Verdriet... ik vertelde vroeger eens over de hond die onze zoon had geadopteerd... een oud dier dat hij 's nachts op de autostrade had zien loslopen... vermoedelijk door de eigenaren gedumpt wegens te oud en dus kosten aan... als fanatieke dierenvriend riep hij de hond bij zich en die kwam direct naar hem toegelopen, sprong in zijn wagen, zichtbaar blij dat hij iemand had die zich om hem bekommerde... hond en zoon waren dadelijk dikke vrienden en onafscheidelijk... hij noemde hem Lucky... na een bezoek aan de dierenarts ontdekte hij dat L suiker had wat betekende dat hij elke dag zijn spuitje insuline nodig had... toen werd hij blind... maar nog altijd werd L met alle zorgen omringd... gisteravond... de dochter en schoonzoon waren goed en wel de deur uit... moeke hier was afgepeigerd en kroop haar bed in tot ze er door de telefoon uitgebeld werd... zoon in alle staten van paniek... L was heel erg ziek en lag te kreunen van de pijn... zijn dierenarts was al naar huis en of moeke wilde bellen naar een dierenkliniek voor de spoedhulp... wat moeke deed... na veel over en weer gebel zou de dienstdoende arts naar de praktijk komen... 't manneke sprong in zijn dagplunje om zoon en hond op te halen met de wagen... toen ze aan de praktijk kwamen stapte hij uit met de hond in zijn armen en dat was het dan... L blies zijn laatste adem uit... net met zoon gebeld... heeft L in zijn tuin begraven... er liggen al 3 konijnen en een kat... heeft hij gezelschap... ik hoop dat hij vlug een andere hond uit het asiel gaat halen anders gaat hij zich thuis opsluiten.

Goeiemorgen iedereen... het lijkt erop dat we vandaag weer een droge, zonnige maar frisse dag gaan krijgen... voor ik aan mijn was en strijk begin wil ik eerst even verder met mijn blog... straks is het minigolf... de laatste maand gaat nu in en dan sluit de boel tot maart... ik moet ook nog de ledenlijsten van de club bijwerken... morgen komen de kinderen eten en dan wordt moeder aan het fornuis geklonken zodat ze weer niets kan laten aanbranden... jaja dat is mijn specialiteit... voer met een bruin korstje... oeps ik moet me ook nog toonbaar maken want zit hier nog in nachtoutfit... druk druk druk !!!

-21-  EN NOG EVEN VERDER

Nu moeten jullie niet denken dat ik de ster van de klas was hoor… nee dat was mijn vriendin M… ik kreeg alleen de blagen achter mij en zij de meer interessante en oudere jongens… een van mijn “fans” was een jongen van de vakschool ernaast… die stond me op te wachten na school zodat ik op een dag werd aangesproken door een van de leraren die me verwittigde dat ik wel verkeerd bezig was… die jongen (D) was lief en knap ook maar ik was niet verliefd op hem, wist echter niet goed hoe ik dat aan zijn verstand kon brengen zonder hem te kwetsen… op een dag stopte hij me een kartonnen doos in de handen vol juweeltjes… van die goedkope oorbellen en kettingen… ik verbouwereerd met die doos naar huis… vroeg aan la mamma wat ik in godsnaam moest doen… hij stond ook regelmatig aan de overkant van de straat naar ons raam te staren… la mamma vond het grappig… ik zat toen in het tweede jaar… na een tijdje kwam een van de meisjes uit het eerste jaar (M) op me afgestapt… begon me te vleien wat ik al heel raar vond… maar toen kwam de aap uit de mouw… zij had een oogje op mijn D en vroeg me toelating hem in te palmen wat ik haar goedgunstig toestond… later zijn die twee getrouwd maar arme D is er niet gelukkig mee geworden want wat ik toen al vermoedde… M was een klein krengetje… zoiets kun je echter niet zeggen want dan wordt je verdacht van jaloersheid…  die doos had ik intussen al lang teruggegeven en ik zag dat .M mijn juwelen droeg… in dat tweede jaar was onze klas al gehalveerd… eens per maand mochten we een bezoek brengen aan een of andere firma zoals een koekjesfabriek of suikerraffinaderij of azijnfabriek… heel plezant allemaal alleen moesten we daarover dan een uitgebreid rapport opstellen… wat minder leuk was… ook heb ik zo de opera ontdekt… op dat gebied was onze school vooruitstrevend… ook onze schoolreisjes waren anders dan op andere scholen… daarover later.

Een rustige zondag hier... zo rustig dat ik na de middag pardoes in slaap viel in mijn relaxke in het zonneke voor de open terrasdeur... en ja ik heb goed geslapen... dank U... toen werd ik wakker met een schuldgevoel want ik had nog enkele taken af te handelen met o.a. een klachtenbrief naar EANDIS voor zoonlief die het met deze firma aan te stok kreeg... de eerste brief werd per aangetekende verzonden maar haalde niets uit... dan maar een tweede brief en deze wordt wat minder beleefd... na die brief eventjes de blogs overlopen en hier en daar een reactie geplaatst wat me deed besluiten nog eventjes een vervolg te breien aan mijn memoires voor degenen die het nog kan interesseren.

-20- NOG EVEN HANDELSSCHOOL

Jullie zullen wel denken… dat mens geraakt maar niet van die school af… maar dat komt omdat ik er een echt plezierige tijd heb doorgebracht… van het ogenblik dat ik mijn nonnenmaniertjes had afgeschud werd het een toffe boel… het was wel een raar mengelmoesje bij de leerlingen… bij de meisjes zaten enkele nonnenproducten zoals ik… enkele Franstalige meisjes… een Engelse… een die als bolleboos goeie maatjes werd met onze leraar Duits en er later ook mee trouwde… ze zijn later wel gescheiden hoorde ik via de tamtam… bij de jongens zaten Atheneum en College leerlingen… één Jood die in een Joods weeshuis verbleef omdat hij heel zijn familie kwijt geraakte… die is na het eerste jaar naar Israël verhuisd...  één Jood die rabbi wilde worden en er zich naar gedroeg… een ietwat groezelige figuur die zich afzijdig hield van de rest van ons… de jongen die bijna onder die gevallen lamp terecht kwam is tijdens het eerste leerjaar aan een of andere ziekte gestorven wat ons wel danig schokte… eentje die we “boontje” noemden vanwege zijn naam en een andere “den boone” ook vanwege zijn naam en die langer was… die laatste kwam trouwens uit Zwitserland aangewaaid… en toch werden we allemaal na een tijdje goeie vrienden… een van de meisjes (M) was… zoals men het toen noemde… een “loopsterke” oftewel jongensgek en die… hoe kon het ook anders… nodigde me eens uit bij haar te komen op een vrije namiddag… daar werden we opgewacht door enkele van haar vriendjes maar toen een van hen met mij wilde aanpappen kwam ze er direct tussen met het gezegde : “dat is een deftig meisje zenne”… ik weet nog altijd niet waarom ze mij toen vroeg… op een keer werd er in de klas door de leraar verkondigd dat we met M niet meer mochten praten wegens haar wangedrag… wat dat wangedrag was werd ons niet verteld… M zat vooraan in de klas te huilen… heel de klas viel stil… ik kon het gewoon niet aanzien en ben naast M gaan zitten en vertelde die leraar dat ik het er niet mee eens was en het wreed van hen vond… dat werd “naar de directeur”… daar heb ik eens goed van “m’n peretten” gegeven (luidkeels mijn mening verkondigd) en ik kreeg nog gelijk ook… het “embargo” werd opgeheven… kort daarna is M uit de school gestapt en ik heb haar nooit meer gehoord of gezien… het was ook de tijd van de briefjes die op je bank werden gelegd met de vraag “ik vraag het aan” haha… bij mij was het “boontje” die het aanvroeg... die heb ik beleefd afgeslagen… vond hem nog te jong... later ook een geweldig gehandicapte jongen die dan ook nog eens geweldig lelijk was… daar had ik het heel moeilijk mee want ik vond het zo zielig voor hem… een andere met zijn gelaat vol acne puisten heb ik ook geweigerd… die jongen… zonder acne en man geworden… ontmoette ik heel later nog op de badminton… hij vroeg me toen als vaste partner voor het gemengd dubbel maar dat heb ik ook afgeslagen aangezien het nog steeds datzelfde eigengereid manneke was.

Op dringend verzoek van Natoken die wanhopig probeert het blog in leven te houden... maar eerlijk gezegd een beetje tegen mijn goesting want ik zie wel dat sommigen heel hun hebben en houwen op FB uitspreiden maar niet de moeite kunnen opbrengen eventjes een reactie te plaatsen... sorry mannekes maar ik zeg het liever ronduit... ik vind dat niet zo tof... enfin ik ben soms rap aangebrand maar geen koppigaard zodat ik maar voortmodder met mijn memoires.
Wat mijn huidige leven betreft... dat gaat mank... gisteren een poging gewaagd nog eens een dagtocht met de club te maken en het ging niet... gelukkig kon ik... met nog enkele sukkels... genieten van het zonnetje op een terrasje terwijl de rest van de groep het park Mariemont ging bewonderen... wat ik ervan gezien heb op weg naar het restaurant was al de moeite waard... eeuwenoude bomen... schitterend onderhouden beplanting... het museum daar heb ik al beentrekkend eventjes doorlopen en me dan in een zetel neergeploft tot de groep klaar was met bewonderen... spijtig maar ik geef forfait voor de volgende dagtochten... het gaat eenvoudig niet... onze club bestaat nu al van 1995 en ik heb praktisch alle tochten meegedaan en op al die jaren ontelbare musea bezocht zodat ik echt niet meer kan warm lopen voor de zoveelste kristal-porselein-wapen-kant collectie of wat dan ook... de laatste tijd ging ik meer mee voor de gezelligheid... een dagje uit zonder zelf te moeten koken is altijd meegenomen... tja er komt een dag van komen en een van gaan zegt men en mijn gloriedagen zijn voorbij.

-19- HANDELSSCHOOL VERVOLG

Wij waren met zo’n 30 leerlingen in het eerste jaar handelsschool… ons werd verteld dat het programma dat in andere scholen vier jaar vergde bij ons in drie jaren werd afgehandeld wat ervoor zorgde dat we wel uit “ons pijp moesten komen”… in mooi Nederlands betekent dit dat we hard moesten werken… wij hadden een altegaartje van leraren en maar één lerares… deze gaf o.a. turnen en dat was altijd een hele belevenis want het turnen moest op de binnenplaats oftewel “koer” van het oude herenhuis waarin de school gevestigd was… naast onze school was de vakschool en tijdens onze wekelijkse turnles hingen de ramen vol joelende blagen die ons aanmoedigden of opmerkingen toeschreeuwden… seksuele intimidatie werd toen nog niet bestraft zoals nu… die jongens maar juichen en hun leraren maar proberen ze van die ramen weg te houden… dan hadden we nog de leraar boekhouden-steno-typen die het hele jaar door hetzelfde grijze pak droeg opgefleurd met een grijze wollen sjaal die zowat voor alles dienst deed… zijn gezicht afvegen als het warm was maar ook het schoolbord afdrogen… door die leraar zijn M en ik eens naar de directeur gevlogen omdat we de slappe lach hadden en maar niet konden ophouden en ook niet wilden vertellen waarom… dat waarom hebben we dan maar aan de directeur verteld die er ook moest om grinniken… de leraar zijn gulp stond namelijk open en hoe kun je nu zoiets vertellen in volle klas… de leraar die Duits gaf was een driftkikker maar wel eerlijk… als we onze agenda's moesten afgeven ter controle en er beviel hem iets niet gooide hij die gewoon de klas door… op een keer gooide hij zo’n agenda wat te hoog… raakte een dikke hanglamp… die begon te zwaaien en viel op de vloer in stukken… gelukkig tussen twee rijen in… ik zie de jongen die er vlak naast zat nog opspringen en op de schoot van zijn buurman belanden… de leraar zelf keek eens kalmpjes naar de rotzooi en zei gewoon : “ruim die boel op” en dat was dat… dan hadden we nog de leraar Nederlands en Engels… een klein geblokt mannetje met een groot ego… sprak alleen over zichzelf als “meneer”… zo van “wat heeft meneer gezegd”… hij had ook een tic… legde altijd één been over de knie van het andere en begon dan aan zijn jarretels te trekken zodat het telkens klapte… ja die man droeg sokken met jarretels… niemand vond hem tof en wij meisjes bleven liefst zo ver mogelijk uit zijn buurt… een keer moest ik nablijven en hij probeerde steeds maar dichterbij te komen terwijl ik maar zorgde dat er een bank tussen ons in stond… we hebben zowat de hele klas doorgewandeld tot hij het opgaf en me liet gaan.

Ik begin stilaan wanhopig te worden... voel me van iedereen verlaten... heb geen zin meer me te verdiepen in mijn verleden... op FB merk ik dat iedereen nog in leven is... maar hier is het verdomd een woestijn geworden... ik heb woestijnen nooit aantrekkelijk gevonden dus trek ik me voorlopig terug... kruip in een hoekje met een boekje en laat de boel de boel... met mijn excuses aan diegenen die het nog niet opgaven en trouw bleven bloggen.

-18-  HANDELSSCHOOL

Na de vakantie… ik was toen nog net geen 14 jaar… kreeg ik botweg te horen dat ik naar een andere school werd gestuurd… wat ik ook huilde en tegenspartelde het kon mijn ouders niet vermurwen… ik kreeg juistgeteld 2 dagen om het nieuws te verwerken en die 2 dagen waren een hel… ik moest al mijn vriendinnetjes achter laten en werd naar een school gestuurd waar de klassen gemengd waren… kun je het je voorstellen… ik werd gewoon de wijde wrede wereld ingestuurd… naar een school waar er… o gruwel… ook jongens zaten… van die snotapen die aan je haren trokken en grove opmerkingen maakten… ik was maar 14 maar wel goed gedraaid van oren en poten… die eerste schooldag vergeet ik nooit… het was een warme nazomerdag en in plaats van volledig ingepakt in een uniform werd ik naar school gestuurd in een zomerkleedje met korte mouwen en alleen sokken… ik voelde me gewoon naakt… wij de nieuwelingen stonden bangelijk bijeen gedromd in de gang en zagen een uitgelaten bende anciens door die gang marcheren met bezems en trom… ongehoord… toen hoorde ik plots mijn naam noemen en zag een vroeger klasgenootje tussen de nieuwelingen staan… het meisje dat toendertijd met de gewraakte sokjes naar huis werd gestuurd door de nonnen… we vlogen in elkaars armen en bleven de rest van onze schooltijd daar vriendinnen… na een tijdje bang afwachten werden we een klas ingedreven als een kudde schapen… met ongeveer 30 waren we… de jongens aan de linkerkant… de meisjes rechts… net zoals in de kerk… wat ook nieuw voor mij was waren de leraren… 4 stuks en maar 1 lerares… we werden aangesproken met onze achternaam… de eerste dagen… zeg maar weken… als de leraar mijn naam noemde… veerde ik als een ressorke mijn bank uit… ging ernaast staan en maakte een knicks… tot groot jolijt van de hele klas… een van de leraren maakte er vlug een eind aan door te roepen : “Van Remoortere meisje stop aub met dat belachelijk gedoe”… wat mij een rode kop bezorgde maar ja een jarenlange gewoonte is niet zomaar af te leren… de meisjeskant bestond uit enkele nonnenproducten zoals ik maar de meeste kwamen van gemeentescholen… wat de jongens van onze klas betreft… die kwamen uit colleges en humanoria en zaten ook voor de eerste keer met meisjes in de klas… je kunt je voorstellen dat de lucht daar dik stond van de testosteron… toch in het begin tot ze ons gewend begonnen te geraken… het was wel wennen en “afzien” die eerste maanden… ik droeg eens een truitje met een scheepje op en als ik door de klas moest lopen kreeg ik steevast te horen dat er hoge baren op zee stonden… en zo verder… maar ik heb wel geleerd daar hoe van me af te bijten… wat me later van pas kwam toen ik ging werken.

Mannekes... ik vrees dat de zomer voorbij is... het is verrekt koud ook... en terwijl 't manneke en ik wat miezerig zitten te kleumen in een duchtig afkoelend huis kan die gekke kat van ons er maar niet genoeg van krijgen... dat beest wordt nog uithuizig in haar oude dag... komt alleen binnen om te eten en dan rap rap terug de tuin in... iets wat ze nooit deed vroeger... enfin elk diertje zijn pleziertje zegt men maar... en omdat ik het lezen een beetje beu ben duik ik nog maar eens in mijn verleden.

 -17-  DE MIDDELBARE

Ik was inmiddels 12 geworden en rijp voor de middelbare school… bij de nonnen kon je alleen “de naad” volgen en ik werd daar geparkeerd… naar mijn mening werd niet gevraagd… wat deden we daar… leren hoeden maken voor het schooluniform… “bavetten” (slabjes) naaien… de naaimachine leren gebruiken (nog met een trapper)… borduren… smocken… surfileren… knopen aanzetten en knoopsgaten maken… allemaal geen probleem voor mij tot men begon me patronen te laten tekenen… zelfs mijn “bavetten” trokken teuten naar alle kanten… ik had totaal geen aanleg voor de “naad” en ma en pa zagen dat ook in… hoe zou ik ooit de kost kunnen verdienen in die richting… ze staken de koppen bij elkaar en vonden de oplossing… de handelsschool… hierover later… in zalige onwetendheid van hun beslissing knoeide ik vrolijk verder… ons uniform was intussen aangevuld met lange zijden kousen en die kousen moesten opgehouden worden door een jarretelgordeltje… een onding dat ik hartgrondig verfoeide… die kousen kregen ook ladders en zo vlak na de oorlog was dat een dure affaire… die ladders moesten dan weer hersteld worden… "mazen" een kunst op zichzelf… sokken werden  ook nog gestopt... ik vraag me af of deze dingen nog onderwezen worden in de afdeling “naad en snit”… in deze wegwerptijd onnodig denk ik… hetgeen ik tijdens die korte periode geleerd heb is me trouwens goed van pas gekomen toen ik verloofd was en 1 avond per week ging helpen bij mijn tante Irma (de vrouw van die “zwarte nonkel”) die de kost moest verdienen als naaister… nonkel Leon en ik maakten er dan een spelletje van om ter vlugst een naad te “surfileren” of een zoom te naaien… nonkel was ziek toen hij uit de gevangenis ontslagen werd en kon niet meer aan werk geraken dus hielp hij zijn vrouw met naaien…  die tante maakte ook patronen voor mij en leerde me mijn eigen kleren te snijden en ineen te steken… ik heb er veel geleerd en zij was blij met onze hulp… die nonkel was ook een redelijk begaafd schilder… ik heb er enkele van hem in mijn huis hangen… mijn pa speelde ook viool maar dat was plichtmatig… als nonkel zijn viool bespeelde trokken de rillingen over je lijf… vlak voor zijn dood (hij had een ongeneeslijke nierziekte) begon hij nog Russisch te leren… het was werkelijk een speciale die nonkel van me en ook een moedig man... typisch een product van die tijd... wilde leraar worden en was er ook heel geschikt voor maar moest van zijn ouders de handel in... werd toen maar accountant.

-16-  HEIDE VERVOLG

Zo ging dat enkele jaren door tot ik 12 jaar geworden was en ik tijdens mijn geliefde vakantieweken ongesteld was… natuurlijk weer mijn pech… de jongens kwamen zoals gewoonlijk in stoet me opeisen om met hen te gaan spelen en ik… wat kon ik doen… zeker niet vertellen wat er met mij aan de hand was want in die tijd werd daar niet over gesproken… ik was ook niet in staat meer te doen dan te liggen en de pijn te verduren tot de plaag verdween… in die tijd bestonden er ook geen tampons of wegwerpverbanden en waren wij meisjes verplicht het met opgerolde doeken te doen wat je geweldig beperkte in je bewegingen… ik moet er zeker geen tekeningetje bij maken he… dus wat deed ik… de jongens wegsturen met als reden dat ik “geen zin had in spelen”… ze zijn nog enkele keren het terug komen vragen maar kregen telkens hetzelfde antwoord en ik… ik bleef alleen achter met bloedend hart en vervloekte hartsgrondig… en niet voor de eerste keer… het lot van de vrouwen… het volgend jaar kwamen ze me niet meer opzoeken en was de vriendschap over… nu wordt er vrij en frank over zulke zaken gesproken wat ik heel natuurlijk vind… maar in die prehistorische tijden werd alles verdoezeld wat ook maar in de buurt van seks kwam… zo heb ik jarenlang gemeend dat het mannelijk geslacht de vorm had van een blad… jaja lach maar… de enige afbeeldingen die ik te zien kreeg waren beelden en die droegen allen zo’n blad… kun je je voorstellen wat een schok het voor mij was toen ik dat ding voor het eerst in het echt te zien kreeg… haha ik griezel er nog van!

-15-  HEIDE VERVOLG

Als ik aan vakantie denk komt Heide nog steeds in mijn gedachten… thuis in Berchem mochten wij nooit op straat spelen… als ma tijd had wandelden we naar de Harmonie (een park in de buurt) en op zomerse zondagen soms naar het Nachtegalenpark… de buurt waar we doorwandelden naar dit park vond ik altijd prachtig en toen ik trouwde en we planden om te bouwen zijn we daar ook terecht gekomen… daarom was Heide voor mij het paradijs en aangezien een nicht van mij er  woont komen we er soms nog… volop nostalgie… wij (de kleinkinderen) kregen gewoonlijk elk 2 weken toebedeeld maar op een keer… ik weet niet meer wat de reden was… was mijn kozijn Jean er ook en die vakantie vergeet ik zeker niet meer… Jean was 5 jaar ouder dan ik… het was ook een plaaggeest maar wel lief en heel beschermend tegenover mij... zijn jonge nichtje… ik moet bekennen dat ik in mijn tienerjaren heimelijk verliefd op hem was… op een dag aten we erwten en die dingen waren nogal groot uitgevallen zodat Jean er een spelletje van maakte ze één voor één aan zijn vork te willen prikken… wat niet lukte zodat de erwten over de tafel wipten en wij samen in een deuk lagen terwijl bobonne verontwaardigd blafte dat we “deftig” moesten eten en bompa onverstoorbaar over zijn bord gebogen zat… een andere dag… het was niet lang na de oorlog… en bobonne had van die harde scheepsbeschuiten opgeslagen… ze vond dat die nu wel mochten opgegeten worden… bompa die altijd honger had… wilde ze wel maar ze waren zo hard geworden dat hij ze niet kon bijten… wat gedaan… warm water op tafel en die beschuiten erin weken… wat er toen gebeurde vergeet ik nooit… uit die beschuiten kwamen maden gekropen die het zinkend schip ijlings wilden verlaten… wij kinderen zagen vol afgrijzen toe terwijl bompa onverstoord de maden eruit schepte en met smaak de beschuiten opsmikkelde… wat ik me ook herinner is bobonne die nogal winderig was… ook ietwat hardhorend… en die terwijl ze met mensen stond te praten aan één stuk door van die kleine “pufjes” liet vliegen… toen wij haar ermee plaagden was ze heel verwonderd want “die mensen hoorden dat toch niet”… jawel iedereen hoorde het behalve zij… tijdens die vakantie kreeg ik het nog harder te verduren want Jean werd natuurlijk in de bende opgenomen… Arlette had al lang forfait gegeven zodat ik dus alleen het vrouwelijk geslacht vertegenwoordigde… die vlechten van mij hebben het geweten… aangezien er maar één logeerkamer was kreeg ik ook nog ’s nachts gezelschap van kozijn… no problem!

En de boer... hij ploegde door... en als de boeren het kunnen kan ik het ook.

-14-  VAKANTIES

Zoals ik al eerder zegde… mijn vakantie bestond uit 2 weken Heide… voor mij het paradijs… niet dat bobonne zo’n schatje was… oeioei nee… ze was klein maar kordaat en DE matriarch… zelfs de getrouwde kinderen hielden in alles rekening met haar… het mens was dan ook gewend alles zelf te moeten doen… ze hield iedereen onder de plak maar dat belette haar ongetrouwde kinderen (tante Filomene en nonkel Staf) niet stieken toch hun pleziertjes te zoeken maar “oppassen dat ons ma het niet te weten komt” was de boodschap… dat paradijs bestond erin dat ik van ’s morgens vroeg tot ’s avonds laat buiten mocht spelen… de villa’s in onze buurt werden allemaal bewoond door stadsmensen die er alleen in de zomer verbleven… allen oudere mensen die hun kleinkinderen te gast hadden in de grote vakantie… dus aan speelkameraden geen gebrek… er was maar één meisje en de rest allemaal jongens… degenen die al in Heide waren informeerden regelmatig wanneer de rest zou arriveren… dan werd je van de trein gehaald met de hele bende die op trommels en fluitjes lawaai maakten… je voelde je dan een echte VIP… het had natuurlijk ook zo zijn nadelen… als meisje was je gegarandeerd het mikpunt… bij “cowboy en indianen” was ik de squaw… dan werd dan aan een boom gebonden en verdwenen de pestkoppen om af te wachten tot ik om hulp zou gaan roepen… wat ik vertikte… ik bleef stoïcijns staan tot ze het beu waren en me kwamen bevrijden… of ze hielpen me in een boom klimmen en lieten me daar dan zitten… zelfde scenario… ik heb door hen ook leren fietsen op de fiets van mijn tante… een torpedo… om te remmen moet je de pedalen achteruit trappen… ik op die fiets… de hele bende erachter en duwen… dan plots lieten ze me los en ik maar trappen en trappen… oke ik kon fietsen maar hoe te stoppen hadden ze vergeten me te vertellen… ik heb me dan uit pure wanhoop maar opzij gegooid in een gracht… groot plezier bij de bende… ik was bijna altijd alleen van de partij want dat andere meisje (Arlette) was nogal een nufje en die hield zich wat afzijdig... we hadden ook een hut gebouwd op het terrein van de tennis (eigendom van de overburen) en daar speelden we “koken-eten”… ik als moeder aan de haard (hoe kon het anders) en zij de etters van kinderen… tot de oudste van hen het op een keer verknoeide door te eisen dat ik mijn onderbroek liet zien… ik werd heel verbolgen… ging stevig zitten op mijn gewraakte onderbroek en weigerde nog één woord te zeggen… alleen NEE… tot ze me lieten gaan en ik verontwaardigd naar huis stapte… ik was toen 10 denk ik… later kwamen ze me samen halen om te spelen en ik weigerde… ik hield mijn poot stijf tot ze me smeekten hen te vergeven… nou ja… ik ben ook niet een van de slechtsten… die bewuste jongen was een van hun neven en al 16 jaar toen… hij probeerde ook altijd me te knuffelen wat ik niet erg leuk vond… gelukkig was hij er het jaar daarop niet bij… op etenstijd had elke familie een signaal om het kroost binnen te roepen… bij de overburen luidden ze een gong… bij het meisje was het een bel en bij bobonne… die trok gewoon haar klep open en geloof me maar heel Heide kon meegenieten.

Niettegenstaande de opvallende afwezigheid van de blogmaten doe ik maar rustig verder.

-13- HEIDE

Ik was dus aan de beurt voor mijn twee weken vakantie op “den buiten”… “ den buiten” dat was Heide-Kalmthout waar bobonne ooit een villaatje had gekocht en waar ze de hele zomer verbleef en in haar tuin werkte… er stond een “regeloten” boom (reine claude) midden in de afvalhoop en die boom gaf hemelse pruimen… de smaak van die pruimen heb ik nooit meer geproefd alhoewel ik jaren regelmatig “regeloten” kocht op de markt… er waren ook aardbeien en appel- peren- en kersen bomen waar ik van mocht smullen… voor mij als stadskind een festijn… de WC bestond uit een houten bak met een gat middenin waar je de afgeleverde producten kun horen invallen met een plof… als toiletpapier gebruikten we in stukken geknipte kranten en ook dat was voor mij een waar plezier want als boekenwurm las ik alles wat me onder de ogen kwam… het was alleen spijtig dat ik vies was van die pot en er niet te lang wilde op blijven zitten… na gedane arbeid werd er een emmer putwater ingekapt en dat was dan dat… dat putwater werd uit een grote buitenstaande ton geschept en diende voor de kuis en de tuin… we hadden ook pompwater en als ik dorst had mocht ik water oppompen… ook al plezant… dat pompwater was gelig en had een grondsmaak maar het was de enige drank daar… dat of koude koffie… niks frisdranken… er stond ook een mechanische wastobbe… zo eentje waar je met een hendel de tobbe liet draaien… mijn taak… en dan moest je op een geribbeld wasbord de kleren schrobben… vond ik minder plezant… elke vrijdag harkte bobonne alle paadjes en maakte er figuren in met haar hark… dan moest ik naast de paden lopen om haar kunstwerken niet te verpesten… ergens moet den bompa er ook rondgelopen hebben maar ik herinner me er weinig van… de man sprak haast nooit… ik denk dat hij zich onzichtbaar probeerde te maken... ik herinner me wel een voorval… wat hij uitgevreten had weet ik niet maar op een gegeven ogenblik rende hij de tuin door met bobonne op zijn hielen die met de bezem op zijn rug trommelde… het klinkt als zo’n stereotiepe mop maar het was wel degelijk echt.

Gisteren nog eens de stad ingetrokken... in een vlaag van verstandsverbijstering vroeg ik 't manneke mee... we waren de deur nog niet uit of ik had er alweer spijt van... hij wil altijd iets anders dan ik wil en dat begint al bij de tram... enfin ik ga niet uitweiden over al onze misverstanden maar het zal lang duren voor ik nog eens zo'n stommiteit bega... in plaats van een ontspannend uitje was ik één brok zenuwen toen we thuis kwamen... lag ook vroeg in bed en daardoor was ik ook vroeg wakker en wat doe je dan... liggen te denken aan vanalles en nog wat... ook aan de blogmaatjes... bij mijn weten zijn er nog maar enkele in leven... de anderen zijn spoorloos verdwenen... zelfs Natoken kreeg het niet voor elkaar ze op te sporen... toch ga ik maar door met mijn memoires... je weet maar nooit!

-12- WENDIUINE VERVOLG

Toen die twee weken zon, lucht en zee voorbij waren werd de hele bende terug in een bus gepropt en reden we naar huis, mijn kartonnen valiesje en ik kwamen daar aan vol van de beleefde avonturen en het eerste wat ik la mamma vertelde was dat ik nu ook wist WAAR de kindjes vandaan kwamen en ook nog HOE ze daar terecht waren gekomen want dat had M me in geuren en kleuren uitgelegd… als klap op de vuurpijl zong ik fier de liedjes die M me had geleerd… iets dat la mamma ineen deed krimpen van verlegenheid… ze wist gewoon niet hoe te reageren en vroeg me alleen maar toch niet die liedjes te zingen voor bobonne… elke grote vakantie mochten de 3 kleinkinderen elk twee weken in Heide bij bobonne logeren… nooit samen want dat kon ze niet aan… het was toen mijn beurt en ik zou enkele dagen later naar Heide vertrekken… wat deed ik toen ik daar aangekomen was en bobonne me vroeg hoe het aan zee was geweest… ja natuurlijk uitgebreid mijn nieuw verworven kennis spuien inclusief de liedjes… bobonne was gewoon “gescandaliseerd”… telefoon bestond toen niet dus moest ze zich inhouden tot ze ma persoonlijk kon spreken… en die heeft het geweten… schoonmama gaf me daar een sermoen ten beste over “verkeerde opvoeding” en “verdorven zeden” en nog van dat fraais en ik… de naïeve oorzaak van al dat tumult… stond erbij en begreep er niets van… wat pa deed toen hij ervan hoorde… niets… hij monkelde alleen maar en onthield zich van commentaar… tegen zijn moeder ingaan kwam niet bij hem op want bij hen thuis was bobonne de onbetwistbare baas… bobonne had ook de kinderen eigenhandig en alleen moeten opvoeden en dat maakt een vrouw hard.

Mannekes... het is gelukt... nadat den buddy bij de zoon was verloor ik weer al mijn aantekeningen... heb ze terug van mijn blog moeten opvissen en in map steken... ze nog eens gelezen om de draad weer te vinden... hierna komt de volgende aflevering... lees en jubel!


-11- NA DE OORLOG


De oorlog was dus voorbij en stilaan moesten we de draad weer opnemen… pa nam zoals gewoonlijk de trein naar zijn diverse posten maar wel in betere omstandigheden… gedaan met de dreiging van aanvallen op de treinen… ma probeerde ons in leven te houden met de schaarse levensmiddelen die er nog ter beschikking stonden alhoewel dat stilaan ook verbeterde… als aanvulling kregen zus en ik elke ochtend een lepel levertraan te slikken… een echte beproeving was dat… op school kregen we een tijd lang elke dag een wit broodje… een lekkernij… en een glas melk… niettegenstaande dat kreeg ik soms steenpuisten die volgens de dokter te wijten waren aan vitamine gebrek… ma vroeg bij de ziekenkas of ik in aanmerking kwam voor een verblijf aan zee en ik werd toegelaten… mocht voor twee weken naar Wenduine… op een dag vertrok ik met wat spullen in een kartonnen valiesje naar het zeetje… de eerste keer voor mij… we werden ondergebracht in een vakantieverblijf aldaar en kregen ons bed toegewezen… er was maar één 2-persoonsbed en dat kreeg ik samen met een meisje uit de Hoogstraat… een vroegrijp ding dat al wist waar Abraham de mosterd haalde… ze heette ook Madeleine… vlak voor mijn vertrek had ik van mijn klasvriendinnetjes geruchten opgevangen van baby’s en zo en toen ik het ze vroeg wilden ze het me niet vertellen… toen vroeg ik het gewoon aan ma en die werd zo rood als een biet… wrong zich in allerlei bochten en zegde me dat ik daar nog te jong voor was… toen ik nog jonger was merkte ik eens op straat een dame met dikke buik en toen ik ma vroeg waarom zei die gewoon dat die dame teveel lucht had ingeslikt… hoe gekker kan het nog… mijn zee-vriendinnetje die van wanten wist lichtte me die eerste avond in bed al in en als toemaatje leerde ze me enkele aangebrande liedjes over Canadese en Amerikaanse soldaten… ik ben altijd leergierig geweest en je begrijpt dat het onderwerp me erg boeide… ik begon toen… ik was 9… al borstjes te ontwikkelen en ik vergeet nooit de dag dat de leidsters ons in bad stopten en ze samen stonden te gniffelen toen ze mij zagen… ik voelde me erg ongemakkelijk want bloot was bij mij thuis taboe… dat is ook zoiets dat je niet zomaar kunt afschudden want tot op heden staat naakt lopen niet in mijn agenda… als het gebeurt dat ik me bloot moet vertonen… bij de dokter of in gezamenlijke douches na het sporten… trek ik mijn poker face… doe wat ik moet doen… maar inwendig gruwel ik… daar aan zee kreeg ik ook mijn eerste “fan”… een jongetje van mijn leeftijd die me perse wilde kussen… of het hem gelukt is weet ik eigenlijk niet… hij maakte dus niet veel indruk op mij… we waren de hele dag op het strand… als lunch brachten de leidsters een grote mand gesmeerde boterhammen naar het strand waar we die met zand en al binnen speelden… en ’s avonds lag ik in bed met M en zongen we die schunnige liedjes… het vervolg komt later.

Jaja je kunt er mee lachen of niet maar na die infiltratie was ik kapot... leeggelopen als een ballon... een lekke dan wel... heb dat altijd na een periode van stress... het moment zelf zal je niet veel aan me zien maar achteraf ben ik een jelly... ken je dat... zo'n Engels puddinkje dat wat ligt te trillen en naar niks smaakt... sorry Bo... hehe!
Enfin die infiltratie was niet bepaald prettig maar ik had erger verwacht... wel een hele cinema er rond... ik werd eerst opgevangen door een verpleger die me onder een machine legde... allee ik moest wel zèlf op de tafel klimmen... dan werd mijn voet onder een zware zak gelegd om dat been in de juiste positie te houden... dan foto's of wat dan ook... dan moest hij de behandelende dokter nog gaan bellen en ik lag daar maar te liggen... mijn onderbroek naar beneden getrokken maar de verpleger had wel een handdoek op mijn edele delen gelegd... ja die man zal wel al teveel edele delen hebben gezien in zijn leven denk ik zodat hij ze liever bedekt voor hij er nachtmerries van krijgt... intussen lag ik daar maar te liggen en mijn been begon te verkrampen maar ik mocht het niet verleggen... dan kwam eindelijk de arts binnen... ik kreeg een hand van hem... ook lief he...toen begon hij zich te verkleden... loden schort en handschoenen tot aan zijn ellebogen... beetje afschrikwekkend vond ik... hij zijn edele delen bedekken met lood en ik alleen die handdoek... discriminatie is het... dan begon de operatie... ontsmetten... spuit er beetje in... order aan de verpleger om met de machine iets te doen... soort scan denk ik... spuit nog wat dieper... weer scan... nog wat dieper... scan... foto... nog foto... elke keer die spuit erin ging kwam er een piep van mij... ja gillen doe ik nooit... ik piep alleen maar... toen het eindelijk gedaan was begon hij die plek uitgebreid te reinigen en kreeg ik er een kanjer van een plakker op... nog een hand van hem en hij weg... ik begon al van die tafel op te krabbelen maar werd tot de orde geroepen... nog wat foto's in alle mogelijke houdingen... stel je gerust mensen ik had intussen wèl mijn onderbroek terug aangetrokken dus kon ik onbekommerd met mijn benen van links naar rechts zwaaien... en dan eindelijk mocht ik van die tafel af... achteraf voelde ik me duizelig... nu maar hopen dat dat cortisone papje naar die heup drijft en niet in mijn kop blijft zitten... voorlopig schuifel ik wat voorzichtig rond hier in huis en laat 't manneke zijn handen wapperen wat hij heel gewillig doet... ere wie ere toekomt.

Wat mijn memoires betreft moet ik weer alles terug uit mijn blog gaan opvissen want elke keer den buddy bij zoon is geweest ben ik alles kwijt... ook weer al mijn email adressen... het is toch om een floeren aap te sch....n he! Ik wacht nu op een regenperiode om eraan te beginnen plus een portie moed.

Bedankt voor julle reacties... zo'n infiltratie is 3x niks vergeleken met wat jullie al hebben meegemaakt maar voor mij onbekend en het onbekende is altijd weer bang afwachten... misschien komt er een volgende keer en dan zal ik er niet meer zo tegenop zien... hoop ik.

Straks naar de tandarts... als zij nu die tand weer als nieuw kan opbouwen is eindelijk deze vreselijke week achter de rug... voor mij dan toch... ik hoop dat jullie de volgende weken van ongelukken en ellende bespaard blijven want zo te merken is jullie leven de laatste tijd ook niet bepaald prettig te noemen.

Ik schrijf nu in het blauw omdat mijn stemming navenant is... de laatste tijd voel ik me niet echt happy... ik weet dat iedereen die perioden kent maar gelukkig voel ik die niet... met de mijne heb ik al last genoeg... hehe... egoïstisch kreng ben ik... ik zit te veel thuis geplakt door die rotheup en dat werkt op mijn "seskes"... van tijd tot tijd doe ik een poging uit te breken en dat breekt me dan later weer zuur op... zoals verleden week vroegen vrienden ons mee voor een klein wandelingetje gevolgd door een etentje... tja... aan zoiets kan ik niet weerstaan en we trokken naar St.Anneke... ik wilde de flauwe niet uithangen en deed mee met dat wandelingetje... gewoon de "promenade" af... mijn heup kon die belasting niet aan en heeft me de rest van de week het goed betaald gezet... volgens de foto's en echo en scan zit er wel sleet op maar niet genoeg om al aan een nieuw onderdeel te denken dus wat gaan ze doen... een heupinfiltratie geven en dat gaat vandaag gebeuren... bbbrrr... ik ga er straks heen met mijn pokerface op maar inwendig tril ik als een riet.
Zondag zat ik rustig een boke te verorberen toen ik een ijselijk gekraak hoorde en voelde... tja ik had weer prijs... tand afgebroken... ik heb met veel moeite en dank zij mijn jarenlang abonnement op de tandarts daar een afspraak gekregen voor morgen vrijdag... nog zoiets plezant... dus het leven valt me zwaar.
Als die infiltratie nu helpt kan ik weer rondstappen met een brede grijns op mijn aangezicht.. indien niet dan weet ik het ook niet... me terugtrekken in een klooster?

Wat doe je eraan als je een rund bent... je kauwt en herkauwt... iets wat ik nu ga doen want ik ben toch wel... stomme koe die ik ben... iets vergeten te zeggen gisteren...

GELUKKIGE MOEDERDAG

et voilà dat is dan weer van mijn lever... geniet van jullie "moment de gloire"

Lieverds... ik heb den buddy weer voor enkele dagen naar de zoon moeten sturen wegens koppige kuren... nu is hij terug thuis maar zijn verblijf bij de zoon heeft hem in de war gebracht... zit hier al enkele dagen te wroeten om orde op zaken te brengen... was zelfs jullie blogs kwijt... is dàt niet erg?
Ik schrijf dit even vlug om jullie gerust te stellen... heb geen zelfmoord gepleegd of iets dergelijks vreselijks... er komen enkele drukke dagen met Moederdag en zo maar eens die voorbij zijn ga ik verder met mijn uiterst boeiende memoires.. hihi!

En we gaan verder... wat ik hier schrijf zijn dingen die ik me herinner en die ik heb ondervonden en bekeken vanuit mijn 9-jarig kindzijn... andere mensen zullen er andere meningen op nahouden en dat vind ik volledig aanvaardbaar... als iemand hierop wil reageren... ik heb er geen probleem mee.

Na deze gebeurtenis begonnen pa en ma zich echt zorgen te maken over ons, de kinderen… pa werkte vaak in Charleroi bij een van de kolenmijnen aldaar… nee niet IN de mijn… voor de onderhoud van de telefooninstallaties… de directeur daar las over de zware aanvallen in Antwerpen en wilde zijn toegang tot de hemel verdienen… hij stelde pa voor een van zijn dochters bij hem te plaatsen tot het gevaar geweken was… zijn andere dochter kon dan logeren bij zijn ploegbaas… ik werd gekozen om bij de directeur ingekwartierd te worden en mijn zus bij de ploegbaas… dus ons valiesje werd gepakt en we vertrokken naar ons nieuwe tehuis voor onbepaalde tijd… ik kwam terecht in een statig huis genre “dokters- of notarishuis” wel wat anders dan ons appartement… ze hadden daar een onnoemlijk aantal kamers, allemaal even somber en deftig… een “mooie” eetkamer… een grote gezellige keuken aangrenzend aan een moestuin… een “deftige” tuin… een “salon” waar niemand ooit in kwam maar mèt piano… ik kreeg een slaapkamer helemaal voor mezelf met een hoog ijzeren bed… en zus werd geplaatst bij de ploegbaas die in een soort grote hoeve woonde samen met zijn vrouw en ongetrouwde dochter… zus was toen 6 en een teer klein ding dat direct werd vertroeteld en vetgemest door vrouw en dochter… bij mij ging het statiger… de directeur en zijn vrouw waren al oudere mensen met ook een ongetrouwde dochter in huis maar ze waren allen even afstandelijk zoals het “notabelen” past.. Ik herinner me die eerste nacht in dat grote vreemde bed nog… tranen met tuiten heb ik gejankt… toch heb ik er geen onprettige herinneringen aan overgehouden… die mensen waren lief op hun manier maar voor hen was het ook moeilijk… vooreerst de taal… ik kende alleen enkele woorden schoolfrans en zij natuurlijk geen gebenedijd woord Vlaams… soms mocht ik bij de directeur in zijn bureau komen zitten… daar lagen de strips van de kleinkinderen en daar heb ik Tintin leren kennen (Kuifje)… hoe ik me verstaanbaar wist te maken weet ik niet meer maar dat lukte toch wel aardig… soms gingen we op familiebezoek en dan liepen er drommen kleinkinderen rond… soms kwam een van de kleinkinderen bij hen logeren, een jongen, en dat werd mijn vriendje… we speelden dan samen met zijn meccano… op een keer kwam ik onverwacht binnen en betrapte hem erop dat hij een nest katjes aan ’t verdrinken was in een kuip water… dat was hem opgedragen door zijn grootouders… maar zo verstond ik het niet… ik ben als een furie op hem afgevlogen en hem aan zijn haar bij die kuip weggetrokken… ik werd niet gestraft… de katjes werden uit het zicht genomen maar eentje mocht ik houden… sindsdien bleef “mijn vriendje” me toch maar wantrouwig bekijken… het is niet meer echt goed gekomen.

Vandaag toen ik wakker werd keek ik direct naar de lucht en zag dat het bewolkt was... ik slaakte een zucht van opluchting... tot spijt en nijd van wie het benijdt... rekte me nog eens uit bovenop het laken waar ik de hele nacht had onder gelegen... en begon te overdenken wat ik eens allemaal zou doen vandaag... zoals gewoonlijk zijn mijn ogen groter dan mijn buik wat betekent dat ik misschien met veel goeie wil nog niet de helft gedaan krijg... maar allee de goeie wil is er... en een van die plannen was mijn memoires verder te zetten voor ik weer in een zomerse coma geraak... ik moest wel eerst alles terug herlezen op mijn blog en op een rijtje zetten want met den BuddyI was alles verdwenen... et voilà hierna het vervolg!

DE VLIEGENDE BOMMEN

Na wat een eindeloze tijd scheen… in je kinderjaren gaat de tijd heel wat trager… werden de Duitsers eindelijk onze stad uitgejaagd… euforie alom… ook chaos en wraak staken hun lelijke kop op… zo zag ik eens vanuit ons venster een van de buren uit zijn huis gesleurd worden… van die branie kereltjes met een witte band rond hun arm en een geweer die een doodsbleke man met porren in zijn rug door de straat dreven… een andere keer een menigte die zich had verzameld rond een stoel waarop een jonge vrouw zat waarvan ze het haar afschoren… ma trok me haastig verder maar zo jong als ik was voelde ik aan hoe vernederend dit was… die beelden ben ik nooit meer kwijtgeraakt… en ik misprijs rampentoeristen uit de grond van mijn hart… een van mijn nonkels,  een Vlaamsgezinde man die zich ook door de beloften van de Duitsers had laten inpalmen voor een beter Vlaanderen als ze de oorlog wonnen… werd ook opgepakt en in de Begijnenstraat gezet… zijn enige misdaad was dat hij “een zwarte” was dus een staatsvijand… toen hij na enkele jaren werd vrijgelaten kon hij nergens werk vinden want men had hem zijn staatsburgerschap  afgenomen… in Merksplas zat hij in het gezelschap van enkele prominente figuren… allen “flaminganten”… doch degenen die zich in de oorlog hadden verrijkt ten koste van hun minder fortuinlijke medeburgers ontsprongen de dans… maar dan na de euforie kwam er de periode van angst…  Duitsland lag op apegapen maar Dolf wilde zich niet gewonnen geven en stuurde de “vliegende bommen” op ons af… de beruchte V1 en V2… een ervan kwam in stilte, de andere hoorde je komen aanronken en als hij stilviel had je prijs… welke van de twee de stille of de ronker was weet ik niet meer… in die periode sliep praktisch iedereen die een kelder had in die kelder… wij dus ook… elk appartement had een hokje met als tussenschot enkele planken met grote ruimte tussen… ik vond dat fascinerend… de eigenaars die beneden de winkel hadden en waar ik stiekem bang van was zag ik nu in hun pyjama en nachtpon in hun hokje naast het onze paraderen… vanuit ons bed werd er soms nog met elkaar gepraat… maar aan die gezelligheid kwam plots een einde toen we op een vroege ochtend zo’n V-dinges hoorden aantuffen… dichter en dichter tot hij plots stil viel vlak boven ons… dan een ontzettende knal… eerst doodse stilte… dan een opgelucht getater… we leefden nog… de mannen stormden de keldertrap op maar konden de deur boven niet open krijgen… eerst dachten we dat het huis boven ons plat lag maar het was alleen wat rondgezwierd puin dat voor de deur lag… toen voorzichtig naar buiten en elk naar zijn appartement… alle ruiten in heel het gebouw waren in gruizelementen en het glas lag tot in de gesloten kasten… een binnenmuur bij ons stond bol en moest later gesloopt worden… onze bedden waren doorzeefd met glassplinters… maar wat een opluchting… we geloofden oprecht dat er nooit een bom tweemaal op dezelfde plek terecht kwam… wij hadden geluk maar het huis schuin over ons lag plat en alle bewoners waren gedood behalve een van de dochters… die dochter hebben we later eens ontmoet toen la mamma haar 102^de verjaardag vierde in het rusthuis en ik een kort resume had gemaakt van haar leven… dit werd voorgelezen en die vrouw kwam ons toen vertellen dat zij die overlevende was.