Frustraties

En weer vlogen de dagen voorbij... het is mij een raadsel... mijn dagen zijn eerder eentonig... het gebruikelijke huishoudwerk... wat lezen... wat puzzelen... wat computeren.. en in een wip is er weer een dag verleden tijd... een raadsel.

Vandaag gingen we de wekelijkse voorraad voer ophalen... 't manneke en ik eten gelijk de spreekwoordelijke muisjes en toch heb ik bijna altijd zowat 100 euro te betalen... ik hen nog altijd de neiging die prijzen te vertalen in franken maar zou het moeten afleren want elke keer rijzen mijn haren ten berge als ik dan zie hoeveel alles is opgeslagen... en dan moet ik weer die haren gaan glad strijken om er ietwat toonbaar uit te zien... het is gode geklaagd wat men durft vragen voor bvb. 1 avocado... en die avocado van vorige week was dan nog zwart en papperig binnenin en niet meer eetbaar... ik kreeg er vandaag wel een hele zak gevuld met snoepjes... water en bananenmelk bij...  bedoeld voor kinderen voor de eerste schooldag... aangezien ik geen kleinkinderen heb zal ik die snoepjes zelf moeten op peuzelen... op het eerste dat ik probeerde brak ik bijna mijn gebit... die snoepjes zijn wel bestemd  voor een sterk kindergebit en niet voor ouwetjes zoals wij... maar we laten ons niet kennen... desnoods wordt het soppen.

Ik kreeg ook nog onverwacht bezoek... de man die soms een klusje voor ons opknapt was in de buurt en kwam even aan om goeiedag te zeggen... hij is gewend om na zijn klusjes bij ons een praatje te slaan met een drankje dus vroeg ik hem of hij soms dorst had en ja... hij had dorst... we hebben een uurtje zitten kletsen over alles en nog wat... even een aangename afwisseling zodat deze dag nog vlugger dan anders voorbij was.

Nu nog even 't manneke bij de TV gezelschap houden en dan is het weer tijd om naar beddenland te reizen... ik was al vroeg wakker omdat 't manneke rond liep te struinen... hij was nog maar eens overtuigd dat dit zijn laatste dag op aarde zou zijn... ik heb dat liedje al zo vaak gehoord dat ik me er niet druk meer over maak maar toch... je weet maar nooit... en dan tollen de gedachten rond in je hoofd en is de rust ver weg... hij heeft goed gegeten... goed met de wagen gereden... en ook goed zitten vitten op alles en nog wat... dus hij is nog springlevend.

Oeps... dat is wat me te binnen schoot toen ik merkte dat het al weer 2 weken geleden is dat ik hier nog iets schreef... oeps... meer kon ik niet uitbrengen... de dagen en weken lijken steeds sneller voorbij te vliegen of misschien ben ik wel trager en trager aan het worden... dat laat ik maar in het midden.

Verleden week belde een vriendin me op en vroeg me nog maar eens af te spreken... ik had dat altijd al afgewimpeld omdat ik... eerlijk gezegd... nog altijd aarzelde me in een menigte te storten... maar ja je kan niet eeuwig opgesloten zitten en ik was intussen wel aan een uitstapje toe... dus we spraken af in de koekestad voor dinsdag... niet bepaald ons beste idee want die dag regende het pijpenstelen maar we waren vast besloten ons niet te laten kennen en dus stapte ik de tram op... ik voelde me als de spreekwoordelijke boerin die voor de eerste keer naar de grote stad trekt... heel onwennig... het was wel 2 jaar geleden dat ik een tram van de binnenkant had gezien... mijn electronische 50+ kaart voelde zich blijkbaar ook niet tiptop want bij het intikken kreeg ik een groot rood kruis te zien... nog maar eens geprobeerd en weer noppes... ook bij het terug keren... we zijn zo vlug mogelijk een overdekt terrasje gaan zoeken... na zowat een vol uur zitten kwebbelen zijn we op haar verzoek even naar de gerestaureerde beurs gewandeld... prachtig gedaan... dan een ander café opgezocht en weer zitten kwebbelen tot het tijd was onze respectieve bedgenoten op te zoeken... ik kwam thuis doorweekt en hondsmoe waar manlief de zielepoot uithing en ik te moe was om te reageren... die nacht ben ik drie keren mijn bed uit gemoeten met geweldige beenkrampen... alles bijeen ben ik blij er even uit te zijn geweest maar echt... in de stad rondstruinen is niet gezellig meer... je voelt je als een hamster in een kooi... volg de gele pijlen... houdt voldoende afstand... zet je masker op... dat doe je dan en dan kom je in een overvol café waar iedereen zonder masker zit... is dat dan veilig?

Vandaag kwam onze huisarts voor zijn maandelijks bezoek... hij had warempel een stagiair bij... een jonge vent die amper te verstaan was... ik denk een Hollander en dan met een masker op... onze dokter ging breeduit zitten en liet de andere het werk doen... het goede nieuws is dat mijn bloeddruk terug gezakt is en mijn hartslag perfect ... ook 't manneke is goedgekeurd... we kunnen er weer voor 6 weken tegen.

Bij de zoon gaat het niet zo best... hij stevent op een rugoperatie af... zit al jaren te sukkelen en het wordt alsmaar erger... hij heeft ook zijn kat moeten laten inslapen... hij verdriet en de hond van slag want die voelt dat er iets veranderd is... zoon had voor ons in een gekke bui een robot kat gekocht... een fluffy ding dat met de ogen knippert... miauwt... een poot opheft... op haar rug gaat liggen... hij dacht dat de papa er zou verliefd op worden maar de papa vindt het maar niks... ik neem dan dat beestje op mijn schoot met het idee hem te paaien maar nee... man zit me dan met een minachtende blik te bekijken zo van... dat mens is zeker dement... toen zoon binnen kwam zaterdag wilde hij zien hoe die kat werkt en zette haar aan... man man de hond werd bijna gek... vloog erop af en begon dat beest te besnuffelen en te bekwijlen... dacht zeker dat hij een rivaal had gekregen... we hebben de kat in veiligheid moeten brengen en de volgende dag moest ik haar pels uitborstelen want ze zag eruit of ze in een orkaan had gezeten... enfin ik heb al een vriendje om mee te nemen als ik ooit in een verzorgingstehuis terecht kom.

Ik ben een maniakale lijstjesmaakster... ik maak lijstjes van letterlijk alles en nog wat... vroeger kwamen er ook nog knipsels bij van zaken die ooit eens van pas zouden kunnen komen en die plakte ik dan secuur in verschillende mappen en borg ze op, waar ze dan opgeborgen bleven tot... ja tot... ik ze enkele jaren terug vond bij het opruimen en tot de ontdekking kwam dat ik ze totaal vergeten was... dus overbodig en bij het papier buiten gezet... dàt heb ik afgeleerd want in ons digitale tijdperk vind je alles wat je wil weten of niet wil weten bij Google... maar die lijstjes zijn gebleven... ik maak ze over huishoudelijke taken die om de zoveel tijd moeten uitgevoerd worden zoals de koffiezet ontkalken en de dampkap ontvetten en... en... eens dat lijstje opgesteld leg ik het met een voldaan gevoel opzij... en vergeet het... dat ontkalken en ontvetten doe ik wel eens als mijn muts ernaar staat... het lijstje met de wekelijkse boodschappen vergat ik steeds mee te nemen in de voor-corona tijden toen ik nog zelf de supermarkt onveilig maakte... nu zend ik het online door en is het de verantwoordelijkheid van het personeel daar... het probleem bij mij is dat ik in wezen heel punctueel ingesteld ben maar in de praktijk een hekel heb aan dwang en routine... waarom ik het blijf doen is mij een raadsel... in mijn genen gegoten denk ik dan maar want als kind had ik dat al... schreef alles op en vergat het... opgelucht... dat is ook de reden dat ik mijn wel en wee toevertrouw aan mijn klavier... eens geschreven kan ik het vergeten

Mijn dag begon al in mineur... ik wilde de gisteren gewassen badkamermatjes te drogen hangen op het boven terras en daartoe hang ik ze boven een afgedankt bijzettafeltje... mijn bemoeizieke wederhelft had het onzalige idee opgevat dat tafeltje omgekeerd in de kartonnen doos te stoppen... een doos die gereed staat om afgedankte spullen naar de kringloop te brengen... bovenop stapelde hij enkele spullen met o.a. een grote glazen bokaal... en... je raad het al... die bokaal glipte uit mijn handen en viel in duizend minieme stukjes... ik overdrijf niet want ik heb ze geteld... zwaar humeurig stampte ik de trap af naar de keuken... las man de levieten en... nog steeds niet uitgewoed... kwakte een papieren koffiefilter in de koffiezet... kwakte de koffie erbij plus het water en zetten het ding aan... was het nu uit wraak voor mijn nogal brute behandeling maar toen ik dacht koffie te kunnen inschenken had dat ding het gewaagd alles onder te spugen... daar stond ik... nog niet bekomen van de glas-opruim-karwei... te staren naar een compleet onder het koffiegruis zittende toestel... ik zegde bijna "sprakeloos" maar dan zou ik liegen... ik ga niet herhalen wat ik uitbrulde maar brullen deed ik... nu staat alles uit te lekken na een grondige afwasbeurt en ik... ik schrijf hier mijn frustraties van me af.

Ik ben een maniakale lijstjesmaakster... ik maak lijstjes van letterlijk alles en nog wat... vroeger kwamen er ook nog knipsels bij van zaken die ooit eens van pas zouden kunnen komen en die plakte ik dan secuur in verschillende mappen en borg ze op, waar ze dan opgeborgen bleven tot... ja tot... ik ze enkele jaren terug vond bij het opruimen en tot de ontdekking kwam dat ik ze totaal vergeten was... dus overbodig en bij het papier buiten gezet... dàt heb ik afgeleerd want in ons digitale tijdperk vind je alles wat je wil weten of niet wil weten bij Google... maar die lijstjes zijn gebleven... ik maak ze over huishoudelijke taken die om de zoveel tijd moeten uitgevoerd worden zoals de koffiezet ontkalken en de dampkap ontvetten en... en... eens dat lijstje opgesteld leg ik het met een voldaan gevoel opzij... en vergeet het... dat ontkalken en ontvetten doe ik wel eens a

Volgens de laatste weerberichten krijgen we terug een regenperiode dus ben ik vlug de tuin weer ingetrokken en zit nu in het groen mijn alarmerend hoge bloeddruk omlaag te wensen... tja onze huisarts kwam vandaag en ik sta weer onder hoogspanning terwijl 't manneke... die om de haverklap beweert dat hij het niet lang meer gaat maken... pico bello is en me nog meerdere jaren het leven kan zuur maken... wat moet je dan om tot rust te komen... tussen het groen zitten en rondkijken naar al wat beweegt... en dat zijn : onze schildpad die vandaag weer heel actief is en doelbewust zijn weg vervolgt... dat beest weet wat hij wil en laat niet af...het mandje waar ik mijn spullen in laat die mee de tuin in moeten stond laatst op meneer zijn pad... plaats genoeg om er omheen te lopen maar nee...hij begon kopstoten tegen dat ding te geven... toen dat niet hielp stopte hij zijn kop eronder en begon te wrikken... en te wrikken... ik keek geboeid toe... beetje bij beetje begon de mand te wankelen tot hij met een laatste ruk het ding omver kieperde...ik hoorde hem tevreden zuchten voor hij verder liep... als dat geen volharding is...ik probeerde toen met een bal maar die bekeek hij minachtend en ging zijns wege... wat zie ik nog "in mijnen hof"... een verdwaalde bij die van mijn bloemen snoept... een wit vlindertje... een hongerige bosduif die denkt dat het al dinner time is... een man... de mijne... die aan de planten staat te frutselen...een sportvliegtuig dat rondjes vliegt zomaar... een legerhelicopter die met veel lawaai naar boeven speurt... dat is het dan... zou mijn bloeddruk al gezakt zijn... ik denk het niet...oeps daar is die vlieger weer...ik ga maar eens binnen kijken of daar iets te beleven valt voor ik dood ga van verveling...ik weet het wel... ik zeur...maar ik voel me zo onrustig dat ik gewoon "met mijn eigen geen blijf weet" zoals ze dat bij ons hier zeggen... misschien een ijscremeke smikkelen... zou dat helpen?

De voorbije week was er eentje voor administratiewerken... je kent dat wel... betalingen doen... bestellingen plaatsen... die bestellingen ontvangen en weer betalen... en nog wat van die zaakjes... tussendoor de gewone huishoudelijke klussen ... zodoende is mijn persoonlijke verzorging er wat bij ingeschoten en verdorie dat zie je... even niet opletten en het verval slaat toe... ik vergat nog de pedicure en de kapster te melden... dus de basis is er alleen nog de finale toetsen aanbrengen en die ga ik nu doen... daarom even nog mijn blog bijwerken voor ik er aan begin want ik vrees dat ik daarna te uitgeput ga zijn om nog wat te doen.

Dus wat bracht de week me buiten regen en wind... een nieuwe en kleine friteuse... de oude slurpte 4 liter olie en was loodzwaar... ik begon het net af te schuimen... mijn manier van winkelen tegenwoordig en ik vind het nog plezant ook... veel minder vermoeiend dan al die winkels te moeten aflopen... en ik viel in love met een schattig klein friteuseke dat maar 1 liter olie nodig heeft en gooide het in mijn winkelmandje... toen ik verder surfte ontdekte ik een heel gamma van artikelen en je weet hoe dat gaat... de wil is er maar dat zwakke vlees... nieuwe badmatten kon ik ook wel gebruiken en sierkussen overtrekken want die waren aan het slijten door al dat zetel zitten tijdens corona... alleen aan die kussens heb ik een vol uur gezeten. wat een keuze... na lang twijfelen toch mijn keuze gemaakt... de friteuse kwam gisteren aan en is al in gebruik... juist de goeie maat voor een portie kroketjes want wij eten minder en minder... volgende week moet de rest aankomen en ik ben dus in blijde verwachting... want het is toch wel spannend... je bestelt iets op zicht en dan is het af te wachten of het zal meevallen... ik kreeg ook nog mijn bestelling voor verse lingerie... haha... met vrees en beven mijn nieuwe BH's aangepast en ze passen... OEF... als het tegenvalt moet je de deur uit om die dingen naar de post te brengen en dat haat ik... mijn dag was dus gered... zo zie je dat de voorbije week best spannend was... ik moest ook nog de vouchers en de rest van de formulieren voor de reis van dochter uit printen... manman op reis gaan is nu een vermoeiende zaak geworden en ik bewonder de mensen die er de moed voor opbrengen... niet meer voor mij.

En nu ga ik aan de grote werken beginnen... als ik voortmaak ben ik net klaar voor de lunch... allez Myette... begin eraan.. goeie moed maske... het resultaat zal je verbazen... sta me toe daaraan te twijfelen maar ja... dromen mag nog.

Neerslag vind ik een mooi woord... een mooi woord voor die natte bedoening van de laatste weken... die neerslag heeft ook een weerslag op mijn gemoed... nog zo'n mooi woord... weerslag... al mijn ouwe botten doen pijn... de was wil maar niet drogen... 't manneke is niet om mee te leven... ik voel me als in een gevangenis zitten en vind geen weg eruit... koken is ook al een opgeve geworden door een man die niet wil eten met zijn nieuwe tanden... begin maar eens een variabel menu op te stellen met de voorwaarden... het moet heel zacht zijn... smakelijk... juist genoeg en zeker niet te veel... mijn wederhelft is altijd een kieskeurige eter geweest zodat ik jarenlang steeds elke dag 2 soorten groenten op tafel zette... de kinderen en ik aten dan wat wij lustten en het opperhoofd een van de groenten van zijn beperkte keuze... maar ik was het beu alleen erwtjes en peekes te mogen eten of weer dubbel te koken en ben stiekem beginnen smokkelen... aangezien ik vaak puree moet maken kap ik groenten en aardappelen bijeen en zet de mixer erin... wat niet weet niet deert is het spreekwoord en hoe waar het is ondervind ik nu... man at nooit kolen... geen enkele soort... nu wel... ik begon met een kleine hoeveelheid en ben die gaan uitbreiden... man at alles op zonder protest... dat geeft moed... vandaag de ultieme test... zijn meest gehate groente... witloof... net binnengesmikkeld... de enige groenten die ik nog niet heb binnengesmokkeld zijn asperges en champignons... wie weet!

Hebben jullie ook zo'n hekel aan een boek lezen of film kijken waarin het einde in mist gehuld is... ik dus zeker... keek net naar de film Z for Zacharia en ben onbevredigd achter gelaten... dat vreet aan me... is die man nu echt vertrokken of heeft de andere hem in de diepte laten vallen... ik zal het nooit weten... zo erg!!!

Gisteren weer een fikse oorlog uitgestreden hier ten huize van... man kan moeilijk uit zijn woorden komen en als ik niet direct versta wat hij wil zeggen krijgt hij een driftbui... en ja ik weet het wel... ik zou dit over me heen moeten laten gaan maar ik ben nu eenmaal geen gedwee en mak lam en pik het niet dat hij steeds zijn woede en frustratie op mij af reageert zodoende... moest hij voor hij ziek werd een gemakkelijke man geweest zijn zou ik misschien meer geduld hebben maar dat is niet zo... het was vaak hommeles met hem en ik ben met de jaren ook niet geduldiger geworden... ik ben de hele dag in een bocht om hem heen gelopen en heb alleen het hoogst noodzakelijke tegen hem gezegd... dus windstil vandaag... en morgen zien we wel... dat corona gedoe geeft je een claustrofobisch gevoel... je zit de hele tijd op elkaars lip zonder enige afleiding... funest voor de zenuwen. 

Jaja het is zomer en het is warm... ietwat te warm voor mij maar wat doe je eraan... je doet zo min mogelijk want elk "efforke" is er eentje teveel... trouwens ik heb weer zo'n vervelende "opstoot" momenteel... om de zoveel maanden krijg ik erge rugpijnen... lage rugpijn heb ik zowat altijd maar die opstoot zit tussen mijn "vleugels" en dan roept je hele bovenlijf "AU"... niettegenstaande mijn nieuwe topper was slapen er niet bij... ja plat op mijn rug zonder hoofdkussen was ietwat dragelijk maar niet ideaal... dan maar naar de dokter gebeld... onze huisarts was natuurlijk weer met verlof... die man wacht altijd tot ik in panne val om er vandoor te muizen... dan maar een vervangster genomen... die keek eens naar die rug... zei dat ik scoliose heb maar dat wist ik al lang... raadde me 3 pijnstillers aan per dag en een kinesist... dat was het dan... na 2 pijnstillers verging ik van de pijn en heb ik ze weggegooid... deze nacht sliep ik tot 6u zonder pijn en krijg ik terug wat moed.

Mijn poetshulp is nu beneden de boel aan het uitmesten... zoals ik al zegde vroeger.. ze werkt goed... doet meer dan ik haar vraag... ze neuriet erbij want ze "poetst graag" vertelde ze me... ze is vriendelijk en beleefd... is zuinig in het verbruik want wil niets drinken of snoepen... ze neemt mijn afgedankte en overbodige spullen met dank aan zodat er ruimte in mijn kasten komt, je zou denken dat het niet beter kan maar toch is er iets niet goed... ze maakt brokken... elke keer merk ik achteraf iets dat ze stuk heeft gemaakt... ik heb haar al verboden aan mijn computer te komen... ik heb intussen al de reserveringen van het douchegordijn opgebruikt... vandaag was het gelukkig maar een plastic potje waar ik kam en haarborstel in bewaar... ik kan haar poetsroute duidelijk volgen door het geknots en gebonk... tja niets is er ideaal in deze wereld dus ik zwijg als vermoord en laat ze rustig verder knotsen en botsen.

Woensdag staat ons een trieste uitstap te wachten... namelijk de begrafenis van onze buurvrouw/vriendin... ik leg alvast een stapel zakdoeken klaar want ik ga het niet droog kunnen houden... in 1959 kochten wij een stuk grond om ons huisje erop te bouwen... toen we ons lapje grond kwamen bewonderen kwamen onze toekomstige buren net aan... we begonnen een praatje... van het een kwam het ander en samen met dc eigenaars van het perceel aan de andere kant besloten we samen te werken door middel van een "bouwbureel" of hoe je zo'n ding noemt... die regelen alles voor je zodat je er als leek niet alleen voor opdraait...wij kwamen ter bespreking samen en sindsdien bleven we vrienden... veel plezier gemaakt met zijn allen... elkaars kinderen zien opgroeien... dat is een band die je niet gaarne ziet breken... door corona konden we elkaar niet meer bezoeken en dat vind ik heel erg... net toen ze ziek is geworden konden we ze niet meer opzoeken... heel triest.

Mijn knotsende hulp heeft bijna gedaan... ik ga even controleren wat de schade is vandaag... ze neemt wel 3 volle zakken breiwol en haakgaren mee dat hier al jaren ligt te verkommeren... nee mijn brei- en haakgoesting is al jaren geleden verschwunden en komt zeer zeker niet meer terug... zih zelf heeft geen tijd om te breien maar in haar Poolse familie kan ze alles zeker kwijt... 't manneke zal blij zijn want die zeurt me dagelijks aan het hoofd om dit en dat weg te doen... die man zou ons huis gewoon leeghalen voor we dood zijn.

Het is eindelijk zomer en volgens de laatste berichten zou het nog een tijdje zo blijven, het wordt zelfs nog warmer... dat hoeft nu echt niet voor mij maar ze vragen mij nooit om mijn mening... de voorbije week was er weer eentje met ups and downs... de ups waren de rustige namiddagen in de tuin met een boek en het gepiep en gesjirp van een hele kolonie vogels... volgens wat ik hoor is de vogelproductie dit jaar goed gelukt... ik zit dus in de tuin... probeer te lezen maar achter mij is het een geschetter van jewelste... ik maar trachten te achterhalen wat soort vogels dat geluid maakt tot ik bedenk dat het vermoedelijk de jongen zijn die om eten roepen... jongens toch wat kunnen die van hun oren maken... dat aanhoudend gekwek houdt niet op... de bomen achter ons zitten blijkbaar vol jong grut... arme ouders!!!

Dat was het goede nieuws... het slechte is dat ik vandaag telefoontje kreeg van onze buur dat zijn vrouw plots heel heel erg achteruit ging en waarschijnlijk de paliatieve niet meer zal halen... hij is nu naar de kliniek en ik wacht bang het laatste nieuws af.

Dan heb ik enkele bangelijke nachten gehad... de ene keer stond man plots te roepen dat hij dood ging... de ochtend niet meer zou halen... toen ik hem vroeg of hij pijn had zegde hij nee... wat het dan wel was wist hij niet... ik heb hem na lang aandringen terug zijn bed in geloodst... toen vroeg hij om eten te gaan halen... toen ik zegde dat mensen die de dood in de ogen kijken niet aan eten denken werd hij nog kwaad ook... ik gaf hem een banaan. die at hij op en viel in slaap... en ik... ik lag de rest van de nacht wakker... de volgende dag is hij in de tuin gaan werken... twee nachten later schrok ik op van een bons... hij had de nachtlamp omgestoten... weer hetzelfde liedje... ik stuurde hem naar beneden en daar is hij in zijn relax zetel in slaap gevallen... weer een onrustige nacht voor mij.

Voor de rest gaat het goed... de grote was is volbracht... de strijk idem dito... alles ligt terug in de kast te wachten om vuil te mogen worden... en wat ik ook nog moet vermelden is dat ik een matras topper heb besteld online... een beetje angstig wel want je moet op voorhand betalen en het is af te wachten of de firma deugt of niet... ze deugt... na 2 dagen werd het ding afgeleverd... ik heb man mee aan het werk gezet om ons bed eens goed uit te mesten... d.w.z. de matrassen (2 stuks) stofzuigen en onder het bed de klodders stof opdweilen... dat is een werkje dat ik vroeger in mijn uppie deed maar dat me nu te machtig is... dan de oude matrassen in een verse bekleding wikkelen en de topper er bovenop... dan de topper opmaken met verse lakens en met ongeduld de eerste nacht afwachten... dat klinkt bijna als een eerste huwelijksnacht... en ja hoor... lekker geslapen... oef... niets dan lof... dat topper idee zat al lang te broeden maar 't manneke was er natuurlijk weer tegen tot ik op een goede dag FOERT zei en toch maar bestelde... de reden... elke ochtend moest ik als een wrak mijn bed uit kruipen... ik sta dan gewoon krom van de rugpijnen... ik las wat zo'n topper allemaal doet en inderdaad... mijn rug is nog pijnlijk maar een stuk minder dan tevoren... een topper kan je ook geen 30 jaar jonger maken nietwaar... maar het is wel een uitkomst... je kan je oude matras houden en dat ding kost heel wat minder dan nieuwe matrassen kopen.

En nu is het alweer tijd om de patatjes te gaan koken voor het avondmaal.

Gisteren moest ik op controle voor mijn kijkers die ook stilaan verslijten en ik was wat bang voor weer een prik... het viel ontzettend mee... alles stabiel gebleven... tevens een brilletje laten voorschrijven voor aan de computer want met een leesbril lukt het niet zo goed... dus ik opgelucht naar huis gewandeld... thuis nog in de tuin gewerkt... mijn rug speelde wel op maar ja daar is rust goed voor dacht ik en ging vroeg naar bed... ik was er zo op gebrand vlug dat bed in te kruipen dat ik een "inslaappil" vergat te nemen en te lui was om terug op te staan... ik sliep direct in en zelfs de hele nacht zonder eruit te moeten voor wat dan ook... resultaat... een montere ikke die zich vol werklust op taken stortte waar ze de vorige dagen van walgde... er hangen dingen te drogen die ik terug moet kunnen leggen voor ik alle afgewassen spullen weer op hun terechte plaats kan zetten... de werklust is er nog maar de rug zei net FOERT en daarom zit ik nu aan de computer om wat te stoeffen... seffens na het middagboke ga ik in de tuin verder mijn rug vertroetelen... alhoewel... dan begin ik rond te kijken naar al dat frisse groen en ontdek hier en daar iets wat de frisheid verstoort... dat verstoort mijn rust dan en ik moet en zal de dader verwijderen... tant pis die rug... ik beloof hem dan weer vroeg te gaan slapen... leg me terug in mijn ligstoel en probeer te lezen... tot een duif met veel geflapper rakelings over mij heen vliegt of een raar insekt mijn arm opzoekt als rustpunt... iets dat ik niet kan tolereren... wèg met dat beest... slapen lukt ook niet dus dan maar wolken kijken... ik vind wolken boeiend... gisteren zag ik een klein wit teer baby wolkje gewoon oplossen tot het geheel verdween in de blauwe hemel... als je gewoon ontspannen kijkt zie je soms plots een gelaat of zelfs een geheel beest tevoorschijn komen... naargelang de wolken door de wind worden verschoven zie je dat beest veranderen in weer iets anders... op een gegeven ogenblik zag ik een hele Vlaamse Leeuw opduiken... met klauwen en staart... jammer genoeg is hij ook weer opgelost na een tijdje... en nu ga ik mezelf verwennen met een puzzel als beloning voor al het verzette werk.

Verleden week las ik ergens dat zelfs na al die regen het grondwater nog niet op peil stond... verdorie zeg hoeveel water moet er dan nog vallen voor dat peil OK is... ik ben het stilaan beu... ook al omdat manlief mij wreed op de zenuwen werkt omdat hij amper de tuin in kan... onze schildpad laat zich al dagen niet meer zien en ik ben bang dat het beestje verdronken is... gisteren zat ik te wachten op mijn poetshulp... dit na al de voorbereidende taken vervuld te hebben... geen poetshulp te zien... ik belde naar het kantoor en kreeg de voice mail... later in bed kwam er plots het idee in me op dat het Pinksteren was... dat komt ervan als je niet meer met de buitenwereld in contact staat... je raakt wereldvreemd... toen ik toch aan het denken was bedacht ik dat in betere tijden nu de Sinksenfoor hier zou staan... iedereen roept van ach en ocharme de horeca maar over de foorkramers wordt niet gerept... die mensen zijn ook al bijna 2 jaar de pineut... er is weinig te vertellen of het moest jullie interesseren dat de kapster net buiten is en ik met een fris kort koppeke dit log zit te typen... ik ben alvast toegerust en gereed voor een lange hete zomer... hmhm... al die regen is niet echt prettig maar heet en droog vind ik al even erg... gelukkig kunnen we niet zelf kiezen en hebben we maar te nemen wat we krijgen... daarstraks kwam bpost een pakje brengen... ze leggen het dan gewoon voor je deur... de besteller stond aan de overkant en ik wuifde naar hem en kreeg een wuif terug... tegenwoordig ben ik daar al dik tevreden mee... de tijd dat jongens me nafloten ligt helaas ver achter mij... morgen moeten de boodschappen opgehaald worden en de dag nadien komt onze huisarts langs... ik hoop dat ik al die drukte zal kunnen overleven.

Ik ben wel nooit een van die figuren geweest die elke morgen juichend uit bed oprijzen... klaar om een nieuwe dag te beginnen boordevol avonturen en plezier... nee hoor niets voor mij... ik ergerde me zelfs aan 't manneke die steeds gezellig begon te kwebbelen van het moment hij zijn ogen open trok... dat was vroeger... ik zette dan koffie... at met lange tanden 1 boterham... vuidc 2 lunchboxen... alles met mijn ogen half stok... en slaapwandelde naar het kantoor toe... als de baas me dan riep om wat brieven op te nemen (in steno nog) werd ik in één klap wakker en schoot in gang... maar vergeleken met toen is het nu nog veel erger met me gesteld... elke dag weer is er een die ik moet proberen door te komen zonder gek te worden... of het me zal lukken is de vraag... plezier is niet echt te vinden in een lange eentonige dag thuis gevuld met dezelfde saaie taken... over avonturen kan ik alleen maar dromen... zolang Covid nog in 't land zit vermijd ik bus en tram zodat winkelen niet mogelijk is... trouwens de pret aan winkelen is toch onbezorgd winkel in en uit lopen... alles bekijken en eventueel betasten... soms iets passen... hoe winkel ik nu... vanuit mijn zetel online dingen uitkiezen... OK die manier van aankopen heeft me het afgelopen jaar geholpen onafhankelijk te blijven... ik zie er ook nog niet direct verandering in komen want... dat las ik onlangs... veel mensen werden zoals ik dus ook bang om buiten te komen... er is zelfs een naam voor : grotsymptoom of zoiets... Covid veranderde ons leven drastisch en ik vrees dat dit blijvend gaat zijn... nu zijn ze weer aan een onderzoek bezig over de bron van dit virus... China dus en of dit virus per toeval of opzettelijk uit een lab ontsnapt is... als ik zie welke smerige streken regeringen allerhande uithalen zou het me niet verwonderen... zullen we het ooit weten?

Dit alles om te zeggen dat ik vandaag weer tegen een lange saaie dag aankijk... ik heb zelfs geen grote was of strijk om me in te verheugen... gisteren heb ik peertjes gestoofd uit pure wanhoop... dat was weer 1 uurtje voorbij... het weer werkt ook al niet mee om me blij te stemmen... en morgen moet ik naar de tandarts om dat stomme gebit wat aan te passen... juich Belgen juich!

Ik heb mezelf eens een goeie lap gegeven en streng toegesproken zo van : "maske ist na gedoan met die flaawekul" want die toestand begon ferm op mijn seskes te werken... ik kreeg weer zo'n ellendige kramp over de helft van mijn lijf en ge moogt gerust zijn... ik ben geen roeper maar ik heb wel minuten lang hard zitten kreunen tot die kramp stilaan weg trok... ben vroeg gaan slapen maar werd 2 uur later al weer wakker... besloot van de nood een deugd te maken en trok naar de badkamer... terug in bed kon ik de slaap niet meer vatten en wat doe je dan... denken... de dag ervoor had ik drie wasbeurten afgewerkt en er lag me dus een berg strijkgoed op te wachten... ik begon dus te strijken... eerst sorteren... dan stuk voor stuk zorgvuldig en zonder één vals plooitje... ter afwaisseling en als verstrooiing dacht ik aan het boek van Simon Carmiggelt dat ik aan het herlezen was... zoals die man mensen en hun doen beschrijft is ongelooflijk... ik kan er nog altijd van genieten... moe van het strijken ben ik dan toch uiteindelijk in slaap gesukkeld tot 't manneke kwam binnen gekukeld... die man kan nooit iets stil doen... hij kwam om 2 u naar bed... legde zich neer en begon te snurken en ik... ik kon alleen maar liggen luisteren... toch nog beetje seslapen tot de vuilkar de straat kwam ingerammeld en ze met de bakken begonnen te gooien... momenteel is Proximus net voor onze poort de boel aan het open breken... alles bijeen een gewone dag dus... alhoewel... stel je mijn teleurstelling voor toen ik beneden kwam en al dat strijkgoed nog zag liggen... dat alles afwerken op één dag is me teveel... het zal voor morgen zijn.

Mijn week verliep in mineur... dinsdag moesten we komen opdraven voor de tweede prik... de tocht er heen in een vliegende stormwind en kletsende regen verliep zonder ongelukken en de vaccinatie zelf was in een wip geklaard... eens thuis begon de ellende voor mij al... terwijl mijn 93-jarige man zich kiplekker voelde kreeg ik gewrichspijnen... ik heb ze niet geteld maar ze hielden precies een wedstrijd wie er het hardst pijn kon veroorzaken... ik had duizelingen en koorts en ben als een wankelend wrak mijn bed in gekropen zonder eten of drinken... dat heeft zo een 2 dagen geduurd... de derde dag heb ik voorzichtig mijn neus boven de dekens uitgestoken... dan een voet...gevolgd door de andere... en wobbelend mijn weg naar beneden gezocht... ik voel me nog niet helemaal tiptop... maar wat me vooral zo triest maakt is dat ik zelfs ziek nog altijd de zorg voor man heb... voor ik in bed kroop zetten ik zijn koffie in de microgolf om op te warmen... 5 minuten later stond hij al aan mijn bed want wist niet hoe die kop eruit te nemen... en het komt ook niet in zijn hoofd op om me eens iets te drinken te brengen of te vragen of hij iets kan doen... dat maakt je geweldig droef... integendeel hij presteert het nog om zelf mijn hulp te eisen... iets dat ik deze keer gewoon heb genegeerd... het komt niet alleen door zijn toestand nu maar hij is altijd zo geweest... ik heb al heel lang geleerd dat ik alleen op mezelf kan rekenen en deze week werd ik er weer met mijn neus opgedrukt... sorry mensen vandaag geen humor te koop hier... alleen droefheid.

Ik die ooit beweerde dat ik me nooit verveel... wel dat is nu ietwat veranderd... er zijn dagen dat ik 's ochtends mijn ogen met veel tegenzin open... dan kijk ik eens rond en denk : "weer een lange dag die ik moet proberen door te komen"... dan zucht ik eens en nog eens en nog en kruip met nog meer tegenzin het bed uit om aan de dagelijkse routine te beginnen... zijn jullie nog bij... als ik dit zo nalees val ik er zelf bijna van in slaap... dus ik begin aan de dagelijkse sleur en probeer die zo vlug mogelijk af te haspelen zodat ik iets anders kan gaan doen zoals puzzelen of lezen of jullie in slaap zeveren... om een lang verhaal kort te houden... ik verveel me te pletter.

En waarom... omdat we door dat corona gedoe verplicht zijn alleen met onszelf bezig te zijn... ik had vroeger een druk leventje... soms te druk en dan snakte ik naar rust en genoot ervan eens alleen te zijn... nu moet je wel en MOETEN is voor mij en ik denk voor vele mensen een vies woord... dat brengt me op een artikel dat ik net las en dat gaat over spelling... er zijn weer verlichte geesten druk aan het werk onze spelling aan te passen... noem het maar "vereenvoudigen" en waarom... mijn mening maar... om onze verwende jeugd en tevens alle nieuw binnen stromende vreemdelingen het gemakkelijk te maken... voor mij mag die dt wel afgeschaft worden want dat is gewoon balast... maar nu willen ze sommige woorden die door veel mensen abusievelijk gebruikt worden het groene licht geven... ze doen maar want aan mij vroegen ze niet wat ik ervan denk... alleen ga ik zoals gewoonlijk mijn eigen antieke spelling blijven volgen omdat ik dat gesleutel beu ben... spelling is niet meer belangrijk... geschiedenis wordt herschreven omdat er enkele minder fraaie zaken gebeurden... leren tellen is niet nodig want je hebt toch machientjes... onze taal wordt verminkt... ze noemen dat "aanpassen" ...ik las dat zelfs op de univ er kanjers studeren die amper kunnen spellen... is dat het doel van onze o zo wijze regering... een volk kweken dat amper kan lezen... niet kan tellen... niet weet wat er in het verleden gebeurde... kortom een volk dat je alles kan wijsmaken wat je wil... met de ouderen gaat dit niet zo vlot want die hebben nog leren zelf denken maar geen nood... die ouderen lopen op hun laatste benen... nog een snuifje Covid aangevuld met wat Astra of Pfyzer of wat ze in voorrraad hebben en de klus wordt geklaard.

Dat klinkt wel heel cynisch... ik lees veel... ook de artikels over complot theorieën... en zo krijg je toch twijfels... de maatregelen tegen corona zijn echt belachelijk... en die maatregelen worden om de haverklap veranderd tot we met zijn allen het noorden kwijt zijn... we mogen maar met 4 mensen aan één tafel in open lucht maar met minstens 20 vreemden in een gesloten tram of bus... ik zie er de logica niet van in... maar wie ben ik... een oudje dat geen univ heeft bezocht maar wel met spelling en rekenen om de oren werd geslagen door de nonnekes in een ver verleden.

Dit is de vierde keer dat ik aan dit blog begin... telkens ik tegen het einde kom floept alles weg... dat veroorzaakt dan enkele knetterende verwensingen en een welgemeend FOERT... niet dat ik dringend iets te vertellen had... gewoon wat bijpraten over... ja over wat eigenlijk.. is er iemand geïnteresseerd in welk merk detergent ik gebruik voor de afwas... nee dat dacht ik al... tja mijn leven draait nu eenmaal rond in kleine kringetjes en dat zijn huishoudklusjes... de grillen van 't manneke... van tijd tot tijd eens een uitschieter zoals de vuilkar die voorbij komt... ja wie had ooit gedacht dat ik die vuilkar als een verstrooiing zou beschouwen... ik lachte vroeger toen mijn buurvrouw eens zei dat "als de vuilkar voorbij komt iedereen hier in de straat naar het raam komt" dat was naar aanleiding van onze zo rustige straat waar de meeste vrouwen nog thuis bleven... dat is wel even anders geworden... de straat is nu nog even rustig want iedereen is tijdens de dag buitenshuis aan het werk... mijn kinderen speelden buiten op straat met de buurkinderen... nu zijn er geen kinderen meer te bespeuren... ik weet zelfs niet of er wel kinderen hier wonen... de wereld is veranderd en hoe... ik keek onlangs naar een TV opname over China en in het bijzonder over de futuristische stad Shenzen (weet niet of ik het goed spel)... die stad werd in welgeteld 40 jaar uit de grond gestampt en werd van een klein vissersdorpje omgetoverd in een "torenkrabbers" stad die volledig bestuurd wordt door Big Brother... de reporter kreeg een rondleiding langs de allernieuwste uitvindingen op digitaal gebied en... geloof me... sommige gaven me de kriebels... er waren ook enkele nuttige zaken bij zoals een soort "vertaal-oordopjes"... maar heremetijd... de bevolking daar wordt dag en nacht in het oog gehouden... één stap verkeerd en je kop wordt publiekelijk geëtaleerd op grote borden... de hele dag krijg je luidkeels te horen wat je moet doen of laten... er was een man die een vliegende scooter had ontworpen en een sponsor zocht om hem commercieel te maken... alle bestellingen online worden door drones gebracht... in winkels moet je alleen aanduiden op een scherm wat je wil... en zo verder en verder... ik kreeg het er echt benauwd van... ik heb niets tegen robotica en een handig huishoudrobotje zou me wel bevallen maar niet eentje die me kan tegenspreken... die heb ik al in huis.

Om eerlijk te zijn... ik was altijd al van kind af aan een verwoede SF fan en ik kan er nog van genieten maar verdorie zeg... die SF is al lang geen SF meer maar realiteit en het mensdom kennende hou ik mijn hart vast als ik bedenk wat ze met sommige van die uitvindingen gaan uitspoken... mijn zoon heeft ook een brevet gehaald en mag een drone besturen maar stel dat elke pizza tent en afhaal chinees met drones gaat werken... ik zie die al om onze oren vliegen... dan wordt het geen "corona lockdown" maar een "drone lockdown" want niemand durft de straat nog op... en dan heb ik het nog niet over vliegende scooters... het lijkt heel leuk als je het ziet maar stel dat iedereen met zo'n ding gaat rondtoeren... ik ga me alvast een helm kopen en een dik leren motorpak... nu denk je misschien dat ik wel wat voorbarig ben maar geloof me het gaat razend vlug tegenwoordig... alhoewel... ik was even vergeten dat we in België leven en niet in China.

Die eerste prik is me niet echt goed bekomen... tenminste ik denk dat het door de prik was dat ik me de hele week landerig voelde... slaperig... ingewanden in overdrive... plotselinge pijnscheuten op allerlei plaatsen... niet echt ziek maar zoals we hier zeggen : "ik voelde me ni in men telloor"... dat belooft voor de volgende prik... zal me al schrap zetten.... mijn leven is er niet door veranderd hoor... ik vermijd menigten en blijf trouw aan mijn masker... ik begin dat ding al gaarne te zien... het verdoezelt rimpels en onderkin... bespaart op lipstick... etc. etc.

Gisteren op het nieuws gelezen over de versoepelingen... wat verleden week niet kon tijdens de paasvakantie is nu plots weer mogelijk niettegenstaande de ziekenhuizen volzet liggen... en dan mogen we er geen vragen bij stellen... iets waar ik het heel moeilijk mee heb... ik heb de onhebbelijke gewoonte commentaar te geven op zaken die ik oneerlijk en onrechtvaardig vind... mag niet... als je je mening spuit wordt je in de hoek gezet door FB... het is al de tweede keer dat ik straf kreeg omdat ik commentaar gaf over de zaak Floyd... of liever omdat ik me verwonderde over het feit dat die criminele figuur zo verheerlijkt wordt terwijl er verdacht weinig aandacht is voor blanken die door zwarten gedood worden... olala... ik maakte daar een grove fout en werd voor 3 dagen monddood gemaakt... democratie noemen ze dat dan.

Buiten mijn talrijke dutjes de voorbije week heb ik nog kamerplanten besteld bij een firma die ik niet ga vernoemen hier en heb hen net gemaild dat ik niet het volledige pakket heb gekregen... dat wordt weer heen en weer mailen tot de zaak in orde is... moest ook weer eens de Ziekenkas op de vingers tikken want de beloofde tegemoetkoming hadden ze weer vergeten... na nog maar eens telefoneren  stond het de volgende dag op mijn rekening... is er dan niemand meer die zijn/haar werk naar behoren kan doen... blijkbaar niet.

Om het eens over iets anders te hebben... het weer... wisselvallig zoals de regering... dan regen... dan zon... ons Polleke de schildpad was 2 weken geleden blijgemoed uit zijn winterput gekropen... slenterde wat verdwaasd rond en was plots weer verdwenen... ik denk dat hij het voor gezien hield en nog maar wat is gaan slapen... daar zit ik nu met mijn komkommer en witlof... speciaal voor hem gekocht... dat witlof zal ik zelf wel opeten maar die komkommer... kom maar vlug terug Polleke!

Sjongesjonge... vandaag moesten wij onze eerste prik gaan halen en waar ik voor vreesde kwam weer uit... niet voor de prik had ik schrik maar voor de gekke capriolen van 't manneke... de rit erheen verliep prima en net toen ik een opgeluchte zucht slaakte begon het circus... in plaats van links af te slaan wilde meneer rechts niettegenstaande mijn protesten... resultaat... we stonden in een file en toen het eindelijk onze beurt was zegde de man daar dat we verkeerd zaten en de andere kant op moesten... zo gedaan... maar in plaats van de aanwijzigingen van die man te volgen reed meneer rechtdoor en stonden we voor cabines weer in een file... op die cabines stond : Test maar toen ik dat zegde was het weer van : "och gij vangt"... toen was het onze beurt om binnen te rijden en ik zegde direct tegen de dame daar dat we waarschijnlijk verkeerd zaten... inderdaad... wij terug buiten en dan zijn we toch op de goede parking terecht gekomen... gelukkig waren we veel te vroeg vertrokken want ik ken zijn streken al... mijn grootste ergernis is dat hij niet wil toegeven dat hij verkeerd was... nu zul je zeggen dat dit komt door zijn verwarde toestand maar hij was altijd al zo... een koppige dwarsligger en betweter.

De vaccinatie zelf verliep heel vlot... de mensen daar zijn stuk voor stuk heel vriendelijk en behulpzaam... de prik heb ik bijna niet gevoeld... naweeën heb ik nog niet momenteel... wat het morgen wordt moet ik afwachten... we kregen zoals beloofd Moderna... en in mei moeten we de tweede halen... vandaag ga ik echter op een laag pitje leven... mijn zenuwen hebben even rust nodig.

Gisteren had ik even een energiek moment en zorgde voor een afspraak voor oogcontrole... ik moet elk jaar op controle maar stelde het maar uit tot na Covid... intussen is de laatste controle al bijna 2 jaar geleden en kan ik niet blijven wachten.

Vandaag blijf ik zoveel mogelijk uit de buurt van mijn levenspartner want hij bezorgde me weer een extra dosis stress en ligt momenteel in de onderste la van mijn oudste en meeest versleten kast en daar loop ik in een boog omheen tot mijn coleire ietwat gezakt is.

Het was me het weekske wel... frustraties tot over mijn oren... maar het is gelukt... door de reacties op mijn vaccinatie problemen begon ik warempel aan mezelf te twijfelen... zou ik iets niet gelezen hebben... maar nee... na zowat 10 x die uitnodigingen te hebben door gelezen was ik overtuigd... geen vaste datum te zien alleen ZELF een datum afspreken... iets dat dus niet lukte door overbezetting en gebrek aan AstraZeneca... als ze dat nu direct hadden gezegd had me dat een boel ergernis bespaard maar nee... je krijgt een bandje te horen als je belt dat ze je niet te woord kunnen staan en dat je later nog maar eens moet proberen... later... wanneer is dat... via het net ook geen toegang... men laat je in het ongewisse van wat en hoe en waarom... zoals alles hier in ons apelandje liep het op vierkante wielen... enfin vandaag ging ik nog eens kijken en zag tot "mijn opmerkelijke vreugde" dat er data waren vrij gekomen waarop je kon afspreken... ik dus rappekes 2 data vastgelegd voor mij en 't manneke... we krijgen Moderna omdat Astra weer plat ligt... ik las net dat Moderna meer bescherming biedt dan Astra... als dat waar is zitten we goed... nu nog afwachten of dat spul ons gaat bekomen... als jullie niets meer van me horen lig ik op apegapen.

Mijn poetsparel is beneden aan het kuisen en ik ben dus verhuisd naar boven om mijn boodschappen online te bestellen en jullie op de hoogte te houden... enkele mailtjes gepleegd waarop ik nog geen antwoord kreeg... o.a. aan mijn ramenwasser die niet kwam opdagen en die tegen zijn gewoonte in niets liet horen... is hij ziek of is hij me beu... ik wil het weten... 't manneke is het gazon weer aan het kammen... ik ging even kijken wat hij deed en kon het niet meer aanzien... die arme grassprietjes worden eindeloos met de hark bewerkt en door de twee hete opeenvolgende zomers waren ze al niet op hun best... ik las dat milieufans vragen je gazon niet te maaien om bijen een kans te geven... vertelde het aan man maar het is niet doorgedrongen vrees ik... ik hou van een welig tierend groen grastapijt maar bij ons krijgt het geen kans om te groeien... één voordeel is dat 't manneke niet tegen mij zeurt maar gezellig buiten speelt... je kan niet iedereen tevreden stellen.