Verdoemd

Gisteren weer bezoek gekregen van zoon met hond... dat is nu alweer enkele maanden dat hij elke zaterdagavond bij ons aanloopt om krachten op te doen voor de lange wandeling terug naar huis... die avonden zijn voor mij TV-loos geworden want zoals elke moeder ben ik dan het luisterend oor waarin hij al zijn zorgen kan storten... zoon heeft rugklachten en had een zware en pijnlijke week achter de rug... begrijpelijkerwijs maakte hij zich zorgen dat er mogelijk een operatie zou moeten gebeuren... die zorgen draag ik nu met mij mee... ging er mee slapen en stond er mee op... hij is single en staat er dus alleen voor... dan nog een kat en een hond erbij... allemaal vraagtekens die ik probeer te negeren... daarom ga ik nu efkes verder met mijn herinneringen aan vroegere tijden die weliswaar ook soms vol problemen zaten... tja zo is het leven nu eenmaal.

-66- WEER WINDSTILTE

Dit wil niet zeggen dat we niets meer deden en maar lagen te luieren… integendeel we waren nog heel actief… alleen op reis gingen we niet meer… de kinderen zaten nog op school en ook in hun puberjaren met alle problemen van dien… dochter M was al heel wat jaren bij de gidsen en nu als leidster aangesteld… het was een heel moderne groep en dus liepen er ook jongens rond met als resultaat dat M verliefd werd… tja wij waren er niet zo gelukkig mee maar hoe meer je tegen spartelt hoe obstinater ze worden dus stelde ik mij op zoals mijn ouders die gewoon zegden :”jij moet zelf weten wat je wilt en als je je gat verbrandt moet je maar op de blaren zitten”… wat ik dan ook heb gedaan en nog doe… haha… echtgenoot had zoals steeds er een ander gedacht over en bokte tegen wat dan weer ook tussen ons voor veel spanningen zorgde… zoon N was een ander geval… bij hem geen meisjes maar school problemen wat resulteerde in school verlaten en deeltijds onderwijs gaan volgen… het werd ons mooi voorgeschoteld… halve dag school… halve dag praktijk… in de werkelijkheid kwam er van de praktijk niets in huis wat resulteerde in een puber die halve dagen op straat doorbracht in gezelschap van niet zo’n beste vrienden… ook problemen waar ik niet ga over uitweiden… als ze later mijn zieleroerselen moesten lezen weten ze maar al te goed waarover ik het heb… intussen zaten wij ook nog in de badminton club wat manlief heeft volgehouden tot hij dik in de 70 was… ik ben er vroeger mee gestopt omdat al mijn leeftijdgenoten stilaan vertrokken waren en de nieuwe lichting vond het niet fijn met ons oudjes te spelen… beter in schoonheid eindigen dus.

Zoals ik al vertelde over onze Belgacom perikelen stond ik deze ochtend op met een min of meer gerust gemoed... de grootste problemen waren weeral opgelost dus de dag lachte me toe... allee lachen is wel veel gezegd... het ging een inkoop-voer-dag worden en ik ken leukere dingen dan in supermarkten rond te struinen om prei en tomaten en nog wat van die artikelen in te slagen maar ja iedereen heeft nu eenmaal van die verplichtingen waar je je maar moet aan onderwerpen... 't manneke vroeg "Poirot" op te nemen omdat hij in de namiddag naar de golf wilde... na de ook verplichte ochtendboterham zette ik me neer om aan 's mans wens tegemoet te komen... zo ben ik nu eenmaal... de onderdanige echtgenote... ik neem de afstandsbediening ter hand... druk op de knop en wacht tot ik order krijg nog eens te drukken... tevergeefs... er kwam een tekst op het scherm met "geen videosignaal" en lap daar zat ik... van de hand gods geslagen... schuim op mijn lippen... stoom uit mijn oren... ik rende direct naar de telefoon en die deed het wel... naar boven voor de PC en die deed het ook... 't manneke beende naar de TV... drukte op de knop en voilà... BEELD... OEF... maar die oef werd weer te vroeg uitgestoten want toen kwamen we tot de ontdekking dat Belgacom weer had zitten rommelen... de volgorde der kanalen veranderd... het beeld ook... bij het opnemen van een film hadden ze ook al zitten prutsen... de programma's klopten van geen kanten... WAAROM o WAAROM doen ze dat ons toch aan... is dat om ons oudjes alert te houden zodat we niet gaan indommelen of is het pure kwaadaardigheid... net als we onder de knie hebben hoe we dit of dat moeten vinden veranderen ze het hele systeem... en is dat alleen bij Belgacom of doen die andere zenders dat ook... enfin we waren al blij dat er toch nog beeld kwam en we vertrokken naar de winkel waar we onze voorraad voor enkele weken hebben aangevuld... elke keer weer sta ik perplex aan de kassa als ik te horen krijg wat ik moet betalen... gewoon wat groenten... fruit en vlees en ik was 88 eurokes kwijt... na de middagboterham ben ik de tuin ingetrokken met de bedoeling me te ontspannen en te lezen... dat lukte me niet zo goed en dan ben ik maar mijn frustraties gaan afreageren op het arme onkruid dat ik heel venijnig met wortel en al heb uitgetrokken... sè nà!

Joehoe... joehei... in mei legt elk pietje een ei... ja ik weet wel dat de tijd verstreken is maar dit pietje is niet meer van de jongsten en daardoor een beetje lui en laks geworden... wat kan ik jullie vertellen... dat de voorbije week saai en pijnlijk was... alhoewel mijn heup zich begint te gedragen... ik denk dat eindelijk die bobijn garen die ze erin stopten bij de operatie verteerd is want alles zit dicht en blijft hopelijk dicht... ha net terwijl ik een zucht van opluchting slaakte kreeg ik weer een opstoot van mijn "rugpijn"... als ik te lang rechtstaand werk gebeurt dat soms... zo ook nu... de enige manier om die opstoot te kunnen verwerken is platte rust... wat kan je doen als je plat op je rug ligt... niet veel... het plafond afspeuren naar... ja naar wàt... wat lezen... veel peinzen over wat je vroeger allemaal wel kon en nu niet meer... noem het maar kniezen... de blogmeeting moest ik afzeggen... 't manneke moest alleen op dagtocht met de club... boodschappen doen ging niet zo dat ik nu overal lege kasten aantref die nodig gevuld moeten worden... een werkje voor morgen... tot overmaat van ramp zaten we 2 dagen zonder PC en TV... aangezien 't manneke die zaken op mijn arme rug schuift mocht ik Belgacom bellen... dan krijg je zo'n man aan de lijn die begint orders uit te delen... zo van ... trek die en die stekker eens uit... steek die of die stekker eens in een ander poortje... jawadde... welk poortje... volg die kabel... enz. enz... daar lag ik dan op mijn knieën al die dingen in en uit te trekken... die man werd een beetje nerveus en kribbig en ik natuurlijk ook tot ik riep dat ik de pijp aan maarten gaf en dat ze maar iemand moesten sturen... de volgende dag kwam er een jong broekje de zaak eens onderzoeken en kwam tot de vaststelling dat het de modem was... die werd vervangen door een nieuwer model... hij smeerde ons nog een ander kastje aan dat alle problemen zou oplossen... allee vooruit... in een helder ogenblik vroeg ik zijn GSM nr. voor ingeval dàt... gelukkig maar want hij was 5 minuten buiten toen we ontdekten dat we op de TV niet van kanaal konden wisselen... ik dat knaapje opgebeld en hij kwam direct terug om de TV te herprogrammeren... manlief gelukkig met zijn TV en ik met mijn PC... wat ik niet had gedaan was controleren of de telefoon het nog deed... dat ontdekte ik maar eerst zondag... maandag weer Belgacom met weer die litanie van trek dit en dat eens uit... ik heb die man gewoon verteld dat hij maar iemand moest sturen... dat is vandaag gebeurd en we zijn nu weer volledig ingesteld... nu nog afwachten wat dit ons gaat kosten... als beloning mocht ik naar de tandarts die bijna een vol uur aan een afgebroken kies heeft gewerkt... dan naar de bib waar ik eventjes een boete mocht betalen... als toetje na de middag naar de golf... toen we daar aankwamen begon het net te regenen... wat kun je dan doen... als troost een Duvel drinken wat ik dus gedaan heb... moet er nog zand zijn?

...

Verkiezingen voorbij... de stilte nà de storm... of is het wachten op de volgende... ik las net dat niettegenstaande de overgrote meerderheid voor N-VA koos men niet uitsluit dat de volgende regering zou kunnen gevormd worden zonder N-VA... waarom niet... ooit deden ze hetzelfde met het VB door gewoon de rangen te sluiten en het VB de mond te snoeren... wat dan... gaan de kiezers dit weer pikken of komen ze in opstand... en dan nog... wat kunnen wij gewone burgers doen... die lieverds aan de top doen toch wat ze willen... de periode voor de verkiezingen volgde ik zo wat terloops de uitspraken van enkele van die gasten... dat heet dan gestudeerd te hebben en zich erop voor te laten staan ook maar ze begrijpen helemaal niet dat met modder gooien het tegenovergestelde effect heeft op Jan-met-de-pet... die is helemaal niet zo dom als ze wel denken en heeft dat spelletje door... enkele van die opgeblazen mannekes zijn echt zielige figuren... ik noem geen namen want reclame mag hier niet (haha)... maar in de partij van een van hen die ik bijzonder laag vond is de man helemaal niet geliefd en willen ze hem maar al te graag kwijt... het probleem is dat die man zo'n opgeblazen ego heeft dat hij niet wil inzien dat hij nota bene iets verkeerd zou gedaan hebben... neeeee... het is de schuld van die anderen natuurlijk... natuurlijk!

Nu is het wachten welke kapriolen ze gaan uithalen om hun hachje te redden... spannend toch?

Gisteren dinsdag deden we boodschappen... onze poes wilde niet binnen komen dus lieten we de deur naar de tuin open en vertrokken... toen we thuiskwamen zat... of liever lag poes op haar buik... helemaal overstuur... toen ze rechtkrabbelde liep ze wat kramikkig recht de tuin in en ging onder haar geliefde struik liggen... in de regen... en luidkeels jammerend... wij in alle staten want we dachten dat ze had gevochten en gewond was... vermits onze poes geen kat is die je zonder handschoenen kan vastpakken trok 't manneke zijn dikke "hofanorak" aan met als toemaatje werk handschoenen... hij wist ze toch vanonder die struik te trekken waarop poes dadelijk naar binnen ging en helemaal naar boven waar ze op het logeerbed ging liggen... wij... of liever zij... krijgt de laatste tijd regelmatig bezoek van twee katten (katers?) en we hadden onze kat al eens in het gazon in gevecht gezien met een van hen... maar... 't manneke is dadelijk in paniek en wil al naar de dierenarts terwijl ik meer ben van "eventjes afwachten en observeren"... gelukkig maar want toen we thuiskwamen van een bezoekje aan een zieke vriend kwam poes ons monter tegemoet getrippeld... ging uitgebreid drinken uit de emmer in de garage en dan uitgebreid alles weer uitkotsen... daarop wilde ze perse naar buiten en heeft tot laat in de avond verlangend zitten uitkijken naar... ja naar wat of wie... ik heb nu het duistere vermoeden dat poes gewoon werd verkracht en... aangezien ze toch al 17-18 jaren oud is... was dat voor haar misschien een geweldige schok waar ze even van moest bekomen... na haar slaapje heeft ze zich bedacht dat het echt niet zo slecht was en ging ze terug op de uitkijk zitten wachten op meer van datte... dus hier zitten wij dan met een dilemmna... ze rustig laten doen of tussenbeide komen... toen ik de vorige keer die andere kat weg joeg had ik ook al de indruk dat poes me niet echt dankbaar was... tja goede raad is welkom... wat doe je met een overspelige kat... tussen " " jes... het beest is gesteriliseerd.

Sorry mensen maar er moet me iets van de lever... hier zit namelijk een heel ambetant mens dat me steeds uit mijn lethargie komt rukken... telkens ik in een zalige nietsdenkende gemoedstoestand ben gekomen... zalig omdat je gedachten stilleggen geen sinecure is en heel wat inspanning vraagt waar je dan eindelijk in geslaagd bent... dus je zit zowat te knikkebollen en de tijd te laten voorbij ruisen... je kijkt wat naar de regendruppels die onvermoeibaar neer blijven druppen... naar de vogels die mistroostig hun veren zitten uit te schudden... de kat die al even mistroostig naar buiten zit te gluren... 't manneke die onverstoord met zijn postzegels zit te klooien... het beetje verstand dat je hebt in de nulstand... en dan... dan komt dat ellendige vrouwmens me wat zitten aanporren... wèg die zalige rust... "dat brein wakker schudden" zegt ze... helaas door de schok is het wakker geschoten en volop bezig met te bedenken waar het dit blog mee kan vullen... genoeg gezeverd nu???? OK dan ga ik maar even verder met de memoires van een "hausfrau" voor zoveel die waard zijn... daar gaan we dan :

-66- WEER WINDSTILTE

Dit wil niet zeggen dat we niets meer deden en maar lagen te luieren… integendeel we waren nog heel actief… alleen op reis gingen we niet meer… de kinderen zaten nog op school en ook in hun puberjaren met alle problemen van dien… dochter M was al heel wat jaren bij de gidsen en nu als leidster aangesteld… het was een heel moderne groep en dus liepen er ook jongens rond met als resultaat dat M verliefd werd… tja wij waren er niet zo gelukkig mee maar hoe meer je tegen spartelt hoe obstinater ze worden dus stelde ik mij op als mijn ouders die gewoon zegden :”jij moet zelf weten wat je wilt en als het tegen valt moet je maar op de blaren zitten”… wat ik dan ook heb gedaan en nog doe… haha… vader had zoals steeds er een ander gedacht over en bokte tegen wat dan weer ook tussen ons voor veel spanningen zorgde… zoon N was een ander geval… bij hem geen meisjes maar school problemen wat resulteerde in school verlaten en deeltijds onderwijs gaan volgen… het werd ons mooi voorgeschoteld… halve dag school… halve dag praktijk… in de werkelijkheid kwam er van de praktijk niets in huis wat resulteerde in een puber die halve dagen op straat doorbracht in gezelschap van niet zo’n beste vrienden… ook problemen waar ik niet ga over uitweiden… als ze later mijn zieleroerselen moesten lezen weten ze maar al te goed waarover ik het heb… intussen zaten wij ook nog in de badminton club wat manlief heeft volgehouden tot hij dik in de 70 was… ik ben er vroeger mee gestopt omdat al mijn leeftijdgenoten stilaan vertrokken waren en de nieuwe lichting vond het niet fijn met ons oudjes te spelen… beter in schoonheid eindigen dus.

Na een zonnige periode zitten we weer tijdelijk onder een grijze hemel... van die zonnige heb ik... en ook jullie vermoed ik... tenvolle van genoten... lekker in de tuin met een boek... naar de vogeltjes luisteren die het ook naar hun zin hadden... de bedwelmende geur van de seringen opsnuiven die dit jaar welig bloeien... hoor mij nu bezig... ik word zowaar dweperig... ook mijn lijf hield even een rustperiode... maar nu lig ik al enkele dagen terug in oorlog met mijn bedrading... die dekselse wond wil maar niet dichtblijven... elke keer dat ik begin te denken dat het eindelijk eens gaat lukken begint het daar te jeuken en prikken en LAP weer open en weer verband erop... het begint werkelijk op mijn "seskes" te werken... hoelang nog?

Gisteren heb ik de draad weer opgepikt en de kinderen te eten gevraagd... een eenvoudig maal met gebraden kip... frietjes en een frisse salade... met als achterafje een chocolade cake met slagroom... ik had niet de zin en de energie om culinaire hoogstandjes te proberen... ik herinner me nog de tijd dat ik koken en nieuwe recepten uitproberen geweldig vond... de bewijzen van deze kookmanie liggen nog opgestapeld in de kast... uitgeknipte receptjes die ik zeker nog eens moest uittesten... helaas... ik denk... nee ik weet dat dit er nooit meer van zal komen... wil er iemand die stapel hebben... ik wil ze met plezier afstaan want nu kijken ze me soms verwijtend aan... ik luisterde enkele dagen geleden nog naar het mooie liedje van Louis Neefs "Ach Margrietje"... waar ook die zin in komt "nee die tijd komt nooit meer, nooit meer terug" en zo is het maar... als jonge vrouw deed ik nooit de moeite naar zangers als Neefs te luisteren... toen was het allemaal rock-and-roll... en swingen maar... achteraf toen de man al dood was ben ik hem gaan appreciëren... die warme stem en ook zinnige teksten... "Ach Margrietje" deden bij mij enkele tranen opwellen... tranen van weemoed... dat mag soms... zolang het maar niet te lang duurt... haha!

Dus gisteren kwamen de kinderen mijn eenvoudig maaltje nuttigen en nuttigen deden ze... het was of ze al in dagen niets meer te eten hadden gekregen... nu dochterlief is niet bepaald een toegewijde kokkin... ze kookt om haar man tevreden te houden want die man is met zijn 1,95 m nogal een slokop... vooral vlees en zoetigheden... en dan ook meer bepaald ijskreem... zet hem een pot van 2,5 l voor de neus en die gaat eraan als niemand er een stokje voor steekt... al bij het binnen komen bij ons begint hij schoonma... ikke dus... te flemen in de hoop op ijskreem als dessert... maar schoonmama is niet altijd zo gewillig en dus werd het cake... die cake werd dan ook rijkelijk onder slagroom bedolven en bestrooid met chocoladevlokken voor meneer er tevreden over was... maar ja als dekeuken eer aangedaan wordt is de kookster tevreden he... de afwas nadien is voor 't manneke en die is dan minder content maar alla dat trekken we ons niet meer aan.

En nu ga ik mijn luie lijf eens wassen en aankleden... mijn huis wat opruimen en voor de rest... RUST... tot spoedig!

OEF... we hebben een spannende nacht achter ons... rond 4 u schrok ik wakker van een ijselijke kreun uit 't mannekes mond... hij krabbelde recht en greep naar zijn borst waar hij een "vreselijke" pijn voelde... als de liefhebbende echtgenote die ik ben sprong ik ook uit bed om bezorgd te vragen wat er scheelde... zijn hart... ik heb wel al enkele keren gelezen wat de symptonen van een hartaanval zijn... kwestie van op alles voorbereid te zijn... en ik had niet de indruk dat het die kant op ging... ik zegde dat hij beneden in de zetel moest gaan zitten... rechtop... stopte hem onder enkele plaids... ging op de divan liggen en observeerde hem aandachtig... intussen lag ik druk te denken hoe we dit gingen aanpakken... aangzien hij niet kon rijden en ik al jaren niet meer van hem mocht rijden is dat een probleem... naar spoed of afwachten... het werd het laatste want ik zag hem stilletjes in slaap vallen... in de vroege ochtend heb ik dan wel de huisartsenpraktijk gebeld om de dienstdoende arts te bestellen want onze huisarts is natuurlijk weer op vakantie... die man riekt gewoon dat er iets op komst is bij ons want elke keer wij hem dringend nodig hebben is hij foetsie... de dokter van wacht kwam even na de middag en vond niets bijzonders... alleen bij druk op de borstkas piepte 't  manneke van de pijn... daar zat het... waarschijnlijk iets verrokken... diagnose... pijnstiller nemen en wachten tot het over gaat... maar wat er dan allemaal door je heen gaat tijdens die wachturen... OEF!!!

Maar nu ga ik effe verder met mijn herinneringen

-65- DE DROGE PERIODE

Ja toen kwam er een periode dat we niet meer op vakantie gingen… de kinderen werden groot en een verlof samen met ons zagen ze niet meer zitten en wij vertikten het hen alleen thuis te laten… we trokken er wel eens een dagje op uit zoals naar Bobbejaanland maar ook dat was geen onverdeeld succes… tieners vinden hun ouders maar niks op die leeftijd… ik vond het ook maar niks die droge vakanties dus begon ik te zeuren dat ik ook nog wel eens weg wilde en na lang genoeg “een zaag te hebben gespannen” besloten we naar het Gardameer te trekken… dat werd een nachtreis met de Europabus zodat we rond 7 u in de ochtend in ons hotelletje aankwamen… dat hotelletje had ik in de catalogus gevonden van het reisagentschap en het was liefde op het eerste gezicht… klein… okergeel geschilderd… vlak aan het meer zodat we in de eetzaal bijna met onze voeten in het water zaten… de veerboot die van het ene stadje aan het meer naar het andere voer meerde vlak onder onze kamer aan en toen ik die eerste dag onze valiezen aan het uitpakken was hoorden we de stoomfluit al van verre… dit gaf al dadelijk een echt vakantiegevoel… in dat hotelletje maakten we kennis met een ander stel uit Antwerpen zodat we aan tafel al aanspraak hadden… we trokken elke dag een andere richting uit… soms te voet langs het meer… soms met de overzet… soms met de lijnbus… daar werden we op een keer bijna uitgegooid… waarom… omdat ik per ongeluk de kaartjes van de vorige rit aan de conducteur toonde en die was daar niet mee opgezet… begon een hele litanie waar we geen jota van verstonden… gelukkig zat er ook een vlaamse dame op die bus die al jaren in Italië woonde en die vertaalde… waarop ik uit een andere zak de goede kaartjes tevoorschijn viste… net op tijd want die conducteur wilde ons eruit zetten… en dan zeggen ze dat Italiaanse mannen zo galant zijn… ammehoela… we deden toen ook een dagje Venetië… veel te kort maar de rit met de bus naar die stad is nogal lang… ik voelde me er direct thuis… ook nog even een gondola meegepikt maar zonder zingende gondelier en dan weer de bus op naar ons hotel… manlief had op die reis maar liefst 2 cameras meegenomen… de ene liet hij al dadelijk de tweede dag vallen zodat die onbruikbaar was en… toen we naar Venetië gingen filmde hij de hele dag lang en kwam er op het einde achter dat er geen film in stak… dat gebeurde net toen we op de boot terug uit Venetië zaten en het scheelde niet veel of ik kieperde hem over boord.

Het is eventjes stil geweest hier... dat kwam omdat ik de hele tijd met vingers en tenen gekruist heb gezeten en misschien kun je je daar een voorstelling bij maken... het is moeilijk dan iets te schrijven... na veel en dikwijls te hebben gebeld naar de firma die onze terrasdeur moest herstellen... en na vele beloften van "misschien" die en die dag... is het er toch van gekomen... gisteren gooiden ze plots 4 struise kerels ons huis in... die kerels begonnen direct de boel te demonteren terwijl de overgordijnen nog aan de rails hingen... tot mijn schaamte heb ik wat op die mannen hun gemoed gewerkt door mijn operatie in het strijdperk te gooien en wat het hulpeloos oud menske uit te hangen... het heeft gewerkt ook nog want voor ze vertrokken na gedane arbeid hebben ze heel braaf die gordijnen terug aan de haakjes gehangen... toch lief he... ja wie niet sterk is moet met truken omgaan zeg ik maar zo... dus na eindeloze licht- en luchtloze weken kunnen we weer op ons terrasje... de kat is er ook blij mee... we hebben tevens... de boel  moest toch opengebroken worden door dat kapotte rolluik... een motorke laten placeren zodat we nu alleen nog maar één vinger hoeven te gebruiken om dat ding op en neer te halen in plaats van zoals vroeger al krochend aan het touw te hangen... tja de gewrichten van 't manneke en mij zijn niet meer wat ze waren en dus passen we ons aan... een motorke hier en een motorke daar... leve de moderne tijden... ik heb tevens prijs gevraagd voor een motor op de garagepoort... nu nog een traplift... misschien ook eentje voor de hoftrap... een scooter voor madam en een voor meneer zodat we allebei afzonderlijk op stap kunnen... ach mogelijkheden genoeg zodat we tot onze laatste ademtocht in ons huisje kunnen blijven wonen... wat we nu gaan doen is driftig sparen om al dat moois te kunnen betalen... zal ik eens met de klak rondgaan?

PASEN... een zalige Pasen... vrolijke Pasen... het feest van de eieren en de paashaas... ik weet nog altijd niet hoe dat beest bij Pasen is terechtgekomen... die eieren wel... die werden gebracht door de klokken van Rome... ach die klokken... wat zaten wij als kinderen te wachten op dat klokgebeier... "hoera de klokken zijn terug en met hen de eitjes... zoeken maar"... vandaag zat ik ook te wachten op dat gebeier maar werd vreselijk teleurgesteld... heel af en toe hoorde ik een eenzame klok in de verte terwijl... in mijn herinnering toch... vroeger alle klokken van de hele stad tegelijk begonnen te luiden... of vergis ik mij nu... het gaf zo'n feestelijk gevoel... toen ik dat eenzame klokje hoorde schoot even mijn gemoed vol... waar zijn de tijden gebleven toen de kinderen ook nog de tuin in stormden om eitjes te zoeken... ook toen ze al uit huis waren nodigde ik ze elk jaar uit voor een paasmaaltijd met een presentje naast hun bord... maar ja op een dag vertelden ze dat ze andere plannen hadden en ook die traditie werd opgedoekt... nu zaten 't manneke en ik helemaal alleen aan ons gekookt tikkeneitje te nippen... kwestie van toch nog iets van stemming op te roepen... en dàt in een nog altijd donkere eetkamer want dat rolluik en die terrasdeur wachten nog altijd op reparatie... van sfeer gesproken... wat ik heb vandaag weet ik niet maar de waterlanders staan op het punt uit te breken... foei Myette!!!

Genoeg gezeverd nu... gisteren kwam zoon weer aanlopen met Vico de hond... dat beest heeft ons volledig geaccepteerd als zijn bomma en bompa... misschien de enige grootouders die hij gekend heeft want zijn hondenleventje liep niet over rozen... amper is zoon binnen of V stormt de trap op... recht naar de keuken waar hij mij dan met grote verwachtingsvolle ogen aankijkt... klaar voor zijn snoepje... zijn speciale deken ligt dan al over de bank gespreid... ik bescheiden in de ene hoek en hij breeduit over de rest van de zetel gedrapeerd met zijn kop op mijn schoot al zuchtend van genot... ik word er gewoon week van... zoon kijkt dan vertederd toe... die hond is zijn alles nu... en wij... ja wij beschouwen dat beest dan maar als een kleinzoon bij gebrek aan beter.

Ik keek net even voorzichtig uit het venster en zie de zon aarzelend komen piepen... word het dan toch nog paasweer... even rap een boke eten en dan hopen dat ze nog even blijft zodat we in de tuin kunnen zitten... tot later nog eens!

Traditiegetrouw wordt er met Pasen een

ZALIGE PASEN

gewenst wat ik hierbij dus doe voor al mijn blogmaatjes en ook voor de toevallige passanten

Lieverds ik voel me plots 5 kilokes lichter... waarom... ik vertelde al dat ik last had van dat litteken... niettegenstaande het boeltje ogenschijnlijk dicht zat voelde ik het toch trekken en prikken maar ja... geduld is een schone zaak dus oefende ik me in geduld... tot ik  maandag bijna "ne floeren aap scheet"... sorry voor het ordinaire woordgebruik maar het is de naakte waarheid... die vervloekte wond was weer aan het lekken... ik zag me al terug in de kliniek belanden voor de zoveelste ingreep... dinsdag moest ik naar de tandarts voor dat afgebroken stukje tand... dacht ik... na veel gepor en gespiegel werd er echter niets onregelmatigs gevonden... ik breek er nu mijn hoofd over hoe het kan dat je bij het eten van een onnozel boke plots iets in je mond hebt dat er helemaal niet hoort... het leek echt op een stukje tand... aangezien het niet MIJN stukje tand is kan het alleen van de bakker zijn en dat is nu niet bepaald een smakelijk gedacht... enfin... ik was toch in de kliniek en ben dan naar de afdeling orthopedie gestapt voor een afspraak... dat was vandaag dus... eerst werd ik verwelkomd door een jonge... weer een hele knappe... dokter die mijn heup bekeek en betastte... hij vond het er heel goed uitzien... iets waar ik niet mee akkoord ging... toen ging hij de big chief himself halen die even later kwam binnen zeilen met zijn gevolg zodat ik geen publiek tekort kwam... alle vier bekeken ze dat litteken en de diagnose was dat er soms draadjes zich een weg naar buiten zochten... beter naar buiten dan naar binnen zei de chef en hij maakte zich niet ongerust waarop ik repliceerde dat IK dat wèl deed want ik had eventjes genoeg van klinieken en dokters... van die knappe assistent kreeg ik achteraf nog de raad me niet aan de zon bloot te stellen alsof ik ga lopen pronken met dat lelijke litteken... onderhand krijg ik de indruk dat ik half Antwerpen mijn billen al heb moeten tonen... het is wellekes geweest... het is deze keer met een sisser afgelopen en ik belde direct 't manneke om me te komen halen en naar de golf te rijden waar ik mijn kliniek ontsnapping heb gevierd met een lekkere Duvel... en dat het gesmaakt heeft!!!

Het was hier even een drukke tijd... druk met doktersbezoeken... zoals ik al zegde vorige keer zou ik elke week bloed moeten laten nemen tot mijn CRP op 5 kwam... aangezien ik +9 had bij het eerste onderzoek had ik er niet veel hoop op dus toen gisteren het rapport van het lab binnen kwam kreeg ik een aangename verrassing... ik stond plots op 4,5 dus gedaan met aftappen... gisteren was het ook mammo dag... zoals steeds pijnlijk en stressvol... de dokter die mijn echo moest nemen was wel een heel charmante jonge en knappe kerel zodat het de pijn wat verlichtte... hij was dan ook nog zo vriendelijk me direct gerust te stellen... toen ik dan toch in de kliniek was ben ik naar de afdeling tanden getrokken om te bedelen voor een spoedige afspraak... verleden week vrijdag was ik nog op controle geweest en had mijn gebit laten oppoetsen... mijn tandartse is een heel propere vrouw en die gaat er heftig tegenaan... toen ze zo tussen mijn tanden aan het porren was dacht ik nog : "als mijn vullingen er maar niet aan gaan"... het waren mijn vullingen dus niet maar wel een stuk tand toen ik dinsdag smakelijk een stuk toast zat te verorberen... mijn eetlust was plots verdwenen... enfin ik mag volgende week dinsdag weer komen opdraven om 8 u in de ochtend en dan nog blij zijn ook dat het zo vlug gaat... terwijl ik dan toch bezig was tegelijkertijd een afspraak gemaakt bij de oogarts... nu ben ik de inventaris aan het opmaken... ben ik nu niets vergeten of is er nog iets aan mijn corpus dat dringend moet nagekeken worden... wat betreft die heup... dat lelijke litteken jeukt en brandt gelijk de pest en bij mijn laatste bezoek bij de huisarts heeft hij het ontsmet en er terug een verbandje op geplakt... maar ik voel dat het daar binnenin stilaan op zijn plooien begint te komen... straks gaan we met onze buren een korte wandeling maken... ben benieuwd of ik het ga halen.

OEF... OEF en nog eens OEF... als ik wat geluk heb ben ik weer voor een jaar gerust... door die operatie was mijn afspraak voor de jaarlijkse controle bij de tandarts opgeschoven en vandaag moest ik de martelstoel op... mijn tandartse is een heel lieve en knappe vrouw maar als ze thuis ook zo poetst als gebitten dan vrees ik voor haar meubeltjes... de witte tornado kan er niet aan tippen... en terwijl ik daar zo lag te liggen afzien dacht ik met pijn in mijn hart aan jullie... aan de gemiste babbel en het bijhorende wijntje... ach ik zal me maar troosten met het gevoel van propere en tandsteenvrije bieterkes.

Volgende week wordt weer niet een van de aangenaamste want ik moet nog maar eens bloed laten aftappen... ik sta onder strenge controle... er zitten nog altijd zekere beestjes in mijn lijf en die moeten eruit... HET was al gezakt tot 7 maar HET moet onder de 5 komen... wat HET is weet ik niet en kan me ook niet schelen... dat moeten de dokters maar uitmaken... dan moet ik ook nog een mammo laten nemen en zoals altijd ben je dan bang dat ze iets gaan vinden dat niet thuishoort in een deftige boezem... als dàt allemaal onderzocht en goed bevonden is ga ik naar de ogendokter want ik zie alles in een waas... dat heeft wel zo zijn voordelen maar toch.

Wat het weer betreft mogen we niet klagen... vandaag is het wat somber maar wel zacht... ik ben al verscheidene keren naar de golf geweest... ook gisteren... niettegenstaande mijn in gebreke vallende lijf was mijn spel niet slecht... mag ik nog eens stoeffen... en het Duveltje achteraf was ook niet te versmaden... hehe!!!

Woensdag was het club vergadering bij mij en vandaag heb ik de mij toebedeelde taak volbracht dus ik zit hier met een volledig leeg schuldgevoel te genieten van propere tanden en gedane arbeid... zo stilaan kan ik mijn vroegere leven weer oppikken... stappen gaat heel wat beter dan voorheen maar de marathon zal ik wel nooit kunnen lopen... niet dat ik ooit die neiging had... de wond is dicht maar mensen lief wat is het lelijk... gelukkig had ik ook nooit de wens een string te gaan dragen... ik draag nu bomma-broeken die de gevoelige plek beschermen... waar is de tijd dat ik in een minuscule bikini rondliep... ai ai ai!!!

Vandaag ga ik geweldig uitdagend doen... zoals elk jaar verander ik... en zowat iedereen denk ik... van winter- naar zomer decor... t.t.z. de flanellen lakens worden opgeborgen en de zomerjassen en andere attributen worden uit de kasten gesleurd... en zoals elk jaar word ik in de valies gezet want eens al dat sleurwerk gedaan is draait het weer om en krijgen we de restjes van de winter te verwerken... dus dit jaar nam ik me voor er niet meer in te trappen maar... na zowat een hele week mijn bed zowat uit te drijven tussen die flanellen lakens en in een dikke winterjas te lopen onder een stralende lentezon ben ik bezweken... eens te meer... het bed prijkt nu met frisse lakens en de zomerkleren hangen gereed... als nu het weer omslaat schiet dan niet op mij want ik ben ook maar een slachtoffer van het lot... geloof me... dit besluit kostte me hoofdbrekens.

Dit gezegd zijnde ga ik mezelf nu onder handen nemen... mijn eerste douche nu die draadjes eindelijk eruit zijn... mezelf wat oppeppen... spijtig genoeg kost dat meer tijd tegenwoordig dan het bed verschonen en kleren uithangen... maar zolang er leven is is er hoop... zegt men toch... en we blijven vechten tegen de aftakeling...

Zij die ten strijde trekt groet U!!!

-64- VAKANTIE AAN ZEE

Over het algemeen hebben we goeie herinneringen aan die zeevakanties maar ook enkele minder leuke zoals die keer dat la mamma het autoportier dicht sloeg met de vinger van zoontje ertussen… we kwamen net aan ons huisje aan… ik sleurde zoon naar binnen… stak zijn handje onder de kraan… durfde bijna niet kijken want ik verwachtte een bloederig stompje… niet dus… hoe het mogelijk was weet ik niet maar de vinger was alleen wat geplet en er hoefde zelfs geen dokter bij… zoals ik al vertelde waren de kinderen dol op het zwembad… zo waren ze met de buurkinderen in het ondiepe aan het spelen en ik zat verder weg te lezen toen iemand me kwam halen want er was iets gebeurd… ja watte… dochter… een echte waterrat… had niet beter gevonden dan door een zwemband te duiken… loodrecht… in het ondiepe… met haar hoofd tegen de bodem… ze huilde van de pijn en haar hoofd stond scheef… we reden met haar naar Veurne naar de kliniek voor foto’s waar ze constateerden dat haar nekwervels gekwetst waren… gelukkig was de vakantie afgelopen en konden we naar huis… wij met dochter naar de kliniek… ze heeft toen 3 weken lang in de kinderkliniek Good Engels gelegen… plat op haar rug… met een zwaar gewicht aan haar hoofd om haar hals terug recht te krijgen… dat is gelukt maar tot op heden moet ze geregeld naar de kine voor een behandeling want al op haar 20 had ze artrose op die nekwervels… al met al is ze er nog goed vanaf gekomen want ze had even goed haar nek kunnen breken… de allerlaatste vakantie aan zee verwachtten we ma en pa voor hun gebruikelijke week verblijf bij ons… toen ze niet kwamen opdagen en ik hen belde zegde mama dat pa zich niet zo goed voelde… de volgende week belde ik weer en kreeg hetzelfde antwoord… ik voelde onraad en had geen rust meer… en ja toen we thuis kwamen lag pa in de kliniek met een gebroken rugwervel… verlamd… hij heeft nog de maand augustus overleefd en is dan gestorven… toen besloten we een punt te zetten achter de kustvakanties… onze kinderen waren intussen 15 en 13 jaar oud en met de buurkinderen klikte het niet meer zo… die werden door hun ouders erg streng opgevoed… dat was dus onze laatste vakantie aan zee… maar nu nog… als een van onze kinderen eens naar de kust rijdt belanden ze steevast in Oostduinkerke… oude liefde roest niet toch.

Vervolg van Myette's soap

-63- OOSTDUINKERKE

In dat badplaatsje hebben we weer 7 jaren vakantie gevierd… de eerste 3 jaren in de Fitis maar toen besloot de eigenaar die huisjes niet meer te verhuren en moesten wij en onze buren een ander stekje gaan zoeken dit tot ons groot leedwezen… aan de zeekant konden we niets geschikt vinden en zo waren we verplicht aan de overzijde van de baan iets te zoeken… dat werd weer een villaatje onder een rieten dak de “Jean Jacques”… gelegen in een groene buurt met aan de achterzijde van ons huisje een uitgestrekt stuk duin waar de kinderen op minder goede dagen konden spelen… onze voormalige buren hadden meer geluk gehad en vonden iets aan de zeekant… we hielden echter wel nog contact zodat de kinderen hun speelkameraadjes niet verloren… Oostduinkerke is een uiterst gezellig plaatsje met de dorpskern ver van de zee af… je hebt er het Visserijmuseum waar er elke vrijdag gratis visproeverij is en je aan lange houten schragen een lekkere pint kunt drinken… iets waar we gretig gebruik van hebben gemaakt… op de dijk is er ook een openluchtzwembad waar onze kinderen dol op waren… aan dit zwembad is ook een minder aangename herinnering verbonden maar daarover later… in de maand juli rijden de garnaalvissers uit op hun zware boerenpaarden en dat is een van de toeristische trekpleisters… het strand is er ook onmetelijk groot… en de duinen zijn er nog min of meer ongerept… tja je ziet dat ik er mijn hart aan verpand heb… we hebben er alle weersoorten meegemaakt zoals die keer dat we op 1 juli aankwamen in een zware storm… maar ook perioden van lekker strandweer… echt Belgisch dus… soms fietsten we naar Nieuwpoort om vis te halen bij de vismijn… op een keer was ’t manneke samen met een vriend naar Nieuwpoort gereden en kwamen ze terug… zo fier als een gieter want ze hadden “tongetjes” kunnen kopen aan een spotprijsje… ik ben gek op tong en dus ook blij maar toen ik het papier loswikkelde bleken de tongetjes “pladijsjes” te zijn… tja een man uitsturen op boodschappen draait niet altijd bevredigend uit.

De vierde dag kwamen ze die baxter terug aankoppelen met alle problemen vandien want een goeie ader vinden is blijkbaar geen sinecure… ik heb nog een gezwollen arm… de bedoeling was om de antibiotica terug aan te koppelen… dat gebeurde niet en ik kreeg in plaats daarvan pillen… dus al die ellende was voor niks… baxter er terug uit… mijn bloeddruk de hoogte in… toen ik de schuldige verpleger… eigenlijk een lief jonk… naar zijn voeten gaf bekende hij dat hij het ietwat te laat had gehoord van die pillen en het mij niet had durven zeggen… als compensatie tekende hij dan maar een smiley op mijn verband… allee vooruit… een kinderhand is gauw gevuld he… maandag kregen we nog even brandalarm ook… toen ik in de gang ging kijken liepen de verpleegsters er wat kippig bij want niemand wist wat te doen… het was uiteindelijk niet erg… wat wateroverlast maar ik had toch zo mijn bedenkingen… wat als er inderdaad brand zou uitbreken… toen de dienstdoende dokter(es) haar ronde deed gisteren heb ik haar gesmeekt naar huis te mogen want het idee aan nog zo’n slapeloze nacht maakte me gewoon gek… en hier zit ik dan… zonet is het wit-gele X mijn wond komen verzorgen die er… moest het iemand interesseren… er goed uitziet… alleen nog groter dan de vorige keer zodat het verband dat ik was gaan halen te kort was en ze er twee moest gebruiken… ik hoop maar dat het hierbij blijft of ik laat er volgende keer een rits inzetten… wel zo gemakkelijk… in plaats van eens het geplande wandelingetje zit ik hier nu elke dag te wachten op de verpleging want die weten nooit wanneer ze kunnen komen… gggrrrr… wat me wel een troost is zijn de telefoontjes van vrienden en natuurlijk het medeleven van mijn blogmaatjes… VAN HARTE BEDANKT!

En nu stop ik met zeuren... "voorlopig" kan ik normaal stappen en dat is al heel wat waard... als die ontsteking definitief uit mijn corpus verdwenen is zal ik een gelukkig vrouwmens zijn dat haar gewone leventje weer kan oppakken... gisteren kwam het bericht dat een van onze vrienden nog maar eens een stukje van zijn been werd afgenomen... en dan schaam ik me dat ik durf klagen... ik met mijn twee benen en een splinternieuwe heup.

Hier het vervolg van de soap... ja mannekes het moet me van de lever...

VERVOLG OPERATIE

Donderdagochtend lag ik in dat bed vastgebonden met aan de linkerkant een baxter met 3 zakken met allerlei spul en aan de andere kant een drain uit de wonde dus het bed uit kon langs geen kanten… toen de verpleger me kwam wassen vroeg hij waar mijn spullen waren en ik zegde hem het maar zelf uit te zoeken want ik was volledig onwetend aangezien zij mijn spullen hadden overgebracht... dacht ik toen... later hoorde ik dat 't manneke het zelf had moeten doen... enfin ik werd gewassen en verzorgd als een boeleke en was gelukkig dat de operatie al achter de rug was en ook gelukkig dat ik nog alleen lag… maar… tegen 10 u kwamen ze een bed inrijden met mijn nieuwe kamergenote… ze was 86 en verre van dement maar een compulsieve kwebbel… elke gedachte werd hardop uitgesproken zo van : “ik denk dat ik mijn ogen maar eens ga toedoen” en dan “ik denk dat ik ze nu maar eens ga open doen”… dit bij wijze van spreken natuurlijk… dat was nog niet het ergste maar de nachten waren een hel… het ogenblik dat ik mijn licht uitdeed en wilde gaan slapen begon de komedie… “ik denk dat ik eens ga bellen” en LAP ze belde… “zuster mijn poep doet zeer”… “zuster ik moet naar het toilet”… “zuster ik moet weer”… “zuster dat bed kraakt”… “zuster ik moet altijd hoesten” en zo voort en zo verder… ik lag daar dan met zware moordneigingen… dan was het 5 minuten stil en begon ze weer te kreunen… zo ging dat de hele nacht tot ik zaterdagnacht even uit mijn krammen ben geschoten… zo ook de nachtzuster die haar zegde dat het nu moest gedaan zijn… dan heb ik even 2 uurtjes kunnen slapen tot ze weer naar het toilet moest… overdag nam ik mijn boek vast en antwoordde gewoon niet meer tot ze het uiteindelijk opgaf… het ogenblik dat ze me even hoorde begon het weer van voren af aan… een eindeloos relaas over haar lavement met alle details erbij en dat dan aan tafel… als ze eens uit bed kwam om even enkele stappen te zetten klampte ze iedereen aan om te zeggen “ben ik niet flink, ik heb al 3 stappen gezet” en zo verder… als ik bezoek had van ’t manneke of de kinderen mochten we zo stil praten als we wilden ze hoorde het en moeide zich… voor de rest geen kwaad woord (haha) want ze noemde me “schatje” en na elke hoest en bel excuus voor de overlast… wat er ook nog bijkwam was dat zij aan de deur lag en iedereen die de kamer binnen kwam aanklampte zodat de verpleging bijna niet tot bij mij geraakte… als ik een pil vroeg moest zij er ook een… de derde dag was de naald van mijn baxter losgeraakt en liep het bloed langs mijn arm… ik belde natuurlijk de verpleging maar weer hield ze die tegen want haar vlees moest gesneden worden terwijl ik daar bijna zat leeg te bloeden… ik heb dan dringend de verpleegster bij mij geroepen want mijn geduld hing nog aan een heel dun draadje… zo kan ik nog even verder gaan maar ga het niet doen nu... misschien later haha!