Reacties

Ja we hadden weer prijs vandaag... het wordt eentonig... gaan golfen in de stromende regen... niet plezant hoor maar ja je zit in een team en je moet verder aanmodderen... regenjas aan... regenhoedje op... drijfnat tapijt... sop sop sop... ook dàt hebben we overleefd... was blij dat ik naar huis kon... bij m'n PCke troost gezocht en... verdorie nog eens aan toe zèg... daar komt juist de zon piepen... ja nu is het voor mij ook niet meer nodig hé... kom morgen maar eens terug...
Die "verdorie nog eens aan toe zèg" heb ik overgehouden van Toon Hermans... ik vond die man fantastisch... na de dood van z'n vrouw werd hij wat zeurderig maar dat is te begrijpen... daarvoor lag ik al plat vooraleer hij z'n mond opendeed... sommige mensen vonden hem maar niks... ja smaken verschillen... gelukkig... Wim Sonneveld... andere stijl maar ook heel goed... voor mij althans... bij de vlamingen waren m'n favorieten Gaston en Leo... volks maar hilarisch... de nieuwe opkomende komieken hebben zeker ook hun goede kanten maar zijn over het algemeen te grof en kwetsend... andere tijden andere zeden... niet dat ik nu zo antiek en preuts ben... hou wel van een goeie en best pikante mop maar vind dat je nooit andere mensen mag kwetsen... dat is mij te goedkoop...
Nu mogen jullie gerust van gedacht verschillen en het me laten weten hoor... geen bezwaar... elk zijn mening... we leven "nog steeds" in een vrij land...
Met deze dooddoener sluit ik even af... tot volgende keer en de groetjes... Myette

Jawadde... we hadden prijs... niettegenstaande de weerman ons onweer had voorspeld wilde m'n man perse naar het Rivierenhof voor het concert... dit keer kregen we "blues"... toen we vertrokken was er nog geen vuiltje aan de lucht... we hebben welgeteld 15 minuten van de swingende muziek kunnen genieten en dan begon het te druppelen... eerst wat verlegen... dan wat driester... tot het onweer in alle hevigheid losbarstte... zielig voor die jonge gasten van het orkest die dapper doorspeelden voor tenslotte een handvol moedigaards die verdoken onder grote paraplu's en oliejekkers de bui trotseerden... de rest waaronder wij zijn onder een tent gevlucht... daar bleef onze bovenkant redelijk droog maar onze arme schoenen... van daim dan nog... zaten onder het slijk... als dat maar goed komt... we zijn dan maar opgestapt... nog een heel eind door het park tot aan onze auto... toen we thuis kwamen moesten we de verwijtende ogen van een kletsnatte Poekie trotseren want die hadden we in de tuin gelaten... om het goed te maken het beest goed afgedroogd... dat heeft ze gaarne... en een blik tonijn opengemaakt... allez ze heeft het ons toch maar vergeven... toen ik boven kwam merkte ik tot m'n afgrijzen dat ik het terrasvenster had laten openstaan... en niet op een kier nee wagewijd... dat was dus dweilen en nu maar hopen dat het niet is doorgelekt in onze living... het was kennelijk niet m'n dag... TV kijken was er ook al niet bij want die werd opgeeist door manlief voor sport... dan maar m'n leed uitzingen op het blog... dat is verduldig... zegt me niet dat ik zaag... en als jullie dat vinden dan sla je dit stuk maar over hoor... tot morgen... Myette

Zoals ik reeds zegde heeft ons citroentje ons vele jaren trouwe dienst bewezen uitgezonderd enkele keren waar de sukkel dan nog niks kon aan doen zoals... op een dag reden we weer eens richting Breda om wat te winkelen... toen was winkelen nog niet zo "uniform" als nu...en te tanken... vermits we toch benzine gingen halen was onze tank bijna leeg... en ja zo'n kilometer van de grens begon citroen te proesten en te reutelen... viel eventjes stil... was met veel moeite terug in gang te krijgen... zo pruttelden we verder tot 50 m van de grens... met 'n opgeluchte zucht zakte hij door z'n wielen en ging liggen... de douaniers hadden ons  al horen aankomen en stonden allemaal buiten hun kot te genieten van het schouwspel... 2 domme rare belgen die moeizaam hun karretje naar de grenspost moesten duwen... wat een afgang voor ons maar hun dag kon niet meer stuk... we hebben dan maar ietwat groen meegelachen... een van de douaniers kreeg dan toch medelijden en heeft mee helpen duwen tot het tankstation dat gelukkig niet ver van de grenspost af lag... dat zijn momenten die je nóóit meer vergeet... sindsdien loer ik altijd met een wantrouwend oog naar de meterstand vooraleer te vertrekken... alhoewel op een keer hadden we weer prijs... de teller was blijven hangen en ja... geen benzine meer onderweg maar gelukkig hebben we nu de mannen van de wegenwacht met hun 
jerrycan...
                                   

Toen we daarstraks op de golf wat na zaten te praten kwam het gesprek op auto's... en daar kwamen de herinneringen... toen m'n man en ik zo'n 1 jaar verkering hadden (ja dat heette toen zo)...  stond hij daar opeens voor onze deur met een wagen... in die tijd was er in onze hele buurt nog geen wagen te bekennen dus het gaf een hele opschudding... het was een Citroën... 2de hands natuurlijk... zo'n zwarte vierkante bak... wij noemden dat een "gangstercar" want in de franse films toen reden de politie EN de boeven in zo'n wagens rond... ik werd uitgenodigd voor een proefritje en jullie kunnen wellicht begrijpen (of niet) hoe ik me voelde... ik moest me inhouden of ik zou gaan zitten minzaam rondwuiven zoals de "queen of England"... enfin de wagen werd goedgekeurd en gekocht... m'n man en ik werkten allebei op dezelfde firma en hij woonde vlak om de hoek dus kwam hij me elke ochtend ophalen om naar ons werk te trekken... in de hele omgeving van de firma was toen nog geen auto te bekennen maar wij parkeerden altijd in een achterafstraatje om alle commentaar te vermijden van "dikke nekken" en nog zo van dat fraais... we durfden er gewoon niet voor uitkomen tot enkele jaren later alleman een auto had en er geen parkeerplaats meer te vinden was... toen waren we zelfs ONS parkeerplaatsje kwijt en gingen we te voet naar het werk... dat karretje hebben we tot op het tandvlees versleten... toen was rijden nog plezant... geen autostrades... langs allerlei binnenwegeltjes rustig even naar Breda of zo tuffen om bij te tanken... ons citroentje zijn benzine en wij ons borreltje... toen wij hem dan toch eindelijk moesten afdanken had m'n man het er geweldig moeilijk mee... ja zo'n eerste lief vergeet je niet gemakkelijk... soms heeft hij het er NOG over... hij gooit niet gemakkelijk iets weg daarom ben ik er ook nog steeds... volgende keer meer over Citroen... Myette

Toch nog even dit... hebben jullie ook gemerkt dat "Jenthes Keuken" nu al een hele tijd op je blog staat... die keuken zal ondertussen wel al oververhit raken... is daar niks tegen te doen... dat er ook nog eens andere bloggers aan bod komen... ik geraak niet op het forum... dat lukt ook al niet... ja wat anders... Myette

Wat ben ik toch een ontzettende oen... heb nu pas maar ontdekt dat je de "reacties" op je blog ook kunt LEZEN... ik schaam me diep... m'n verontschuldigingen aan allen die reageerden op een van m'n berichtjes en geen antwoord kregen... ik was totaal ONWETEND...
Onwetend ja... van m'n met veel moeite opgebouwd zelfvertrouwen schiet niet veel over... ik heb echt m'n "dagen" niet... zit al enkele tijd te worstelen met een "button" en dat verrekt ding wil niet meewerken ondanks de hulp die me geboden werd... zal wel aan mij liggen...
zelfs een berichtje op m'n blog zetten lukt me amper... telkens weer was m'n tekst weg toen ik probeerde er een gif bij op te zetten... snap er niks van want de vorige keren ging het wèl... jullie zullen het dan maar zonder animatie moeten doen want m'n geduld is op... ik tik deze tekst nu misschien al voor de 20ste keer... genoeg is genoeg... tijd voor een kopje troost en 'n ontspannend boek vooraleer ik tegen het plafond plak... doei... Myette

Weer wat bijgeleerd... dank zij de hulp van Batwing Burner heb ik hier een spelletje kunnen opzetten... probeer maar eens... moest het niet lukken... trek dan maar aan m'n oren hé... een gelukkige Myette

Probeer dit spelletje eens www.spelletjes.nl/game37.html

Vandaag was het eerder druk... vroeg uit ons bed om onze poetshulp bij de buren binnen te laten... die zijn nl. op een cruise en wij hebben hun sleutel... alles klaarzetten voor de hulp die na de middag bij ons komt poetsen... d.w.z. middageten + vieruurtje... dan rond 8,30 u vertrek naar de golf voor een "ploegenmatch"... tegen 13,30 u terug naar huis... even verkleden en naar het home om de verjaardag van mijn moeder te vieren... die wordt nl. 98 jaar... niet slecht hé... we hebben haar in de bloemetjes en de snoep gezet want wàt kun je mensen van die leeftijd nog anders geven en ze scheen er wel blij mee te zijn... haar grootste vrees is schijnbaar dat we haar zouden vergeten... ze had gevraagd een koekjesmengeling mee te brengen om haar tafelgenoten te tracteren... enkele dagen geleden waren we naar de Makro geweest en ik had verscheidene dozen vastgepakt en bekeken zonder eigenlijk een echte keuze te maken... nu was ik ervan overtuigd zo'n doos te hebben aangekocht maar toen ik die daarstraks zocht vond ik niets... op de factuur stond die er ook niet op.. wat nu gedaan... dan maar een nachtwinkel opgezocht... daar hadden ze alleen Petit Beurre... niks feestelijks... ik heb dan maar lokum gekocht om uit te delen en maar hopen dat haar tafelgenoten het lusten... we hebben haar mee naar buiten kunnen nemen om iets te drinken... onze zoon is ook gekomen... ons dochter zit in Portugal op vakantie maar die had mij opdracht gegeven bloemen voor haar rekening te kopen... 
van mijn zuster in Turkije eindelijk eens nieuws gekregen... dat was ook lang geleden... die rekent erop dat ik wel voor alles zal zorgen wat ik dan ook doe maar soms wordt het me wel eens wat teveel... die verantwoordelijkheid weet je... ik moet steeds maar alle beslissingen nemen en daar word ik soms zo moe van... 
Van moe gesproken... na het bijwerken van m'n blog ga ik er "den blok" opleggen d.w.z. dat ik eens lekker achterover ga liggen niks doen misschien TV kijken maar dat is tegenwoordig ook gene vette... wij zitten nl. nog met 'n antenne op het dak zodat we alleen de één, canvas, nederland 1 en 2 kunnen krijgen... het zal dan wel vroeg gaan slapen worden... tot morgen misschien en de groetjes van Myette                                                                                     

Heb ik jullie al over ons konijn verteld... nee geloof ik... toen de kinderen nog heel jong waren zeurden ze me de oren van de kop om 'n hondje... maar dat mocht niet van de papa... een kat dan... nee ook niet... we hadden al hamsters gehad... goudvissen van de kermis... waterschildpadjes... witte muizen... cavia's... maar die waren allemaal mettertijd dood gegaan... op een keer in de grote vakantie was ik met m'n zoontje gaan winkelen en we kwamen voorbij de dierenwinkel... daar zat me toch een schat van een konijn ons te bekijken met van die grote konijnenoogskes en... ja wij naar binnen... een schatje was het en volgens de verkoper een vrouwtje... ze was tot het middel lichtgrijs en daarboven wit... wij met dat beestje in een kartonnen doos naar huis... we noemden haar Bianca en lieten haar loslopen in de living waar ze direct keuteltjes begon rond te strooien... we hadden een kattenbak in de keuken gezet waar we haar inzetten en waar ze dadelijk haar plasje deponeerde... dàt was al opgelost... waar ik echter niet aan gedacht had was dat konijntjes kunnen springen... ze demonstreerde dat toen door boven op mij te wippen toen ik even op de divan was gaan liggen... ik hield er bijna een hartstilstand van over maar m'n zoontje kwam niet meer bij van het lachen... toen m'n man van zijn werk thuiskwam was het trammelant dat had ik kunnen denken... och dat trok ook weer bij... we hadden een kooi gekocht en tijdens de dag lag ze daar in te slapen... 's avonds mocht ze vrij rondlopen en kwam dan gewoonlijk bij ons liggen liefst op de borst van de papa... die twee werden dus dikke vrienden... tot op een keer Bianca op haar rug op m'n schoot lag en ik opeens tussen haar achterpootjes een gezwel ontdekte... paniek paniek... we hadden daarvoor 2 hamstertjes gehad die van kanker waren gestorven dus... de volgende dag nog een gezwel aan de andere kant... de volgende dag iets lang en puntigs daartussenin... toen pas begon het me te dagen dat ze ons in de winkel met een rammelaar hadden opgeschept... ojee... wat die ook doen is "spritsen" zoals katers... gelukkig deed hij dat alleen tegen 1 bepaalde keukenkast... enfin daar zaten we dan met een mannelijke Bianca... we hebben er dan maar Bik van gemaakt en als ik kwaad op hem was Bikmans... ik heb al eens gezegd dat ik niets ken van sexen... er zal me toch eens iemand me dat van die bloemetjes en de bijtjes moeten uitleggen want ik vergis me steeds... buiten die enkele kleine probleempjes hebben we 8 jaren van onzen Bik genoten... een schat van een beest was dat... alleen kreeg hij op regelmatige tijdstippen last van zijn "rammelaarschap" ... dan liet ik hem zijn lusten botvieren op een oud kussen en... vermits de sukkel nooit het echte werk had gekend... vond hij dat prima... toen we hem moesten laten inslapen heeft heel de familie tranen met tuiten gehuild en geloof me... terwijl ik dit zit te schrijven wordt het weer "hoog water" bij mij... dat is toch al zo'n dikke 20 jaar geleden en wij zijn nu maar pas begonnen... en dan nog heel sporadisch... konijn te eten maar echt smaken doet het me niet meer...
Ik sluit af voor vandaag... morgen komt er weer een dag... dan wordt mijn moeder 98 jaar en worden de vlaggen uitgehangen... tot morgen... Myette

Ik woon maar op een boogscheut van dit park... prachtig om er te wandelen

Aiaiai... deze voormiddag gingen we boodschappen doen... eerst naar de Makro en... omdat ik weer niet op koopjesjacht ben kunnen gaan dit jaar... moest en zou ik eventjes in de rapte naar de kleding gaan piepen... zag daar een witte broek die, zo aan de tailleband te zien mijn maat was... passen heb ik niet gedaan want m'n wederhelft stond daar al met een gezicht gelijk een donderwolk te wachten... thuis gekomen kwam ik tot de ontdekking dat die tailleband eigenlijk een heupband was... ja een heupbroek... ik heb me erin kunnen wurmen, ja dat wel, maar ademen was er niet meer bij... nu heb ik de keus tussen die broek in een hoekje van m'n kast wegmoffelen OF alleen nog maar blote tomaten eten zonder enige versiering EN van de chocolade afblijven...
Aan een echt dieet begin ik nooit meer... heb die in de loop der jaren allemaal uitgetest...
Het Brooddieet : je vermagert ervan dat wel maar na de 2de week werd ik gewoon misselijk als ik alleen nog maar aan brood dàcht...
Het Atkinsdieet : zalig in het begin... spek en eieren... vette randjes aan vette karbonades... mayonnaise met emmers... ik leefde me echt uit en vermagerde... na enkele weken stond ik opeens onder de puisten en kreeg ik van m'n dokter ferm onder m'n voeten... ik was nl. m'n lever en gal aan het versmoren...
Het dieet waarbij je op maandag dit moet eten... op dinsdag dàt... op woensdag... enz. enzoverder... nu ben ik nogal eigengereid van aard en op maandag had ik alleen maar zin in het dinsdag menu en vice versa... dat werkte dus van geen kanten voor mij... ben er dan ook niet van afgevallen...
Genoeg is genoeg... geen dieten meer voor mij... eet eigenlijk heel weinig maar kan verdorie niet van de chocolade afblijven... door er alleen maar over te spreken begin ik al te kwijlen zoals die hond van Pavlov... zou ik of zou ik niet... maar die broek he die daar hangt in het gezelschap van nog enkele te-krap-gekochte dingetjes...
Nu is het wel mode om zich in krappe bloesjes en zo te wringen... heb daar met die warme dagen al staaltjes van gezien... maar toch ik loop liever niet te koop met m'n al te weelderige vormen dus... blote tomaten... misschien met een snufje zout...
Heb er honger van gekregen en ga nu op zoek naar die verrekte tomaten... eigenlijk lust ik die wel het is alleen maar dat moeten dat me dwars zit... tot morgen lieve mensen... bedankt voor jullie geduld... Myette

Het was weer een prachtige dag... zon en een fris briesje... ja dat had ik wel besteld maar of je het krijgt moet je maar afwachten... dat is dan weer "in de sacoche"... heb m'n wederhelft meegelokt naar de golf... die wilde eerst niet... hij doet graag een beetje zielig en dan moet ik hem, net zoals de planten, eens streng toespreken... enfin het is gelukt... weliswaar slecht gespeeld maar dat deert me niet... dat gedwongen thuis zitten mag niet te lang duren want dat begint dan op "m'n seskes" te werken (zenuwen betekent dat voor diegenen die niet van Antwerpen zijn)
Wij zijn altijd fuifbeesten geweest... de eerste jaren van ons huwelijk er duchtig van geprofiteerd... toen onze dochter geboren werd was het een hele aanpassing... geen 3 bioscoopkes per week meer... geen dansen meer in de week-ends... in het begin sleurden we het kind mee in haar reiswiegje... waar dat allemaal heeft gestaan... onder diverse trappen bij vrienden... in een hoekje van sportzalen... tot ze uit haar wiegje groeide en een bed kun je moeilijk meepakken... toen werd den bompa ingeschakeld en die man deed dat met ware liefde...
Nu doen we het natuurlijk wel kalmer aan... ik kan me thuis best amuseren maar moet op regelmatige tijden eens "gelucht" worden of m'n mondhoeken beginnen te zakken en dat kan ik me op mijn leeftijd niet permitteren...
Genoeg voor vandaag... geniet van de mooie zomeravond en tot morgen... Myette