Winterprik

Een vriendin vroeg me onlangs of ik zin had om een opvoering te bekijken bij Rataplan waar de vriendin van een van haar kleinzonen optreedt... zij (die vriendin) heeft mee dat stuk geschreven en speelt er ook de hoofdrol (de enige rol) in... ik zegde toe en dat meer om mijn vriendin een plezier te doen dan uit overtuiging... maar... nu betrap ik mezelf erop dat ik dat stuk niet meer uit mijn hoofd kan krijgen... om te beginnen werden wij ... het publiek... in een stikdonkere zaak binnengeloodst met als enige hulp het licht van een zaklampje om ons naar onze stoelen te leiden... dan werden we gevraagd GSM uit te zetten en doodstil te blijven... toen verdween het zaklampje en werden wij achtergelaten in volstrekte duisternis... nog nooit meegemaakt... complete duisternis... en ook complete stilte... niemand zuchtte of kuchtte... ik kan jullie verzekeren dat dit na een tijd benauwend werkt... dan een hele opluchting toen er plots een lichtpuntje verscheen gericht op een omgevallen keukenstoel... dan weer duisternis... weer een lichtpunt ditmaal op de vrouw die onbeweeglijk in een hoek van het toneel stond... weer duisternis... zo ging het verder... elke keer zit je in spanning te wachten tot dat licht verschijnt... het verhaal ging over een moeder wiens zoon op 14jarige leeftijd in coma geraakte door een ongeval en al die jaren in coma opgroeide tot man... de moeder zag geen uitweg... het stuk beeldde haar gemoedstoestand uit op een ongelooflijke manier... er kwam water bij te pas... veel water waarin de moeder zich ging baden... als kleine bijzonderheid was ze helemaal naakt... een krachttoer waar ik... eerlijk gezegd... bewondering voor heb... jezelf zomaar bloot geven voor een publiek vraagt moed... van de gesproken tekst op de achtergrond heb ik geen woord verstaan maar het was een hele uitdaging om toch de plot (?) te kunnen volgen en dàt nu juist blijft me achtervolgen... het publiek werd eigelijk zwaar beproefd... die duisternis... op het einde kregen we een soort gebrom te horen (muziek) en dat gebrom zwol aan tot gevaarlijke hoogte... het was echt op het randje af tot je dacht "verder kan ik het niet meer uithouden"...toen de waterglazen op het toneel begonnen te schudden en rinkelen was de grens bereikt en nam het geluid stilaan af... na de vertoning gingen we in het cafetaria nog even iets drinken en kwam de vader van de vertolkster bij ons zitten... ik heb het hem niet gevraagd maar vroeg me wel af wat die man wel voelde als hij zijn dochter zo volkomen naakt voor het publiek zag optreden... dan kwam de dochter zelf bij ons zitten... dik ingepakt met truien en sjaals want ze had zowat een uur bloot op dat toneel gestaan en meer dan de helft daarvan in water... een heel lief meisje en puur natuur... ik kan er nog bij vertellen dat die scenes ook heel natuurlijk overkwamen zoals je naar een standbeeld zou kijken... helemaal niet erotisch.

Toen ik thuiskwam (met de tram) was 't manneke gevlogen... meer dan een uur later kwam hij aangereden... was mij komen ophalen aan de tramhalte maar had me niet zien uitstappen dus was hij blijven wachten... heel waarschijnlijk ziedend van woede omdat zijn vrouw zo laat op stap was... zag mij thuis zitten en zijn ballon liep plots leeg... hij vroeg me noet hoe mijn avond was en ik heb het hem ook niet verteld... ik weet hoe zijn reactie zou zijn... heel afkeurend... die man is zo preuts als een non... een preutse non dan wel... nu moet ik bekennen dat ik zelf ook preuts ben maar wel op mezelf... monokini... sauna... naaktstrand... heb ik rustig aan mij voorbij laten gaan... voelde volstrekt geen behoefte om me naakt te vertonen en ik had in die tijd... lang geleden... niets om me over te schamen... na het sporten de gezamenlijke douches vond ik niet bepaald leuk en ik bleef er dan ook zo kort mogelijk  hangen... maar wat anderen doen raakt me niet... ieder zijn meug toch... zo niet mijn huisband... die houdt er nog puriteinse principes op na.

Vandaag is een heuglijke dag... voor ons dan toch maar niet voor die twee potten want die zijn smadelijk uit elkaar gehaald... na zwaar nadenken kwam 't manneke op een idee... ja om de 10 jaar gebeurt er wel zoiets... als we die potten nu eens op het vuur zetten en zien wat er dan gaat gebeuren... aangezien we zowat alles al hadden geprobeerd wat kon dat er ook nog wel bij... dus de twee ondeugden werden op het fornuis gezet en heet gestookt... toen ze van het vuur werden genomen zegde de bovenste "foert" en maakte zich los... en dat was dan dat... nu wel opletten dat ze niet weer de kans krijgen het nog eens te doen.

Ik had enkele dagen geleden in een ondoordachte bui het manneke ingeschreven voor een gratis proefsessie met een hoortoestel... als ik hem iets wil zeggen... iets waar ik meer en meer tegenop zie want mijn stembanden zien elke keer wreed af... moet ik zowat 10 x herhalen en dit telkens op een hogere toonhoogte... toen belde er een juffrouw om een afspraak te regelen... ik vroeg bedenktijd en... nieuwsgierig zoals hij is vroeg hij wie er aan de lijn was... ik vertelde het en hij sprong zowat uit zijn vel want "hij is helemaal niet doof" en "waarom doe jij het niet" ... dit lumineus idee zullen we dan maar vergeten zeker... misschien kan ik beter een stemversterker kopen.

Verder is er niets opmerkelijks gebeurd vandaag... mijn rug is stilaan tot zijn vroegere "milde" pijntoestand teruggekeerd en die van 't manneke ook... natuurlijk!

Twee kwakkels zijn we momenteel... 't manneke en 't vrouwke... ik ben begonnen... had eens een ijverige dag en heb mezelf weer overschat... resultaat een krak in m'n rug en sindsdien is het van "oeioei" en "aiai" bij bepaalde bewegingen... de volgende dag wilde man me natuurlijk weer gezelschap houden en kraakte zijn rug ook... ik heb het al eens eerder gezegd... ik mag nooit eens alleen ziek zijn... op slag zijn we allebei oudjes zoals we rondsleffen.

Gisteren had ik natuurlijk weer eens de stoofpot laten aanbranden en we hadden de moed niet de vaat te doen dus stapelden we alles op tot de volgende dag... owee owee... mijn twee kookpotten zijn aan het vrijen geslagen deze nacht en zitten nu muurvast aaneen... ooit las ik dat als dit bij honden gebeurt je er een emmer koud water overheen moet gieten... misschien lukte dat met kookpotten ook... jawadde... heet water... koud water... met zijn tweeên aan die potten trekken... niets hielp zo dat ik nu deze avond verplicht ben iets in de micro op te warmen... ik begin er ernstig aan te denken het zo maar te laten dan heb ik een geldig excuus om niet te moeten koken.

Voor de rest loopt het in huize van op zijn slofjes... zaterdag met ons buurmeisje en haar vriend Turks gaan eten en dat beviel echt heel goed... het werd een gezellige avond... het eten was lekker... het Turks wijntje heel genietbaar... man zat buurmeisje te charmeren en ik heb samen met haar Koerdische vriend de wereldproblemen opgelost... iedereen tevreden.

Maandag kwam mijn vroegere poetshulp terug uit zwangerschapsverlof en mijn huisje is weer eens proper... de vervangster deed wel haar best maar deze is nu eenmaal beter... en tijdens de feestdagen had zoon twee weken vakantie genomen en kwam geregeld aanwaaien met Kiko en dat betekent overal haren en modderpoten... hij is nu terug aan het werk maar ocharme hij heeft wel tegenslag... elke nacht giet het en niet alleen is in de regen werken lastig maar ook gevaarlijk want hij werkt met stroomkabels en dat is dubbel gevaarlijk dan.

Vandaag nog eens de koekestad ingetrokken... eerst was het een twijfelgeval want de hele voormiddag regende het... net toen ik me er wilde bij neerleggen dat ik thuis moest blijven begon het op te klaren... en het was zalig... een echt lenteweertje... noemen ze dàt nu winter... in de stad was het volop soldetijd maar ik heb weer niks naar mijn zin gevonden... zal voor de volgende keer zijn...

Morgen verjaart 't manneke... aangezien wij al lang besloten onze verjaardag niet meer te vieren heb ik geen geschenk gekocht maar wel 2 marcellekes met bijpassende slip(s)... het is de "geste" die telt nietwaar...

Toen ik thuis kwam belde zoon of hij mocht komen met zijn hond... tja wat zeg je dan... ik had net alles opgeruimd en de vloer gedweild na de vorige bestorming van hond met modderpoten... en ja hij komt zo dadelijk... de bak water met dweil en de snoepjes liggen al klaar plus de "hondenplaid" om de bank te beschermen... mijn arm staat nog onder de blauwe vlekjes toen hond vorige keer me liefhebbend een knabbeltje gaf... ach het beest kent zijn eigen kracht niet maar hij bedoelt het zo goed...

Morgen gaan we met de club het MAS bezoeken voor de Istanbul expositie... met nadien een afzakkertje... het is al een drukke week geweest en er komt nog... vrijdag blogmeeting en zaterdag Turks etentje met ons buurmeisje en haar Koerdische vriend... nu maar oppassen dat we niet overspannen geraken...

Ik hoop dat iedereen hier heeft genoten van de kerstdagen en de overgang van oud naar nieuw... niet dat er veel veranderd is nu we in 2016 zitten... voor degenen die uitbundig gefeest hebben bij hen thuis worden het nu drukke werkdagen met alles op te ruimen... de naalden van de kerstboom uit het tapijt te plukken... de gebruikte mooie glazen extra op te poetsen... de kerstspullen terug naar de zolder of kelder te sleuren... de etensrestjes nog eetbaar te maken of weg te gooien... ik weet het... heb het allemaal meegemaakt in de tijd dat ik nog vief en werklustig was... de tijd dat de hele familie bij ons te gast was en ik weken van tevoren al in de startblokken stond... rondrende om geschenkjes voor iedereen te vinden en te kopen... maar helaas is die tijd voorbij... de meeste familieleden zijn dood... ik ben ouder en luier geworden en draaf niet meer vief rond... dus waren de feestdagen bij ons heel kalm en zo heb ik het tegenwoordig ook het liefst... en ach in wezen verandert er niets... de spoorwegen en anderen staken nog steeds om meer... ja wat eigenlijk... IS hakt nog altijd hoofden af... alles wordt duurder... waarom dan al dat gevier en geknal van vuurwerk... toen ik jong was vond ik het ook allemaal geweldig maar nu hou ik het wel voor gezien... doe mij maar af en toe een etentje of babbel met goeie vrienden en ik ben tevreden.

Wat noemt men pech... een relatief begrip... er zijn altijd mensen die veel dieper in de shit zitten maar... ieder voelt het zijne het ergst... natuurlijk is dat egoïstisch of noem je het egocentrisch... zo is het nu eenmaal en gelukkig maar want moesten we ons alle leed van heel onze aardkloot gaan aantrekken dan gebeurden er nog meer zelfmoorden.

Mijn voorbije week was er eentje van pech en het is nog niet gedaan... zoals ik al vertelde liet ik... mea culpa... onze gasketel en schouw schoonmaken... dat heb ik me al diep berouwd en 't manneke laat me ook niet vergeten dat dit tegen zijn zin was... na het laatste bezoek van die tweede technieker heeft dat ding precies 3 dagen gewerkt... donderdag was weer een koude douche... geen verwarming... waakvlam uitgedoofd... ik dus naar de kelder... op mijn knietjes voor dat ding enne... wonder boven wonder... het aansteken lukte van de eerste keer... proberen die firma te bellen maar er nam niemand op... intussen heb ik zo ongeveer een 10-tal keren op mijn knieën gelegen voor die ketel... waakvlam uit tijdens de nacht maar ook soms tijdens de dag... nu proberen morgen maandag die firma te bereiken maar ik zie het echt niet zo zitten... dat was/is dan probleem één.

Dan kreeg ik enkele dagen geleden een dagvaarding van een incassobureau... verzonden vanuit Amsterdam... ik had blijkbaar een update geaccepteerd die moest betaald worden... doordat die betaling niet gebeurde kreeg ik er een boete bij... te betalen uitsluitend met pay pal en dit dezelfde dag al... ik klikte het weg want was me van geen update bewust... volgende dag een nog dreigender mail waarbij me werd verteld dat ik nog één kans kreeg of de zaak werd aan het gerecht doorgegeven met natuurlijk alle kosten voor mij en desgevallend in beslagname van inkomsten... boedel en huis... die mails waren zo professioneel opgesteld dat ik er toch niet gerust in was en ik toog ermee naar de politie... de dienstdoende agent daar wierp één oog op de uitgeprintte mails en zegde :"gooi weg die boel"... ik had eerst raad gevraagd aan onze buurman... toen ik die belde met de vaste lijn kreeg ik een vrouwmens aan de lijn die me zegde dat ik contact moest opnemen met Belgacom ???... ook daar waren ze tegen mij blijkbaar... buurman twijfelde ook en ik dus naar het politiebureau... toen ik thuis kwam en mijn mails checkte zat er weer eentje bij met een laatste kans om het goed te maken... ik heb ze toen geblokkeerd... dat was probleem twee.

Gisteren kwam zoon met hond weer aanlopen en toen ik het hem vertelde ging hij dadelijk mijn PC openen... hij wist me te vertellen dat ik blijkbaar toestemming had gegeven een "updrate" te installeren... ja geen update maar updrate... ik dacht dat ik het in Keulen hoorde donderen want had daar nog nooit van gehoord... hij ging dadelijk mijn PC opkuisen en wat nog meer zodat het beestje nog stond te draaien toen we gingen slapen... deze ochtend met een bang hartje gaan kijken... dit nadat ik eerst de ketel beneden had gaan aanwakkeren... windows 10 staat er nog maar ik moest weer overal inloggen en me bekendmaken voor ze me binnen lieten... mijn mails kan ik niet bereiken en ik heb dan maar zoon gebeld om hulp want ik geraak niet binnen... en dat was/is drie.

Intussen zijn mijn nerven op het breekpunt aangekomen want morgen beginnen we met een begrafenis... de volgende dag met bezoek aan de dokter... dan die schoonmaak firma proberen te pakken te krijgen... en dan maar proberen in feeststemming te geraken... by the way... moest er iemand een firma zoeken om ketel en schouw te kuisen mail me en ik geef het adres door

Ik ben nu ietwat gekalmeerd en kan erover vertellen... op een dag kregen we weer zo'n telefoontje van een hollandse meid die vertelde dat ze bij ons in de buurt bezig waren ketels te kuisen en of we interesse hadden... aangezien onze ketel plus schoorsteen al in minstens 20 jaar geen beurt had gehad vroeg ik wat hun prijs was en zegde dat ik met mijn halve trouwboek moest overleggen... dat trouwboek was natuurlijk anti maar aangezien die altijd anti is trek ik me daar niks meer van aan en vertelde hem dat ik wilde toezeggen... zo gezegd zo gedaan... we spraken af welke dag en die dag kwam er een jonge vriendelijke technieker... Mohammed geheten... dat beestje + de schouw kuisen... Mohammed vertrok... alles werkte zoals het moest maar... de volgende ochtend zaten we in de kou... waakvlam uitgedoofd... nadat ik dat ding met heel veel moeite (dat moet nog handmatig met lucifers) terug in gang had gekregen belde ik die firma en die beloofden die dag nog te komen... zitten wachten... niemand gezien... volgende dag zelfde scenario... waakvlam uit... 't manneke in alle staten want hij "had er geen goed oog in"... "was die firma geen nep" et patati et patata... hij besloot zelf naar hun adres te rijden... kwam na een uur terug helemaal over zijn toeren... wilde de politie verwittigen want die firma bestond niet... ik besloot van eerst te bellen en vroeg de meneer aan de lijn hoe hij het kon uitleggen dat zij niet op dat adres te vinden waren... die meneer verontwaardigd want hij zat op dat eigenste moment op dat adres in zijn kantoor met mij te bellen... ik vertelde hem het probleem en zegde dat ik die waakvlam niet aankreeg... ik had het ook niet geprobeerd want was het beu weer op mijn knieën te gaan liggen prutsen aan dat ding... enfin de meneer zegde dat er binnen het uur een technieker ging komen... hij kwam... weer een man van vreemde origine maar ook heel vriendelijk... die heeft zowat een uur zitten sleutelen... zegde me dat het nu in orde was en vertrok... wij de volgende dagen in angstige spanning zitten duimen maar het werkt nog tot hiertoe.

Nu ga je wel denken... waar maakt dat mens zich nu zo druk over... de kwestie is dat ik er gewoon niet meer tegen kan dat manlief steeds alles... maar dan ook letterlijk alles... verdacht vindt... hij ziet wolken waar er geen zijn... verdenkt iedereen van bedrog en samenspanning... maakt van een mug een olifant... en bij dat alles trekt hij me mee of probeert dat toch... ik noem het paranoïde en ik word er doodmoe van... in dit geval was hij al aan het zeuren vooraleer het gebeurde... er werd een attest opgemaakt en voor dat attest werden er verschillende vragen gesteld zoals in welk jaar ons huis werd gebouwd en ook dàt vond hij verdacht... ik zegde dat die mensen toch niet de moeite zouden nemen 3 pagina's paperassen in te vullen als het nep was maar meneer wil niet luisteren... nadat de tweede technieker alles in orde bracht heb ik hem niet meer gehoord maar de volgende keer begint dat weer van voor af aan en... ik word er horendul van.

Vandaag had ik met vrienden afgesproken en heb een rustige namiddag gehad... kan er weer effe tegen.

MAG IK BIJ DEZE IEDEREEN DIE HIER LANGS KOMT

EEN PRETTIGE KERST

EN EEN

GELUKKIG EN VOORAL GEZOND NIEUWJAAR

TOEWENSEN

Gisteren gingen we met de club nog maar eens de Kathedraal bezoeken... niet voor de eerste keer maar altijd wel de moeite waard... onze gidse was een heel onderhoudende dame die het presteerde me wakker te houden... wat ik haar dan ook op het einde heb verteld... als we in de koekenstad moeten zijn nemen we liefst de tram... maar de laatste tijd levert dat meer ergernis op dan plezier... zo ook nu... eerst lang wachten op onze tram... toen die eindelijk aankwam zat hij bomvol en moesten we aan de lussen gaan hangen... het was namelijk een van die nieuwe Albatrossen... een immens lang geval met... naar mijn mening... een mislukt interieur... de opstelling van de stoeltjes is ongelukkig... als je je wil vasthouden aan de voor dat doel aangebrachte spijlen stoor je de daar zittende mensen... de haltes worden ook niet meer omgeroepen... iets wat me vorige keer bijna mijn eigen halte deed voorbij stomen... in één woord "knudde"... toen ik me toch nog op een stoeltje kon persen tussen een oude meneer en een al even oude dame in kwam ik tot de ontdekking dat ik niet alleen ontevreden was... tot overmaat bleef die verrekte tram nog bijna bij elke halte heel lang stilstaan... van Berchem naar de Groenplaats deden we er bijna een uur over.

Na de Kathedraal doken we een café binnen... gezellig zitten kletsen... daarna werd besloten met een 6-tal vrienden de lichtjes van de stad te gaan bewonderen... blij dat we het gedaan hebben want mensen... het is echt de moeite waard... de gevel van de Kathedraal werd in het rood gezet... de traditionele reuzen kerstboom ervoor... overal lichtjes... het stadhuis eveneens versierd... de kerstmarkt vanaf de Groenplaats tot aan de kaaien... een ijspiste zoals elk jaar... en nog enkele attracties... je moet het echt zien... daarna kregen we honger en zijn we een snack gaan eten... dan de tram op... ditmaal zonder problemen... een geslaagd uitje.

We zijn dan vroeg gaan slapen om de volgende ochtend wakker te worden in een ijskoud kot... daarover vertel ik later want ik moet er eerst van bekomen. 

Jaja het is weer van datte... als ik 's ochtends vroeg wakker word heb ik soms last van diepe gedachten... diep in die zin dat ze over andere zaken gaan dan over wat ik die dag allemaal op mijn bordje krijg... zo denk ik na over oud worden en zijn... wat er moet gebeuren als 't manneke er niet meer zou zijn... hoe ik me zal voelen als ik ooit in een "home" terecht kom... en nog van die plezante gedachten... dan roep ik mezelf tot de orde... trek eens heel hard aan mijn oren... en stap rap over op praktische zaken zoals de frigo die eens een goeie beurt nodig heeft... of die ambetante vlek die maar niet uit dat vest wil... alles om maar niet aan de rest te denken.

Vandaag was het weer zo'n dag... vroeg wakker en dan komen ze... toen ik jong was dacht ik veel na over de dood maar op een bedachtzame manier want dat was nog een ver-van-mijn-bed-bedoening... nu dit wel erg dichtbij begint te komen... niet dat ik me slecht voel hoor maar ik ben realistisch ingesteld... probeer ik het ver van mij weg te gooien... een van mijn principes is dat het tijd genoeg is om te janken als je geslagen wordt... daar tracht ik me aan te houden.

En om te veranderen van onderwerp... het was poetsdag vandaag en... ik sta nog altijd versteld van mezelf... ik had er goesting in... waar dàt vandaan kwam weet ik niet maar ik begon alle hoekjes en kantjes van mijn keuken uit te mesten en kon met moeite stoppen... een kuiswoede waar ik al lange tijd geen last meer van had... de wonderen zijn de wereld nog niet uit... ik zit hier nu tevreden met mezelf en mijn proper kot te genieten van mijn welverdiende rust... tenminste mijn derrière rust uit maar mijn hersentjes zijn nog altijd druk bezig... ach die arme hersenpan laat zich geen rust opleggen... zelfs in haar dromen is ze druk bezig... een van mijn terugkerende dromen is dat ik visite verwacht... ik ben dan druk bezig met poetsen en koken maar alles op een chaotische wijze... mijn visite staat voor de deur en ik ben nog helemaal niet klaar... dan word ik wakker met een zucht van opluchting dat het maar een droom was... deze nacht was het weer van datte.

Zaterdag voormiddag en even respijt... 't manneke is naar de golf... ik heb net de brieven voor de club in de enveloppen gestopt... wat orde gebracht in de administratie en nu even tijd om een blogje te plegen... gisteren shopping afspraak met vriendin... dat shoppen viel gedeeltelijk in 't water want het weer was ons niet goed gezind... ook De Lijn had blijkbaar problemen want naar en van de stad was het wachten geblazen in een volgepropt metrostation... terroristen hebben hun kans gemist... na wat ronddrentelen stelde ik koffie voor en we belandden in het café van het Koninklijk Paleis... ja voor minder doen wij het niet... na een piepklein maar duur kopje stelde vriendin voor daar te blijven voor een middagsnack... wat meer is ze stond erop me te tracteren op een High Tea wat ik na het nodige beleefde afwijzen dan maar accepteerde... eerst een glas bubbels om de weg vrij te maken en dan kwamen de hapjes... tja wat moet ik daar van zeggen... het was duur... het was op zijn Engels... maar niet echt WHAAAW... aangezien je een gekregen paard nooit in zijn bek mag kijken heb ik dat beleefd niet gezegd... na die tea nog enkele boodschappen gedaan voor vriendin... dan weer een drankje... dit keer op mijn kosten... en naar de metro waar we meer dan een helf uur moesten wachten wegens "problemen"... het weer was tegen maar we hebben wel gezellig bijgepraat dus ik klaag niet.

Wat betreft die "chique" gelegenheden... je betaalt meer en prijs-kwaliteit is merendeels niet evenredig... je kan beter in een eenvoudig eethuisje gaan waar je eerlijk bediend wordt... natuurlijk als je houdt van garçons die je met zwier bedienen moet je betalen en dat doen ze in het paleis... wat meer is er loopt daar ook een mierzoete maitre d'O rond die alsmaar ronddwaalt en telkens een oog op je tafeltje laat vallen... al die ogen samen zijn ook duur.

Vandaag is het klussendag... de clubbrieven... kerstkaarten schrijven... bloggen... koken want gisteren kreeg manlief alleen een boke te eten... en vanavond komt heel waarschijnlijk zoon met zijn trouwe maat ons kot overhoop zetten... ik ga nu verder met mijn taken... tot later!

Mijn "accu" staat weer bol van de energie... de laatste weken en maanden was dat ding stilaan aan het leeglopen... altijd thuis zitten revalideren is fnuikend... 't manneke zijn knie gedraagt zich redelijk en hij beweegt zich pikkelend vooruit maar hij is nog wel mobiel en ik zit weer vol plannen van "ik ga dit en ik ga dàt" maar als puntje bij paaltje komt ontdek ik dat ik heel vlug moe word... niets aan te doen zeker... de jaren eisen hun tol.

Deze week was een drukke en de volgende belooft hetzelfde... elke dag de deur uit... niet alleen voor plezante zaken want ook bij de tandarts op bezoek geweest en morgen controle bij de neuroloog... dingen waar ik niet bepaald naar uitzie... maar ja dat is de bluts met de buil nemen... er waren ook enkele leuke uitstapjes bij zoals een etentje met de blogvrienden om ons tienjarige vriendschap te vieren... een brunch met onze buren/vrienden met daarna flaneren in de koekestad en enkele cafekes bezocht omdat niemand zin had al naar huis te gaan... trouwens het weer was schitterend ook... die buren vroegen dit eens meer te doen... verleden jaar is buurvrouw heel ziek geweest... kantje-boord... en dan kom je tot de ontdekking dat die mensen een groot deel van je leven uitmaken... en vrijdag heb ik afgesproken met een vriendin om wat te "shoppen"... dat shoppen is maar een smoesje want al na een half uur zitten we in een café te kletsen... eten we een hapje... lopen nog eventjes rond en dan weer tijd om iets te drinken en een babbel.

Ik had gisteren weer zo'n Hollandse meid aan de lijn... ditmaal om voor te stellen onze gasketel te reinigen... en ik heb me laten overhalen... de prijs was redelijk en het is alweer 20 jaar geleden dat iemand nog eens naar dat ding heeft omgekeken... onze ketel zal blij zijn met wat aandacht... hoop ik toch.

Tussen de soep en de patatjes werk ik aan de nieuwsbrief voor onze clubleden... ook wat mailtjes voor de zieken en het laatste jaar waren er verscheidene die in panne vielen... en nu moet ik dringend weg want de "ramenwasser" is bezig en die man moet ook nog betaald worden. 

Restauratiewerken moeten er soms gebeuren... vandaag was het niet aan mijn huis maar aan mezelf... het wordt moeilijker en vraagt meer en meer tijd om er nog wat van te maken maar we houden vol.

Na deze inspannende bezigheden mijn kot wat opgekuist want morgen is het clubvergadering en dan wil je toch niet in affronten vallen he... het zal ook wel "passemaatje" worden want ik was vergeten dat mijn poetshulp moet komen en wilde de afspraak niet verzetten... het is zo al moeilijk genoeg om 4 mensen op dezelfde dag bijeen te krijgen.

Gisteren als sluitstuk van de dag zoon met hond Kiko hier gehad... dat beest was echt zo opgetogen dat hij ons zag dat hij nogal wild werd... hij sprong tegen me op met zijn ca. 40 kilokes en ik kwakte tegen de muur... ik kreeg tegelijkertijd een kletsnatte lik over mijn gezicht... iets waar ik echt niet zo blij mee ben maar ja het dier bedoelt het goed... hij begon hier in de living rond te springen... zoon beval hem stil te zitten maar hij was echt door het dolle heen... toen nam zoon hem in een Nelson... drukte hem op de vloer... sprak hem streng toe... liet hem los en Kiko begon op en neer te springen op de bank... weer hetzelfde scenario en dan eindelijk was het over... de rest van de avond heeft hij zich schattig gedragen... probeerde op mijn schoot te kruipen maar kreeg er alleen zijn achterwerk op... zoon is dan zichtbaar gelukkig dat zijn "boeleke" door ons geaccepteerd wordt en daar doe je het toch voor.

Voor zoon en hond had ik wat lekkere beetjes opzij gezet en die gingen er grif in... toen ze tegen 12 u naar huis trokken waren 't manneke en ik pompaf en vielen als een blok in bed.

Verjaren... wat is dat... één dag ouder worden dan de vorige dag... hoe doe je dat verjaren... eerst en vooral blijven ademen... kleine pijntjes verbijten... grote pijnen trachten te verhelpen... steeds vooruit blijven kijken en niet achterom want dat maakt je droef... plannetjes blijven maken maar wel op korte termijn en dan hopen dat je ze zal halen... positief denken... relativeren... voor stof en vuile ramen je ogen sluiten... restauratiewerken aan je oude lijf uitvoeren teneinde geen mensen aan het schrikken te brengen... ben ik nog wat vergeten?

Dus vandaag ben ik 1 dag ouder dan gisteren en vieren doe ik dat niet... al lang niet meer... gisteren zijn dochter en schoonzoon komen eten en dat was weer lang geleden... ze hadden natuurlijk iets bij voor mij... welriekende badproducten... of ik dat als een stille wenk moet beschouwen laat ik in het midden... aangezien dochter en zoon in ruzie liggen was hij er niet bij maar ik verwacht zoon vandaag met zijn maatje Kiko... ik heb wel het voor- en nagerecht dubbel gemaakt voor hem... Kerstmis zijn we uitgenodigd bij dochter en ze had haar broer ook gevraagd maar broer weigert te komen... het zit weer diep ditmaal... triest toch.

We zijn weer stilaan in de running aan 't komen en dat was hoog tijd... ik voelde al hier en daar schimmel groeien... met onze naaste buren/vrienden gaan we brunchen volgende week... de clubvergadering is hier maandag en dat betekent brieven tikken en versturen naar de leden... een buurman is op visite gekomen deze week... clubvrienden vroegen ons op visite... met mijn blogvrienden gaan we ons 10-jarig "bestaan" vieren met een etentje... OEF... nu niet allemaal tegelijk he of mijn lijntje knapt.

Volgende week wordt een drukke want we hebben ook nog afspraken bij de dokter en de tandarts en dat is minder plezant... den bluts met de buil nemen is ook een gezegde... dus!

Efkes uitstel van executie... 't manneke was gisteren bij orthopedie... kreeg nog maar eens een scan en... wat er bij de vorige foto's niet te zien was... werd nu duidelijker... arthrose... versleten werk... niet zo verwonderlijk als je weet dat manlief een druk ventje is en altijd geweest is... het enige is een knieprothese maar dat raadde die dokter af... 3 maanden afwachten en dan verder beraadslagen... ik opperde mijn "heupchirurg" te raadplegen maar dat wil man niet doen dus... afwachten maar en verder pikkelen.

Aangezien ik het intussen dik beu ben altijd maar binnen te zitten besloot ik vandaag even een toertje in de omgeving te doen... toen ik het verkondigde wilde 't manneke mee... owee... met manlief gaan wandelen is al even erg als met kleine kleutertjes op stap gaan... om de paar passen staat hij stil om iets te bekijken en breekt zo "mijn scheut"... aangezien hij ook altijd geluid moet produceren kwebbelt hij aan één stuk door... al is het maar de automerken opnoemen van de wagens die we geparkeerd zien... maar babbelen moet hij... ik vind dat geweldig vermoeiend... zou liever in stilte doorstappen... wij hebben in de buurt een kerkhof en ik opperde door dat kerkhof te wandelen op weg terug naar huis... nogmaals owee... elke grafsteen moest bekeken worden en becommentarieerd... eens thuis gekomen ben ik uitgeput in een zetel neergeploft met mijn boek en heb gedaan of ik plots stokdoof geworden was... nu ja... ik weet wel dat ik ooit dat gekwebbel zal missen als 't manneke er niet meer zou zijn en ik weet ook dat ik niet bepaald de meest genereuze en geduldige echtgenote ben maar zo hebben ze me gemaakt... als kind al probeerde ik steeds het voortdurend gebabbel van la mamma te ontwijken door met mijn boek op de WC te gaan zitten.

Morgen komen de kinderen nog eens eten... dat was ook al enkele maanden geleden... door de gezondheidsproblemen van man en mij... vandaag al chocolat mousse gemaakt zodat die rustig kan opstijven in de koelkast... de rest is voor morgen.

En ja we kregen die beloofde winterprik... het was efkes een venijnig steekje... een voorproefje van de aanstormende winter... alhoewel het vandaag weer stukken zachter is... aan afwisseling geen gebrek.

't Manneke is vandaag voor nader onderzoek van zijn knie naar orthopedie... ik zit hier dus in spanning te wachten op de diagnose... wordt het een operatie of wat?

Maandag is de man van de kurk gekomen zoals beloofd werd en heeft hij de losgelaten platen in de trapzaal mooi weer op hun plaats geplakt... wat dat terras betreft... dat is een ander paar mouwen... ik heb gewacht tot 4 u in de namiddag en dan gebeld dat ze mijn bestelling mogen annuleren... de dame aan de andere kant begon met : "ja maar" en ik antwoordde dat ze geen moeite moest doen want dat ik er toch geen woord meer van geloofde... toen begon het te regenen en... geloof het of niet... er lekte geen druppel door op ons terras... toeval... we wachten nog even af of we moeite gaan doen iemand anders te strikken... mijn troost is dat ik wel enkele honderden eurokes uitgespaard heb.

Gisteren alvast voer in huis gehaald voor een heel leger want als manlief onder het mes moet zitten we wel even in de puree... 't manneke houdt dan wel van puree maar ik niet zo erg... ook de bib bezocht en enkele kilokes boeken meegebracht... volgende week wordt er een drukke... agenda vol en dat met eerder onaangename zaken zoals tandarts en neuroloog en de bank... tja kreeg gisteren telefoontje van mijn "bankadviseuse" (klinkt gewichtig he alsof ik ettelijke miljoenen te besteden heb,...was dàt maar waar)... nee op haar aanraden had ik een klein bedrag vastgelegd in iets en daar is de rente ook alweer gedaald dus moeten we beraadslagen wat eraan te doen is... zal weer gene vette worden.

En nu ga ik verder duimen draaien en tanden knarsen.

En ik maar blij zijn vrijdag dat die werken eindelijk eens zouden gedaan geraken... vroeg opgestaan ook... en waarvoor... om de hele dag te zitten wachten op... niemand... ook geen telefoontje... ik geef ze nog kans morgen maandag en als ze dan ook niet komen opdagen stuur ik ze de boom in... we hebben veel geduld gehad maar genoeg is genoeg... we zoeken wel iemand anders.

Gisteravond zoon met Kiko de hond warm ontvangen... die hond is echt ongelooflijk... aanhankelijk tot en met... kan niet genoeg krijgen van knuffels... maar geweldig onstuimig... als hij zich tegen je aandrukt moet je vlug een muur als steun zoeken of je ligt tegen de vlakte... ik bukte me in de keuken om iets uit de frigo te pakken en lag er bijna zelf in... kreeg een lieflijke duw tegen mijn achterwerk... ik zet nu mijn meest geliefde bibelokes veilig uit zijn bereik want nieuwsgierig is hij ook... gaat overal aan snuffelen en dat op zijn robuuste wijze... met geweld... gelukkig blijft zoon niet meer zo lang hier want als de woef wild begint te doen is het hoog tijd voor weer een wandeling... lief is hij wel en hij heeft het al zover gekregen dat hij naast de poes mag liggen... wel met zo'n 30 cm tussenruimte... men moet zijn grenzen stellen he!

Verder is hier niet veel te vertellen... morgen komen ze de kurkplaten in de trapzaal herstellen... tenminste als die ons ook niet laten zitten... en... misschien... die mannen voor het terras... laatste kans... woensdag naar de orthopedie voor 't manneke die nog altijd pikkelt dus... de rest is ???

Vandaag wil ik het eens over vriendschap en warmte hebben... er zijn van die dagen... zeg maar weken of maanden... dat je je verlaten voelt... de vrienden die je dacht te hebben zijn je vergeten omdat je een tijdje uit de circulatie bent... uit het oog uit het hart... en ik beken ook schuld... je wil wel bellen maar er komt iets tussen of je zal het straks doen en dan vergeet je het... enfin duizenden redenen om het niet te doen... 't manneke en ik zijn de laatste tijd niet meer met de club op stap kunnen gaan door onze gezondheidsperikelen... gisteren was het jaarlijks dinertje van de club en ik zag er eigenlijk wat tegen op... is dàt nu echt meegevallen zeg... ZE KENDEN ME NOG... ... en wat meer is ik kreeg van iedereen een dikke knuffel... en dat waren er gisteren 53 dus ik ben helemaal opgebloeid en klaar om de wereld tegemoet te treden.

Die wereld komt vandaag ons terras dichten... ik bedoel wel de lekken dichten en niet het hele terras... toen we gisteren thuis kwamen wachtte er ons een verlaat bericht op dat ze in plaats van maandag vandaag zouden komen... dus wij al heel vroeg uit de veren om die mannen deftig te kunnen ontvangen... kreeg ik even later een belletje dat ze maar eerst tegen de middag komen... en nu maar hopen en duimen dat het tegen die tijd niet weer gaat regenen.

Dat etentje was weer prima... het voer heel goed degusteerbaar... de wijn super... ach die wijn... ik had me voorgenomen heel voorzichtig te zijn vanwege mijn verdwenen galblaas en doordat ik nog moet ondervinden wat ik wèl of niet verdraag... dus in plaats van cava een fruitsapje als aperitief terwijl ik met jaloerse blikken naar het glas cava van mijn vrienden loerde... aan tafel enkele keren mijn lippen bevochtigd met de witte wijn die verrassend lekker was... maar dan die rode wijn... die was zooooooo lekker dat ik echt heel mijn voorraad karakter heb moeten boven halen om niet meer te doen dan lippen bevochtigen... de gesprekken aan tafel waren sprankelend zoals het bruiswater dat ik dan maar heb gedronken... in één woord het hele gebeuren was bevredigend en wat meer is... mijn "onthouding" heeft me een zalige slaap opgebracht... geen kater zelfs geen kleintje.

En nu ga ik verder zitten duimen opdat het niet zou gaan regenen.

Hebben jullie al eens naar buiten gekeken... moet je eens doen want de zon is er terug... voor hoelang weet ik niet... wacht ik zal het haar eens gaan vragen... ze zegde : "tja dat weet ik nu nog niet maar ik ben ermee weg zodra jullie teveel van je oren gaan maken want ik heb er genoeg van" en ik kan haar geen ongelijk geven... wij zeuren en zaniken een eindje weg... over het weer... de belastingen... de politiek... nu nog die terroristen erbij en het kan niet meer op... toen ik jong was brak ik me vaak het hoofd met van die diepzinnige vragen zoals : "moeder waarom leven wij" toen ik het aan la mamma vroeg stond die met haar mond vol tanden... ja die had ze nog allemaal toen... ik had nog enkele van die venijnige vraagjes maar bij gebrek aan een zinnig antwoord heb ik ze maar opgeborgen... het feit is dat zolang we leven we er het beste van moeten maken... soms wordt het ons moeilijk gemaakt maar de aanhouder wint toch!

Ik lees nu allerlei tegenstrijdige meningen over hoe we moeten reageren op die IS toestanden... ik ben niet iemand die altijd en overal rechtlijnig denkt dus word ik in alle richtingen gesmeten... moeten we moord en brand schreeuwen en als bange muisjes in een holletje kruigen en daar zitten bibberen of moeten we gewoon ons eigen vrije gangetje gaan... ik opteer voor het laatste... nu ga ik niet beweren dat we die barbaren maar vrij spel moeten geven... nee DAT niet... maar wie bang is krijgt ook klappen dus kunnen we beter ons gewone leventje blijven leiden en die gehersenspoelde gekken negeren... zodoende mensen... kijk naar de zon... ja ze is er nog... trek indien mogelijk naar buiten en geniet van het leven.