Zaterdag

Ja ik ben een beetje stilgevallen... oorzaak... zwaar weer ten huize van... momenteel is de storm over maar voor hoelang... ha... dàt is in het ongewisse... tijdens zo'n onweer staat mijn kop niet naar ditjes en datjes en hier wat zitten klagen lost ook niets op.

Wat deed ik in de voorbije week buiten schuilen voor de bui... de gewone dingen des levens want weer of geen weer er moet gewassen en gestreken en gekookt worden... gisteren kwam mijn poetshulp en mijn kotteke is weer proper... vandaag gaan we naar de golf en daarna met vrienden eten... dat hing er met zijn pootjes uit maar is godzijdank toch weer goed gekomen... een goed glas wijn heb ik wel verdiend... dat eten zal miniem worden want te warm voor mij... ik eet dan muizebeetjes en in plaats van slanker te worden zwel ik op zoals popcorn in de oven... ach dàt zal ook wel weer voorbij gaan.

Zaterdagkwam zoonlief ons uit de nood helpen... bad en bidet lieten nog maar water door met mondjesmaat... zoon brak de bidet af... zette de hogedruk op de afloop en begon te spuiten... en bleef spuiten... maar ergens zat een hardnekkige prop... dan maar keuteren... en keuteren... uiteindelijk (de aanhouder wint) trok die prop zich terug (voelde zich echt niet gewenst) en de afloop was vrij... dan kwam de bidet zelf aan de beurt... die elleboog werd er afgevezen en owee... wat was me dàt... bijna helemaal dichtgekoekt met kalk... weer gooide zoon zich op dat ding en begon er brokken af te brikken... dan alles terug op zijn plaats gezet en nu... wat een genot... het water loopt al juichend in die propere afvoer en ik juich luidkeels mee... al jàren niet meer meegemaakt... ik heb zoonlief bijna platgeknuffeld van dankbaarheid.

Na een overijverige zaterdag vier ik vandaag 's Herens rustdag... overijverig jawel... zoals voorgenomen gooide ik me gisteren op die vette fritesketel en begon te spuiten en te schrobben dat de stukken eraf vlogen... niet van de ketel maar van mijn nagels... wat een ellende... ik neem mezelf altijd voor dat ding regelmatig eens onder handen te nemen maar stel het steeds uit tot het bijna dichtgegroeid is van aangekookte olie... het ging zo : inspuiten met superontvetter... laten intrekken... wat gaan lezen... schrobben... inspuiten... etc. etc... heel die procedure nam wel 2 uren in beslag... toen die ketel weer oogverblindend schitterde keek ik met een loens oog naar de dampkap ... nog zo'n ding dat ik gewoonlijk negeer tot het vet eruit druipt... zou ik of zou ik niet... ik zou... en begon weer met spuiten en schrobben en inweken... na gedane arbeid voelde ik me afgemat maar wel trots op mezelf... wat een moed en doortastendheid... ik klopte me zelfvoldaan op de boezem en ging liggen recupereren.

Maar die dag was rust me nog niet gegund... zoon zou nog komen met Kiko die zoals gewoonlijk de trap donderend opstormde zogauw de voordeur opende... ik druk me dan tegen de muur of ik ga onderuit... hij krijgt dan zijn stukjes vlees... slobbert een halve bak water binnen en rent dan druipend naar "den bompa" terwijl ik al kan beginnen met de keuken op te dweilen... ik had enkele computer klusjes voor zoon en dan moet ik de hond troosten terwijl zijn baasje boven zit... dat troosten is onvermoeid blijven strelen tot ik er een lamme arm aan overhou... maar dat beest is toch zo lief dat ik dat er maar bij neem... hij liep weer over van liefde en ik kreeg de ene na de andere "zware" poot op mijn knie terwijl hij me in de ogen keek met ogen die overliepen van liefde (allee zo interpreteer ik het toch terwijl het misschien alleen maar een vraag was naar nog wat snoepjes)... het werd weer laat tot ik stond te tollen op mijn benen en zoon de deur heb uitgewerkt... ik kon nog net mijn bed bereiken... goed geslapen!

Als kind heb ik nooit een dagboek bijgehouden... waarom niet... alhoewel ik toen al bezig was met alles te lezen en op te schrijven wat ik opmerkte... misschien omdat er nooit eens iets gebeurde... tja we hadden de oorlog met bommen en luchtafweer... als kind dacht ik er niet bij na en vond dat dit deel uitmaakte van het leven... mijn zus en ik leidden een beschermd leventje... huis... school en huis... op straat spelen mocht niet... scouts of giro ook niet... ja met wat hou je je dan bezig na school en huiswerk... met lezen... ik las dus alles wat er ook maar gedrukt stond tot de reclames toe... en eigenlijk doe ik dat nog... macht der gewoonte zeker.

En nu vanaf ik het internet ontdekte schrijf ik alles van me af... en ik besef dat ik dit nodig heb om het hoofd te kunnen bieden aan alle problemen die er op me afkomen... het is een soort uitlaatklep... het lucht op... of er nu iemand dit leest of niet maakt niet uit... alhoewel een reactie af en toe toch wel plezierig is... een dagboek is uiteindelijk ook niet bestemd om gelezen te worden... waar ik gloeiend spijt van heb is dat ik er geen heb bijgehouden toen mijn kinderen geboren werden en opgroeiden... je denkt dat je "dit en dat" nooit zult vergeten maar dat is niet waar... elke dag brengt zijn eigen problemen en vreugden mee en de rest wordt stilaan verdrongen... toen de kinderen klein waren had ik het te druk om ook nog te schrijven... en daar heb ik nu spijt van.

Nu heb ik tijd zat en verdeel die in huishoudelijke jobkes (zo min en zo vlug mogelijk)... lezen... computer... administratie (een noodzakelijk kwaad)... ledenlijsten en brieven voor de club (tot men me niet meer nodig heeft)... TV... van tijd tot tijd mezelf eens luchten... en de dagen en weken en jaren vliegen voorbij (beangstigend snel)... ziezo... het speeluurtje is afgelopen en ik ga me wijden aan een van de meest gehate taken die ik ken nl. de frituurketen en de dampkap trachten schoon te krijgen... zij die gaat lijden groet U!

Ik lees hier net allerlei commentaren over onze Antwerpse moederdag... tja dat is nu eenmaal altijd zo geweest en zal hopelijk altijd zo blijven... voor mijn dochter komt dat goed uit want haar schoonmoeder woont in Mechelen... zo hoeft ze zich niet in twee te snijden om elke moeder te plezieren... eentje in mei en eentje in augustus... ik ben weeral tevreden gesteld met een reuzenpot bloemen voor in de tuin van dochter... die zitten nu al van het zonnetje te genieten (niet de dochter maar de plant)... en een supergrote mand met kamerplanten van zoon... et voilà ma is zoet en kan er weer een jaartje tegen.

Voor de rest geen nieuws... nog niet want het is nog vroeg... wie weet wat er me nog boven het hoofd hangt vandaag... wel goed geslapen want man schopte me 2x en was kwaad toen ik protesteerde... is naar beneden op de bank gaan liggen... wel rustig zo... wat gaat de dag brengen... beetje zon... veel regen... we zien wel... aan alleen een prettige dag!

Ziezo alles wat moet opgekrikt worden is opgekrikt... ik ga hier geen details geven... je zoekt het maar uit... ik zei "alles" maar dat is niet helemaal correct... mijn gemoed zit in het slop en ik doe er alles aan om dat weer omhoog te krijgen... zwaar werk hoor... waarom noemen ze dat eigenlijk een "gemoed"... dat was even een tussendoortje... de wolken hangen laag buiten en binnen en dat is zo al 2 weken... om er een dromedarisbult van te krijgen... ik denk niet dat zo'n ding me erg zou staan daarom probeer ik er vanaf te geraken... hier dus.

Ach het is zoals het is... een echtgenoot met "loeten" moet je gewoon maar laten stoven in zijn eigen sopje... wat ik dan ook doe... het zal wel weer overwaaien... iets wat ik niet kan zeggen van het weer... dat is gewoon triest... onvoorstelbaar en troosteloos... gisteren zat ik nog in de tuin na gedane arbeid en nu regent het pijpenstelen en hebben ze ons ook nog eens hagel beloofd... mooi hoor en dàt op Moederdag... ja moederdag wordt hier in Antwerpen op 15 augustus gevierd... waarom... omdat wij het altijd zo gedaan hebben en we ons niets aantrekken van al die andere provincies die dit perse in mei willen vieren... haha... die van Antwerpen zijn nu eenmaal dikke nekken die het steeds beter weten... voilà!

Straks komen dochter en schoonzoon even binnen wippen met hun bijdrage aan de feestvreugde... feesten is er niet bij vandaag... als ze braaf zijn krijgen ze een snoepje... maar vrijdag komen ze eten en dan staat moeders achter het fornuis... of is het "voor" het fornuis... waarom kan ik dat nu niet onthouden... van onthouden gesproken... die blanco vlekken in mijn hersentjes steken meer en meer de kop op... wreed ambetant als je plots midden in een gesprek de naam van iets of iemand kwijt bent... mijn synapsen werken niet meer zo snel als vroeger... er zit ook sleet op.

Haha mijn loetenvent is de deur uit en ik ben nu de alleenheerser in huis... ga vlug een van mijn opgenomen films bekijken op TV... tot later!

Je hebt allerlei soorten plagen maar die waar we momenteel mee kampen heet "vliegenplaag"... verleden week is er stiekem een vlieg binnen geslopen... een hele slimme want we hebben overal vliegenramen zitten... die vlieg is een heel ambetant beestje met een voorliefde voor ons mensen... een hele living vol meubels maar waar gaat ze zitten... op ons gezicht of arm of been... een echte huisvlieg dus... plots doken er nog meer op... we verdenken die eerste een vrouwtje te zijn die haar eieren ergens neerpootte want de nakomelingen zijn al even erg als zij... wij zetten ons nu alleen nog maar in onze stoel gewapend met een handdoek om rond te meppen... en meppen doen we... tot hiertoe telde ik al 4 dode beestjes wat een hele prestatie is want je klopt er eentje buiten westen en net als je het de genadeslag wil geven krabbelt het weer op en vliegt weg... ik probeerde ook ze buiten te lokken... deed de terrasdeur wagenwijd open... begon lieftallig te koeren of ze niet buiten wilden gaan spelen... het zonnetje scheen... de frisse lucht in... de vriendjes buiten zaten te wachten... maar nee... ze wilden ons niet verlaten... veel te plezant mensjes pesten... en zo brachten we deze week onze dagen door... al meppend en vloekend.

Gisteren toch nog eens 't stad ingetrokken voor enkele uren... kwam beladen met spulletjes en afgepeigerd terug thuis... EANDIS had ons verleden week een bericht gestuurd dat er werkzaamheden waren en de stroom zou afgesneden worden van 7u30 tot ca. 15u... ik dus uit mijn bed op een onmenselijk vroeg uur om appelsientjes te persen en koffie te zetten en de computer even te checken op mailtjes voor de boel werd dichtgegooid... dat gebeurde dan om 8u30 en duurde tot 10u... moest ik daar zo vroeg voor opstaan... heb dan nog slecht geslapen ook uit schrik me te overslapen... het brengt iemand wel tot denken over hoe erg we afhangen van die stroom... geen TV of computer... al die elektrische toestellen die we gebruiken met inbegrip van wekkers... wie een elektrisch fornuis heeft... ik dus... kan zelfs niet koken... onlangs keek ik een film waar alle stroom wegviel in de stad... een regelrechte ramp... en wij sukkels gebruiken onze toestellen gewoon als vanzelfsprekend zonder te beseffen dat we zonder hen gewoon "sukkels" zouden zijn.

Verdorie nog eens aan toe sèg... een vlieg is me toch tot hier boven gevolgd zeker... waar is mijn handoek dat ik haar doodmep... sorry... ben even bezig............

. 

Ik krijg soms van vrienden te horen dat ik een "franke teut" heb en ook dat ik niet erg beleefd ben... maar vergis je niet... als mensen me niet aanstaan kan ik ijselijk beleefd zijn... zo ijselijk dat ik het er zelf koud van krijg... een van mijn vele ondeugden is dat ik ironisch ingesteld ben... je mag het ook wel sarcastisch noemen... ik zie soms dingen die me doen lachen waar andere mensen blijkbaar niet op letten... of men vertelt iets en ik geef commentaar... het is sterker dan mezelf en wordt niet door iedereen geapprecieerd... tant pis... de tijd dat ik me van de mening van anderen iets aantrok is gelukkig verleden tijd... ik plaag ook gaarne mensen maar nooit om te kwetsen en alleen diegenen die ik wel mag want... zoals ik al zegde... tegen de anderen ben ik ijselijk beleefd... die ondeugd van mij helpt me ook vaak in moeilijke tijden want als het ergste leed of woede wat gezakt is moet ik met mezelf lachen... dat is dan weer galgenhumor.

Vandaag was er niet veel te lachen... voor de middag met de bankadviseur gaan palaberen en die man had... zoals verwacht... niet echt schitterende aanbiedingen in zijn mandje liggen maar ja... geld op een spaarboekje kost meer dan het opbrengt dus sta je met je rug tegen de muur.

Ook eindelijk de knoop kunnen doorhakken voor een etentje met een groepje vrienden die mij hadden opgezadeld om een geschikt restaurant te vinden en ook een datum dat iedereen vrij is... iets dat echt niet gemakkelijk is... het is zich een weg banen tussen cruises en verblijfjes aan zee en reisjes naar hier en daar... niet bij ons... man en ik gaan nooit op reis... maar de rest... die mensen zijn haast nooit thuis... maar het is gelukt na over en weer mailen.

Mijn beloning na deze inspannende dag was dat 't manneke na het avondmaal naar de golf trok en ik in alle rust van een spannende SF film heb kunnen genieten... tja moeke mag ook nog wat hebben nietwaar.

Vandaag was een surprise-dag... toen we gisteren op de golf waren kreeg ik telefoon van onze aangenomen kleindochter (ons vroegere buurmeisje die ons heeft geclaimd als opa en oma)... ze hadden een dag vrijgenomen en vroegen of we hen vandaag op de golf wilden ontmoeten... ja dus... tegen 10u waren we er... speelden een rondje... dronken een koffie en toen vroegen ze of we met hen wilden gaan lunchen... zij tracteerden... wij sputterden wat tegen maar gaven tenslotte toe... het werd heel gezellig en het eten was lekker... in de late namiddag nog vlug even mijn voorgenomen programma afgewerkt (boodschappen doen) en dan moe maar tevreden naar huis... toch leuk zo'n onverwachte tractatie.

Morgen heb ik een afspraak bij de bank... de adviseur belde me om te vertellen dat hij iets in de aanbieding had... niet dat ik er veel van verwacht want dat beetje spaargeld kost bijna meer als het op de bank staat dan het opbrengt.

Tijdens de lunch ging het gesprek ook over o.a. de manier van leven nu en vroeger... die jongelui hebben er een heel andere kijk op... wij gingen werken... leefden zuinig en spaarden... terwijl zij nu veel meer van het leven genieten en... ik kan hen geen ongelijk geven... de toekomst is ook veel onzekerder dan toen wij jong waren... je kan er maar beter van genieten nu het nog kan.

Verdorie sèg... potverkoffie... akkerdjie (zoals mijn vroegere chef altijd zei als ik weer een steek had laten vallen)... in de vroege ochtend werd ik wakker met een opspelende blaas... lag nog wat te aarzelen of ik zou opstaan of niet... en kreeg van die geweldige ideeën... tenminste ik vond ze geweldig... die moet ik beslist loggen dacht ik zo in m'n eigen zichzelve... ik spreek vaak tegen mezelf want dan krijg ik tenminste altijd gelijk... en nu zit ik hier met dat geweldig idee... vervlogen... wèg... het zal dan toch niet zo belangrijk zijn geweest veronderstel ik.

Wat me achterlaat met een geweldig schuldgevoel... wat moet ik nu vertellen... ach moeten moet er niks... maar eenmaal ik een onbeschreven blad zie wil ik het vullen al was het maar met wat gezever... en zeveren kan ik heel goed... ik kan zelfs niet meer eten of drinken zonder mijn voorkant te besmeuren... ik koop nu alleen nog maar kleren met drukke print want daar zie je een vlekje niet zo vlug tussen... edoch... aangezien ik geen fan ben van prints te combineren met prints... dat doet pijn aan mijn ogen... draag ik er een effen... liefst witte pantalon onder... en wat gebeurt er dan... ik mors op die pantalon... nog maar eens verdorie sèg... akkerdjie!

Wat brachten de voorbije dagen me... vooral ingetogen rust... tja dat mag ook al eens nietwaar... aangezien 't manneke niet te genieten valt als hij thuis moet zitten laat ik hem met veel genoegen los op de buitenwereld... ik wacht dan met ongeduld tot ik de auto hoor vertrekken en vlei me voor de TV neer om een van mijn opgenomen series of films te bekijken... de laatste tijd wordt ik echt verwend want manlief gaat 's avonds ook nog enkele uurtjes naar de golf... zo ook gisteren... ik dan heerlijk languit op de bank met een reuze pot ijscreme op schoot... en genieten maar... iets waar ik nu wel wat spijt van heb want ik kreeg mijn pantalon met moeite dicht zodat ik er nu ietwat ongemakkelijk bijzit... het probleem van die spannende broek is dat alles wat er teveel is de hoogte wordt ingestuwd zodat je het gevoel krijgt Dik Trom te zijn.

Ach die Dik Trom en Pietje Bel waren als kind mijn favorieten... wij woonden op een appartement en mochten nooit buiten spelen zodat die twee deugnieten alles deden wat ik nooit mocht... snik snik... maar dat is voor een andere keer... nu staat de ruitenwasser voor de deur en de plicht roept me.

Deze hele week ben ik ontzettend braaf geweest... ik heb me ingespannen 't manneke te vermaken... te vergezellen... te plezieren... maar oooo wat is dat toch vermoeiend en of ik dat nog lang zal kunnen volhouden is een twijfelgeval... wat we zoal deden... één dag gaan winkelen... één dag naar de Zoo... één dag wandelen... één dag naar de minigolf... die vijfde dag was een regendag dus mocht ik even uitrusten.

Naar de Zoo gingen we al heel vroeg... op tijd om het gedierte te zien voederen... rondgewandeld en tot slot een lekker koffietje gaan drinken en dan de bus op naar huis... de midgetgolf 2 rondjes gespeeld en... al zeg ik het zelf... mezelf overtroffen... tijdens de wandeling in het park  op een bankje gaan zitten aan de speeltuin om de kindertjes gade te slaan... die kindjes waren een enorme zwerm joodse hummels... de jongetjes uitgerust met keppeltjes en van die bidsnoeren aan hun broek en de meisjes met zedig de knietjes bedekkende rokken en sommigen ook nog met een dikke panty eronder... de winkeldag was gewoon voer aanslepen maar ja dat moet nu eenmaal ook gebeuren... tussen die bedrijven door moest ik dan nog het kot aanvegen want mijn poetshulp liet me vier weken aan mijn lot over... dat aanvegen gebeurde dan ook met de franse slag en ik kijk rijkhalzend uit naar haar terugkomst om eindelijk nog eens zuivere stofvrije lucht in te kunnen ademen.

Zondag komen dochter en schoonzoon terug uit Kreta... maandag komt de poetshulp... dinsdag de ramenwasser... die dag ook midgetgolf... vrijdag is het blogmeeting... dus 't manneke zal zich alleen moeten vermaken want 't vrouwke heeft andere plannen.

Gisteren kwam zoon zoals elke week ons met zijn bezoek vereren... zijn scootmobiel staat nu in onze garage en hij stapt zoveel mogelijk in de hoop zijn gewonde been ooit terug in orde te krijgen... iets dat helaas niet zo maar gaat... dat been wil niet verder plooien zodat werken tot hiertoe nog niet aan de orde is... waar hij zijn dagen mee vult... aan zijn motor sleutelen... enkele keren per dag met de hond gaan wandelen... natuurlijk moeten er ook boodschappen gedaan en zijn flat opgeruimd worden... ik vertelde al eens dat die zoon van ons een fervente dierenvriend is die zelfs praat tegen een bij die op zijn mouw kwam zitten... buiten de hond Kiko en de kat Chita heeft hij er nu een muis bij... hij vindt dat beestje zo lief dat hij het niet over zijn hart kan krijgen het te vangen... aangezien dat diertje geen strobreed in de weg wordt gelegd heeft het zich permanent in huis gevestigd... nadat het echter een kast had gebruikt als latrine heeft zoon er niets beters op gevonden dan een muizenhuisje te bouwen met aparte compartimenten voor wonen... slapen... eten en ontlasten... nu maar hopen dat die muis het gebaar zal apprecieren en zich in die villa wil nestelen... tja ik ben gezegend met een uitzonderlijke familie... de ene doet al raarder dan de andere... en ik... tja soms spring ik ook al eens uit mijn keurig corset.

We haalden vandaag dat abonnement op de Zoo... kregen nog 10 euro vermindering als nieuwelingen (zo nieuw zijn we nu ook weer niet meer maar mij hoorde je niet klagen)... we stortten ons in de menigte jonge en niet meer zo jonge ouders... veel grootouders... allen met een stel snotapen in hun kielzog... ik hobbelde braafjes achter 't manneke aan die zoals steeds de weg wil leiden... dit hielden we zo vol tot bijna 12 u toen ik vond dat ik al braaf genoeg was geweest en een koffie eiste... in Grand Café Flamingo kon ik hem overhalen ook iets te eten te bestellen... ook weer met het nodige tegenwerk van manlief... ik kan echter ook dwars liggen als het me zint en we bestelden iets... dat iets was lekker en overvloedig en vers en redelijk geprijsd dus ik tevreden en man... tja die man valt nog liever dood dan mij gelijk te geven... enfin hij begon te eten tot plots... zijn gebit eruit viel... mijn "wolk" werd een "donderwolk" en begon binnensmonds te vloeken... ik denk toch dat het vloeken was want verstaan deed ik hem niet... ik overhaalde hem dat gebit in zijn servet te wikkelen en in zijn zak te bewaren tot na het eten... dus hij at verder en plotseling smaakte het hem precies beter en pikte hij zelfs van mijn bord mee... na het eten naar het toilet om gebit te spoelen en terug in te stoppen... dat toilet stond vol met schoolkinderen die het geweldig spannend vonden die ouwe meneer zijn tanden uit zijn zak te zien halen... iets wat die meneer ook geweldig vindt want meneer heeft gaarne publiek.

Enfin we zijn nu terug thuis en ik tel de voor- en nadelen op van dit evenement... als pluspunten zijn... de mooie tuinen... de vele zitbanken... de veel grotere parken waar de dieren nu huizen... ik weet nog hoe vroeger die dieren in piepkleine kooien zaten en nu redelijk vrij buiten kunnen ronddartelen... de minpunten zijn... tja die liggen vooral bij onszelf... ga ik nog eten met mijn wederhelft... ga ik het volhouden steeds braaf achter hem aan te lopen want toen ik weigerde te gaan zitten op een bank die hij me aanwees... waarom... omdat het op die plaats niet bepaald naar rozen geurde... werd hij al kwaad... maar ik ben wel van plan om... wanneer ik in de stad ben... eens binnen te lopen om op een bankje te gaan uitrusten of gewoon een koffie te gaan drinken want die koffie daar werd aangekleed met koekjes en een neuzeke... njamnjam.

Zijn er vrijwilligers om daar eens af te spreken... laat het me maar weten!

Alhoewel een overvloed aan geduld mij nooit toebedeeld was loopt het nu toch wel iets uit de hand... ik verdraag gewoon moeilijk oeverloos gezemel... gevit... geklaag... dat put me uit... zodoende ben ik nu aan wat rust toe en heb me teruggetrokken in "mijn bureau" om te trachten die zenuwen weer in de plooi te krijgen... ik vind het echt wel erg van mezelf en schaam me diep maar wat doe je eraan... op je bieterkes bijten... heel voorzichtig weliswaar want die tandjes zijn ook niet meer van de jongste... over tanden gesproken... momenteel de oorzaak van mijn "zenuwentoestand"... 't manneke had vandaag zijn afspraak met onze tandartse... een hele lieve vrouw maar ook zij heeft soms moeite met mijn halve trouwboek... ik had het al verteld... zijn gebit viel uit... hij kon alleen nog maar pap en soep slurpen en brood soppen... enfin een hele lijdensweg met veel geweeklaag... ik ging met hem mee als ruggensteun... we zaten daar in een volle en hete wachtzaal... even verder zat een ouwe man met... denk ik... zijn dochter... die begon daar een monoloog af te ratelen... een en al gezeur en geklaag met regelmatig een luidruchtige zucht erachter... en dat bleef maar duren... de vrouw/dochter naast hem zat maar "hmhm" te antwoorden... kennelijk een dame met een engelengeduld... was ik even blij toen die man binnen geroepen werd... toen was het onze beurt... mevrouw de tandartse vroeg wat het probleem was en man begon zijn relaas... op haar bevel "mond open" probeerde hij nog wat verder te sputteren maar ze stopte wat instrumenten erin en toen viel hij stil... ze trok zijn gebit eruit... stopte het er terug in met de opmerking : "meneer U had het er niet goed genoeg ingedrukt"... hij mocht even zelf oefenen en meneer wipte duidelijk opgelucht uit die stoel... helemaal niet beschaamd... dat liet hij aan mij over... met die man ben ik echt nog niet "aan de nief patatjes"... de terugweg naar huis verliep in oorverdovende stilte... van mijn kant toch want hij kwetterde volop... om dat gekwek te ontlopen zit ik hier nu op mijn klavier te tokkelen... mijn uitlaatklep voor ik uit elkaar spat van opgekropte "zemelen"

Zondag-restauratiedag... zoals oude gebouwen moeten onderhouden worden... zo ook dat oud lijf van mij... dus zondag is DE dag voor een grote beurt... die beurt is nu voltooid... ik ben gepoetst en ingesmeerd en zou moeten tevreden zijn maar nee... het resultaat van al die inspanningen is echt niet al die moeite waard... helaas... "ne mens kan ni mier dan z'n best doeng" zodoende...

Mijn nukkig manneke heeft de uitslag niet afgewacht en is de deur uit... waarheen... weet ik niet en 't kan me ook niet schelen... de rust hier is goud waard...

We zitten weer in woelig water de laatste weken... manlief kan niet verkroppen dat zijn oud lijf begint af te brokkelen en hoe moet hij zijn frustraties kwijt... driemaal raden... zijn ogen worden 4x per dag bedruppeld... nu zijn het zijn tanden die het laten afweten... OK plezant is anders maar hij heeft het wel al vele jaren langer uitgehouden met zijn eigen tanden dan veel mensen die ik ken en die ook veel jonger zijn... na veel zever en ambras heeft hij toch gedaan gekregen dat hij volgende week op afspraak kan... ik zag het ook niet zitten... nog 2 maanden van pap en soep en gekreun... hij heeft sinds 2 jaar een klein bovengebitje... nu is er de tand afgebroken waar dat bit aan vast zat en hij verliest het overal... op de golf... in bed... aan tafel... dat laatste beneemt mij dan weer de eetlust... ben benieuwd naar volgende week... 

En zo schuiven de dagen voorbij... zodra man zijn gebit een beetje presentabel is nemen we een abonnement op de zoo en kunnen we naar de andere apekes gaan kijken... nog even en dit menske staat dan in de zoo tegen de ene of andere giraf te kwelen... ik kijk er echt naar uit.

Mea culpa... in drievoud... het is weer te lang geleden dat ik me hier eens kwam moeien maar ja... het is zomer en warm... te warm soms... je bent veel buiten... hebt niet echt goesting om aan de PC te zitten... ook niet veel te vertellen... etc. etc... maar Belgen juich... na aansporing van Natoken (de goeie ziel) ben ik tot bezinning gekomen en hier ben ik dan... tot aan mijn kruin vol schuldgevoelens... ik ben nu wel verplicht iets zinnigs te gaan vertellen maar weet eigenlijk niet wat...

Dat het zomer is en warm wisten jullie al... dat die hitte mij niet erg ligt ook... is er nog meer... he ja we zijn enkele keren uit gaan eten... we gaan regelmatig naar de midget golf zoals ook vandaag en... laat me effe stoeffen... vandaag had ik "mijn jour"... alles viel mee... dus bibike content.

Wat de zoon betreft... die doet erg zijn best om terug zijn ouwe vertrouwde zelf te worden... hij heeft zijn scooter bij ons geparkeerd en gaat nu met de hond wandelen op zijn eigen benen... nog wel pijnlijk maar het is een doorzetter... werken gaat helaas nog niet... zijn benen zijn nog te stram... nog veel werk aan de winkel voor het zover is.

Wat 't manneke betreft... daar komen kosten aan... hij begint door zijn gebit te slijten... ondertanden ontstoken... een boventand afgebroken... net die waar zijn bovengebitje aan vastzit... toen hij zich bukte gisteren vielen zijn tanden eruit... morgen mag hij bij de tandarts komen en dan zien we wel wat er moet gedaan worden... intussen eten we pap en soep... afgewisseld met pap en soep... soms als toetje een in koffie gesopt boke... wanneer... oh wanneer... gaan we nog eens een lekkere steak op ons bord zien liggen.

Met dat lekkere vooruitzicht in mijn hoofd neem ik afscheid... het was een welgevulde dag en ik ben een beetje moe.

Waar is de tijd gebleven toen ik gerust een hele nacht kon doorfeesten en de volgende dag fris en vrolijk er nog eens kon aan beginnen... ja waar... in een ver en grijs verleden blijkbaar... gisteren vrienden van ons hun jubileum gaan vieren... zij deden dit samen met de vriendin haar broer want de twee stellen zijn toendertijd met 2 maanden verschil getrouwd... en gevierd werd er... meer dan 100 gasten... champagne à volonté met ontelbare hapjes tussendoor... die hapjes en drankjes bleven maar komen en... tja... wat doe je dan... je laat je meeslepen... het was zalig zitten in de prachtige tuin van het restaurant in goed gezelschap... maar... toen we dan eindelijk echt aan tafel werden geroepen had er niemand nog veel eetlust... als voorgerecht werd ons kreeft voorgezet... versierd met dikke sappige asperges en nog wat liflafjes en weer liet ik me niet kennen... als hoofdgerecht lamsribbetjes met garnituur... mijn lievelingsgerecht... helaas at ik alleen nog maar uit beleefdheid... mijn tafelgenoten idem dito... ik heb tegenwoordig altijd plastic zakjes bij en stop er het overgebleven vlees in voor de hond van zoon... toch zonde om het weg te gooien... de oogst aan vlees was bijzonder goed... het dessert heb ik gul aan 't manneke gelaten want dat kon er echt niet meer bij... zo spijtig maar genoeg is genoeg... toen we thuis kwamen vroegen de overburen of we nog even kwamen buurten... we durfden niet weigeren... er kwam wijn en versnaperingen op tafel... dat alles heb ik aan mij voorbij laten gaan... alleen slappe thee ging er nog in... slecht geslapen... ingewanden overspannen... vandaag een sobere dag... ach waar is de tijd toen ik voor zoiets mijn hand niet omdraaide... ja waar... in een ver en grijs verleden!

Eindelijk is mijn weer er weer... d.w.z. een fris, zeg maar koel, windje waar de haren van je snor gaan van rechtop staan... dit is facultatief want die snorharen worden direct uitgerukt zodra ze durven de kop opsteken... dat koele weer kwam heel erg van pas voor mij want ik zat net met de nieuwsbrieven voor onze club en dan achter je computer gaan zitten in een snikhete kamer was teveel gevraagd... dus brieven zijn netjes getypt en in enveloppen gestoken en gaan maandag op de post... de leden die niet zo computer minded zijn krijgen de hele boel via mail... dan heb ik weer mijn handen vrij om... ja om wat te doen... dat weet ik dus nog niet... het lot zal beslissen.

Morgen gaan we een stel vrienden be-jubilarissen... blij toe dat het weer koeler is want in de voorbije hittegolf kon het idee van een cava (of enkele) me echt niet bekoren... nu begin ik er zachtjes aan te wennen... ik begin weer plannen te bekokstoven... iets waar ik de laatste weken echt geen fut voor had... als het waar is dat we meer en meer hete zomers gaan krijgen verhuis ik naar Antarctica... alhoewel... daar moeten vechten met de laatste ijsberen voor de laatste ijsschots lijkt me wel vermoeiend... wat dan... misschien het bad laten vollopen vooraleer het watertekort toeslaat en daar gaan in liggen weken zolang het duurt... je krijgt dan wel lelijke rimpels in je vel... ach wat is het leven soms moeilijk.

Ik zou zo nog wel enkele uren kunnen doorzwammen maar 't manneke roept dat "Midsomer Murders" gaat beginnen... is wel ouwe koek maar ik hou nu eenmaal van die Engelse series... gemiddeld krijgen we daar 3 lijken maar die moorden gebeuren met typisch Engels flegma...en in een rustiek Engels decor... best te pruimen... zeer rustgevend! 

Niettegenstaande de hitte werken mijn hersentjes nog... weliswaar op halve kracht maar toch... ik las net in de krant : "warm... wen er maar aan" en volgens die krant krijgen we in het vervolg af te rekenen met lange en hete zomers... nu zullen er velen zijn die dit toejuichen maar niet ik... ik ben meer geschikt om te floreren in frisse winderige streken en dat hete plakkerige weer ligt me niet... gelukkig ben ik op pensioen en kan ik me na de middag neervleien in de tuin waar we... ook gelukkig... genoeg bomen hebben geplant om schaduw te geven... die bomen en struiken zien er echter al niet meer zo fris uit als enkele weken geleden... de arme sloren hebben dorst en aangezien het drinkwater schaars is krijgen ze 's avonds maar met mondjesmaat wat te drinken... de tijd dat we elke dag overvloedig sproeiden is voorbij... is ook niet meer te betalen... dus bomen, struiken en plantjes zien er... net als ik... ietwat verdord uit... ik ben nu begonnen met elk beetje overbodig water in een emmer te gieten om die sukkels 's avonds te drenken... ook enkele schalen in de tuin gezet met water voor ons vogelbestand.

Dat was dus de dagelijkse gang van zaken hier ten huize... de verpleger heeft 't manneke al drooggelegd en de rest van de dag zijn planloos.

Zonet gelezen over de zoveelste aanslag in Brussel... je zou zeggen dat... nadat de tigste idioot neergeschoten werd... er niet veel meer overblijft maar nee... die gasten kruipen gelijk wormen de grond uit... wat hen bezielt snap ik gewoon niet... het leven is al zo kort en soms moeilijk met de dagelijkse probleempjes en dan gaan ze zich bezig houden met mensen neermaaien... omver rijden... laten ontploffen... waarom al dat geweld en die haat... ter meerdere eer en glorie van hun god... vergeet het maar... dit zijn daden die alleen kunnen opkomen in zieke geesten... ze laten zich opruien door de opper-zieke-geesten die hen allerlei hemelse beloningen beloofd en die onnozelaars tuinen erin... sukkels!

Na deze hoognodige ontboezeming ga ik me wagen aan het strijken... dit met frisse tegenzin maar ja... plicht is plicht en zelfs een gepensioneerde heeft er nog enkele.

Nu hou ik wel van een beetje zon... met de nadruk op "beetje" maar trop is trop... ik voel me geen mens maar een natte vod... in de tuin gezeten onder de bomen maar zelfs daar is het warm.

Het leven gaat echter voort... of het nu warm of koud is... goesting of geen goesting... de voorbije dagen waren weer welgevuld... 't manneke heeft een mini-operatie gehad... in zijn ogen natuurlijk een zware operatie maar oordeel zelf... hij had al maanden een bobbel in zijn nek... we dachten een vetknobbel... dat bobbeltje begon echter plots te zwellen en man toog naar de huisarts... die begon dat ding te betasten en kneden en zegde dat hij toch liever had dat man ermee naar de dermatoloog trok... man maakte een afspraak... kwam naar huis en de volgende dag begon dat knobbelding plots uit te puilen... man naar Spoed... ze sneden het open en stuurden hem terug naar huis met een voorschrift voor de nazorg... nu komt er elke dag een verpleger die wond ontsmetten... een nieuwe wiek erin proppen... een groot verband erop plakken... voor hoelang... dat zullen we moeten afwachten.

Vandaag was het poetsen geblazen... na 3 weken mijn hulp te hebben moeten missen werd het hoog tijd voor een grondige schoonmaakbeurt... mijn kot is weer kraakhelder nu... straks het vrouwtje ook een grote wasbeurt geven want dat vrouwtje voelt zich vies... het enige probleem is dat na een douchebeurt ik nog harder begin te lekken dan ervoor... dat zweet is dan wel proper zweet maar ja.

Morgen gaan we de golf afzeggen... te warm om uren in de zon te gaan staan bakken... in de voormiddag komen ons clubbestuur echter vergaderen en daarna moet ik nog vliegensvlug naar de bib of ik moet boete betalen... dat is genoeg voor één dag... de volgende dagen wordt het NOG heter  zeggen ze... trop is trop... mag het wat minder a.u.b.?

Volgende zondag hebben we jubilarissen te vieren... ik hoop dat het dan wat koeler is... enkele glaasjes cava en/of wijn en de stoom komt mijn oren en neusgaten uit... ik zou natuurlijk het ook kunnen houden bij water en fruitsap maar allee... zeg nu zelf... is DAT feestelijk?

Vrijdag kwamen de kinderen eten en bibi hier weet haar menu wel te kiezen... toen ik het samenstelde voorspelde de meteo veranderlijk buienweer... jawadde... een snikhete dag en ik zat met een bewerkelijk dessert... soep en een ovenschotel... kon het nog heter... blij dat ik het overleefd heb... ik lag wel vroeg in mijn bed.