Hoi

Wel wel ik zou het stilaan al moeten weten... ik mag blijkbaar nooit eens "stoeffen" of ik wordt afgestraft... d.w.z. dat ik de vorige keer arrogant vertelde de ingewanden van manlief onder controle te hebben... niet dus... gisteren weer een heel aangename avond doorgebracht met om te beginnen 3 uren lang naar man's gehuil te moeten luisteren... dan toch maar zoon gebeld om ons naar spoed te brengen... daar aangekomen kregen we direct een kamer en toen de verpleger binnen kwam zat man op het toilet en piepte heel zacht dat het "gelukt" was... en ik... ik stond me daar dood te generen... gelukkig was die verpleger een aardige kerel die me gerust stelde en zegde dat we zo buiten konden zonder onderzoek en we dan geen rekening zouden krijgen... al een hele geruststelling want ik had net die van de vorige keren betaald en dat was al een hele hap... het ergste aan dit hele gedoe is dat man het direct vergeten is en gewoon zijn oude koppige zelf is... weigert voldoende te drinken... wat deel is van zijn probleem... wat moet ik dan doen... me opstellen als een bullebak en hem dwingen zich te wassen en voldoende te drinken... wat resulteert in gebrul en ruzie... toen we thuis kwamen en ik bovenstaande taken had verricht ben ik naar bed getrokken met een slaappil en een tablet om mijn maag en darmen tot rust te brengen want die protesteerden luid... op die momenten moet ik bekennen dat ik het even niet meer zie zitten en me afvraag hoelang ik dit nog kan volhouden... vandaag is hij even... met de nadruk op "even" als een lam... ik heb hem onder de douche gekregen... hem in proper ondergoed en de rest gehesen... te eten gegeven en nu is mijn enige wens... RUST!

Goed geslapen vannacht... opgestaan met energieke plannen... ik zou eens eventjes de zomergarderobe aanpakken en de winterspullen boven halen... begon met de lade met "onderspullen" d.w.z. topjes en Tshirts... heb nu een berg van die dingen die weg mogen want heb ze al jaren niet meer gedragen en dat zal ook niet meer gebeuren... dat doet me denken aan de tijd toen ik 3 verschillende maten in de kast had hangen... altijd in de hoop ooit nog eens de kleinste te kunnen dragen... ook nooit gebeurd en dan maar weg gegeven... nu zou ik er stilaan weer in passen maar ben dan weer te oud geworden... tja... van oud worden gesproken... oud en vlug moe... na die ene onnozele lade was ik verdorie te moe om nog verder te rommelen... zal voor morgen zijn... misschien?

De week verliep tot hiertoe redelijk rustig... met de nadruk op "tot hiertoe"... man's ingewanden had ik onder controle door hem als een havik in het oog te houden en zijn medicatie aan te passen... er staan nu al twee O's in mijn kalender... te zeggen twee x grote boodschap... haha... je kan er mee lachen maar voor mij zijn dat dan hoogdagen... weer gelukt niet naar de spoed te moeten met hem... een kinderhand etc. etc.

Gisteren een boeiend boek uitgelezen... het leven van een vrouwelijke huisarts in een artsenpraktijk... het doet je wel nadenken over jezelf en de rest van de mensheid... waar zijn we mee bezig en waar maken we ons druk over... haar persoonlijk leven wordt ook beschreven met voornamelijk het huwelijksleven... zoals ik zei doet het je nadenken en veel zaken begrijpen... nooit te oud om iets bij te leren toch!

Het is weer al een tijd geleden dat ik de moed had om iets te schrijven, tja ik heb niets leuks te vertellen en van altijd over mijn ellende zeuren word ik zelf triest van zodoende... de dagen verlopen hier zowat hetzelfde met soms een uitschieter zoals eergisteren toen ik 's morgens op de keukentafel een berg stukgeknipte foto's zag liggen... foto's van vakanties van vroeger toen de kinderen nog klein waren... ik kreeg er bijna een hartstilstand van... even maar en dan een woedeuitbarsting van jewelste... ja ik weet wel dat je met demente mensen geduld moet hebben en veel empathie maar door de jaren heen is mijn zak geduld en empathie wel dun geworden... zoveel herinneringen zomaar verknipt... man was zoals gewoonlijk verwonderd dat ik kwaad was... ik had hem wel in die albums zien bladeren en was nog blij dat hij er zo rustig en tevreden bij zat... wist ik veel... ik ga eerlijk zeggen dat ik even moordneigingen voelde opkomen... die heb ik kunnen onderdrukken maar de andere stap is dan negeren... dus doe ik alsof hij lucht is... hij loopt me dan de hele tijd achterna om me uit mijn tent te lokken en dan komen die moordneigingen terug boven drijven... vandaag was hij in de boekenkast aan het rommelen... MIJN boekenkast... die boeken steken zijn ogen uit want hij leest nooit... vindt ze overbodig en wil ze weg... daar zijn ook al vele lelijke woorden over gevallen want van mijn boeken moet hij afblijven... wat gaat hij volgende keer weer doen... ik voel me niet meer gerust.

Zoon heeft zich een tweedehands buggy aangeschaft... een machientje waar hij nog enkele maanden aan zal moeten klussen... de prijs was voordelig maar het ding is natuurlijk niet in perfekte staat dus... ik had gedreigd hem de nek om te wringen als hij ooit weer op een motor zou willen kruipen... na 2 zeer zware accidenten vind ik het welletjes en hij gelukkig ook maar die motorgasten voelen zich alleen goed als de wind in hun haren kan waaien... wat in zijn geval niet klopt want hij scheert zich al vele jaren kaal... dan maar een buggy... een ding dat in de klasse "motoren" valt maar 4 wielen heeft en open is aan de bovenzijde... voorlopig is hij gelukkig met zijn nieuwe speeltje... onze wagen staat nu terug in onze garage en dat is weer een zorg meer voor mij want ik ben bang dat man de een of andere dag wil gaan rijden... in zijn hoofd kan hij nog alles zoals vroeger en zo iemand proberen te overtuigen van het tegendeel is gewoon onmogelijk... que sera sera... mijn lijfspreuk tegenwoordig.

YEP... ik leef nog... dit voor de vriendelijke bloggers die het vroegen... ik adem... eet... slaap... handel de nodige zaken af om dit leven verder te laten draaien... tiussen die bedrijven door verveel ik me te pletter... tja lezen en puzzelen is wel plezant maar je wil toch ook nog wel eens iets anders buiten de vervelende huishoudelijke problemen... en dat "anders" is ver te zoeken... zodoende!

Zoals ik vaak zegt : "tel je zegeningen" wel ik ben nu naarstig aan het zoeken naar die zegeningen... misschien de blijde verwachting dat woensdag mijn poetshulp komt opdagen... de bijna dagelijkse telefoontjes van mijn lieve zoon... mijn ook zeer lieve buurvrouw die perse voor ons wil koken... aangezien ze niets in ruil wil aannemen probeer ik ze te ontmoedigen... tja ik sta niet gaarne in de schuld... dit zijn zowat de enige lichtpuntjes... niet veel om mee te borduren maar ja... het moet wel.

Het beloofde zware onweer van gisteren heeft ons gelukkig gespaard... buiten enkele lichtflitsen en bedeesde knallen en regen werden we gerust gelaten... net op het nieuws gehoord over de minder gelukkigen zoals die kinderen die met kasteel en al de lucht ingingen... wat een dolle pret!

Over regeringszaken zal ik maar zwijgen want ik heb me voorgenomen vandaag me niet kwaad te maken... alhoewel... het is nog vroeg... wat deze dag me gaat brengen is nog af te wachten... straks komen zoon met hond ons opzoeken... dan moeten er enkele aanpassingen gebeuren aan ons meubilair zoals plaids op "zijn" bank... tja een beest van 50 kg. laat wel sporen na en... aangezien ik niet van plan ben om op onze eerbiedwaardige leeftijd nog een nieuwe divan te kopen... dek ik alles zorgvuldig af... dan komt dat beest aangesprongen... ploft zich neer...begint zich van welbehagen om en om te rollen... en daar gaat mijn "bekleding"... maar hij is zo lief en kan me zo verleidelijk in de ogen kijken dat ik wegsmelt... tja ik zwicht nog altijd voor mannelijke charmes... ojeeeee!!!

Tijd om mijn stoelyoga-oefeningen aan te vangen... ik heb nooit begrepen hoe sommige mensen een kick krijgen van joggen of eender welke lichamelijke en zweterige bezigheden... ik deed ze allemaal vroeger om mijn "rondingen" in toom te houden maar wreed tegen mijn goesting en al tellend... iets wat ik nog altijd doe... aftellen en een opgeluchte zucht slaken als ik weer een ronde heb afgewerkt... pfff... tijd om eraan te beginnen... tot later in leven en welzijn!

Aan de trouwe bezoekers van mijn blog... een hartelijke groet... en ja ik leef nog alhoewel je het beter overleven kan noemen... mijn dagen worden gevuld met de gewone huishoudelijke taken met als beloning voor mijn toewijding een uurtje lezen of puzzelen... je kan het gerust saai noemen... dat doe ik ook... en dat terwijl ik al mijn hele leven een hartsgrondige hekel had aan saaiheid... nu ben ik al blij met een rustige dag... tja het leven zit vol verrassingen nietwaar.

Ik moet wel zeggen dat er verleden week enkele lichtpuntjes waren nl. een  goeie babbel met mijn lieve overbuurvrouw... de moeder van 8 kinderen die we ook hebben zien opgroeien... dus voldoende praatstof om een hele namiddag te vullen... dan een telefoontje van mijn poetshulp die me meldde dat ze terug uit verlof was... dochter die met moederdag me een bezoekje bracht... zoon die even kwam binnen springen... dus al bij al een bewogen week... en ik dan zeggen dat mijn leven saai is... foei! 

Nog even vermelden dat we weer dagelijks de verpleger over de vloer krijgen want 't manneke heeft nog maar eens een beenwonde opgelopen... hij is angstwekkend gekrompen en graatmager maar ziet regelmatig kans zich overal te stoten tot bloedens toe en... aangezien hem verplegen voor mij een haast onmogelijke opdracht is... ik moet maar naar hem wijzen of hij begint al te gillen... laat ik de verpleger het vuile werk doen... bij hem durft hij zelfs niet piepen haha!

Aan allen die nog in het volle leven staan... geniet ervan zolang je kan... wanneer je ooit gedwongen met rust moet heb je tenminste nog leuke herinneringen!

Wat is humor... een netelige vraag... niet iedereen kan lachen met dezelfde zaken... zo heb je de "met-taarten-gooiende" lachers... diegenen die schuddebuikend toekijken hoe mensen zich te pletter vallen... en dan de diepzinnige humoristen die ingewikkelde moppen tappen waar niemand iets van snapt... ikzelf was gekend bij vrienden en kennissen als de liefhebster van galgenhumor en ook wel schuine moppen maar dan wel niet TE schuin... er moest ook over nagedacht worden... nu zit ik in een fase waar de humor is opgedroogd en dat mis ik nog het meeste... 't manneke zat om te beginnen al in een andere fase dan ik maar we hadden veel kennissen waar ik me kon uitleven... nu ik opgesloten zit met man alleen zijn mijn lachspieren duchtig aan het verschrompelen net zoals de rest van mijn body... ik heb al eens getracht mezelf aan het lachen te krijgen maar geloof het of niet... ik verstond de mop niet... en als DAT niet bangelijk is!

Om verder te gaan met de dagelijkse gang van zaken... de traplift is geïnstalleerd en uitgetest... voornamelijk nu om zware lasten naar boven te hijsen... ik hoop dat mijn rug me dankbaar zal zijn en zich koest houden... momenteel zijn man's ingewanden rustig en kan ik even op adem komen en... terwijl hij naar de olympische spelen kijkt... me terug te trekken in de tuin... wat morgen komt zien we wel... ik ben zelfs terug gestart met mijn stoelyoga oefeningen en zit nu ietwat afgemat aan dit blog te werken... OK... nu verder met de huishoudtaken... tot later!

Jakkes... ik kan het niet anders beschrijven... ik wilde dat het anders kon en ik schaam me werkelijk want veel mensen maken ergere dingen mee... ik schrijf het hier wel maar verwacht niet dat iedereen weer ach en hoo moet roepen... we hebben allemaal zo onze problemen... zoals ik al eerder zei gebruik ik dit blog om me af te reageren... dus negeer me maar.

We hebben een traplift laten plaatsen en natuurlijk moeten er weer dingen mislopen... bijgevolg de ene mail na de andere van mij en telkens antwoord van weer een andere dienst... om tureluurs van te worden... dat is dan een firma die ontzettend veel reclame maakt en 2 van onze vrienden zijn er heel tevreden over dus ik vol vertrouwen... vergeet het maar... de huishoudhulp die bekend stond om haar kookkunst valt ook al tegen... ofwel ben ik een moeilijk mens maar ik denk er ernstig over toch maar zelf te blijven koken... de vraag is nu... hoe leg ik het aan boord om het mens niet te kwetsen en hoe kan ik ze werk genoeg geven... ik moet wèl de volle 4 uren betalen en ze heeft amper voor 2 uren werk... ik wil ze ook niet opzeggen want wie weet hoe de zaken verlopen... ik word er niet jonger en fitter op... poetsen doen ze niet... boodschappen worden aan huis geleverd... moeilijk wel.

Zoon heeft weer eens een blauwtje gelopen en zit momenteel diep in de put... en als moeder lijdt je mee en voel je je machteloos... en alsof dat nog niet genoeg is begon het rookalarm te krijsen... het ding moest een nieuwe batterij... ik dus de ladder op en proberen het los te wringen... niet gelukt... ik wilde zoon nu niet lastig vallen en stapte naar mijn overbuur... die was net naar de oogarts dus kwam buurvrouw helpen en het lukte... een nieuwe batterij heb ik niet dus wachten tot zoon weer op zijn plooien komt... ach voor mij hoeft dat alarm niet... alles wat je tegenwoordig in huis krijgt piept en tingelt en ik krijg er de kriebels van... de dag na de installatie van die lift begon dat ding te tingelen... ik heb dan maar rakelings een of andere knop ingedrukt en het zweeg...  ik vroeg aan de verkopen of het eenvoudig te bedienen is... ja natuurlijk... maar je moet wel ietwat digitale kennis hebben om alle symbolen te kunnen herkennen op het schermpje... die dingen zijn toch voornamelijk bestemd voor ouderen en niet iedereen kan er mee overweg... in elk geval 't manneke niet... die loopt er met een bocht omheen alsof het een gevaarlijk beest is... hoe het moet als hij echt die trap niet meer opkan zal ik moeten uitdokteren... wat dat piepen en zo betreft vraag ik me af wat dove mensen doen... mijn echtgenoot hoort dat gewoon niet en beweert dan dat "ik vang"... tja... je zou voor minder.

En het is nog niet gedaan... de koffiezet gaf de geest... bestelling geplaatst bij bol... het nieuwe toestel werd geleverd met een uitgebreide handleiding in letterlijk alle talen behalve nederlands... gelukkig hadden ze er tekeningetjes bij gezet... ik heb toch wel een half uurtje doorgebracht om dat ding aan de praat te krijgen... en zeggen dat het een nederlands merk is... schandelijk!

Dat was dus het weekje wel... nu net de factuur gekregen van die lift maar ik weiger te betalen tot ze de zaak in orde gebracht hebben... dat worden nog enkele dagen vol tandengeknars... ik hoop alleen dat het wat minder warm wordt want die hitte vandaag ben ik al wreed beu... geef mij maar een fris windeke!

Als afsluiting heb ik wel een vraagje... ik zie telkens midden in mijn blog een reclameblok... zien jullie dat ook en hoe geraak ik dat kwijt?

Heel efkes terwijl het beneden rustig is... de voorbije week was meer dan hectisch... maandag naar spoed met van pijn huilende echtgenoot... de hele dag allerlei onderzoeken... opgenomen voor verder onderzoek... niets abnormaals gevonden... woensdag naar huis gehaald... vrijdag terug naar spoed met weer van 't zelfde... terug naar huis en nu bang afwachten op de volgende crisis... en dàt na volle 2 weken volle pampers te hebben opgeruimd... het kruipt niet in de kouwe kleren en ik voel me op slag jaaaaren ouder en zwakker... heb een afspraak met de sociale dienst van de kliniek voor eventuele hulp... hoe ik het ook haat er het bijltje te moeten bij leggen het zal wel moeten want ik kan het alleen niet meer aan... mijn over buurvrouw boodt aan om voor ons mee te koken... zo lief... ze had me ook overhaald om met haar eens een terrasje te doen maar in plaats daarvan heb ik de hele dag op spoed doorgebracht... ook de kapster moest ik afbellen al voor de tweede keer en nu loop ik hier rond als de tweelingzuster van Einstein... ik aarzel nu om af te spreken want...

Het is eindelijk zomer maar die gaat aan me voorbij... ik strompel van de ene crisis naar de andere... de ene dag gedraagt man zich bijna normaal... en dan plots krijgt hij een woedeaanval en roept dat hij aan het sterven is... tja ik denk dan onmiddelijk dat hij voor een stervende wel veel lawaai maakt... is dat cynisch... ja zeker maar na  zowat 50 maal hetzelfde te hebben gehoord geloof ik het niet meer... wel is hij na zo'n woede aanval plots gewillig... ik kreeg hem zelfs onder de douche zonder strijd te moeten voeren... dat maakt me ook wel achterdochtig en ik vraag me dan af hij het opzettelijk doet net als kleine kinderen doen om aandacht te krijgen... alsof hij niet genoeg aandacht krijgt... ik moet steeds paraat zijn om hem met zowat alles te helpen... mijn "leven" draait om hem.

Wat me enorm gelukkig maakt is dat ik steeds op zoon kan rekenen... en zelfs dochter belde uit Kreta om te vragen hoe het met de papa was... een complete verrassing want dat deed ze nooit... dat en de aangeboden hulp van onze lieve buurvrouw kan me ietwat troosten... ze raden me met zijn allen aan man te laten opnemen maar dàt is dan weer een stap waar ik nog niet aan toe ben... que sera sera!

Ik lees net wat een ravage dat onweer gisteren weer heeft aangericht... wij kregen ook hevige regen en een redelijk korte hagelbui met daarna verder regen maar zo te zien hebben we geen schade... zelfs onze schildpad heeft geen trauma opgelopen want hij zit nu te eten midden in het gazon... mijn hart gaat uit naar al die sukkels die minder geluk hadden.

Gisteren mijn huishoudhulp voor de eerste keer gehad... een sympathieke dame... we hebben een uitgebreid kennismakingsgesprek gehad... daarna deed ze de strijk en ik moet toegeven dat die onberispelijk was... ze kookte voor 2 dagen... verder was er eigenlijk niets meer te doen die dag dus nog even zitten kletsen tot ergernis van 't manneke die nog maar eens niet begreep wat "die vrouw" hier kwam doen alhoewel ik het hem vaak heb gezegd... het werd weer hommeles ten huize van... om af te koelen ging ik in de tuin zitten maar van afkoelen was er geen sprake... een drukkende doffe lucht... rond 4 u werd het onheilspellend donker en sleepte ik mijn zetel terug naar binnen... gelukkig maar... niet lang daarna brak de hemel open en dat hebben we gehoord.

Ik zit nu met een klein probleempje... voor die hulp moet ik al een hele week vooruit plannen om voldoende werk voor haar te hebben... poetsen doen ze niet... ik heb niet elke week een grote strijk... koken plan ik nooit... ik kijk wat er in mijn voorraad zit en flans dan iets ineen... het is wel aanpassen nu... om eerlijk te zijn heb ik het er wat moeilijk mee... ik ben gewend alles dagelijks bij te houden en nu moet ik opzettelijk werk laten liggen... tja... het is niet anders als je begint te sukkelen... en sukkelen is het... de dokter had een staaltje ontlasting van man meegenomen en ze belde me voor de uitslag... geen bacterie of bloed... op zich goed nieuws maar het slechte hieraan is dat er niets aan te doen is en ik verder zal moeten ploeteren met vieze luiers en man die elke keer een wasbeurt moet krijgen... dit onder luid protest... echt niets om naar uit te kijken... gggrrr!!!

Van dochter kreeg ik na een hele maand stilte een kort berichtje... "heb je al hulp"... meer moet ik van haar niet verwachten... zoon belt me elke dag enkele keren... die leeft nu met 1 long en het herstel van die tweede zal lang diren dus hij voelt zich na de minste inspanning uitgeput... hij maakt verder al plannen voor de aankoop van een vervoertuig... dit keer iets met 4 wielen... ik dreige hem met wurging als hij zich weer op een motor zou wagen... trop is trop... zo te zien is het doorgedrongen... tot hiertoe overleefde hij het wel maar met constante pijn en ongemak... is dàt het waard?

Hoop doet leven is een ous gezegde en het is nog waar ook... na 2 volle weken in echte shit te hebben gezeten... het soort waar je fysiek en moreel aan ten onder gaat doemt er nu een sprankeltje hoop op... aan dat sprankeltje klem ik me vast als een verdrinkende aan een touw... ik heb ten 1ste een traplift besteld... ik kan je zeggen dat het een stuk uit je lijf kost maar de nood dwingt... ten 2de zou er elke dinsdag voormiddag een huishoudhulp komen die desnoods ook kan helpen met mijn man... en het vooruitzicht er niet helemaal alleen meer voor te staan geeft me moed... wat de zoon betreft... een bijkomende zorg... die moet vandaag naar huis alhoewel hij nog veel pijn heeft... het erge voor mij is dat ik hem niet meer kan gaan helpen... die ver.............de rug (die puntjes staan er voor vreselijke vloeken) belet me langer dan 5 minuten recht te staan... ik als ongeduldig en voortvarend mens word er heel sjagrijnig van... ik moet dus allle huistaken doen in zeer kleine schijfjes en mijn relax zetel is het ook al aan het begeven... ik probeer zoon telefonisch te steunen maar die is al even sjagrijnig als zijn moeke nu... te begrijpen maar soms moeilijk te verteren.

Man heeft vannacht in het echtelijke bed geslapen en hij heeft zich goed gedragen... het was al 6u voor hij onrustig begon te woelen... hij trok de deken steeds van me af en ik lag te rillen van de kou maar toen we opstonden ontdekte ik waarom... ik had het raam op open klepstand laten staan en begot het is frisjes geworden... stom van mij maar ik betrap me er vaak op dat ik dingen begin te vergeten... ik troost me dan zelf maar met te zeggen dat er ook teveel tegelijk op me' afkomt maar toch... de schrik dat mijn geheugen het gaat afleggen zit erin... samen met de schrik uiteindelijk terecht te komen in een rusthuis tussen al die wrakken... mijn mama woonde 8 jaren in een rusthuis en kwam haar kamer niet uit... er was buiten die kamer ook niets interessants te beleven... niets leuk om naar uit te kijken.

Ik ga mijn zoon straks vertellen dat hij ook een hulp moet aanvragen... of hij het zal doen is een andere vraag... ik kan het altijd proberen... en ik die vroeger dacht dat eens de kinderen volwassen waren ik kon ophouden met tegen hen te zeuren... niet dus!!!

Tja het stopt gewoon niet meer... zoon ligt terug in het ziekenhuis met klaplong... hij kreveerde van de pijn en heeft dan maar het noodnummer gebeld en via Spoed is hij opgenomen... nu maar afwachten... intussen hebben wij hier een zware diaree aanval te verwerken gekregen en geloof me dat is geen lachertje met een demente pamper dragende echtgenoot... ik begin er ernstig over na te denken hulp te vragen want ik kan het niet veel langer meer aan gezien ik zelf niet in optima form ben.

Ik zou het nog eens willen meemaken dat ik goed nieuws te vermelden heb maar nee... woensdag reed zoon ons naar de Spoed en op weg naar huis (op zijn motor) is hij geslipt en tegen een boom gereden... motor perte totale en zoon gebroken ribben... een gebroken elleboog en nog talloze kneuzingen... het goede nieuws is dat hij nog leeft want toen ik zijn helm zag kreeg ik de bibbers... toen we hem uit de kliniek gingen halen... (ja in noodgevallen moet man wel rijden) het was strontweer... de regen viel in bakken uit de lucht... overal omleidingen wegens werken...we kwamen uiteindelijk bij de kliniek aan na talloze rondjes te hebben gereden... ik ging binnen zoon ophalen en man bleef buiten op de parking staan wachten... toen we beneden kwamen hoorden we hem al van ver huilen... hij was gevallen... zijn twee knieën kapot.... zijn hand... dikke bloedende bult op zijn kaak... en daar stonden we... wat gedaan... zoon heeft dan maar al kermend en kreunend tot aan zijn huis gereden en daar moest man het overpakken... we hebben het nog maar eens gepresteerd verloren te rijden weer door de vele omleidingen en die regen... dokter laten komen en man heeft ook gekneusde ribben... nu komt de verpleger weer elke dag die wonden verbinden en ik... ik probeer uit alle macht mijn kalmte te bewaren... gisteren belde zoon me dat die hevige pijn aan de ribben wat beter is en hij kon al gewoon praten... de rest is geduld hebben en wachten op genezing... ik heb al vaak gezegd  dat zoon een geboren pechvogel is... ik was eens aan het nadenken en als ik alle malheuren zou opschrijven waar hij mee te maken had zou ik een boek kunnen vullen... een boek om mensen op te vrolijken die denken dat zij ongeluksvogels zijn.

Om te eindigen met een vrolijke noot... ik heb het bed al 3 nachten voor mij alleen omdat man zich beter voelt in de relax... ik heb goed geslapen... en nog beter... ik heb 2 uren in de tuin kunnen zitten genieten terwijl man aan de TV gekluisterd zat... LEVE DE SPORT!!!

Lieve hemel was DAT weer een stressdag gisteren... ik verwachtte mijn nieuwe poetshulp... tja ik had een andere aangevraagd die wat nederlands verstaat omdat het met de vorige toch te moeilijk ging... tegen 10u begon 't manneke weer met zijn theater... hij heeft namelijk een moeilijke stoelgang en vergeet me te verwittigen wanneer ik zijn poeder moet geven... enfin het was weer van datte... ik heb volle 2 uren naar zijn gehuil moeten luisteren en heb dan zoon gebeld om ons bij Spoed af te zetten en de poetshulp bij ons thuis op te vangen... dat was even organiseren... toen we bij Spoed waren kregen we een kamer toegewezen en man vluchtte dadelijk naar de WC... stootte nog enkele kreten uit en... het lukte... ik moest dan met rode kaken de verpleging gaan verwittigen dat we naar huis konden... dat was echter niet zo simpel... hij kreeg eerst nog een uitgebreid onderzoek door een stagiaire en dan door nog een dokter voor we mochten vertrekken... zoon bellen om ons op te halen... intussen was de hulp aangekomen... eens thuis ze wegwijs maken... dat verliep wel goed want het is een ervaren poets... ze werkt vlug en grondig en ZIET het werk zodat ik niet alles moet voorkauwen... maar alsof de duivel ermee speelt... ze vertrekt ook voor een hele maand naar Polen op vakantie... noem het maar pech hebben... ik zit dus weer bijna 2 maanden zonder hulp... ik heb alvast een pilleke genomen om mijn rug te verwennen want die wil maar niet meewerken... vandaag wordt de achterstallige was en strijk aangepakt en als ik dit overleef hoor je me wel een van de volgende dagen... tot later!!!

Na nog maar eens een korte nachtrust wegens 't manneke die me weer eens meldde dat hij ging sterven... dit om 6u toen ik in een zalige vredige slaap lag... had ik dringend behoefte aan een oppepper... en zie de ZON schijnt... dat werd wel even tijd... gisteren had ik de verwarming even terug aangezet omdat de vochtige kilte zich in mijn botten vastklemde... nu maar hopen dat het geen bliksembezoek wordt.

Het was me het dagje wel gisteren... dochter kwam de oudjes nog eens een bezoekje brengen... ze vertelde ons wat er zo allemaal gaande is en dat was een hoop ellende... ze is fel vermagerd en op slag 10 jaar ouder geworden... de percelen die ze wil verkopen zijn plots in "overstromingsgebied" geclasseerd terwijl er nooit enige overlast was in pak weg de 60 jaren dat ze eigendom waren van haar schoonmama... ze moet van Mechelen de toelating krijgen voor ze die te koop kan zetten en daar wacht ze nu al maanden op... ook op terugbetaling van een lening die haar man te goeder trouw aan een "goede vriend" gaf... die vriend is failliet en naar dat geld kan ze fluiten... dit en nog enkele andere problemen houdt haar 's nachts uit de slaap terwijl ze elke dag moet werken... al dat blijft bij je als ouder hangen terwijl je niets kan doen om te helpen... ik verwonder me zelfs dat ze het me nu vertelde want door de band is ze zo gesloten als een pot... toen ik stond af te wassen kwam man in paniek vertellen dat de TV "dood" was... inderdaad... hij had weer eens zitten frutselen aan die afstandsbediening en de TV was helemaal de kluts kwijt... dan maar van 0 af beginnen... OK TV in orde... verder met de vaat... het volgende was proper ondergoed voor hem... ik zal maar niet in details treden maar dat is ook een van de leuke dingen tegenwoordig... ik had dus echt wel een rustige nacht nodig om even in dromenland te leven... helaas... ik hoop dat het vandaag wat beter wordt.

Misschien ooooo misschien kan ik vandaag eens een namiddag in de tuin zetelen met een boek en als ik geluk heb de merel horen fluiten... maar aangezien ik altijd pech heb zullen het wel weer die duiven zijn met hun voortdurend gekwaak... die ondankbare beesten die dagelijks door man worden gevoerd en ook bijna dagelijks hun afvalproducten op mijn terras achterlaten... en wat zie ik nu... de eerste wolken die komen opduiken... adieu zetel in de tuin... adieu merel!!!

Noem het wat je wil maar bloggen is een soort verslaving... ik ben nu aan het uitrusten van de zware taak 't manneke onder de douche te krijgen en daarna hem in zijn proper ondergoed te hijsen... gevolgd door mijn eigen restauratiewerken... nadien de badkamer op orde brengen... dan nog eens voor het ontbijt zorgen enne de deze haar pijpeke is uit... dus even een pauze inlassen en... om mezelf op te vrolijken kom ik hier maar wat zeuren... manlief is namelijk een ronde door het huis aan 't maken om alle gebreken op te merken... een van zijn vele liefhebberijen tegenwoordig... vandaag... net toen ik even mijn relax was gaan opzoeken... kwam hij met het ontstellend bericht dat het aanrecht lelijke vlekken heeft en dat dit erg zou zijn als we het huis moeten verkopen... aangezien dit zowat een dagelijkse zwanezang is aan 't worden trek ik me dan terug en ga wat bloggen tot hij me weer lastig komt vallen... tja dat aanrecht is ook al 63 jaar oud... heeft zwaar onder vuur gelegen al die jaren... na inspectie van vermeld artikel kwam ik tot de conclusie dat het er nog redelijk goed uitziet buiten wat lichte krassen... wat verwacht je dan na al die tijd... net of wij er nog zo ongekrast bij lopen... zoals ik al eerder zei... mijn wederhelft is echt HET zonneke in huis... daarom kom ik hier wat van mijn overtollige gal uitspuwen zodat ik er weer tegen kan voor eventjes... ik hoorde hem net naar boven komen... wat heeft hij nu weer gevonden??? Spannend toch!!!

Tja het is weer een tijd geleden dat ik de moed opbracht mijn blog aan te vullen... waarom... omdat ik het haat te moeten klagen en ik wachtte op betere resultaten qua die verdomde rug... nee dus... ik heb die opstoten al vele jaren  maar deze duurt toch erg lang en het is niet zo dat ik lekker in mijn bed kan blijven liggen... de hulp van mijn man vragen kost me meer stress dan rechtkrabbelen en al piepend en kreunend het zelf doen... hij doet zijn best dat wel maar hij kan het niet meer... klein voorbeeldje : ik lag even plat boven op bed toen hij riep dat de broodrooster stond te piepen... raar wel maar dan moet ik komen of hij laat niet los... het was dus de microovenklok die knipperde... als hij de TV bedoelt zegt hij "telefoon" enz. enz... ik hou nu wel van puzzelen maar de hele dag door is wel vermoeiend... toen die rug weer begon te protesteren dacht ik : het zal wel overgaan met wat geduld... nu weet ik echt niet wat te doen... onze huisarts is al 2 jaren over de pensioenleeftijd en loopt er eigenlijk de kantjes wat af... een specialist kan je niet zomaar te pakken krijgen en trouwens ik weet dat mijn rug versleten is dus wat baat het weer door al die machines te moeten onderzocht te worden... ik wil alleen van die pijn af.

Ik wilde dat mijn blog wat vrolijker werd maar zelfs mijn gevoel voor humot laat me in de steek... ik ben echt op weg om een oud zuur wijfke te worden... allee oud ben ik al nu de rest nog... dat wil ik iedereen besparen dus : tot in betere tijden!

Degenen die nog de moed en de goedheid hadden even een reactie te plaatsen dank ik uit het putteke van mijn hart... hopelijk tot weerziens!

OEF... was me dàt een gesukkel om hier binnen te geraken... Sennet wilde me aan de grens even controleren en ik... vandaag niet echt op mijn beste... was even het noorden kwijt... enfin het is gelukt... pfff!

En ja ik voel me niet super... 1 mei was de laatste goeie dag voor mij want de volgende dag heb ik mezelf overschat en ik kreeg weer een "rug-opstoot"... een van mijn problemen... om de zoveel tijd zegt mijn rug FOERT en dan moet ik plat gaan of ik trek het niet van de pijn... pijnstillers vermijd ik zoveel mogelijk om mijn maag niet ook nog in de war te brengen... de huishoudelijke taken worden dan minimaal met horten en stoten afgehandeld... en dan is het weer platte rust.

Een van de bijkomende zorgen is dat je behalve die pijn ook nog de verveling hebt... je kan alleen naar het plafond liggen staren of je doet je ogen toe en begint te denken... dat denken doe ik nu alweer enkele dagen en, geloof me, het is niet aan te raden... waar denk ik aan... aan voorbije tijden... aan dingen die ik deed en nu besef dat ik ze wel anders had moeten doen... aan de vele fouten die ik pleegde... aan de dingen die ik had moeten doen en niet deed... kortom... ik kom dan tot de ontdekking dat ik eigenlijk minder slim ben dan ik dacht en ook minder lief... dat ik onbewust misschien veel mensen heb gekwetst en het niet meer kan goed maken... allemaal overdenkingen waar je niet vrolijker van wordt... echt niet!

Bij onze ene buur is de tuinman druk aan het snoeien en bij de andere is men een traplift aan het installeren.. iets waar ik al jaren geleden prijs over vroeg bij verschillende zaken maar tot hiertoe nog niet heb kunnen besluiten er eentje te laten plaatsen omdat manlief, naar zijn vaste gewoonte, stelselmatig NEE zei alhoewel hij tegenwoordig de trap op vier poten moet nemen... tja... wachten maar!

En JA ik had weer prijs... waarom vallen de feestdagen altijd op MIJN poetsdag... dus niettegenstaande poetshulp had gezegd dat ze 1 mei zou komen heb ik tevergeefs staan wachten... dus vandaag mijn oud versleten lijf gedwongen de vloeren af te stoffen... gevolgd door een natte dweil over het terras te zwieren... man man wat je dan als oogst binnen haalt is om U tegen te zeggen... na 2 weken zou je denken dat het niet erg is... jawadde... de vloeren binnen stonden donkergrijze vlokken af en die van het terras pekzwarte troep... dan zie je maar wat we tegenwoordig allemaal uit de lucht cadeau krijgen... niet te verwonderen de overvloed aan asthma en kanker problemen... maar wat doen we eraan buiten zeuren... dus ga ik maar over het weer beginnen.

Aangezien de poetshulp niet kwam opdagen zei ik ook maar FOERT tegen alle werk en ging in de tuin zitten... om te beginnen trok ik de nieuwe overtrek voor onze tuinzetel uit de kast (besteld online) en ging met bang gemoed passen... en ja hij paste goed en zat heerlijk zacht... een balsem voor mijn oude knoken... ik instaleerde me met de nodige spullen om een middag buiten door te komen en ging liggen... op slag begon een merel in de buurt te fluiten... waarop een andere verder weg antwoordde... die kereltjes hebben de hele middag hun bekjes geroerd en ik heb genoten... ik voelde me ongeveer 10 jaar jonger toen we nog merels in onze tuin hadden... dan kwam die ziekte opdagen die het gemunt had op merels en ik dacht dat we ze voorgoed kwijt waren... niet dus... enkelen hebben het klaargespeeld te overleven en zich voort te planten... en nu zit hun nageslacht dit  uitbundig te vieren tot mijn geluk en zaligheid.

Met minder geluk en zaligheid ga ik nu een enorme strijk aanvatten voor het te warm wordt op ons boventerras waar mijn strijkplank staat... als ik dit overleef horen jullie me wel een van de volgende dagen.

TJA dat zegt alles... wat kan ik jullie vertellen... dat 't manneke stilaan aan het wegglijden is... eigenlijk gaat het niet "stilaan" maar met veel misbaar... hij begrijpt niets meer en wordt daar boos om en bij hem gaat boosheid gepaard met veel lawaai en tamtam... ik kan het me wel inbeelden hoe erg dat is omdat ik zelf al gefrustreerd geraak als ik op een bepaald woord niet meer kan komen of namen vergeet... en dan weet ik nog wel dat ze ergens in mijn hoofd zitten maar er even niet willen uitkomen... bij hem is dat hoofd leeg denk ik... dat 3u in de namiddag als 15u wordt geschreven is voor hem Chinees geworden... hoe vaak ik het hem ook uitleg... het gaat er niet meer in... hij wordt dan kwaad en brult tegen mij en ik... tja... soms laat ik het zo maar soms brul ik terug... ik voel me dan weer geweldig schuldig... men zegt wel dat men met ouder worden wijzer wordt... niet dus... ik zal dus wel een hopeloos geval zijn.

Dit even om mijn gemoed te luchten... van "luchten" gesproken... die beginnen ook op mijn seskes te werken... altijd dat grijs... vandaag weer prijs... de seringen in onze tuin staan er schitterend bij... de meidoorn is bloemetjes aan het kweken... en al dat moois kan ik alleen vanachter het raam bewonderen... zelfs de weerman zegde het... we kregen al meer regen dan ooit... Sabinneke voorspelde zelfs geweldig smerig weer de komende dagen alsof het nog niet genoeg is.

De poetshulp kwam dinsdag en mijn huis kan er weer tegen voor 2 weken... ik vroeg haar vooral de hoeken en afvoerbuizen en plinten niet te vergeten... en ja die heeft ze gedaan maar dan weer enkele andere zaken vergeten... wat je zelf doet kan je beter maar een heel huis goed onderhouden kan ik spijtig genoeg niet meer aan... ik ben al blij dàt ik een hulp heb en ze is lief... tel je zegeningen!