Worstelen

Bij gebrek aan tijd vandaag zet ik een sprookje op het blog... het vervolg op Assepoester :

When Cinderella Got Old Cinderella is now 95 years old. After a fulfilling life with the now dead prince, she happily sits upon her rocking chair, watching the world go by from her front porch, with a cat named Bob for companionship.  One sunny afternoon out of nowhere, appeared the fairy godmother. Cinderella said, "Fairy Godmother, what are you doing here after all these years"? The fairy godmother replied, "Cinderella, you have lived an exemplary life since I last saw you. I'm prepared to grant you three wishes.  Is there anything for which your heart still yearns?" Cinderella was taken back, overjoyed, and after some thoughtful consideration, she uttered her first wish: "The prince was wonderful, but not much of an investor. I'm living hand to mouth on my disability checks, and I wish I were wealthy beyond comprehension. Instantly her rocking chair turned into solid gold. Cinderella said, "Ooh, thank you, Fairy Godmother" The fairy godmother replied "it is the least that I can do. What do you want for your second wish?" Cinderella looked down at her frail body, and said, "I wish I were young and full of the beauty and youth I once had." At once, her wish became reality, and her beautiful young visage returned.  Cinderella felt stirrings inside of her that had been dormant for years. And then the fairy godmother spoke once more: "You have one more wish; what shall it be?" Cinderella looks over to the frightened cat in the corner and says,  "I wish for you to transform Bob, my old cat, into a kind and handsome young man." Magically, Bob suddenly underwent so fundamental a change in his biological make-up that, when he stood before her, he was a man so beautiful the likes of him neither she nor the world had ever seen. The fairy godmother said,  "Congratulations, Cinderella, enjoy your new life. With a blazing shock of bright blue electricity, the fairy godmother was gone as suddenly as she appeared. For a few eerie moments, Bob and Cinderella looked into each other's eyes. Cinderella sat, breathless, gazing at the most beautiful, stunningly perfect man she had ever seen. Then Bob walked over to Cinderella, who sat transfixed in her rocking chair, & held her close in his young muscular arms. He leaned in close, blowing her golden hair with his warm breath as he whispered.......... "Bet you're sorry you neutered me."

Hallo allemaal... heb 3 dagen op de nagels van vingers en tenen zitten bijten... Buddy zat met viruskes... hij vertoonde al een hele tijd ziekteverschijnselen... de sukkel... zoon had me al verwittigd dat ik best alle bestanden op de Dschijf zou zetten want dat Buddy eens goed moest nagezien worden... edoch ik heb de tijd niet gekregen want was juist aan een brief voor onze club bezig toen hij plotseling instortte... geen beeld... geen klank... een toonbeeld van ellende...lichte paniek bij mij...  zoon opgeroepen... die heeft hem mee naar huis genomen en alles erafgegooid... na 2 dagen teruggebracht... ik dolblij... me direct aan het werk gezet om de kwijtgeraakte zaken terug op te vissen... heb juist de tijd gekregen die brief af te maken en uit te printen (gelukkig) toen Buddy terug de geest gaf... zelfde scenario... alarmsignaal naar zoon die me vertelde dat ik dan hoogstwaarschijnlijk ook een virus had zitten op m'n Dschijf... zware paniek bij mij... op die schijf staat letterlijk àlles wat ik ooit heb opgeslagen inclusief m'n blog... mijn muis had uit pure solidariteit ook mee de geest gegeven... Buddy weer naar de zoon... die heeft hem opengegooid en ontdekt dat er in zijn ingewanden een kortsluiting had plaatsgevonden... wat draden en verbindingen gesmolten... hij heeft dan microchirurgie toegepast... die petieterige dingetjes binnenin vervangen... het een en ander gelast... andere voeding erin... en Buddy is weer springlevend... wat ik het meeste vreesde is niet gebeurd... het verlies van al m'n bestanden... ik ben wel het een en ander kwijtgespeeld onderweg... ben nu druk bezig weer alles op te vissen en te installeren... als dat alles maar is... anders verveel ik me toch maar en het weer is er uitgelezen voor.
Jongens toch ik kan jullie verzekeren dat ik danig "m'n kas heb opgefret" deze laatste dagen... ik moet bekennen... ik ben een verslaafde... stond zo om de 5 minuten aan de trap klaar om naar PCke te gaan... kwam dan met een schok in de werkelijkheid terug... kon zelfs niet lezen om me te ontspannen... heb 3 dagen gecryptogramd als een bezetene zodat ik nu alleen nog maar kan denken in cryptogrammen... met allerlei rare kronkels dus... enfin de bui is overgedreven en... veerkrachtig als ik ben... heb ik er geen te zware schade bij opgelopen... Buddy zoemt als een tevreden poes en ik zoem mee.
Ik ga nog wat kwijtgeraakte spullen zoeken en dit keer zet ik alles op een CD ingeval van... tot later dan.
Ik merk hier juist dat iemand Lammy heeft meegenomen... wie is de snode dader... dat hij of zij zich meldt... weer brute pech.

We hadden nu een dochter... en met zoiets in huis is verveling verleden tijd... papjes en badjes geven... luiers verwisselen... later het fruitpapje er proberen in te krijgen wat geen sinecure was... ik begon zoals alle moeders denk ik met geplette banaan en een koekje maar dat beviel haar niet... ik het erin lepelen en zij het er even vlug weer uitspuwen... fruitpapje in m'n haar... m'n kleren... fruitpapje overal behalve in baby... teneinde raad vertelde ik het eens aan een vriendin en die raadde me aan eens zo'n zacht Gervais kaasje te nemen in plaats van banaan en ja... hemelse zaligheid... het ging erin en blééf erin... later hebben we ontdekt dat ze absoluut geen banaan kan verteren dus dat kind weigerde instincmatig die gehate banaan... ik heb geloof ik alle boeken over kinderopvoeding gelezen die ik kon bemachtigen met dr. Spock op kop om dan te ontdekken dat je beter op je eigen gevoel kan afgaan... zo'n eerste kind is als een proefkonijn... je probeert maar.
Toen de adoptie procedure in gang was gezet vroegen we direct een tweede kindje aan... ditmaal een jongen... ja als je dan toch maar te kiezen hebt... en een jongen is dan weer helemaal anders... we stonden dus weer op die wachtlijst en we hebben 2 1/2 jaar moeten wachten voor we aan de beurt kwamen... al die jaren niet op vakantie durven gaan want we moesten steeds "standby" blijven... ik heb wel m'n man wreed moeten bewerken want die zag dat weer niet zitten... heb uiteindelijk het pleit gewonnen want als ik iets echt wil kan hij niet tegen me op... op een dag telefoon van Brussel..." Mevrouw er is een jongetje geboren en U bent aan de beurt... kom hem maar halen op die dag in dat hospitaal"... weer in Charleroi... zelfde procédé maar ditmaal reden m'n ouders met ons mee om ons dochtertje bij te houden... ik moet ook nog bekennen dat ik voor dat tweede kind lang geaarzeld heb of ik het wel zou aankunnen want dochterlief hield ons al 2 jaar uit de slaap... elke nacht riep ze zo om het half uur dat ze niet kon slapen en dat heeft geduurd tot ze 4 jaar was... hoe ik dat zo lang heb kunnen volhouden weet ik nog niet... ik voelde me constant geradbraakt... dus stel dat dat tweede kind ook zo was... grote twijfels... ik had zelfs een brief opgesteld om de hele zaak af te lassen maar kon het niet over m'n hart krijgen hem te versturen... toen dat telefoontje kwam was het meteen opgelost... gaan halen... zo gezegd zo gedaan... dit keer waren we al geroutineerd... baby 2 ophalen met toebehoren... wat betreft de verzorging had ik al duchtig kunnen oefenen op baby 1... dacht ik toch... de eerste keer dat ik ons zoontje een luier aandeed zag hij kans recht in m'n gezicht te plassen... dat heeft hij me maar 1 keer kunnen flikken want bij de volgende luier kreeg hij de kans niet meer... oude luier uit... direct zijn kraantje afdekken... en vlug vlug de nieuwe om... ja watte als moeder moet je een hele trukendoos bezitten of je haalt het niet... het was een droom van een baby... at als een wolf... sliep als een marmot... huilde bijna nooit... kon al vroeg lachen dat hij ervan schudde... als ik met hem ging wandelen kwamen alle oude dametjes eens in zijn smakelijke billetjes knijpen wat hij heel erg apprecieerde want dan spartelde hij verrukt en lachte hen toe met zijn tandeloze mond.
Dat jaar zijn we voor de eerste keer weer eens op vakantie getrokken... hebben een chalet gehuurd in de Ardennen voor de hele maand juni... we hadden onze 2 kinderen en waren eindelijk een compleet gezin.

Daar zaten we dan... in blijde maar ook angstige verwachting... de collega's had ik adieu gezegd... de kinderkamer met toebehoren was in orde gebracht... nu alleen nog de baby gaan halen... de dag dat men ons in Charleroi verwachtte vertrokken we al heel vroeg voorzien van babykleertjes en reiswieg... toen we bij de kliniek aankwamen moesten we de wagen ergens in de omgeving parkeren... we werden opgewacht door een sociaal assistente die ons de volgende maanden zou begeleiden en dadelijk naar de kraamafdeling gebracht... daar mochten we kennis maken met "ons" dochtertje... 10 dagen oud... liefde op het eerste gezicht... een wolk van een baby... bruine haartjes... donkere ogen... ze werd dadelijk verkleed in de meegebrachte spullen en na nog wat inlichtingen te hebben gekregen over haar voeding mocht ik haar meenemen... m'n man was al wat vroeger vertrokken om de auto op te halen en voor te rijden... daar stond ik dan beneden in de hal met een baby in m'n armen... ze sliep heel rustig... na een hele tijd begon dat kind toch ietwat zwaar te wegen en m'n man bleef maar weg... toen de baby zowat ter hoogte van m'n knieën hing kwam hij aangehold... bleek en over zijn toeren... hij was van pure zenuwen vergeten waar de auto geparkeerd stond en had daar rond staan draaien niet wetend wat doen... eindelijk konden we naar huis met onze nieuwe aanwinst... die eerste nacht zal ik nooit vergeten... we hebben geen van beiden veel van ons bed gezien... om de haverklap stonden we aan haar bedje om te kijken of ze nog wel ademde... tussenin de flesjes geven... ook een belevenis... luiers verversen... allemaal dingen die ik nog nooit gedaan had en niemand had het me voorgedaan... ik moest het maar allemaal zelf ontdekken... bij de allereerste luier prikte ik haar per ongeluk met de speld... ik weet niet wie er luider huilde zij of ik... na zo'n 3 dagen aanmodderen vond ik het toch hoge tijd worden dat kind een badje te geven wat ik nog niet had aangedurfd... dan maar onze buurvrouw ter hulp geroepen... die had al 3 kinderen en was dus een experte... na die badles moest ik het voortaan alleen klaren... zoals men het zo plastisch uitdrukt : "de zenuwen gierden door mijn keel" bij de eerste zelfstandige badbeurt maar ik ben er in geslaagd ons hummeltje schoon te krijgen zonder het te verdrinken... in de kliniek had de dokter ons ten strengste verboden de baby 's nachts uit haar bedje te halen want ze moest maar leren de nacht door te slapen... waar die man dat vandaan haalde weet ik niet want onze dochter was daar helemaal niet mee akkoord... ze kreeg zo om de 3 uur haar flesje en dan moest ze opeens een hele nacht zonder... om 12 uur kreeg ze haar laatste voeding en om 3 uur begon het spektakel... eerst wat gemiauw... dan wat gekreun... dan een kreet gevolgd door nog een en nog een enz. enz... wij allebei bij haar bedje staan sussen maar daar was geen sussen aan... baby wilde eten... dat duurde zo de hele nacht... op den duur lag ze niet meer maar stond als een boog gespannen en zo rood als een kreeft te gillen... wij van haar kamer naar de onze ijsberen... dat hebben we zo'n 3 nachten uitgehouden tot ik in een franse coleire schoot en alle dokters naar de hel wenste... toen ze begon te huilen gaf ik haar flesje... baby was tevreden en viel in slaap tot ze 3 uur later weer wilde eten... de volgende week kon ze al 4 uren zonder fles... de week daarop 5 uren... spreek me niet van dokters... die kunnen soms echt prietpraat vertellen... geleidelijk aan begonnen we aan de routine te wennen en was het of baby altijd al bij ons had gewoond. Voor de mensen die zich de vraag stellen of je van een adoptief kindje evenveel kunt houden als van je eigen... volmondig ja... ik heb natuurlijk nooit een "eigen" kind gehad maar voor mij maakt het totaal geen verschil... ik hou met heel m'n hart van m'n dochter en heb er nog geen ogenblik spijt van gehad.
Toen we na enkele weken controle kregen van de ons begeleidende assistente zegde die ons dat de baby na 3 maanden moest getest worden op haar IQ en als dat ver beneden het gemiddelde zou zijn konden we nog altijd weigeren te adopteren... ook de biologische moeder kreeg een zekere tijd alsnog van gedacht te veranderen... weer enkele maanden in spanning gezeten want wat als... de testen wezen uit dat onze baby een zeer hoog IQ had en toen de vereiste periode verstreken was konden we de officiële adoptie procedure in gang zetten... dat moest voor een notaris bekrachtigd worden maar aangezien ik nog geen 35 was heeft eerst m'n man de nodige stappen gedaan en na zowat 2 jaar ik... we hebben ook onmiddellijk een aanvraag ingediend voor een jongen... maar dat is voor een volgende keer.

Ik was 29... we zaten in ons eigen huis... waren klaar voor kinderen en gingen er eens serieus aan beginnen... ik had me altijd voorgenomen om kinderen te nemen en daarvoor thuis te blijven dus de tijd was er rijp voor... de tijd wel maar ikke blijkbaar niet... het in verwachting raken was ook geen probleem dat was zó gefikst... na enkele weken kreeg ik een miskraam... de dokter raadde me aan ongeveer 1 jaar te wachten en het dan weer te proberen... zo gezegd zo gedaan... weer direct prijs... dadelijk naar de dokter voor allerlei testen en daar kwam men tot de ontdekking dat ik suiker aanmaakte... ik werd op platte bedrust gezet met elke dag een insuline injectie... na 3 maanden naar het plafond te hebben liggen staren weer een miskraam... toen moest ik naar het UZ in Leuven voor nog een grondiger onderzoek waar ze me vertelden dat het heel onwaarschijnlijk was dat ik ooit een volgroeid kind op de wereld zou kunnen zetten... mijn dokter zegde me het nog eens te proberen weer na 1 jaar... vermits ik toen al de 30 voorbij was en ik geen zin had die hele pijnlijke geschiedenis keer op keer te moeten meemaken besloot ik ermee te stoppen... maar met al dat was mijn kinderwens niet vervuld en die was zeer groot... ik kon gewoon op straat geen kinderwagen zien of ik begon te huilen... ik was in die periode een emotioneel wrak... maakte ook een soort postnatale depressie door denk ik... ik ben echter een doordrijver en als ik eenmaal iets wil geef ik niet makkelijk op dus besloot ik een kind te adopteren... ik zeg nu wel ik maar manlief was daar niet voor te vinden... die vond het zonder kinderen ook goed zo... om een lang verhaal kort te maken... ik heb het pleit gewonnen en we gingen op informatie uit... ook vlugger gezegd dan gedaan... het bleek helemaal niet zo eenvoudig te zijn een kind te adopteren... in die tijd (dat is ondertussen gelukkig veranderd) moest je 35 zijn en een attest kunnen voorleggen dat je onvruchtbaar was... ik was toen 31 en kon dat attest niet krijgen omdat er altijd een kans bestond dat enz. enz... in A'pen vingen we overal bot... toen zijn we aan een adres in Brussel geraakt via via... ik noem hier geen namen... en daar werden we wèl aanvaard... moesten wel allerlei testen en doktersonderzoeken ondergaan maar uiteindelijk werden we geschikt gevonden een kind op te voeden... we werden op een wachtlijst gezet en na ongeveer 2 jaar werden we opgebeld met de mededeling dat er een dochtertje op ons lag te wachten... en dat we het pakketje mochten komen ophalen die en die dag in dat ziekenhuis in Charleroi... in afwachting van deze heuglijke gebeurtenis had ik intussen op kantoor kunnen bekomen dat ik kon blijven werken tot die dag en dan gewoon thuis blijven zonder verdere vooropzeg... het was me het weekje wel... de spanningen liepen hoog op toen... afscheid moeten nemen van de collega's die natuurlijk allen diep meeleefden... m'n stapels werk afmaken... alles klaarmaken voor de baby... geboortekaartjes laten drukken... enfin de hele reutemeteut... ik heb me er doorgeworsteld en na de laatste (slapeloze) nacht als kinderloos stel stonden we klaar om naar Charleroi te rijden voorzien van babykleertjes.
Voor degenen die zouden willen weten hoe het met die suiker zit... wel dat is heel eigenaardig... van de eerste dag van mijn zwangerschap maakte ik suiker aan tot de dag dat die zwangerschap afbrak... dan suiker weg... mijn gynecoloog heeft me nog jaren nadien regelmatig op controle gestuurd voor testen want hij beweerde dat ik dan op latere leeftijd heel waarschijnlijk diabetes zou krijgen... na een tijd heb ik die arts en zijn testen het bos ingestuurd... laat elk jaar een bloedonderzoek doen en tot op heden functioneer ik nog heel normaal... goed van mij he.

Ik was 18 toen ik begon uit te gaan... wat noem je uitgaan... tegen 8 u bij de dancing aankomen... 1 consumptie bestellen want meer kon er niet af van m'n karig zakgeld... in spanning zitten wachten of er wel iemand je kwam "halen" om te dansen... in tegenstelling tot Bojako had ik nooit dansles gehad... zo modern was mijn pa niet... dus zo goed en zo kwaad maar wat meehuppelen... er was echter altijd wel een galante jongen die me wegwijs maakte in de geheimen van de danskunst... dat was geen groot probleem... het grootste was dat ik zo moeilijk kon praten met die jonge jongens... ik vond de meeste echte blagen waar geen echt gesprek mee te beginnen was... ik viel dan ook voor wat oudere types en toen m'n collega rond mij begon te draaien was ik verkocht... hij was en is nog 7 jaar ouder dan ik... hij heeft me leren jiven en de rest waar ik geen tekeningske moet bijmaken hoop ik... maar voor het zover was amuseerde ik me wel als vrije ziel... eens per week ging ik m'n bobonne bezoeken en vertelde haar dan met wie ik had gedanst en hoe ze dansten en dan lachte ze soms zo hard dat haar gebit uit haar mond vloog... toen ik serieus begon te vrijen was het grotendeels gedaan met de pret... de vriendinnen werden aan de kant gezet want hij eiste me helemaal voor zichzelf op... was dan nog jaloers ook op alles wat bewoog... daar zijn dan ook harde woorden over gevallen want ik verdroeg toen al geen boeien... toen we pas verloofd waren kocht hij een auto en daar reden we overal mee heen... het was toen nog heel wat prettiger en rustiger rijden ook... we reden regelmatig naar Nederland... auto voltanken en een borreltje drinken... dus een heel ander leventje dan daarvoor... na 3 jaar zijn we dan getrouwd en in de jaren voor de kinderen er waren gingen we nog regelmatig dansen in de Chatelet... ik bleef werken... we kochten een lap grond en we bouwden ons huis... toen we dan eindelijk klaar waren om aan kinderen te beginnen kwamen we tot de ontdekking dat dat niet eenvoudig zou zijn... maar dat is een ander verhaal...

Ik werd thuis kort aan de leiband gehouden... ging werken toen ik 17 was na m\'n diploma van de Handelsschool te hebben gehaald... er was daar een verenigingslokaal... weids Het Casino geheten... waar ik kennis maakte met collega\'s... o.a. die jongen van de technische tekenaars die me telkens in verlegenheid bracht... lees een van m\'n vorige verhaaltjes... ging in de tafeltennis club waar ze me direct in het water gooiden... kon amper een palet vasthouden en ik moest al mee in competitie spelen... dit omdat ze een tekort aan speelsters hadden... dat was voor een verlegen meisje als ik een ware marteling... in een vreemd clublokaal spelen met publiek dat op je handen zat te kijken... ik geloof dat ze m\'n knieën konden horen tegen elkaar rammelen tot achter in de zaal... daar liep ook een knappe jongen rond die me mee uit vroeg... toen ik aan m\'n pa toestemming vroeg schoot die bijna uit z\'n schoenen van koleire want \"het was niet omdat ik al werkte dat ik zomaar met jongens kon meelopen\" was zijn antwoord... dan maar zonder toestemming... ik heb er echter weinig plezier aan beleefd want van die hele film niets gezien... dat was geen jongen dat was een octopus... voor mij ging dat wat te snel en er kwam dan ook geen vervolg op.
Op een zaterdagavond kwamen kennissen van m\'n ouders bij ons op visite met hun dochter van 17... ik was toen al 18 geworden en mocht nog steeds niet uitgaan... dat meisje had afgesproken met haar vriendinnen om te gaan dansen in de Billiard Palace en toen ze hoorde dat ik dat niet mocht deed ze zo verbaasd dat m\'n pa van pure schaamte me toestemming gaf om mee te gaan... ik heb me nooit zo vlug verkleed als die avond geloof ik... daarna was er geen houden meer aan... toen m\'n man... toen nog maar een collega... hoorde dat ik uitging raadde hij me de Chatelet aan... waar hij natuurlijk ook kwam... op een keer heeft hij zelfs nog eens als koerier gefungeerd... ik was naar huis gebracht in de auto van \'n nieuw vriendje... we spraken af voor volgende week... maar omdat hij z\'in wagen stationair liet draaien onder het slaapkamerraam van m\'n ouders was ik zo zenuwachtig dat ik niet goed oplette... de volgende dag heb ik m\'n collega toen gevraagd eens te vragen wanneer en waar we juist hadden afgesproken... dat is nog steeds een standaard grapje tussen ons... ook dat werd niets en na nog enkele miskleunen is het \"aangeraakt\" met m\'n man en... niettegenstaande we totaal niets gemeen hebben... is hij er nog altijd... dit jaar zijn we 50 jaar getrouwd.

Hallo iedereen... ik ben zojuist even langs de blogs gehuppeld en stond weeral versteld van m\'n achterstand... enkele dagen op retraite geweest en je hebt weer een massa bij te lezen... ja het leven in blogland gaat snel.
Mijn prive leventje was ook rijkelijk gevuld daarom geen tijd voor het blog... gisteren was het weer clubdag... we zijn de Stadswaag (A\'pen) gaan bezoeken met gids... nu moeten jullie weten dat diezelfde Waag vroegerThe Place To Be was voor feestvierende sinjoren... ikke inbegrepen... en plaatsen als De Peerdestal en den Berenbak en zo waren ons niet vreemd... dat deze Waag ook een historisch verleden heeft interesseerde ons toen nog niet... dit verzuim ben ik dus gaan goedmaken en ik was niet alleen die wat goed te maken had... onze groep telde 48 leden wat veel is om op een steenkoude winterdag enkele uren achter een gids aan te sjokken... nadien iets warm gaan drinken in de Quinten... ons oudste cafe... iets gaan eten met een vriendin en onze respectieve mannen... onze wederhelften hebben we na het eten wandelen gestuurd en wij vrouwen zijn een toneelstuk gaan zien in het Zeemanshuis... nog zo\'n antwerps monument... als dàt geen leerzame en historische dag was.
Ja die Stadswaag... dan trokken we met enkele paren van de ene naar de andere gelegenheid... gingen tussen de bedrijven door een broodje met filet américain eten... ik geloof niet dat de café\'s daar ooit hun deuren sloten... tenminste dat hebben wij nooit meegemaakt... ik was toen pas getrouwd... kinderen waren er nog niet... en geen ouders om te zeggen dat we vóór 12 uur thuis moesten zijn... een zalige onbekommerde tijd was dat... ik werkte nog op kantoor... manlief ook... zaterdag en zondag gingen we naar de film en daarna dansen... in de week pikten we nog 1 of 2 filmpjes mee in een buurtcinema.
Onze eerste TV kochten we maar eerst toen onze oudste geboren was... ja dat was wel even wennen... de hele dag thuis met zo\'n \"plat\" kind... met als enige conversatieonderwerpen kaka... pipi... dada... mama... papa... ik moet eerlijk bekennen dat ik dat eerste jaar de muren opklom... was dan ook gewend de hele dag tussen een massa mensen te werken en plots... helemaal in m\'n dooie eentje met de verantwoordelijkheid voor zo\'n kleine hummel... dat wordt veel te makkelijk onderschat... maar alles went... zelfs een vent.... dus pas je je aan en zoek je je eigen weg... we gingen toen al badmintonnen en dochter sleurden we in haar reiswiegje overal mee... naar de sportzaal... onder de trap bij vrienden... tot ze uit dat wiegje groeide en dan was dat ook gedaan... dan den bompa maar opgeroepen en die kwam maar al te graag babysitten... heb ik al eens verteld in een vorig blog.
Ik ga jullie nu voor even verlaten want ik ben ferm aan \'t afdwalen... ga wat TV kijken want vandaag ben ik de baas in huis... \'t manneke is weg naar een vergadering... tot later... Myette

Gisteren had ik afgesproken met een vriendin om de stad eens in te trekken... Wel ver zijn we niet geraakt... Na zo'n 5-tal winkels te hebben "gedaan" wilde zij "even" iets gaan drinken... Dat "even" is wel wat uitgelopen want eens 2 vrouwen aan het kletsen slaan is er geen houden meer aan... Dat rijmt nog ook zie in... Zij had nog niet gegeten en bestelde gebak... Wilde mij perse overhalen ook te zondigen maar ik heb stand gehouden... Geen gebak voor mij... Die enkele kilos eraf BLIJVEN eraf al moest ik er dood bij neervallen... Ik heb dus maar likkebaardend naar haar Javanais zitten loeren onderwijl zeer zuinig op m'n chocolaatje sabbelend... Ja dàt kon ik toch niet laten liggen... Toen ik later thuis kwam had 't manneke al gegeten want die moest naar z'n biljartavondje... Heb weer zeer zuinig ParaVita zitten knabbelen maar toen... Zo rond 9 uur... Brak er iets in mij... IK HAD HONGER... Ben toen op zoek gegaan naar iets om m'n tanden in te zetten... Heb het ook gevonden... Niet "iets" maar "vanalles"... Soms heb ik zo'n aanval... Gelukkig niet zo vaak... Begin dan alles door elkaar te eten... Iets zoet... Dan iets hartigs... Iets zoet... Enz. Tot ik van pure schaamte ophoud... Ben met een bang hartje deze morgen op de weegschaal geslopen en warempel het viel nog mee... Niks erbij... Alleen moet ik dat nu niet elke dag gaan doen... Ben dan vandaag nog naar de kapper gestapt om m'n haar te laten bijknippen... Dat scheelt ook weeral iets in gewicht... Haha... Deze avond zit ik weer alleen want manlief heeft z'n kaartavondje met de vrienden... Zal me bij het avondmaal maar volproppen met groenten... Vandaag zijn het spruitjes en dat vult lekker de maag... Zodat ik weer niet bezwijk... Snoep is er niet meer want die heb ik gisteren allemaal binnengespeeld... Als straf heb ik me weer aan een extra dosis water gezet.

Ons aller schatteboutje Chia heeft mij de grote eer aangedaan me te \"taggen\"... ik was aanvankeleijk zeer vereerd tot ik besefte dat ik verdorie niet wist wat dat betekende... ben dan op haar blog gaan kijken maar na de 75 definities te hebben gelezen en herlezen kwam ik tot het besef nog niets te weten... aangezien ik echter geen spelbreker wil zijn zal ik toch maar proberen er het beste van te maken... hier komt het... hou je vast...

Vier baantjes die je in je leven hebt gehad:

Steno-dactylo

Huisvrouw

Fulltime mama

Huishoudboekhoudster

Vier films die je niet vaak genoeg kunt zien:

Grease

Some like it hot

Don Camillo

La grande vadrouille

Vier plaatsen waar je gewoond hebt:

In mamma’s buik

Antwerpen

Berchem

Berchem

Vier televisieprogramma’s waar je gaarne naar kijkt:

Allo Allo

Midsomer Murdens

Silent Witness

Wire in the blood

Vier plaatsen waar je op vakantie ging:

Italië

Yugoslavië

Tsjechië

Turkije

Vier websites die je dagelijks bezoekt:

Blog.seniorennet.be

www.image shack

www.msn.be

www.geocities.

Vier dingen die je graag eet :

Steak-frites

Normandische tong

Hutspot

Lam-Groentenkrans

Vier plaatsen waar je liever bent dan hier:

Een exotisch land

Op reis eender waar

Op een paradijselijk eiland

… niet publiceerbaar

Vier bloggers die je gaat taggen

Mare

Palson

Yvette

Sjoeke

Voilà dat was het dan... ik hoop dat ik hiermee niet onder iemands duiven schiet want je moet hier op het blog wel héél rap zijn... goeie moed en veel plezier... Myette

Maandag... het weer ziet er prachtig uit maar het is wel bitter koud... zal maar lekker binnen blijven... bij ons in de straat is er een huis verkocht en ze zijn al druk bezig met verbouwen... boren en kloppen à volonté... daar zitten we nog wel enkele maanden aan vast denk ik... deze morgen naar de dierenarts moeten bellen... Minneke... de kat van de zoon... gaat zienderogen achteruit en hij heeft besloten ze te laten inslapen... hij wil dat de dokter het bij hem thuis komt doen om het dier de stress te besparen... je kunt zo'n beest toch niet laten lijden... dat wordt nog even op de tanden bijten... zal blij zijn als dat voorbij is... morgen is er vergadering bij mij... weeral tijd voor de volgende nieuwsbrief van de club... dan heb ik wel enkele dagen m'n handen vol... brief opstellen met de volgende uitstappen... ledenlijst nog maar eens aanpassen want er komen steeds maar nieuwe leden bij... etiketten maken voor de enveloppen... printen... copies maken... enz. enz
Dit weekend was goed gevuld... zaterdag bij vrienden gaan eten... eten vergezeld door de nodige wijntjes... heb me rot geamuzeerd... zondag kaarten (als je het zo kunt noemen) met onze kaartgroep... weer met weer hapjes en drankjes... dat kaarten is "pesten" en er wordt wat afgepest hoor... zoals gewoonlijk was 't weer een dolle boel... dus vandaag las ik een waterdag in...  m'n lever moet dringend gespoeld worden. 
Al die activiteiten hebben m'n  blues weggedrongen... zoiets mag ook niet te lang duren... daar wordt je zo chagrijnig van... niks voor mij... ik heb dan ook al wat afspraken geregeld... naar toneel met een vriendin... wat gaan shoppen... doet ook wonderen voor je humeur... vanavond heeft 't manneke z'n biljartavond en dan heb ik het kot voor mij alleen... kan ik ongestoord doen waar ik zin in heb.

Ik had het kunnen denken... een ongeluk komt nooit alleen... met dat ongeluk bedoel ik hierbij ons aller journalist Pedro... om in te pikken op die communicatiestoornis van mij ... dit is NIET bedoeld als verwijt... laat daar geen twijfel over bestaan... nee nee hoegenaamd niet... ik vind zijn blog fantastisch en die vondst om blogland af te schuimen zeer geslaagd... alleen had ik liever gehad dat hij op een ander moment eens was langsgekomen... voor die ene keer dat hij zich verwaardigt mij een bezoekje te brengen betrapt hij me met m'n haar in m'n ogen... de vlag halfstok zo te zeggen... ik had al zo'n duister vermoeden toen ik zijn reactie op m'n "communicatie" las en ja... ben deze morgen gaan lezen en ben geschrokken van mezelf... was opeens klaarwakker... wat een druiloor ben ik toch... mensen lief ik beloof hier plechtig nooit of te nooit nog m'n harteleed uit te schreeuwen... veel te vervelend...
Pedrokelief als je dit leest... je hebt je goede daad voor deze week verricht hoor... mij tot inkeer brengen... goed hé... haha...
Ik ga jullie nu verlaten... ga uitgebreid toilet maken... mijn aanschijn EN gemoed wat oppeppen... vanavond gaan we bij vrienden eten en dat wordt weer gezellig... iets wat ik best kan gebruiken nu... oeps... sorry... ben weer bezig... Myette

Dat is zo'n mooi woord... waarom is het vaak zo moeilijk een echte communicatie met iemand tot stand te brengen... misverstanden in overvloed... jij zegt iets... de ander verstaat het helemaal anders... en hop... de trein is vertrokken... met de jaren geef je het op en hou je je gevoelens maar liever voor jezelf... je schud alles van je af door middel van spot... op een dag geef je je op een onbewaakt ogenblik toch eens bloot en je wordt weeral eens teleurgesteld... je geeft je vertrouwen aan iemand die het zomaar weggooit... als dat steeds weer gebeurt gaat er op den duur iets in je kapot en sluit je je helemaal af van je medemensen want wie kan je nu ècht vertrouwen... gelukkig is er nog zoiets genaamd galgenhumor waar je altijd kan op terugvallen... je drijft de spot met jezelf voor je naïveteit... gaat verder met je leven en... na verloop van tijd... trap je weer in dezelfde val. Sorry mensen voor de donkere noot vandaag maar dat is nog een uitlopertje van de blues van gisteren... zal het nooit meer doen... keep smiling is mijn leus... Myette

Jongens jongens wat heb ik een hekel aan dat druilerige donkere weer... dat werkt ferm op "m'n seskes"... vandaag is weer zo'n dag en tot overmaat van ramp nog poetsdag ook... gelukkig dat m'n poetshulp elke week komt of er zou niet veel aan gedaan worden... nu moet ik wel uit m'n pijp komen... ik kan dat meisje toch niet alleen laten zwoegen en zèlf zitten luiwammessen... daar voel ik me onbehaaglijk bij... dus in de voormiddag prepareer ik het slagveld... zij komt na de middag en "doet den boven" terwijl ik de living en keuken onder handen neem... ik moet dan ook wachten tot zij klaar is met mijn "computerdomein" voor ik m'n PCke kan opengooien... het is nu zover... even mailtjes inkijken en HOP naar de blogs... wat je daar allemaal leest... boeiend hoor... ik dacht dat ik ook zo al het een en ander had meegemaakt maar dat is maar klein bier met wat sommigen hebben moeten doorstaan... dat maakt me dankbaar en nederig... elke persoon heeft zo zijn of haar eigen verhaal te vertellen... ik ben altijd een verwoed lezer geweest maar tegenwoordig vergeet ik mijn boek erbij... geen tijd meer... en blogland breidt maar uit... dat was een schot in de roos van Pascal... blijkbaar hebben een massa mensen behoefte om hun hart eens te luchten voor een breder publiek dan hun eigen partner... zo leer je stilaan de mens achter het blog kennen met zijn of haar dromen en verwachtingen... je zorgen en verdriet eens kunnen luchten werkt ook bevrijdend... dus leve blogland...
Dit gezegd zijnde ga ik jullie even verlaten... heb nog wat klusjes te doen... dààg Myette