Brrrrrr

Voor degenen die een foto vroegen van de nieuwe hond van zoon... ik heb hem bij de rest van het gedierte gezet... waar... aan de linkerkant... zijn naam is VICO.

-43- UITGAAN

Zonet las ik bij Gabriëlle dat mijn herinneringen haar herinneringen aan vroeger hebben boven gehaald… daardoor gingen bij mij ook belletjes rinkelen en kwamen de beelden uit ons uitgaansleven weer boven water… het was niet alleen werken en zuinig zijn en sparen dat we deden… nee de zaterdagen werden goed besteed… als we niet gingen dansen trokken we met vrienden ’t stad in… soms werd het de Stadswaag waar we van de ene gelegenheid naar de andere trokken… den Berenbak herinner ik me nog goed omdat die steile keldertrap al een hachelijke onderneming was met naaldhakken… op een keer waren we er binnen gesukkeld… vonden een tafeltje in een donker hoekje en ik ging zitten… midden in een plas… ja van wat… bier of iets anders… heb ik nooit geweten of willen weten… als we met een groepje waren werd er gedanst… in de Cansonetta kwamen we ook soms met een ander ietwat rustiger stel… met een pianiste was dat meer een luister- en praat café… op een avond kwamen we terecht in een gelegenheid waar een vrouw een buikendans deed… ze vroeg een man bij haar op het toneel en mijn teergeliefde… die er steeds bij was als er iets te showen viel… meldde zich aan… hij droeg vaak een vlinderdasje… bij ons noemen ze dat een “strikske”… maar omdat zoiets knopen teveel moeite was droeg hij er eentje met een elastiek rond de boord… het mens trok aan dat strikske en stond opeens met dat ding in haar hand… even paniek… dan ging zijn overhemd uit en daar stond hij… omdat het winter was in een onderhemd met korte mouwen… nu zou men zeggen een T-shirt maar ik hoor nog het bulderend gelach van de vrienden die het maar raar vonden want zij droegen altijd een “Marcelleke”… de danseres begon met haar heupen te zwaaien en rondjes te maken met haar buik en spoorde man aan haar te volgen wat hij gewillig deed… onze vrienden bleven er bijna in… een andere avond waren we bij “Den Daan”… een homobar en daar viel hij ook geweldig in de smaak bij een van de obers… in de Scotch Inn kwamen we ook vaak… later werd het een karaoke bar… na zo’n avondje stappen werd er geheid halt gehouden op de Grote Markt om een sandwich met Américain préparé met veel ajuin binnen te slaan… those were the days… in die tijd kon je uitgaan en drinken tot een stuk in de nacht met als toetje een sandwich en de volgende ochtend fris opstaan… klaar om er terug in te vliegen.

-42- EN VERDER

Over echte vrienden gesproken… die twee M en G waren het wel degelijk… toen we eens tijdens een bezoekje bij hen in Brasschaat hun interieur bewonderden en terloops opmerkten dat dat van ons ook wel een opfrissertje kon gebruiken stelden ze spontaan voor bij ons te komen schilderen… na wat beleefde weigeringen van onze kant namen we toch hun aanbod aan… zij kwamen onze living schilderen op voorwaarde dat M het meubilair naar zijn smaak mocht herplaatsen en ik voor een dineetje ’s avonds zorgde… het werd een gezellige boel… G stond al zingend te schilderen… ja dat kon hij ook al… terwijl M mijn huisraad van hot naar her sleurde onder voortdurend commentaar… ’t manneke werd aangenomen als hulpje en in-de-weg-loper en ik probeerde intussen tussen al die rommel een eetmaal in elkaar te flansen… hoe we het klaarspeelden weet ik begot niet meer maar ’s avonds stond alles gepoetst op zijn plaats en zaten we aan tafel en werd het een zotte boel… die twee waren echte lolmakers… de volgende dag liep ik ietwat verloren in mijn herbouwde living rond en begon hier en daar wat voorzichtig te herschikken tot alles meer naar mijn smaak stond… iets dat ik hen wijselijk niet heb verteld… zoals ik al vertelde keerde M naar zijn echte liefde terug… het theater… hij als acteur en G hielp bij de decors en het schmink- en haarwerk… dat hebben ze verscheidene jaren gedaan tot G op een mooie dag een andere liefde vond en M alleen achterbleef… wij hadden intussen al onze kinderen en onze levens waren ietwat uit elkaar gedreven… wij door ons kroost en M door zijn werk als directeur van het theater… we verloren het contact totdat ik na jaren via via hoorde dat M zwaar ziek was… ik heb hem toen gebeld en wilde hem gaan opzoeken maar de man lag aan de zuurstof… kon amper praten en wilde liever rust… kort daarop is hij gestorven… toen we eens met een stel andere vrienden bijeen waren kwam het gesprek op homosexuelen… een van hen was geweldig tegen “dat soort mensen” en ik vloog in de verdediging… waarop hij dan weer : “jaja maar zou je ze thuis ontvangen” en ik dan weer : “ja natuurlijk, onze beste vrienden zijn homo”… stilte… ik heb er nog enkele gekend en dat waren over het algemeen toffe en ook begaafde mensen.

-41- THUISFRONT

Aan het thuisfront ging het er ook redelijk druk aan toe… na het werk de dagelijkse boodschappen… ach die tijd van toen zonder diepvries en frigo of wasmachine… wilde je vers eten dan moest je eerst je groenten en vlees gaan inslaan… had je daarvoor geen tijd dan was er blikjesvoer… de zaterdag was gewijd aan huishoudelijke klussen… dan boodschappen doen in de supermarkt… en dan de douche in en optutten voor een avondje uit… die eerste jaren gingen we nog altijd zaterdag dansen… zondag een van de vele cinemas in de koekestad bezoeken… cinemas waar je soms meer dan een uur in de rij moest staan voor je binnen kon… bij een van die gelegenheden stonden we in de rij achter een ander jong stel en die man bleek een studievriend te zijn van ’t manneke… zij waren één jaar getrouwd en wij enkele maanden… we trokken sindsdien vaak met hen op… niettegenstaande schoonmoeders afkeer van “vrienden” lieten we ons niet tegenhouden nieuwe vrienden te maken… de vrienden van man waren allen veel ouder en getrouwd en saaie huisvaders… wij waren nog in volle swing en wilden plezier maken… en dat deden we dan ook… zo werden we ook bevriend met M en G… M werkte op de Ventes… hij was Homo en stak het niet onder stoelen of banken… kwam dan ons lokaal binnengezeild onder een luidruchtig :” Dag Schattekes” waar zelfs onze zure cheffin voor bezweek… op een keer kwam hij aan mijn bureau staan… bekeek me eens goed en zei : “Schatteke jouw haar zou eens door een goeie coiffeur moeten geknipt worden”… tja de jongen had gelijk want ik had het te druk gehad om naar de kapper te gaan… toen stelde hij voor bij hem thuis te komen en dan zou zijn vriend G mijn haar doen… toen ik het ’s avonds aan man vertelde ging die bijna door zijn dak… “geen denken aan, bij die twee homos, wat moet ik daar nu”… hij was denkelijk bang verkracht te worden… maar ik ben altijd te vinden voor een avontuurtje en we zijn toch gegaan… zij woonden toen op een dakappartement op de Melkmarkt met zicht op de kathedraal… ’s avonds prachtig verlicht… enfin G knipte en stylede mijn haar en H en M hebben zitten praten en dat viel best mee… ze zijn lange tijd onze vrienden gebleven… met hen was het altijd lachen geblazen… M was eigenlijk acteur maar omdat zijn vriend G jaloers was is hij op kantoor gaan werken… later is hij toch terug naar zijn oude liefde weergekeerd… het EWT theater waar hij vele jaren directeur is van geworden tot zijn dood… G werkte als coiffeur bij Milady in de Quellinstraat en was een echte haar-tiest… na enkele jaren kochten ze samen een villa in Brasschaat die ze helemaal zelf hebben opgeknapt… voornamelijk G was de Handy-man… die jongen kon letterlijk alles van piano spelen, breien, poppen maken, metselen tot kiekens kweken toe… eentje van die kippen liep zelfs de hele tijd achter hem aan al kwekkend “NININI” zo heette ze dan ook… dat beestje was ervan overtuigd dat G haar moeder was… ik denk vaak aan hen terug met weemoed.

-40- HET GETROUWDE LEVEN

En dan begin je je stilaan te settelen… je krijgt een zekere routine… tijdens de week was het hard werken… vroeg opstaan… schoofzakske klaarmaken voor de lunch… te voet naar het kantoor… de hele dag facturen en brieven opnemen en uittikken in een grote zaal… gehuld in grijze rookwolken want zeker de helft van de dactylos rookte gelijk schoorstenen… en in een oorverdovend gekletter van de mechanische typemachines… aan die rook en dat lawaai raak je op den duur gewend… na een tijd werd ik ontheven van de koerierstaak omdat er andere en versere meisjes kwamen werken… ook verhuisden we na enkele jaren naar de “nieuwen bouw”… een gedeelte van het oude aftandse gedeelte van de fabriek werd verbouwd en in een moderner kleedje gestoken… we zaten nu in een glazen kooi met aan de overkant van ons lokaal de directeur van de Ventes… een Franssprekende en zeer pedante kerel waar we allemaal bang voor waren… gedaan met het knusse thee zetten en voetjes baden zoals we deden in ons oud lokaal… we kregen ook een andere chef… een oudere slonzige jongejuffer waar iedereen een hekel aan had maar ze was wel binnen gekomen door een van de directeuren en direct tot chef gebombardeerd… onbekwaam ook maar één regel zonder fouten uit te tikken maar wel steeds vol kritiek en eigendunk… mijn oude “baas” was ook op pensioen en ik kreeg een ex piloot in de plaats… een echte vrouwenversierder die ook nog aan de drank was… op sommige ochtenden als ik naast hem zat om dictaat op te nemen voelde hij aan als een gloeiende kachel… niet dat ik hem bevoelde hoor… nee die man was dan al die alcohol aan het verbranden en straalde hitte uit… best lekker in de winter maar in de zomer iets minder… het was een bonk van een kerel maar de eerste keer dat hij zich aan mij voorstelde kreeg ik het echt benauwd… uit die bonk kwam een hoog damesstemmetje… hou dan maar je gezicht in de plooi… hij heeft het me nooit verteld maar ik denk dat hij ontslagen werd bij Sabena voor dat drankprobleem… in de weekends vloog hij soms met reclameboodschappen en dan vertelde hij trots hoe hij bijna die of die torenspits had meegeritst… geen kwaaie kerel en best amusant… na enige tijd werd hij weer vervangen door een droogstoppel van een man… waarom mijn piloot de firma verliet heb ik nooit geweten maar ik heb wel een vermoeden… hij was namelijk iets te dik “bevriend” met de secretaresse van de opper directeur… die dame bracht hem regelmatig een thermoskan koffie waaruit de whiskygeur je tegemoet walmde… maar ik zat opgezadeld met meneer droogstoppel… een grijze muis met grijze pakken die steeds de ene fout na de andere maakte in zijn bestelformulieren… die papieren mocht ik dan later weer terug tikken en dan zegde hij steevast : “ach faire et défaire c’est toujours faire” en dat was het dan.

Wat is er nu weer gebeurd bij sennet... wil ik eens mijn hart luchten en zie dat er hier weer het een en ander veranderd is... het leven wordt er niet gemakkelijker op... altijd maar aanpassen... bijleren... uitpluizen... en ja... we omringen ons met alle gemakken om ons het leven aangenamer te maken maar die gemakken zijn niet altijd even gemakkelijk te bedienen of onderhouden... neem nu de thermostaat... heb net een partijtje worstelen achter de rug om dat ding weer tot de orde te roepen... dat ding was namelijk de weg kwijt en dacht dat het vollen bak moest stoken 's nachts en ons tijdens de dag in de kou zetten... ik liep al twee dagen rond met een "sneeuwrug" tot ik het ontdekte... enkele dagen geleden hadden we een gesprek over videos... ik vertelde dat ik indertijd een collectie aanlegde van Disney films in de originele versie... zegde dat ik die nog wel eens wilde bekijken en kwam tot de ontdekking dat ik niet meer wist hoe dat video apparaat te bedienen... te lang geleden... dan ook het winter- en zomeruur... al die klokken en klokjes vooruit of achteruit zetten vraagt soms denkwerk... echtgenoot is een elektro- en digibeet en laat al die jobkes aan mij over... als hij de microgolf oven aanzet... wat hij na langdurige uitleg onder de knie kreeg... tenminste dat dacht ik toch... krijgt hij het soms gedaan de verkeerde knop te gebruiken zodat heel dat ding zot draait en ik moet toesnellen om het weer in vorm te krijgen... zo ook met de TV... de telefoon is ook al zo'n deksels ding voor hem... geld uit de muur halen heeft hij nog nooit gedaan... als we naar de Makro gaan tanken moet ik steevast mee want je betaalt er met de automaat...  gelukkig voor mij is hij vies van de computer en mijn GSM en ik pas er wijselijk voor hem de geheimen ervan te onthullen... ziezo... na enkele dagen gepruts aan allerlei zaken die ons het leven moeten vergemakkelijken moest ik even wat spanning kwijt.

-39-  MAAR DAN

Ja maar dan… ik was getrouwd maar om eerlijk te zijn viel de verantwoordelijkheid me heel zwaar… plots moet je voor alles zorgen… ik zat de hele dag op kantoor… diepvries moest nog uitgevonden worden… een frigo of wasmachine bezaten we niet… dus na het werk eerst naar de beenhouwer en de kruidenier op onze hoek om eten in te slaan… die eerste week hebben we op brood geleefd omdat ik niet aan koken durfde beginnen… ja… thuis nooit iets moeten doen en dan plots gooien ze je in het diepe… ik vergeet nooit dat eerste ontbijt… ik had mijn bokes al haast op en merkte dat ’t manneke gewoon zat te wachten… toen ik hem vroeg op wàt… kwam ik tot de ontdekking dat hij verwachtte dat ik zijn bokes zou smeren zoals zijn ma het deed… die sneed ook zijn vlees voor hem… ach… ik heb hem toen duidelijk aan zijn verstand gebracht dat ik zijn moeder niet was… maar dat zette duidelijk de trend… hij was helemaal geen “nieuwe man” alhoewel dat woord ook nog niet bestond… dat ik ook werkte speelde geen rol… het huishouden was voor de vrouw… dat zorgde al voor de nodige wrijvingen… na die eerste week pakte ik al mijn moed bijeen en trok naar de markt om groenten en fruit… maakte een warme maaltijd… oef… stilaan ontstond er een routine… de ene avond een wasje… de volgende dag strijken… vrijdagavond poetsen… die avond hadden we steevast ruzie want man zag het niet zitten om te helpen poetsen en als we gingen slapen was hij uitgerust en fit en wilde wel wat terwijl ik kwaad en moe NJEt zei… ach die eerste ruzies… hij door zijn moeder verwend en verwachtend dat dit zo zou blijven… en ik niet van plan me onder de mat te laten keren… er zijn toen heel wat tranen gevloeid… er waren natuurlijk ook de goede momenten… gelukkig maar… mijn kersverse echtgenoot was en is nog altijd heel “lichamelijk” ingesteld en daar had ik het soms moeilijk mee door mijn preutse opvoeding… we hadden in de eetkamer een kachel en die deed het heel goed maar de slaapkamer was in de winter ijskoud dus kleedden we ons uit in de eetkamer als we naar bed wilden… en daar zat de knoop… iin het begin verstopte ik me heel zedig achter een stoel voor ik begon te strippen en man maar roepen “kom vanachter die stoel vandaan”… wel dat was echt niet gemakkelijk voor mij… ik ben blijkbaar niet exhibistionistisch ingesteld… later bij het sporten en de gezamenlijke douches voelde ik me nog steeds onbehaaglijk… zoiets zit blijkbaar ingebakken.

Gisteren, zaterdag, hadden we de kozijn van 't manneke en zijn vrouw op visite... een stel dat enkele jaren ouder is dan wij... ze hebben goed geboerd op elk gebied... 6 kinderen op de wereld gezet... die kinderen volgden het voorbeeld van hun ouders en hun kroost is nu ook druk bezig te vermenigvuldigen... als ik dan zo zie wat die enkele jaren verschil kunnen uitrichten skaat de schrik me op het hart... zij wonen in een benedenappartement en om bij ons de trap naar de living te bestijgen kostte hen zowat 10 minuten... pijnlijk om te zien... kozijn betrekt me altijd in een gesprek over politiek of religie... ditmaal was het religie... en zijn vrouw zit dan vol ongeduld te wachten tot hij me vrij laat om de fotos van al dat kroost te tonen... momenteel hebben ze nu 16 klein- en achterkleinkideren... kan al tellen nietwaar... na een hele namiddag en avond is mijn "pijpeke uit"... na hun vertrek rond 10u30 nog opgeruimd en dan mijn "keef" ingedoken... het is de enige familie die man nog heeft... we zijn beiden niet gezegend met veel familie... dus vinden we het onze plicht de band te onderhouden voor zolang we nog kunnen... het doet me echter terugdenken aan de bijeenkomsten in mijn familie... dàt was andere koek... steeds een plezier... op nieuwjaarsdag kwam steevast de hele familie bijeen bij bobonne voor een uitgebreid diner met alles erop en eraan... dan stond het mens de hele week al haar zilver te poetsen... van dat zilver bezat ze nog een hele hoop die ze bij de uitverkoop van haar winkel vroeger niet verkocht kreeg... en dat zilver moest en zou gebruikt worden...pa en ma hadden een mager sociaal leven en voor mij was het dan telkens groot feest... er werd gegeten... gedronken... wijn voor de volwassenen... voor zus Yvonne water... voor mij water met beetje wijn... voor kozijn Jean water met wat meer wijn... volgens leeftijd... dan moesten we onze nieuwjaarsbrief voorlezen... werden luidkeels bejubeld en van centen voorzien... en dan brak de tijd aan van zingen en moppen vertellen... met zingen mocht ik meedoen en dat waren dan altijd dezelfde liedjes ook in dezelfde volgorde zoals "daor ligt nen eering in de vliet" en "get zwarte knieën Melanie, ge moet ze wasse daket zie" en nog van die smartlappen waarvan er sommige door bobonne veroordeeld werden tot "vuile liedjes"... bij de schuine moppen moest ik de kamer uit... zus die drie jaar jonger was mocht blijven want die luisterde toch niet... en kozijn was vijf jaar ouder en begon al vrolijk mee te kwekken... alleen arme ik vloog de gang in... ik stond dan met mijn oor tegen de deur te luisteren en ving hier een daar een woord op waar ik geen jota van snapte maar er werd wel heel hard gelachen... dan mocht ik terug binnen en kreeg van een van de nonkels 1 frank als troostprijs... ach die herinneringen... al die mensen zijn al jaren overleden maar ik zie ze nog voor mij aan die tafel zitten... allemaal levensgenieters.

LIEFDE IN DE TIJD

 Ik hou al jaren van dezelfde
vrouw

Moest mijn vrouw het weten, ze vermoordt
me.

VERSCHIL... NAAKT

 Wat is het verschil tussen een naakte
man en een naakte vrouw ?

 De man heeft zijn kousen nog
aan

HUWELIJK OF … ?

 Het huwelijk is als een luchtspiegeling
in de woestijn : paleis, palmbomen, oase ,
.....

 Plots verdwijnt alles en blijft de
kameel over .

ZO VADER, ZO ZOON

 In de kraamkliniek zegt de verpleegster
tegen de jonge moeder :

 " jouw baby is een echt engeltje, eens
in zijn bedje beweegt die niet meer "

De jonge moeder antwoordt 
 " Helemaal zijn vader!"

DIEET

 Een vrouw belt haar man en zegt 
 " Na twee weken in de
vermageringskliniek ben ik al de helft afgevallen! "
 Hij zegt :" Nog 2 weken te
gaan"

HANDJE IN HANDJE

 We lopen altijd handje in
handje,

moest ik haar loslaten? dan gaat ze
steevast winkelen...

-38-  HET HUWELIJK

Terwijl wij onze drie weken doorworstelden in Dover maakten pa, ma en schoonmama ons appartement in orde… mijn aanstaande echtgenoot blonk niet bepaald uit in handenarbeid wat mij… die gewend was aan een handige pa… vaak hoofdpijn bezorgde… ik heb de brief die pa me stuurde toen… de enige die ik ooit van hem kreeg… bewaard en als ik mijn kasten opruim lees ik hem nog maar eens… hij schreef over de vorderingen in ons appartement en dat schoonmama de generaal was die de bevelen uitdeelde… ma de kapitein die de bevelen doorgaf en sommige taken uitvoerde en hij de gewone soldaat die het zware werk deed… ik kon het zÓ voor mij zien… toen wij thuiskwamen  stapten we in een gezellig en ingerichte flat… maar zover waren we nog niet… de dag van het huwelijk naderde en ik… die daarvoor zo nerveus was… had me in mijn lot geschikt… echtgenoot stak in het pak dat we samen waren gaan kopen tot grote ontevredenheid van schoonma… die kende maar één winkel en daar leefden ze nog in de middeleeuwen… ik wilde hem in de twintigste eeuw sleuren en dat was niet gemakkelijk… schoonma trok aan de ene kant en ik aan de andere…  ik droeg een blauw-grijs mantelpakje dat mijn tante voor mij had genaaid… we trouwden voor de burgerlijke stand en kregen onze papieren mee… ik “geloof” dat we thuis nog langs het gemeentehuis moesten voor de officiële papieren maar eigenlijk weet ik het niet meer… wat ik wel nog weet is dat het een dag voor ons huwelijk lelijk stormde en dat de zee geweldig woelig was toen we terug voeren… dus ik weer zeeziek… bij aankomst in Oostende kwamen we tot de ontdekking dat er door die storm een reclamepaal van Martini op ons citroentje was gevallen… arm citroentje stond er gedeukt bij… mijn eerste werk als gehuwde vrouw was een klachtenbrief schrijven naar Martini en die hebben ons heel correct vergoed… zodat ik uit dankbaarheid nog steeds Martini als aperitief bestel in het restaurant… ons huwelijk was geen luidruchtige bedoening… niks kerk of feestmaal of prachtige witte bruidsjurk... ik heb me al deze dingen geen ogenblik beklaagd want al die tamtam is aan mij echt niet besteed... toen we een beetje gesettled waren heb ik wel alle familieleden uitgenodigd om hen te bedanken voor de geschenken… waarvan één ding het al die jaren heeft overleefd en dat is een kroonluchter… van kwaliteit gesproken...

-37-  DOVER

Ja die buurvrouw… dat was degene die tijdens de oorlog nog mee onder onze eetkamertafel had geschuild… een vrouw die dolgaarne een kind zou willen maar haar man wilde niet meewerken… die man was vrijwillig naar Duitsland getrokken om er te gaan werken en zij… tja zij was een vrolijk mens… altijd in voor pretmaken… ik herinner me die schuilmomenten nog heel goed want er werd toen heel wat afgelachen met onze hachelijke positie… denk je eens in… twee volwassen vrouwen en twee kinderen met de koppen onder die tafel en hun achterwerken die buiten boord bleven wegens gebrek aan plaats… dus die buurvrouw had tijdens de bevrijding een Engelse soldaat leren kennen… een heel wat jongere en knappere man dan haar eigen afwezige echtgenoot… het was grote liefde tussen die twee en toen haar soldaat naar huis moest beloofde hij haar dadelijk te scheiden en haar te komen halen… in die tijd zat ze vaak bij la mamma te huilen want ze wist niet wat te doen… maar haar Engelse ridder hield woord en ze trouwden en kregen een dochtertje… die buurbrouw woonde in de buurt van Dover in een schattige cottage en wij gingen haar opzoeken… het was me wat… het taaltje dat ze gebruikte was hilarisch… Engels doorspekt met Vlaams… zowel tegen haar man als tegen het kind… later zijn ze nog terug naar België komen wonen want ze verging van heimwee… ze is relatief jong gestorven en haar dochtertje werd verder opgevoed door haar zuster en is advocate geworden… en Bob de Engelsman kon hier in België zijn draai niet meer vinden en trok terug naar zijn heimat… dit was maar één van de vele romances die tijdens en na de oorlog opbloeiden… voor de liefde wordt veel opgeofferd toch.

-36-  HET GROTE GEBEUREN

Maar dan… de dag van de overtocht naderde en ik… die het tot dan toe zo druk had gehad dat ik vergat na te denken… kreeg plots plankenvrees… het werd zo erg dat la mamma mij aanraadde van het huwelijk af te zien… waarop ik dan weer huilend jankte :”dat kan ik toch niet doen na al die tijd en voorbereidingen”… ik vermagerde zienderogen en woog nog een schamele 45 kilokes… nog geen zakske patatten… na een tijd slaagde ik er toch in me te vermannen en de dag van onze afreis brak aan… ik die al zeeziek word als ik een boot zie moest de plas over… in Oostende werd ons citroentje op de parking gezet en wij aan boord… H beval me bij de valiezen te blijven zitten terwijl hij dekstoelen ging halen… en ja… de boot lag nog aangemeerd maar door het lichte schommelen werd ik al groen… om een lang en pijnlijk verhaal kort te maken… we kwamen aan in Dover waar we drie weken moesten verblijven voor we konden trouwen… we werden afgehaald door een vriendelijk oud heertje… de man die voor alle papieren zou zorgen… mee naar zijn huis genomen waar zijn echtgenote ons trakteerde op “tea and cake” en dan naar ons pension gebracht… ojee dat pension… onze eerste huwelijksnacht was blanco… ik was nog steeds zeeziek en “not in the mood”… de volgende ochtend vroeg men ons of we English breakfast wilden of French… wij onnozelaars kozen French wat we ons al vlug berouwden want de lunch bestond steevast uit van die keiharde erwten en een blaadje sla… of daar nog iets bij kwam weet ik niet meer maar wel dat we zo’n honger hadden dat we een groot pak chocola kochten om de putjes te vullen… de tweede week kozen we wijselijk voor English breakfast en dan konden we er voor de rest van de dag tegen… er zaten nog enkele kandidaat trouwstellen daar in de buurt die we later ontmoetten toen we werden ingelicht over de procedure… ik was de jongste van de bende… die drie weken deden we aan sightseeing… een dagje London… een rondrit met een oudere heer die ons de streek rondom toonde… hoe we aan die man kwamen weet ik al niet meer… en een bezoekje aan onze vroegere buurvrouw... hierover later.

Vandaag ben ik begonnen aan de grote uitverkoop... enkele weken geleden stevende 't manneke in de supermarkt op een jonge man af die met een classeur onder de arm liep te kuieren... vroeg hem of hij nog van die dingen kon gebruiken... gratis en voor niks... tja onze garage is volgestouwd met van alles en nog wat... zaken die we ooit dachten nog nodig te hebben voor onszelf of de kinderen en kleinkinderen... en daar zitten we dan... de kinderen willen het niet en kleinkinderen hebben we niet dus... wat gedaan... links en rechts iemand er plezier mee doen dan maar... die jongen kwam zijn classeurs ophalen en in een opwelling vroeg ik hem of hij eventueel een mountainbike kon gebruiken... "wat moet dat ding kosten" vroeg hij... ik schudde een prijs uit mijn mouw... hij bood af... ik zegde dat ik het aan mijn zoon zou vragen want die fiets is van hem... we wisselden telefoonnummers uit... zoon was akkoord en ik belde die jongen... vandaag kwam hij samen met zijn pa de fiets ophalen... weer iets dat geen stof meer kan vergaren en maar in de weg staat... nu nog de snooker tafel wegkrijgen want die staat ook lelijk in de weg... moest er iemand interesse hebben geef maar een seintje ... ik heb jaren lang het speelgoed van onze kinderen bijgehouden voor de kleinkinderen tot we tot het besef kwamen dat dit een loze droom was... dus wèg met die spullen... onze buurkinderen zijn er door de jaren heen mee verblijd... je staat verrast hoeveel plaats je dan hebt in je kasten... plaats die je weer kan opvullen met de laatst verkregen onnodige spullen... die spullen moet je dan weer kwijt zien te geraken... het is wel een eindeloze cirkel.

-35- EN TOEN

Na zowat drie jaren werd de scheiding eindelijk uitgesproken en konden we echt plannen gaan maken… in die tijd kon men zich niet zomaar holderdebolder in een nieuw huwelijk storten maar moest je nog een hele tijd wachten en vermits we al drie jaren verloofd waren vonden we het welletjes… H had gehoord dat men in Engeland kon trouwen en dat dit in België geldig was… vermits dit voor mij echt geen probleem was want heimelijk was ik al blij dat ik niet heel die tralala moest doormaken van kerk en bruidsjurk en aanverwante artikelen… ik was ook al heel lang van mijn geloof afgevallen als ik het ooit al had gehad… maakten we plannen voor de overtocht… dat vroeg ook enige tijd en intussen gingen we shoppen voor de uitzet… de slaapkamer had hij al… ik kreeg de eetkamer van mijn ouders… zo ging dat in die tijd… en ja een keuken moest er ook komen maar daar moest ik zelf voor zorgen… ik vond werk bij een vriend van mijn nonkel… een accountant… en ging drie keren per week ’s avonds rekeningen opmaken… van dat geld kocht ik keukengerei… een klein tafeltje werd door mijn handige pa in elkaar gestoken… nog een gasvuur…  enkele muurkastjes en een “continu” en we waren gesteld… toen we bericht kregen dat de trouwdatum in Engeland was vastgelegd zochten we een appartement en vonden er een op de eerste etage van een oud herenhuis… klein halletje… eetkamer met piepklein keukentje ernaast… daarachter de slaapkamer en daar nog achter op de “entresol” een lange gang met daarin de WC… ernaast een douche en daar nog achter een reserve kamer… dat alles voor een spotprijsje… ik zou haast het balkonnetje nog vergeten... het was wel geen "modern" appartement maar toch knus en wij voelden ons heel rijk... terwijl ik dit schrijf zie ik het nog voor mij en krijg een tikkeltje heimwee.

-34-  ONS CITROENTJE 

Diegenen die denken dat ons citroentje onoirbare zaken heeft gezien moet ik teleurstellen… zoals ik al vertelde had H een mislukt huwelijk achter de rug… die mislukking was vooral te wijten aan het feit dat ze onvoorbereid het huwelijk waren ingedoken en te laat tot de ontdekking kwamen dat het niet echt klikte in bed… ja ik zeg het maar eerlijk… schoonmama drukte zoon op het hart dat hij niet dezelfde fout moest maken en “geen kat in de zak mocht kopen”… daarom trok ze elke zondagnamiddag naar een of andere kennis zodat zoon en ik het kot vrij hadden… waar we natuurlijk gretig gebruik van maakten… dat was “ hotel mamma” avant la lettre… moestenr jullie nu denken dat ik een losgeslagen sletje was… het duurde ruim een heel jaar voor ik me liet overhalen… schoonma wilde ook dat we na het huwelijk bij haar in huis op het bovenappartement zouden komen wonen maar daar heb ik me met hand en tand tegen verzet… liever huur betalen maar onafhankelijk zijn dan schoonma in huis die me op de vingers keek… H wilde ook dat ik mijn werk zou opzeggen… tja hij had toen ook al van die antieke opvattingen… ook daar heb ik strijd voor geleverd… ik wilde blijven werken om mee te sparen voor een eigen huis… eerst dàn zou ik aan kinderen denken en fulltime huismoeder worden… al die zaken zorgden voor heel wat spanningen… ook het feit dat ik niet verder wilde met hem als de scheiding zou geweigerd worden… ik had al heel wat obstakels moeten overwinnen maar er waren grenzen en samenwonen was er een van… in de jaren ’50 was dat nog niet zo de gewoonte… maar zover waren we nog niet… we gingen veel uit maar moesten altijd op onze hoede zijn dat hij niet betrapt werd met mij uit schrik dat de ex dat zou aangrijpen om de scheiding te weigeren… op een keer liepen we haar broers tegen het lijf op het Astridplein… die begonnen direct ruzie te zoeken en er werd zelfs gevochten terwijl ik er wat onnozel bijstond… achteraf vraag ik mezelf vaak af hoe ik het allemaal heb kunnen opbrengen… ik was nog bitter jong en kwam uit een vredig nest en plots werd ik in een wespennest gegooid… liefde is blind zegt men… tja het zal wel zo zijn.

Vandaag zondag... wat men een rustdag noemt... van rust was er niet veel te merken... 't manneke wilde perse vandaag de ettelijke geraniums die de zomer hadden doorgebracht in de tuin binnen brengen voor het zou beginnen vriezen... hij verwacht een vroege winter... waarom... omdat onze Pol (de schildpad) al enkele weken de grond is ingedoken... dus werd het een gesleur met potten die helemaal naar boven op het overdekte terrasje moesten om te overwinteren... ik noem dat de kinderkamer... dan had ik nog enkele naaiklussen op mijn programma staan... ook enkele brieven voor zoon en ledenlijsten aanpassen voor de club... enkele menus samenstellen voor vrienden en kinderen die komen eten... altijd denkwerk... gisteren was zoon komen aanlopen met hond die zich al heel goed thuis voelt bij ons (de hond)... vandaag kwam zoon weer aanlopen maar onze poes liep nog in de living rond en dat werd een ramp... de hond is een heel rustig dier maar heeft om onverklaarbare redenen een afkeer van katten... bij zoon thuis loopt er ook een kat rond maar voorlopig hebben kat en hond elk hun eigen kamer en worden ze zoveel mogelijk gescheiden gehouden... dus zoon belde aan en poes die weet dat hij haar altijd aait wilde hem tegemoetkomen maar al van op de trap zag ze dat grote beest staan en nam vierklauwens de vlucht... terug de living in en op de vensterbank van waar ze bangelijk zat te loeren... 't manneke liet haar buiten in de tuin en dan mocht het beest binnen... die rende naar de terrasdeur waar poes zat te loeren en zette een vervaarlijk gegrom op... dat leverde hem een vermaning op van zijn baasje waar zijn oren van gingen hangen... maar hij nam wraak door poes haar bakje leeg te slokken... poes was zo geschrokken dat ze later niet meer binnen wilde komen... het heeft 't manneke heel wat lieve woordjes en snoepjes gekost voor ze gekalmeerd was... ze zit nu in de garage... dat is haar slaapkamer... zoon en hond zijn naar huis en de rust is weergekeerd... het is nog aftasten tussen die twee... de hond heeft al een bewogen leven achter de rug en wat hij allemaal heeft meegemaakt weten we niet... we denken wel dat hij slaag kreeg want als je iets in je hand houdt dat ietwat lijkt op een stok krimpt hij ineen... trappen kent hij niet en durft er niet op of af... eten doet hij heel weinig... zoon maakt er lange wandelingen mee en dan is hij in zijn element... toen zoon in de zetel ging zitten daarstraks sprong hij direct naast hem en legde de kop op zijn schoot... dat was de eerste keer... toen ik zag hoe gelukkig zoon daar mee was moest ik me even in de keuken terugtrekken... dat er nog altijd van die onmensen rondlopen die een dier in huis halen en het dan slecht behandelen kan ik echt niet bevatten... ze worden ook niet gestraft... die hond heeft de politie uit het appartement gaan halen want de eigenaars waren vertrokken en hadden het dier achtergelaten zonder eten of water... toen ze hem vonden was hij op sterven na dood... en het gebeurt dagelijks... hij heeft een chip dus ze kennen die mensen maar straffen... nee dat gebeurt hier niet.

-33-  UITSTAPJES HOLLAND

Ja met die gangsterkar hebben we heel wat uitstapjes gemaakt… eigenlijk waren we elk weekend op stap… toen was het nog een genoegen te rijden… zoals ik al zegde was Holland een van onze geliefde doelen… we reden dan de grens over… gingen tanken… wat winkelen… winkelen was ook prettig want men had nog niet die eenheidsworst van nu en dus hele andere boetiekjes dan bij ons… een uitsmijter mocht ook niet ontbreken… een borreltje ging er ook lekker in… toen ons huwelijk dichterbij kwam gingen we ons ook te buiten aan smokkelen… wij eten nog altijd dagelijks met Hollands bestek… of het goedkoper was weet ik eigenlijk niet maar het gaf wel een kick langs de douane te wandelen en met een onschuldig snuitwerk te verklaren dat “je niets aan te geven had”… maar de benzine was wel goedkoper en dat brak ons bijna op… op een mooie dag tuften we gezapig richting grens toen de motor van die rare pufgeluidjes ging maken… dat ging over in hikjes… mijn zuinige verloofde gaf me een schuldbewuste blik en bekende dat we op de laatste druppels reden want hij wilde in Holland tanken… het hikken werd rochelen… de douane post was al in zicht en wij zaten ons karretje luidkeels aan te moedigen ; “allee jongen nog een beetje je bent er bijna”… jawadde de “jongen” vertikte het en met een laatste rochel viel hij stil zo’n 20 m. vóór de douane… die mannen hadden ons al horen aankomen en stonden in spanning te wachten… wij uit de auto en duwen onder de aanmoedigende kreten van de douanen want die hadden dikke pret… op het laatste kregen ze toch medelijden en hielpen duwen tot aan de benzinepomp daar vlak achter… moest dat nu gebeuren zou ik het hardste lachen van allemaal maar in die tijd was ik nog verlegen en mijn lachje groen… ik heb dat nooit vergeten en de volgende uitstapjes naar Holland controleerde ik steeds of er genoeg benzine in de tank zat… we zijn ook eens op 2 “bougies” naar huis gesukkeld… men hoorde ons komen aanratelen van kilometers ver en bij de douane mochten we zooo door… ja spannende momenten meegemaakt met die auto… toen hij na ettelijke jaren naar het autokerkhof moest brak H bijna in tranen uit.

Wat bracht deze dag me... na de zeer winderige dag van gisteren... ik heb het hier wel over de buitenwereld... bracht vandaag ons een gematigd Belgisch weertje... wat stond er op het programma... eerst een bezoekje aan onze huisarts voor de jaarlijkse griepprik... zoals vaak bij hem gebeurt had hij weer een stagiaire bij hem... wat me opvalt is dat het steeds vrouwen zijn... zijn er geen mannelijke kandidaat-dokters meer of zoekt hij ze uit... 't manneke was ook meegekomen voor zijn prik... terwijl de stagiaire mijn echtgenoot onder handen nam wat hij dan gelaten met een beate grijns ondergaat... werd ik door onze eigenste dokter beluisterd en beklopt... bloeddruk perfect... hart klopte nog... toen ik hem vertelde wat de reumatoloog me gezegd had gelastte hij me op de tafel te gaan liggen om nog maar eens dat been te bekijken... ik begon mijn laarzen uit te trekken en had mijn jeans al losgeknoopt toen hij me zegde : "laat dat maar, jij kleedt je veel te gaarne uit" LAP... nu ben ik wel wat gewend van hem maar die stagiaire bekeek me toch wat bedenkelijk... enfin de sfeer was gezet... ik op die tafel met botten en al en hij maar aan dat been trekken en in alle standen wringen terwijl ik benauwd enkele keren een piep gaf van de pijn waar hij geen nota van nam... veel te druk met uitleggen hoe die heup wel werkte en waar de pijn vandaan kwam... hij was weer eens in een jolige bui en van het een kwam het ander tot ik opmerkte :"foei zo met een oud mens spotten"... waarop hij weer :"van het ogenblik dat ik niet meer mag lachen met mijn patiënten ga ik op pensioen"... we hebben dan maar afscheid genomen en hem goeie reis gewenst want meneer gaat volgende week weer op vakantie... thuis gekomen afspraak gemaakt met orthopedist voor begin december... dat viel nog mee... na het middagboke voor de laatste keer dit jaar naar de minigolf... 't manneke met twee van de vriendinnen naar buiten gestuurd voor een rondje golf en ik... met de andere vriendin lekker binnen blijven zitten en me in de cava gestort... zo dat was mijn dag... ik ga vroeg slapen ook want al dat geruk aan mijn been breekt me op nu... tot de volgende!

-32-  VRIJERSTIJD

Toen  men op kantoor merkte dat H en ik een stel waren kreeg ik de nodige waarschuwingen te horen… hij was namelijk nog getrouwd… dat huwelijk had juist geteld één jaar al rammelend stand gehouden en ze leefden apart… zij bij haar ouders en hij bij zijn moeder… toen onze relatie begon heeft hij direct de echtscheiding aangevraagd… in die tijd ging dat echter niet zo vlot… toen ik het la mamma vertelde sloeg die bleek uit want wat zou pa wel niet zeggen en nog erger… bobonne en de rest van de familie… tja we hadden hier een groot probleem maar ik was dolverliefd en niet van mijn stuk te brengen… ma moest pa dan maar bewerken met de bewering dat als zij me dit verboden en ik ongelukkig zou worden met iemand anders ze dat niet op haar geweten wilde hebben… pa is na lang tegenspartelen gezwicht maar dan had je bobonne nog… de matriarch waar de hele clan nog steeds heimelijk bang van was… H was intussen al aan de familie voorgesteld zonder zijn status te vermelden en viel erg in de smaak bij bobonne… hij heeft toen zijn stoute schoenen aangetrokken en is zèlf bobonne gaan bewerken… het mens was zo overdonderd door zijn charmes dat ze capituleerde… ik was tenslotte haar petekind en ze wilde me gelukkig zien… toen ik nog vrij en blij mocht uitgaan kwam ik vaak bij haar langs om te vertellen over al die aanbidders op de dansvloer en als ik dan hun onnozele kuren ging uitbeelden kwam ze niet meer bij van het lachen zodat haar gebit ervan uitviel… dit om te zeggen dat bobonne en ik heel close waren… de rest van de familie had ook zo haar bedenkingen maar als bobonne akkoord ging was het voor hen ook goed en… eerlijk gezegd… ze mochten H wel want die man was een echte charmeur… waarom denken jullie dat ik erin getuind ben hehe… ik had geen problemen met zijn vorige huwelijk maar één ding stond wel vast… als de scheiding niet kon doorgaan … want de ex gedroeg zich heel weerspannig… dan zou ik me terugtrekken… een burgerlijk huwelijk deerde me niet maar gewoon gaan samen wonen zag ik niet zo zitten… we spreken hier over de jaren ’50 nietwaar… in afwachting deden we gewoon wat elk verloofd stel deed… uitgaan… dansen… cinemakes… en vrijen natuurlijk… op een mooie dag kwam H plots voor onze afspraak opdagen in een auto… een Citroën Leger… zo’n zwart gangsterkarretje… een vierkant robuust ding maar wat een sensatie toen… bijna niemand bezat toen een wagen… als hij ermee naar het werk reed parkeerde hij die auto drie straten verder anders werd hij doodgepest door zijn jaloerse collega’s… met dat karretje reden we geregeld naar Holland om goedkoop te tanken en een Advokaatje te drinken… toen kon je nog rustig over ’s lands wegen tuffen… autostrades moesten ze nog uitvinden.