"'Het grootste op aarde is de eerbied, want dat is de kern vande liefde.'


Deze zin heb ik eens gelezen op een tabernakel in een kerk van een dorp waar ik op vakantie was. De tekst irriteerde me.
Na het ontbijt ging ik een lange wandeling maken, alleen in het bos, en hoewel ik deze woorden niet zo goed vond, bleven ze telkens terugkomen in mijn gedachten.
Om daar een einde aan te maken vroeg ik mezelf wat ik dan wel het grootste op aarde vond.
Toen pas besefte ik dat deze tekst ook over de liefde sprak, en wel heel specifiek: hij duidde de eerbied aan als de kern van de liefde.
 Daarmee sloeg mijn stemming helemaal om en ik begon met een positieve instelling over deze zin na te denken.
 En zie, ik heb een pareltjes ontdekt.
Ik ben er nu van overtuigd dat als de eerbied ontbreekt, dan ook de liefde ontbreekt.
 We kunnen iemand honderd euro geven, maar als we het zonder eerbied doen, beledigen of kwetsen we hem, omdat de liefde ontbreekt. Ook in de omgang met elkaar geldt: als de eerbied ontbreekt, dan ook de liefde. En zo is het ook in onze omgang met mensen met een handicap:of die nu lichamelijk of psychisch is, of we er nu moeite mee hebben of niet, ze hebben recht op onze eerbied, want daarin kristalliseert zich onze liefde uit."

Ik heb dit bloemetje geplukt uit Piet van Breemen, Het gaat om de liefde,  Lannoo, Tielt, 1999, p. 107