Water

Ik ben wel nooit een van die figuren geweest die elke morgen juichend uit bed oprijzen... klaar om een nieuwe dag te beginnen boordevol avonturen en plezier... nee hoor niets voor mij... ik ergerde me zelfs aan 't manneke die steeds gezellig begon te kwebbelen van het moment hij zijn ogen open trok... dat was vroeger... ik zette dan koffie... at met lange tanden 1 boterham... vuidc 2 lunchboxen... alles met mijn ogen half stok... en slaapwandelde naar het kantoor toe... als de baas me dan riep om wat brieven op te nemen (in steno nog) werd ik in één klap wakker en schoot in gang... maar vergeleken met toen is het nu nog veel erger met me gesteld... elke dag weer is er een die ik moet proberen door te komen zonder gek te worden... of het me zal lukken is de vraag... plezier is niet echt te vinden in een lange eentonige dag thuis gevuld met dezelfde saaie taken... over avonturen kan ik alleen maar dromen... zolang Covid nog in 't land zit vermijd ik bus en tram zodat winkelen niet mogelijk is... trouwens de pret aan winkelen is toch onbezorgd winkel in en uit lopen... alles bekijken en eventueel betasten... soms iets passen... hoe winkel ik nu... vanuit mijn zetel online dingen uitkiezen... OK die manier van aankopen heeft me het afgelopen jaar geholpen onafhankelijk te blijven... ik zie er ook nog niet direct verandering in komen want... dat las ik onlangs... veel mensen werden zoals ik dus ook bang om buiten te komen... er is zelfs een naam voor : grotsymptoom of zoiets... Covid veranderde ons leven drastisch en ik vrees dat dit blijvend gaat zijn... nu zijn ze weer aan een onderzoek bezig over de bron van dit virus... China dus en of dit virus per toeval of opzettelijk uit een lab ontsnapt is... als ik zie welke smerige streken regeringen allerhande uithalen zou het me niet verwonderen... zullen we het ooit weten?

Dit alles om te zeggen dat ik vandaag weer tegen een lange saaie dag aankijk... ik heb zelfs geen grote was of strijk om me in te verheugen... gisteren heb ik peertjes gestoofd uit pure wanhoop... dat was weer 1 uurtje voorbij... het weer werkt ook al niet mee om me blij te stemmen... en morgen moet ik naar de tandarts om dat stomme gebit wat aan te passen... juich Belgen juich!

Ik heb mezelf eens een goeie lap gegeven en streng toegesproken zo van : "maske ist na gedoan met die flaawekul" want die toestand begon ferm op mijn seskes te werken... ik kreeg weer zo'n ellendige kramp over de helft van mijn lijf en ge moogt gerust zijn... ik ben geen roeper maar ik heb wel minuten lang hard zitten kreunen tot die kramp stilaan weg trok... ben vroeg gaan slapen maar werd 2 uur later al weer wakker... besloot van de nood een deugd te maken en trok naar de badkamer... terug in bed kon ik de slaap niet meer vatten en wat doe je dan... denken... de dag ervoor had ik drie wasbeurten afgewerkt en er lag me dus een berg strijkgoed op te wachten... ik begon dus te strijken... eerst sorteren... dan stuk voor stuk zorgvuldig en zonder één vals plooitje... ter afwaisseling en als verstrooiing dacht ik aan het boek van Simon Carmiggelt dat ik aan het herlezen was... zoals die man mensen en hun doen beschrijft is ongelooflijk... ik kan er nog altijd van genieten... moe van het strijken ben ik dan toch uiteindelijk in slaap gesukkeld tot 't manneke kwam binnen gekukeld... die man kan nooit iets stil doen... hij kwam om 2 u naar bed... legde zich neer en begon te snurken en ik... ik kon alleen maar liggen luisteren... toch nog beetje seslapen tot de vuilkar de straat kwam ingerammeld en ze met de bakken begonnen te gooien... momenteel is Proximus net voor onze poort de boel aan het open breken... alles bijeen een gewone dag dus... alhoewel... stel je mijn teleurstelling voor toen ik beneden kwam en al dat strijkgoed nog zag liggen... dat alles afwerken op één dag is me teveel... het zal voor morgen zijn.

Mijn week verliep in mineur... dinsdag moesten we komen opdraven voor de tweede prik... de tocht er heen in een vliegende stormwind en kletsende regen verliep zonder ongelukken en de vaccinatie zelf was in een wip geklaard... eens thuis begon de ellende voor mij al... terwijl mijn 93-jarige man zich kiplekker voelde kreeg ik gewrichspijnen... ik heb ze niet geteld maar ze hielden precies een wedstrijd wie er het hardst pijn kon veroorzaken... ik had duizelingen en koorts en ben als een wankelend wrak mijn bed in gekropen zonder eten of drinken... dat heeft zo een 2 dagen geduurd... de derde dag heb ik voorzichtig mijn neus boven de dekens uitgestoken... dan een voet...gevolgd door de andere... en wobbelend mijn weg naar beneden gezocht... ik voel me nog niet helemaal tiptop... maar wat me vooral zo triest maakt is dat ik zelfs ziek nog altijd de zorg voor man heb... voor ik in bed kroop zetten ik zijn koffie in de microgolf om op te warmen... 5 minuten later stond hij al aan mijn bed want wist niet hoe die kop eruit te nemen... en het komt ook niet in zijn hoofd op om me eens iets te drinken te brengen of te vragen of hij iets kan doen... dat maakt je geweldig droef... integendeel hij presteert het nog om zelf mijn hulp te eisen... iets dat ik deze keer gewoon heb genegeerd... het komt niet alleen door zijn toestand nu maar hij is altijd zo geweest... ik heb al heel lang geleerd dat ik alleen op mezelf kan rekenen en deze week werd ik er weer met mijn neus opgedrukt... sorry mensen vandaag geen humor te koop hier... alleen droefheid.

Ik die ooit beweerde dat ik me nooit verveel... wel dat is nu ietwat veranderd... er zijn dagen dat ik 's ochtends mijn ogen met veel tegenzin open... dan kijk ik eens rond en denk : "weer een lange dag die ik moet proberen door te komen"... dan zucht ik eens en nog eens en nog en kruip met nog meer tegenzin het bed uit om aan de dagelijkse routine te beginnen... zijn jullie nog bij... als ik dit zo nalees val ik er zelf bijna van in slaap... dus ik begin aan de dagelijkse sleur en probeer die zo vlug mogelijk af te haspelen zodat ik iets anders kan gaan doen zoals puzzelen of lezen of jullie in slaap zeveren... om een lang verhaal kort te houden... ik verveel me te pletter.

En waarom... omdat we door dat corona gedoe verplicht zijn alleen met onszelf bezig te zijn... ik had vroeger een druk leventje... soms te druk en dan snakte ik naar rust en genoot ervan eens alleen te zijn... nu moet je wel en MOETEN is voor mij en ik denk voor vele mensen een vies woord... dat brengt me op een artikel dat ik net las en dat gaat over spelling... er zijn weer verlichte geesten druk aan het werk onze spelling aan te passen... noem het maar "vereenvoudigen" en waarom... mijn mening maar... om onze verwende jeugd en tevens alle nieuw binnen stromende vreemdelingen het gemakkelijk te maken... voor mij mag die dt wel afgeschaft worden want dat is gewoon balast... maar nu willen ze sommige woorden die door veel mensen abusievelijk gebruikt worden het groene licht geven... ze doen maar want aan mij vroegen ze niet wat ik ervan denk... alleen ga ik zoals gewoonlijk mijn eigen antieke spelling blijven volgen omdat ik dat gesleutel beu ben... spelling is niet meer belangrijk... geschiedenis wordt herschreven omdat er enkele minder fraaie zaken gebeurden... leren tellen is niet nodig want je hebt toch machientjes... onze taal wordt verminkt... ze noemen dat "aanpassen" ...ik las dat zelfs op de univ er kanjers studeren die amper kunnen spellen... is dat het doel van onze o zo wijze regering... een volk kweken dat amper kan lezen... niet kan tellen... niet weet wat er in het verleden gebeurde... kortom een volk dat je alles kan wijsmaken wat je wil... met de ouderen gaat dit niet zo vlot want die hebben nog leren zelf denken maar geen nood... die ouderen lopen op hun laatste benen... nog een snuifje Covid aangevuld met wat Astra of Pfyzer of wat ze in voorrraad hebben en de klus wordt geklaard.

Dat klinkt wel heel cynisch... ik lees veel... ook de artikels over complot theorieën... en zo krijg je toch twijfels... de maatregelen tegen corona zijn echt belachelijk... en die maatregelen worden om de haverklap veranderd tot we met zijn allen het noorden kwijt zijn... we mogen maar met 4 mensen aan één tafel in open lucht maar met minstens 20 vreemden in een gesloten tram of bus... ik zie er de logica niet van in... maar wie ben ik... een oudje dat geen univ heeft bezocht maar wel met spelling en rekenen om de oren werd geslagen door de nonnekes in een ver verleden.

Dit is de vierde keer dat ik aan dit blog begin... telkens ik tegen het einde kom floept alles weg... dat veroorzaakt dan enkele knetterende verwensingen en een welgemeend FOERT... niet dat ik dringend iets te vertellen had... gewoon wat bijpraten over... ja over wat eigenlijk.. is er iemand geïnteresseerd in welk merk detergent ik gebruik voor de afwas... nee dat dacht ik al... tja mijn leven draait nu eenmaal rond in kleine kringetjes en dat zijn huishoudklusjes... de grillen van 't manneke... van tijd tot tijd eens een uitschieter zoals de vuilkar die voorbij komt... ja wie had ooit gedacht dat ik die vuilkar als een verstrooiing zou beschouwen... ik lachte vroeger toen mijn buurvrouw eens zei dat "als de vuilkar voorbij komt iedereen hier in de straat naar het raam komt" dat was naar aanleiding van onze zo rustige straat waar de meeste vrouwen nog thuis bleven... dat is wel even anders geworden... de straat is nu nog even rustig want iedereen is tijdens de dag buitenshuis aan het werk... mijn kinderen speelden buiten op straat met de buurkinderen... nu zijn er geen kinderen meer te bespeuren... ik weet zelfs niet of er wel kinderen hier wonen... de wereld is veranderd en hoe... ik keek onlangs naar een TV opname over China en in het bijzonder over de futuristische stad Shenzen (weet niet of ik het goed spel)... die stad werd in welgeteld 40 jaar uit de grond gestampt en werd van een klein vissersdorpje omgetoverd in een "torenkrabbers" stad die volledig bestuurd wordt door Big Brother... de reporter kreeg een rondleiding langs de allernieuwste uitvindingen op digitaal gebied en... geloof me... sommige gaven me de kriebels... er waren ook enkele nuttige zaken bij zoals een soort "vertaal-oordopjes"... maar heremetijd... de bevolking daar wordt dag en nacht in het oog gehouden... één stap verkeerd en je kop wordt publiekelijk geëtaleerd op grote borden... de hele dag krijg je luidkeels te horen wat je moet doen of laten... er was een man die een vliegende scooter had ontworpen en een sponsor zocht om hem commercieel te maken... alle bestellingen online worden door drones gebracht... in winkels moet je alleen aanduiden op een scherm wat je wil... en zo verder en verder... ik kreeg het er echt benauwd van... ik heb niets tegen robotica en een handig huishoudrobotje zou me wel bevallen maar niet eentje die me kan tegenspreken... die heb ik al in huis.

Om eerlijk te zijn... ik was altijd al van kind af aan een verwoede SF fan en ik kan er nog van genieten maar verdorie zeg... die SF is al lang geen SF meer maar realiteit en het mensdom kennende hou ik mijn hart vast als ik bedenk wat ze met sommige van die uitvindingen gaan uitspoken... mijn zoon heeft ook een brevet gehaald en mag een drone besturen maar stel dat elke pizza tent en afhaal chinees met drones gaat werken... ik zie die al om onze oren vliegen... dan wordt het geen "corona lockdown" maar een "drone lockdown" want niemand durft de straat nog op... en dan heb ik het nog niet over vliegende scooters... het lijkt heel leuk als je het ziet maar stel dat iedereen met zo'n ding gaat rondtoeren... ik ga me alvast een helm kopen en een dik leren motorpak... nu denk je misschien dat ik wel wat voorbarig ben maar geloof me het gaat razend vlug tegenwoordig... alhoewel... ik was even vergeten dat we in België leven en niet in China.

Die eerste prik is me niet echt goed bekomen... tenminste ik denk dat het door de prik was dat ik me de hele week landerig voelde... slaperig... ingewanden in overdrive... plotselinge pijnscheuten op allerlei plaatsen... niet echt ziek maar zoals we hier zeggen : "ik voelde me ni in men telloor"... dat belooft voor de volgende prik... zal me al schrap zetten.... mijn leven is er niet door veranderd hoor... ik vermijd menigten en blijf trouw aan mijn masker... ik begin dat ding al gaarne te zien... het verdoezelt rimpels en onderkin... bespaart op lipstick... etc. etc.

Gisteren op het nieuws gelezen over de versoepelingen... wat verleden week niet kon tijdens de paasvakantie is nu plots weer mogelijk niettegenstaande de ziekenhuizen volzet liggen... en dan mogen we er geen vragen bij stellen... iets waar ik het heel moeilijk mee heb... ik heb de onhebbelijke gewoonte commentaar te geven op zaken die ik oneerlijk en onrechtvaardig vind... mag niet... als je je mening spuit wordt je in de hoek gezet door FB... het is al de tweede keer dat ik straf kreeg omdat ik commentaar gaf over de zaak Floyd... of liever omdat ik me verwonderde over het feit dat die criminele figuur zo verheerlijkt wordt terwijl er verdacht weinig aandacht is voor blanken die door zwarten gedood worden... olala... ik maakte daar een grove fout en werd voor 3 dagen monddood gemaakt... democratie noemen ze dat dan.

Buiten mijn talrijke dutjes de voorbije week heb ik nog kamerplanten besteld bij een firma die ik niet ga vernoemen hier en heb hen net gemaild dat ik niet het volledige pakket heb gekregen... dat wordt weer heen en weer mailen tot de zaak in orde is... moest ook weer eens de Ziekenkas op de vingers tikken want de beloofde tegemoetkoming hadden ze weer vergeten... na nog maar eens telefoneren  stond het de volgende dag op mijn rekening... is er dan niemand meer die zijn/haar werk naar behoren kan doen... blijkbaar niet.

Om het eens over iets anders te hebben... het weer... wisselvallig zoals de regering... dan regen... dan zon... ons Polleke de schildpad was 2 weken geleden blijgemoed uit zijn winterput gekropen... slenterde wat verdwaasd rond en was plots weer verdwenen... ik denk dat hij het voor gezien hield en nog maar wat is gaan slapen... daar zit ik nu met mijn komkommer en witlof... speciaal voor hem gekocht... dat witlof zal ik zelf wel opeten maar die komkommer... kom maar vlug terug Polleke!

Sjongesjonge... vandaag moesten wij onze eerste prik gaan halen en waar ik voor vreesde kwam weer uit... niet voor de prik had ik schrik maar voor de gekke capriolen van 't manneke... de rit erheen verliep prima en net toen ik een opgeluchte zucht slaakte begon het circus... in plaats van links af te slaan wilde meneer rechts niettegenstaande mijn protesten... resultaat... we stonden in een file en toen het eindelijk onze beurt was zegde de man daar dat we verkeerd zaten en de andere kant op moesten... zo gedaan... maar in plaats van de aanwijzigingen van die man te volgen reed meneer rechtdoor en stonden we voor cabines weer in een file... op die cabines stond : Test maar toen ik dat zegde was het weer van : "och gij vangt"... toen was het onze beurt om binnen te rijden en ik zegde direct tegen de dame daar dat we waarschijnlijk verkeerd zaten... inderdaad... wij terug buiten en dan zijn we toch op de goede parking terecht gekomen... gelukkig waren we veel te vroeg vertrokken want ik ken zijn streken al... mijn grootste ergernis is dat hij niet wil toegeven dat hij verkeerd was... nu zul je zeggen dat dit komt door zijn verwarde toestand maar hij was altijd al zo... een koppige dwarsligger en betweter.

De vaccinatie zelf verliep heel vlot... de mensen daar zijn stuk voor stuk heel vriendelijk en behulpzaam... de prik heb ik bijna niet gevoeld... naweeën heb ik nog niet momenteel... wat het morgen wordt moet ik afwachten... we kregen zoals beloofd Moderna... en in mei moeten we de tweede halen... vandaag ga ik echter op een laag pitje leven... mijn zenuwen hebben even rust nodig.

Gisteren had ik even een energiek moment en zorgde voor een afspraak voor oogcontrole... ik moet elk jaar op controle maar stelde het maar uit tot na Covid... intussen is de laatste controle al bijna 2 jaar geleden en kan ik niet blijven wachten.

Vandaag blijf ik zoveel mogelijk uit de buurt van mijn levenspartner want hij bezorgde me weer een extra dosis stress en ligt momenteel in de onderste la van mijn oudste en meeest versleten kast en daar loop ik in een boog omheen tot mijn coleire ietwat gezakt is.

Het was me het weekske wel... frustraties tot over mijn oren... maar het is gelukt... door de reacties op mijn vaccinatie problemen begon ik warempel aan mezelf te twijfelen... zou ik iets niet gelezen hebben... maar nee... na zowat 10 x die uitnodigingen te hebben door gelezen was ik overtuigd... geen vaste datum te zien alleen ZELF een datum afspreken... iets dat dus niet lukte door overbezetting en gebrek aan AstraZeneca... als ze dat nu direct hadden gezegd had me dat een boel ergernis bespaard maar nee... je krijgt een bandje te horen als je belt dat ze je niet te woord kunnen staan en dat je later nog maar eens moet proberen... later... wanneer is dat... via het net ook geen toegang... men laat je in het ongewisse van wat en hoe en waarom... zoals alles hier in ons apelandje liep het op vierkante wielen... enfin vandaag ging ik nog eens kijken en zag tot "mijn opmerkelijke vreugde" dat er data waren vrij gekomen waarop je kon afspreken... ik dus rappekes 2 data vastgelegd voor mij en 't manneke... we krijgen Moderna omdat Astra weer plat ligt... ik las net dat Moderna meer bescherming biedt dan Astra... als dat waar is zitten we goed... nu nog afwachten of dat spul ons gaat bekomen... als jullie niets meer van me horen lig ik op apegapen.

Mijn poetsparel is beneden aan het kuisen en ik ben dus verhuisd naar boven om mijn boodschappen online te bestellen en jullie op de hoogte te houden... enkele mailtjes gepleegd waarop ik nog geen antwoord kreeg... o.a. aan mijn ramenwasser die niet kwam opdagen en die tegen zijn gewoonte in niets liet horen... is hij ziek of is hij me beu... ik wil het weten... 't manneke is het gazon weer aan het kammen... ik ging even kijken wat hij deed en kon het niet meer aanzien... die arme grassprietjes worden eindeloos met de hark bewerkt en door de twee hete opeenvolgende zomers waren ze al niet op hun best... ik las dat milieufans vragen je gazon niet te maaien om bijen een kans te geven... vertelde het aan man maar het is niet doorgedrongen vrees ik... ik hou van een welig tierend groen grastapijt maar bij ons krijgt het geen kans om te groeien... één voordeel is dat 't manneke niet tegen mij zeurt maar gezellig buiten speelt... je kan niet iedereen tevreden stellen.

ZUCHT... heb net een heel verslag uitgetikt en PLOEF het was weg... heb niet de moed terug te beginnen... zit met probleem om aan die verdomde vaccinatie te geraken... blijkbaar en dat hoorde ik nu pas na enkele dagen vergeefs te hebben getracht dat centrum te bereiken... dat alla data bezet en de vaccins weer eens op zijn... ik heb gemaild naar wie ik maar kon bedenken en kreeg dan te horen dat ik moest wachten op die uitnodiging... jawadde... alsof ik een idioot ben... ik HEB een uitnodiging maar KAN NIET afspreken en ik loop de muren op van frustratie.

Tussen al dat gemail in nog even naar de tandarts om die bieters wat bij te schroeven... getracht de huisarts te bellen voor de uitslag van onze bloedafname... weet je dat ik tegenwoordig al maagpijn krijg als ik nog maar denk aan telefoneren... je belt en je krijgt een hele rits nummers te horen waaruit je moet kiezen... dan uit het gekozen nummer krijg je een volgende rij om uit te kiezen... je probeert je eigen nummer te onthouden terwijl de man of vrouw op de band nog steeds zijn litanie aan het afdraaien is... dan druk je dat nummer en mag je naar een afschuwelijk elektronisch muziekje luisteren... als je geluk hebt wordt je medegedeeld dat je de zoveelste wachtende bent zodat je kan aftellen... anders moet je maar hopen dat je niet de honderdste bent... ik belde naar de gemeente voor dat covid geval en heb na een HALF UUR de pijp aan Maarten gegeven... wat die met die pijp heeft gedaan weet ik niet aan maar mijn geduld was op en mijn zenuwen ook.

Hebben jullie ook al opgemerkt dat tegenwoordig alles maar zozo gaat of anders gezegd op zijn boerenfluitjes... ik las net dat men het Rooseveltplein weer moet open breken omdat ze het fietspad "vergeten" zijn aan te leggen... leg dat eens uit... als je een plein wil renoveren zal er toch een bouwplan gemaakt worden... hoe kan je dan een heel fietspad vergeten... maar dat is niet de eerste miskleun hier in onze koekestad... bij het nieuwe gerechtsgebouw moest er een poort afgebroken worden omdat de wagens die gevangenen binnen brachten er niet door kon... men legt dure buitenlandse tegels op een plein die na enkele maanden los komen en breken... etc. etc... goed werk afleveren is precies taboe geworden.

Ik weet wat ik de volgende dagen te doen heb... elke dag die Covad link openen om te kijken of er al vaccins zijn en dan rap rap af te spreken... dromen mag toch!

Potverkoffienogesantoe... dat schiet me ineens te binnen... was een uitzoep van Toon Hermans zaliger... een zalige man die me tranen deed vergieten van het lachen... dat soort komieken maken ze niet meer helaas... en die uitroep is omdat het leven soms bol staat van de problemen... een ervan is momenteel AstraZeneca... to do or not to do... gisteren was ik bij de huisarts voor controle en wijze raad... die raad was : to do... dus moet ik een afspraak gaan regelen voor 't manneke en mezelf... d.w.z. als ik dat manneke kan overhalen want dat manneke kan aardig dwars gaan liggen en hem uitleggen waarvoor en waarom is gelijk water naar de zee dragen of met een ander mooi gezegde dweilen met de kraan open... dat wordt een hels karwei.

Zoals ik dus zegde was ik bij de dokter... al ongeveer 40 jaar is hij onze huisarts... we waren er altijd heel tevreden over en de man heeft me vaak tranen doen lachen ook... hij werkt nu nog maar 3 dagen per week... is dus aan het afbouwen... toen ik het hoorde vond ik het wel erg maar de man is er de laatste tijd niet helemaal meer bij... net of hij zich in een eigen wereldje heeft teruggetrokken... grapjes maken doet hij nog maar echt luisteren niet... dat was de voornaamste reden om hem te houden als huisarts toen ik er ene zocht vroeger... een man die echt luistert naar je die vindt je niet vaak... dat is nu veranderd... aangezien ik thuis ook beter tegen de muren kan praten en door die Covid binnen zit opgesloten had ik nood aan een goed gesprek en kwam bedrogen uit... thuis belde de zoon om zijn leed te luchten over problemen op het werk... het was dus niet echt een geslaagde dag gisteren.

Morgen komt er iemand voor bloedafname en vrijdag moeten we naar de notaris... zal ik blij zijn als deze week voorbij is... om deze ellendige week wat op te fleuren heb ik de witwas en de kleurwas gedraaid... correctie... de wasmachine draaide... en om het geheel af te ronden ben ik in een furie aan de strijk begonnen... alles is opgeborgen en klaar om terug vuil te worden... een huishouden runnen is zoals een hamster rondrennen in een molentje... je wast om het terug vuil te maken... je strijkt om het terug te kreuken.. je staat een vol uur in de keuken om te koken en op 15 minuten is alles op en dan kan je aan de vaat beginnen om die later weer... enz. enz.

Genoeg gezeverd voor vandaag... tijd voor de middagboterham.

Weer een saaie week voorbij... saai in die zin dat er niets maar dan ook niets leuks gebeurde... buiten het gewone huishoudelijk werk was het echter een tumultueuse week... manlief was niet echt om van te snoepen... ik ben doodmoe van alles tig keren uit te moeten leggen en dan nog snapt hij het niet... zijn geheugen is een lachertje maar hij blijft dit pertinent ontkennen en zich verzetten tegen al wat ik doe of wil doen... zelfs een bezoek aan de huisarts wordt tegen gewerkt... er zijn dagen dat ik bang ben dit niet veel langer te kunnen bolwerken en wat dan... de dokter kan dan wel praten over laten opnemen maar hij gaat het niet betalen... van stress gesproken.

Ben net terug van mijn wekelijkse boodschappen ophaling... het is bedroevend hoe duur alles is geworden... nog niet zo lang geleden kon je in de supermakt voor zowat 50 euro je wagentje vullen terwijl dat wagentje je nu haast 100 euro kost... vele zaken zitten nu op zwart zaad maar er zijn er ook wel enige die door Corona goede zaken deden met o.a. supermarkten... als de horeca weer mag openen gaan ze het voelen aan de verkoop van drank... niet dat wij geld uitgeven aan drank maar tijdens Corona werden alle prijzen stiekem aangepast en dat begin je te voelen.

Maar niet getreurd... buiten voedsel en wat huishoudelijke artikelen geven we haast niets uit... mijn zichtrekening heeft er nog nooit zo blakend gezond uitgezien en... als ik me gedeprimeerd voel nadat ik in de spiegel mijn aftakelend gezicht heb moeten proberen op te krikken bekijk ik miijn giro rekening en fleur ervan op... achter elke wolk schuilt de zon zeggen ze toch... kwestie is die zon te vinden... in elk geval is mijn corona kapsel verleden tijd... mijn kapster... dolenthousiast dat ze eindelijk weer mocht werken... stortte zich vol ijver op mijn kopke en liet zich volledig gaan... resultaat... een bijna kaalgeknipte Myette... het was wel even schrikken... maar het mens was gelukkig... ik minder... gelukkig staat het weer aan mijn kant en als de zon er terug is is dat haar weer wat gegroeid.

Man kreeg de vaccinatie uitnodiging per post en ik vandaag via de computer... nu nog beslissen of we zullen gaan of niet... dat gaat nog moeilijk worden... zal onze huisarts zijn mening vragen en laten bemiddelen.

We leven in een spannende tijd... of moet ik zeggen een stressvolle tijd... elke dag weer ellenlang gepalaver over Covid en besmettingcijfers en ziekenhuisopnames met als ontspanning nu vaccinatie... wel of niet... veilig of niet... afdoend of niet... ik ben het beu... krijg er een punthoofd van... weet niet meer wat waar is of niet... en ik ben niet de enige die het noorden kwijt is... kijk maar naar de regering... die zitten ook met hun handen in hun pasgeknipte haren want ze weten het niet meer... van haren gesproken... ik kreeg gisteren een telefoontje van mijn thuiskapster en ze komt maandag mijn puntkoppeke fatsoeneren... de pedicure kwam maandag... zodoende zal ik morgen van kop tot teen terug toonbaar zijn... dat werd hoog tijd want op een zekere leeftijd kan je je niet permitteren er nonchalant bij te lopen... om toonbaar te zijn en te blijven moet je hard werken en dat wordt elk jaar erger... als ik bereken hoeveel tijd ik nu al in de badkamer bezig ben voor ik te voorschijn kan komen hou ik mijn hart vast... op den duur kan ik beter mijn tent opslaan in die badkamer.

Dat was dus het goede nieuws... eindelijk terug een "coupe"... het slechte nieuws was dat onze tandartse... een fantastische vrouw die de bieterkes van de hele familie al bijna 40 jaar verzorgt... er einde dit jaar mee stopt... onze huisarts... ook al een ouwe getrouwe... is aan het afbouwen... dat gaat zoeken worden om beide te vervangen en ik vrees dat we niemand gaan vinden die even goed is... de trend tegenwoordig is zoveel mogelijk verdienen met zo weinig mogelijk werken.

Tja de tijden veranderen en hoe... als er in je huis iets hersteld moet worden slaak je een zucht van verlichting als de "hersteller" al wat ouder is want zo'n jonge gast vertikt het gewoonlijk om wat moeite te doen... en dan heb je nog het taalprobleem... krijg je een stel Roemenen in huis en probeer dan maar eens uit te leggen wat je wil... mijn Poolse poetshulp doet haar best maar het blijft behelpen... ik vroeg haar verleden week om de gewone kuis wat nonchalanter te doen om tijd te hebben om het buitenterras re schrobben... dat nonchalant verstond ze blijkbaar niet want ze bleef even lang poetsen en na het terras was haar tijd om... toen ik haar zegde dat ze mocht stoppen weigerde ze en is gebleven tot ze de hele ronde afgewerkt had... mooi van haar maar dat was echt niet mijn bedoeling... tussen haakjes... het is geen piepjonge deerne meer dus iemand die nog weet wat werken is.

Met het ouder worden verandert je lichaam en niet alleen uiterlijk... je ingewanden krijgen een eigen ritme of noem het liever arithme... dat maakt dat ik voor de middag moeilijk buiten kan... ik ga er geen tekeningetje bij maken... ook mijn slaapmodus is verstoord... vroeger raakte ik amper mijn hoofdkussen aan en ik was naar dromenland vertrokken en dat was voor de volledige nacht zonder sanitaire stoppen... dat is veranderd en na zo'n nacht moet ik mij het bed uit slepen en met dikke afkeer aan mijn huishoudelijke taken beginnen... ik was dat beu en begon met voor het slapen gaan een half tabletje kalmeermiddel te slikken... resultaat... ik heb maar een half uur liggen woelen en dan de hele nacht door geslapen... zoals men het bloemrijk zegt : als een roos... wellicht een ietwat verwelkte roos maar ja je pakt wat je kan... ik ben opgestaan en had warempel zin in huishoudelijke klussen... en wat meer is... ik heb 't manneke uitgenodigd voor een wandeling... ik was even vergeten wat een stress zoiets geeft... in het begin alles peis en vree... we genoten van de lentelucht... de zon... de nog kale bomen... maar na een tijd werd ik moe en wilde terug naar de auto... aangezien manlief zoals steeds nooit eens normaal kan doen zette hij de wagen een heel stuk voorbij de ingang van het park en moesten wij een smal weggetje opklimmen om binnen te geraken... vraag me niet waarom... heel waarschijnlijk omdat door de gewone ingang binnen lopen te normaal en gemakkelijk is zeker... enfin we wandelden en wandelden en ik wilde terug... toen begon de ellende... ik heb totaal geen orientatie gevoel en vroeg aan man waar in godesnaam die auto weer stond... man wees naar links... dan naar rechts... en sloeg weer een andere richting in... toen ik vroeg of hij het soms niet meer wist werd hij kwaad want zoiets laat zijn mannelijke trots niet toe... hij heeft me dan nog een half uur in spanning gehouden tot we bij toeval aan de hoofdingang kwamen... nog de hele straat door en ik kon eindelijk de auto in... begrijpen jullie dat wandelen met mijn echtgenoot eerder een opgave is dan ontspanning... je zou op den duur wensen dat het gaat regenen.

Valentijn... mooie naam voor een mooi gebaar... maar aan mij is Valentijn niet verschenen... wanneer ze die hebben uitgevonden weet ik niet... blijkbaar heb ik iets gemist... mijn Valentijn weet het ook niet en heeft de hele week zich van zijn slechtste kant getoond... dan denk ik maar : "ach wat het zal ook nooit veranderen hier"... die week was niet een van de prettigste... weer een opdoffer gekregen toen onze buurman vertelde dat zijn vrouw terminaal is en euthanasie wil... die buren zijn al meer dan 60 jaar onze vrienden... we bouwden samen onze huizen... maakten veel uitstapjes... gingen op reis... zaten in een kaartersgroep... deelden lief en leed... en dan krijg je te horen dat er weer een groot stuk van je leven gaat verdwijnen... en door Covid kunnen we hen zelfs niet bezoeken... ellendig toch!

Voor velen werd het bericht dat de kappers mogen openen op gejuich onthaald... ik belde de kapper van 't manneke en hij mag pas volgende week komen... hij zal hopelijk niet te hard schrikken als hij de door mij geknipte lokken bekijkt... tja de wil is er wel maar je moet het nog kunnen ook... ik heb mijn eigen haar ook al bijgeknipt maar we gaan het niet hebben over een "coupe" want die is verdwenen... mijn huiskapster mag jammer genoeg nog niet komen dus ik ben weer de sigaar... gisteren mijn nieuwe poetshulp ontvangen en met veel moeite uitgelegd wat er van haar verlangd wordt... een jonge Poolse vrouw die ik niet zou herkennen als ik ze op straat moest tegen komen want heb haar niet zonder masker gezien... het poetsen deed ze prima en ze was heel beleefd en vriendelijk... ook zuinig want ze wilde zelfs niets drinken : "ik kom om te werken" zei ze... met mijn eerste hulpen namen we steevast een half uur teatime en een babbel maar de laatsten die ik had willen niets drinken... is ze dat verboden door het kantoor... ik weet het niet... ik heb intussen al een hele resem Poolse dames als hulp gehad... mijn eerste trouwde, werd zwanger, kocht een huis in Polen en vertrok... een tweede verhuisde naar Engeland... een derde moest terug naar Polen voor haar zieke moeder... de volgende kreeg rugklachten en vond een andere baan... de volgende weet ik niet meer... dan kwam Gosja en door Covid  moest ze stoppen... ik heb het hele jaar zelf gepoetst maar word er ook niet jonger op... helaas... dan kwam Monika 1 keer en de volgende beurt was ze positief en moest in quarantaine... nu heb ik een Izabela en hoop ze nog lang te kunnen houden.

Mensen lief ik heb zojuist even mogen proeven van wat frisse lucht... een heerlijk lenteluchtje... we zijn de boodschappen gaan afhalen... wat een raar klimaat hebben wij toch... de ene dag vrieskoud... dan regen... nu zon en zachte temperatuur... wat een variatie toch... ik vraag me af waar mensen over praten als ze leven in een land waar die variatie niet bestaat... stel je voor... elke dag zon en blauwe lucht... wat saai... ben op TV een serie aan het kijken over het hoge noorden... de helft van het jaar in het donker leven en de andere helft in het licht... niets voor mij... ik ga zeker niet verhuizen.

Ik zit STROP... zo zeggen wij dat hier als we vast zitten... om te beginnen geraakte ik niet meer op mijn blog... mijn gegevens waren blijkbaar ongeldig... teneinde raad vroeg ik mijn wachtwoord op... sennet zegde me een nieuw wachtwoord aan te maken... ik gaf mijn oude op en HOPLA het was in orde... rara... dan probeer ik al een tijd lang van die party bimbo op mijn blog af te geraken maar dat lukt me niet... dat kind blijft zich vast houden en ik vrees dat ze het nieuwe jaar 2022 nog gaat meemaken... kennelijk is sennet ietwat het noorden kwijt.

En wat dat betreft zijn er tegenwoordig velen die dat noorden kwijt zijn gezien de vele rellen en opstanden overal ter wereld... zou het kunnen dat het volk hun leiders grondig beu zijn... die leiders die denken dat de "gewone man en vrouw" dommer dan dom zijn en ze dus kunnen volstoppen met valse beloftes en leugens... ik denk dat die tijd voorbij is... dan hebben we nog Covid die ons ook nog eens gijselt en blijkbaar lopen de emmers over... ikzelf heb het momenteel even gezien en probeer mijn temperatuur onder de 37° te houden wanneer ik op TV het nieuws zie voorbij schuiven... d.w.z. datgene wat we te horen krijgen want de echte waarheid wordt angstvallig verborgen gehouden voor de "domme" menigte... die wordt verder zoet gehouden met loze beloftes... iets wat blijkbaar niet meer lukt.

Hoe was mijn week... voor het grootste deel een week met beeld zonder klank... tja zo gaat dat als je opgesloten zit met een echtgenoot die nog steeds denkt de plak te kunnen zwaaien alhoewel die plak al lang versleten is en niet meer werkt... het is wel rustig zo... de hoogtepunten van die week waren de boodschappen gaan afhalen... de garage bellen voor een afspraak want de auto moet naar de controle... iets wat onze lieve zoon voor ons doet... een lang telefonisch gesprek met een vriend die eveneens corona beu was... ha ik vergeet nog te vermelden dat ik de witwas deed met nadien de strijk... vandaag ga ik even lichtjes de stoflaag strelen en nadenken over het menu deze avond.

Januari is wel een van de somberste maanden van het jaar... november staat bij mij op nr.1 en dan komt januari... ik benijd de dieren die zo slim zijn zich in te graven en de hele winter te dutten... alhoewel... onze schildpad is er eentje van en als ik dan bedenk dat dat beestje zich moet zien te redden in die koude en soms kloddernatte grond verander ik van gedacht... maar als ik me kon terug trekken in mijn lekker warme bed zou ik het niet laten... jammer genoeg wordt me dat niet gegund... de enkele keren dat ik eens een middagdutje probeer wordt ik geheid gestoord... vandaag had ik weer prijs... omdat 't manneke een afschuw heeft van de telefoon neem ik dat ding mee naar boven als ik me op een dutje tracteer en ja hoor... net was ik zalig ingedommeld en de bel ging... om na mijn knorrig "hallo" geen antwoord te krijgen... nog maar eens en nog wat norser "hallo" geroepen en weer niks... daar word ik nou pisnijdig van sè... dus riep ik keihard "onbeleefderik" maar lreeg weer geen antwoord... in elk geval was mijn dutjes-goesting danig om zeep en heb ik me afgereageerd op een handwasje van enkele blouses die ik nogal hardhandig door het sopje heb gezwierd... ze zijn in elk geval proper en gelukkig nog heel.

Gisteren naar de notaris gestapt om wat inlichtingen te bekomen... we zijn nu op de leeftijd dat we denken aan wat er na ons moet gebeuren... niet een van mijn favoriete bezigheden maar wel noodzakelijk... nu nog met de kinderen een gesprek voeren en dan een beslissing nemen... mijn moeder heeft zich daar nooit mee bezig gehouden en rekende erop dat ik het wel zou doen... ik wil mijn kinderen niet opzadelen met die verantwoordelijkheid dus ga ik zoveel mogelijk alles al regelen... één ding ga ik niet doen... dat is een lofzang opstellen over mezelf of 't manneke... ik ken iemand die dat wel deed en ik vind dat ietwat... om het in hedendaags jargon te zeggen... trumpistisch oftewel narcistisch... wat ze later over me zeggen of niet zeggen hoor ik dan toch niet meer.

Wat ik deze week nog deed is papierwerk opruimen... elk jaar in januari begin ik kasten uit te mesten... eerst de uitpuilende secretaire... een uitputtend werkje om alle papieren te sorteren in de juiste mappen... dan de andere kasten met folders en catalogi die ik in de loop van het jaar vergaarde... god weet waarom... ik bewaar ze dan het hele jaar om ze dan weg te gooien... wat ik NIET meer doe is artikeltjes uitknippen en in mappen bewaren om ze nooit meer in te kijken... dat is dan toch EEN ding dat ik door schade en schande geleerd heb... goed van mij toch.

Nou moe... van een verrassing gesproken... zoals ik al vertelde vroeg ik terug een poetshulp aan en er werd me eentje beloofd in januari maar ze zouden me nog bellen... deze ochtend waren 't manneke en ik ons net uit ons bed aan 't hijsen toen er gebeld werd en er een jonge dame voor de deur stond... zoals gewoonlijk verliep het gesprek nogal moeizaam aangezien ze Poolse is en wat gebroken Engels sprak... ik met mijn slaapkop kwam na veel moeite tot de vaststelling dat het mijn nieuwe poetshulp is... het kantoor stuurde me 1 uur voordien een berichtje op mijn gsm die beneden lag en aangezien ik boven in bed lag niet gelezen had... enfin van de nood een deugd maken is iets waar ik bedreven in ben dus ik liet Monika binnen... spurtte naar de badkamer voor een hele korte toilet sessie... zette thee voor haar... leidde haar rond en gaf de nodige instructies in het Engels dat ik met moeite uit mijn slaapkop kon peuren en was dan hoog dringend aan mijn koffie toe... ik was helemaal niet van plan vandaag me te vermoeien maar met die poetshulp op mijn hielen kon ik niet anders dan mijn deel van het werk afraffelen... ze is nu in de living bezig en ik profiteer er van mijn gemoed hier te luchten.

Morgen verjaart mijn bedgenoot... 93 is hij dan... hij ging de deur openen voor Monika in zijn slaaptenue en zonder tanden... ik ben al blij dat het kind niet van de schrik is gaan lopen... dat pleit voor haar dat ze moedig is... na inspectie boven moet ik zeggen dat het er prima uitziet... ik moet ook nog vertellen dat ik ook nog wanhopig op zoek moest naar de dienstencheques die ik enkele weken ergens anders had gelegd omdat ik het kistje waarin ze jaren hadden gelegen beu was... na die vroege ochtend verrassing nog een zoektocht naar die cheques kostte me nog een portie zweet maar eind goed al goed... ik vond ze en kan het meisje betalen... OEF... het is me dagje wel.

Ik zal eerlijk bekennen dat ik... zodra ze buiten is... me in mijn stoel neer ga vleien en niet meer ga bewegen tot mijn zenuwen zeggen dat het goed is.

Even een update om te laten weten dat dit oudje nog altijd in leven is... alhoewel als je dit leven kan noemen in Corona tijd... de dagen volgen elkaar op in dezelfde eentonige orde... je doet je huiswerk omdat het moet... je leest wat... afgewisseld met puzzelen om die oude hersenmassa in beweging te houden... dan is het weer tijd om eten te gaan bereiden terwijl je geen eetlust hebt... je zucht eens diep en begint de patatten te jassen... je zucht nog eens en bedenkt wat je nog van groenten in je diepvries hebt liggen... nog een zucht voor het vlees of de vis... en met een laatste diepe zucht zet je de pannen op het fornuis... weer een probleem opgelost... en na het eten begin je te denken hoe je bed zal aanvoelen straks... is dat leven?

Voilà... dat moest er even uit... hehe ik voel me al stukken beter... al met al mag ik niet klagen... ik heb geen botten gebroken door die val verleden week en na acht heel pijnlijke dagen begon ik terug ietwat mens te worden... de kramieke 100-jarige werd een ietwat hobbelige 90-jarige... mijn gekneusde spieren namen terug hun oude vorm aan... weliswaar traag en ze zullen nooit meer hetzelfde zijn als voorheen maar dat is voor de rest van mijn corpus ook... ga ik niet over jammeren.

Onze lieve zoon is een badsteun komen installeren want hij wil moeke en de papa nog een tijdje houden... een handig ding om je handdoek aan te hangen ook... de kerst zullen we zoals gewoonte in zalige stilte doorbrengen... toen de kinderen het huis uit waren kwamen ze nog met de kerst hier thuis en deed ik nog wat aan een povere versiering... dan zijn we enkele keren om de beurt bij zoon en dochter kerst gaan vieren... heel gezellig... toen zoon en dochter ruzie kregen was ook dat voorbij en bleven we liever thuis... nu met Corona heb je geen keuze meer.

Als kerstcadeau kreeg ik van FB een 21uren verbod nog een reactie te plaatsen... tja ik ben heel stout geweest en heb mijn grote mond zijn mening laten verkondigen... blijkbaar viel het niet in de smaak bij FB omdat het zogezegd "opruiende taal" was... ik volg dat politiek gedoe en erger me soms dood... als ik dan lees welke opruiende taal er gebruikt wordt door onze gekleurde medemensen... dingen die oogluikend door FB met de mantel der liefde bedekt worden... dan begint mijn bloed te koken... want in eigen land worden we monddood gemaakt tot we met zijn allen als makke schapen de kudde volgen uit schrik gebeten te worden door de herdershonden... ziezo dat is weer van mijn lever gewenteld... als ik terug uit mijn hoek mag zal ik in het vervolg mijn mening op een meer slinkse manier moeten verkondigen... dat is wel in tegenstrijd met mijn recht-toe-recht-aan karakter maar ja nood breekt wetten.

Tot slot wil ik de schaarse lezers hier bedanken voor hun geduld en ze een 

ZALIGE KERST 

en een

GEZOND NIEUW JAAR 2021

wensen

Kajiiiieeeet en nog eens kajiiiieeeet... zo klink ik bij elke beweging die ik maak... daarom is er weinig beweging in mij de laatste dagen... zondag heb ik het klaar gekregen uit bad te vallen... ja je hoort het goed... uit BAD en niet uit bed... na mijn douche stond ik de wanden af te drogen... doe ik altijd tegen kalkvlekken en schimmel... met één voet op het badmatje en één voet ernaast... die ene ernaast schoof onderuit en ik viel ruggelings over de rand van het bad op de keiharde stenen badkamervloer en met mijn nek en hoofd tegen de kast... tja dan lig je daar even te bekomen van de schok en te denken hoe erg de schade zal zijn... de volgende gedachte is dat je daar toch niet kunt blijven liggen en je probeert recht te krabbelen... dat lukte met veel gesteun en gekajiet... dan staan brullen om 't manneke naar boven te roepen om de schade aan mijn achterkant op te nemen... dit keer geen bloed te zien... niets gebroken... alleen zijn zowat al mijn onderdelen door elkaar geschud en bij elke beweging schieten er helse pijnen door me heen... nu strompel ik door het leven als een onfrisse 100-jarige... aangezien 't manneke nog niet in staat is een verse onderbroek te vinden zonder mijn tussenkomst kan ik me niet de luxe permitteren in bed te gaan liggen uitzieken... ik sleep me dan maar naar de keuken en terug met regelmatig een pitchstop om bij te komen en praat mezelf moed en vooral geduld aan... ik vertelde het aan zoon en die bestelde direct een steun om op het bad te monteren... is net afgegeven aan de deur... en dochter zal deze week de boodschappen brengen... ik mag niet klagen... manlief doet zijn best om te helpen alhoewel dat niet altijd goed uitdraait... en mijn oude vooroorlogse botten hebben de schok weerstaan... is DAT geen geluk hebben?