven uitdrukte, de medeplichtige oogknip van hier of daar, het waren enkele ogenblikken van geluk die ik, in de vlucht, met hem deelde.
Na enkele jaren vernam ik dat hij had opgehouden te drinken. Voor deze grote alcoholieker was dat een grote overwinning. Ik begon mijn vader te bewonderen.
In 1990 vernam ik per toeval zijn overlijden. Toen ik op straat een oom van mij en zijn zoon passeerde, herkende hij mij onmiddellijk. Hij sprak mij aan: - Wel Tim, nu moet je toch gelukkig zijn? - Gelukkig...ja! Waarom zeg je me dat? - Je weet toch dat je vader overleden is? Het was alsof ik een vuistslag op mijn voorhoofd kreeg. Mijn adem werd afgesneden. Stilte. Breuk. - Nee...Is dat al lang geleden? - Nauwelijk drie maanden geleden. Mijn neef was eveneens vriendelijk voor mij. Hij wist wat mijn vader mij had aangedaan. Hij voegde eraan toe: - Ah, die smeerlap.
Ik neem het mijn neef niet kwalijk. Hij weet niet dat God een plaats in mijn leven heeft gekregen en alles onderste boven heeft gekeerd, van het begin tot het einde. Maar ik neem het God wel kwalijk dat hij zo weinig omzichtig te werk ging toen hij mijn vader wegnam.
De vergiffenis is geen toverstok. Er zijn twee soorten vergiffenis: die van het willen en die van het kunnen. Men zou bijvoorbeeld wel willen vergeven maar men kan het niet. Als men het kan, wanneer het hoofd en het hart er eindelijk in slagen van het eens te worden, dan blijft de herinnering, die pijnlijke dingen terug aan de oppervlakte brengt, herinneringen die verwarren en de haat weer aanwakkeren. Het is niet de gemakkelijkste vorm van vergiffenis schenken. Wij hebben er heel veel tijd voor nodig.
Tien jaar lang heb ik elke morgen aan Martine gevraagd: "Hou jij nog altijd van mij?" Ik kon in haar liefde niet geloven. Mijn genezing gebeurde op de duur, na een lange termijn. Men moet er heel veel tijd voor hebben. Ik heb het geluk gehad waarachtige mensen te mogen ontmoeten. Zij hebben van mij gehouden met de littekens en kwetsuren uit mijn verleden. Zij hebben het aangedurf mij met mijn verschillen te aanvaarden, ook als er opnieuw stuiptrekkingen van de gekwetste mens te zien waren. Zij hebben mijn lijden beluisterd en zij hebben niet opgehouden van mij te houden na de vele onweren. Nu mag ik zeggen dat ik een herinnering mag koesteren mij aanvaard te weten.
Het verleden wordt soms wakker geschud door een klank, een woord, een geluid, een gebaar, door een plaats die men onverwacht terugziet... Een kleinigheid volstaat opdat de herinneringen naar boven dringen, mij ondersteboven werpen, mij kwetsen. Zij herinneren er mij aan dat het nog altijd gevoelig ligt, dat ik nog altijd pijn heb. Ik zal waarschijnlijk nooit tot volledige rust en vrede met mezelf komen. Ik zal telkens opnieuw moeten beginnen met vergiffenis schenken, telkens opnieuw, telkens opnieuw. Zijn dat de zeventig maal zeventig maal waarover Jezus sprak?"
