Slapen

Vandaag was het een saaie dag... om het met Bojako te zeggen... poetsen bjeuh... ik heb wel een poetshulp maar die kan ook niet het hele huis doen op 4 uren dus kuis ik dapper mee... niet erg opwindend... eigenlijk is het huishouden verzorgen een weinig opwekkende bezigheid... geestdodend vind ik het... en omdat ik mijn hersencellen zo lang mogelijk wil wakker houden besteed ik er zo min mogelijk tijd aan... dat was ooit wel anders... toen ik jong en vief was... draafde ik de hele dag op en neer... poetsen... wassen... strijken... naaien... de kinderen achter hun vodden zitten... van en naar de school brengen... manlief op zijn wenken bedienen... oef... alleen maar erover schrijven maakt me weer moe... met de ouderdom komt de wijsheid... zegt men toch... wel ik ben wijzer geworden in die zin dat ik me niet meer zo druk maak om wat stof of wat vlekken op m'n ramen... alleen als het te gortig wordt schiet ik nog in actie... ben dan 2 dagen superactief... nadien ga ik met een gerust geweten en wreed content over mezelf den Buddy gezelschap houden... vorige donderdag waren we op stap met de club en heb ik dus alles laten liggen waar het lag... het stof het stof gelaten... de stofzuiger gerust gelaten... die was heel tevreden vandaag dat hij even uit de kast mocht komen... toen manlief op pensioen ging dacht ik wat hulp in huis te krijgen... maar nee... om hem aan het stofzuigen te krijgen moest ik de hele week zagen... was dat na een tijdje zo beu als kouwe pap... de kinderen waren allebei nog thuis... meneer wilde echter elke dag naar buiten en ik moest steeds mee... het huis begon hier zienderogen te verslonsen... ik kwam onder de stress te zitten... toen heb ik een ultimatum gesteld... ofwel een poetshulp ofwel de taken verdelen... en raad eens wat het geworden is... jaja... goed geraden!
Dit was het dus voor vandaag... het verslag van een saaie dag... misschien dat ik morgen iets interessanters te vertellen heb... men weet maar nooit he... groetjes Myette

Gisteren donderdag werd ons moeke hier weer eens gelucht... dat moet van tijd tot tijd eens gebeuren of er komt schimmel op het menske... we zijn met de club naar Val St. Lambert in Seraing getrokken... kregen een rondleiding in het fabriekske... ja fabriekske... waar er vroeger rond de 5000 arbeiders werkten zijn er nu nog maar een 50tal... weliswaar worden er nog steeds prachtige zaken gemaakt maar de productie is fel verminderd... te duur... teveel concurrentie van de lagere loonlanden... na de rondleiding was het tijd voor de lunch... hierna nog 2 kastelen bezocht... het Kasteel van Warfusée en het Kasteel van Jehay... het laatste vond ik het mooiste... prachtig gebouw... tuin idem dito... en een verzameling kunstwerken om U tegen te zeggen... en dit alles beschenen door een zonnig zonneke... wat kan een mens nog meer verlangen... daar heb je wat rug- en voetenpijn voor over... ja al dat staan en slenteren achter een gids aan is funest voor je rug... dat kasteel stond ook vol stoelen waar je echter niet op mag gaan zitten... een ware tantaluskwelling... na de rondleidingen hadden we allemaal \"groejten deurst\"... alhoewel het al wat laat begon te worden hebben we chauffeur en leider wat onder druk gezet en zijn we nog iets gaan drinken... m\'n eerste Duveltje dit jaar... en smàààken dat dat deed... ik likkebaard er nog van... en wat was het eerste wat ik deed toen we thuis kwamen... m\'n voeten in een koud badje steken en dèèèèugd dat dàt deed... meer moet dat niet zijn voor mij... en zeggen dat manlief mij \"een moeilijk mens\" noemt... waar hàààààlt hij het.
Het weer is precies aan \'t keren... laat ons hopen dat we nu eindelijk eens wat zon gaan krijgen... ik denk dat vele mensen zowat \"op hun tandvlees lopen\"... het is genoeg geweest... zeg dat IK het gezegd heb!!!
Ik ben nu even onzen Buddy aan \'t vertroetelen want dat venteke heeft me gemist hoor... hij laat dat wel niet merken maar ik voel het... als hij me lang niet meer heeft gezien begint hij wat nukkig te doen... wil sommige programma\'s niet openen... laat al eens een steek vallen... maar dat is puur van de zenuwen ik weet dat... het is nu weer bijgelegd en we zijn weer beste maatjes.
Ons Poekie liet wèl merken dat ze blij was ons weer te zien... sommige katten koppen dan wat maar die van ons niet... die draait rond onze benen met haar staart pijlrecht omhoog... snorhoren naar voor... en maar koppekes geven he... schattig toch.
Straks gaan we ons wekelijks bezoekje aan de mamma afleggen... die zit waarschijnlijk al te popelen voor haar wekelijks wit portoke... zonder ons komt ze haar kamer niet uit... ze kan als ze wil zelf naar het cafetaria maar dat doet ze dus niet... ze is echter tevreden zegt ze... heeft nergens pijn... wordt goed verzorgd... haar kamer vindt ze prima... het personeel is lief... binnenkort wordt ze er 99... nog 1 jaartje en we zitten met een eeuwelinge... dat is tegenwoordig echter niks opmerkelijks meer... als je wil opvallen moet je minstens 110 worden... lieve medebloggers als dat zo blijft doorgaan zullen wij erg ons best moeten doen om aan de normen te voldoen... 120 is ook al geen record meer... joepie we kunnen zeker nog 50 jaar bloggen dan.
Ik sluit nu af... moet nog wat werkjes hier in huis opknappen... tot later... Myette

Het kan niet alle dagen dikke pret zijn he... vandaag was dus een van die dagen... de voormiddag besteed aan voer aanslepen want morgen is het weer kindereetdag... alles moet dan ook nog opgeborgen worden... ik koop altijd grote porties van alles en verdeel dat dan in kleinere voor de diepvries... 't manneke stapte het af naar de minigolf maar mij was het te koud (ben de zondagmiserie nog niet vergeten)... toen de afwas... normaal de taak van m'n huisband maar die had geen tijd (hmhm)... toen ik beneden in de vriezer wilde kon ik de vleesla niet openkrijgen... alles zat muurvast... ben dan maar in een vlaag van ware doodsverachting aan het ontdooien begonnen... toen ik de keuken opruimde zag ik het vet uit de dampkap druipen... hup die dampkap eruitgesleurd en ontvet... dan lag die verdoriese strijk er ook nog... daarna was het hoog tijd om te gaan koken want manlief heeft zijn kaartavondje met de vrienden en moest vroeg weg... en weet je dat die pipo nog het lef had om te zeggen dat hij doodmoe was... van wàt dan... mannen zijn toch al bij al zwakke wezens he.
Hij is nu juist de deur uit en het zal al een hele flinke moeten zijn die mij nog uit m'n stoel krijgt... alleen de Poekie kan dat want die blijft zolang rond m'n benen draaien en zeuren tot ik het niet meer hou en wel MOET opstaan maar voorlopig ligt ze nog prinsheerlijk te dutten... ik heb het kot voor mij alleen... zàlig den Buddy en ik... in tête à tête en dat tot zeker 12 u... het leven kan toch mooi zijn!!!
Ik wens jullie ook nog een heerlijke avond en tot later... Myette

De zondag is de dag dat normale mensen eens een lodderig oog opentrekken \'s morgens en zich met een tevreden zucht nog eens lekker omdraaien in bed... niet voor ons dus... het zomeruur heeft geslagen en de golf begint weer om 9 u... dat is zo ingesteld omdat de competitiespelers tegen 13 u zouden gedaan hebben en de recreanten op het terrein kunnen losgelaten worden... in de paasvakantie krijgt elke speler een gratis pannekoek en de uitbater had zoals gewoonlijk een grote toeloop verwacht... de weergoden lagen echter weer dwars en we zijn eens te meer uitgeregend... na de eerste ronde zag een aantal leden het niet meer zitten en gaf forfait... ik beken dat ik ook... eventjes... in de verleiding kwam maar och... het water stond toch al tot aan m\'n enkels in m\'n schoenen... natter dan nat kon ik niet meer worden... dus hebben m\'n ploegmaatjes en ik dapper standgehouden en zijn we verder gesopt... je bent tenslotte sportief of niet (hmhm)... en weet je... dat voldaan gevoel dat je nadien hebt zo van... \"wat ben ik toch een flinke meid \"... daar moet je wat voor over hebben... als ik nu morgen met een druipneus opsta zal ik wel een toontje lager zingen oftewel krassen... dat zien we dan morgen wel weer.
Wanneer gaan we nu eindelijk eens aan die zomer kunnen beginnen... ik begin me geweldig verpieterd te voelen en snak naar een zonnebad... als dat hier niet rap gaat veranderen zal ik me verplicht voelen naar de zelfbruiner te grijpen teneinde me wat meer \"gekleed\" te voelen.
Nu ga ik me nog wat wijden aan m\'n 5-jarenplan dia\'s scannen... ten gepasten tijde zal ik jullie nog wel eens vergasten op wat oude conterfeitsels... tot later folks... Myette

Als alles me een beetje teveel wordt en ik dreig te verdrinken in de probleempjes allerhande roep ik soms luidkeels : "Ik wilde dat ik op een onbewoond eiland zat zonder telefoon en vooral zonder gezanik aan m'n kop"... wel ik beloof hier plechtig met de hand op m'n hart dat ik dat NOOIT ofte NOOIT meer zal doen...ik heb namelijk 2 volle dagen... stel je dat voor zeg... 2 volle dagen hier gezeten zonder dat ik in m'n mailbox of op de chat kon geraken... jaja lach me maar uit... die 2 dagen voelde ik me alsof ik op een eiland zat... van god en klein pierke verlaten... ik dacht natuurlijk dat ik weer iets had mispeuterd bij m'n Buddy... dat wordt me hier dagelijks onder de neus gewreven als ik over iets klaag dat niet marcheert zoals het zou moeten... "ja je zult natuurlijk weer iets verkeerd gedaan hebben"... als je dat maar vaak genoeg hoort begin je zware verdenkingen te krijgen over je eigen kunne (of is het kunde)... net toen ik MSN eraf wilde gooien en terug installeren kreeg ik een mailtje binnen via gmail (dat werkte nog) dat er problemen waren gemeld met de gebruikers van Skynet... besloot dan nog maar wat geduld te oefenen en ja... toen ik 's avonds terug van toneel kwam was alles terug in orde... wilde op slag m'n schade gaan inhalen maar manlief lag luidkeels te roepen dat ik het aan 't uithangen was om nog aan die PC te hangen om 1 u 's nachts... ben dan maar naar m'n bed geschuifeld. Gisteravond naar toneel geweest met een vriendin... De Poezekes... 6 vrouwen van verschillend slag... 3 generaties... met elk hun eigen dromen en belevenissen... boeiend maar te kort... ik heb de indruk dat ballet- en toneelopvoeringen alsmaar korter EN duurder worden... als dat zo doorgaat is het binnenkort niet meer de moeite er het huis voor uit te gaan... we hebben ons dan maar getroost met een wijntje en een extra lange babbel... en... alhoewel 't manneke er niet zo gelukkig mee is dat ik tegenwoordig ook al eens alleen op stap ga... stond hij me bij de tramhalte toch op te wachten... waar hij zo bang voor is weet ik niet... wie zou mij nu nog willen ontvoeren... maar ik vond het toch lief en daarom ben ik zonder mopperen maar in bed gestapt toen hij begon te roepen... er is toch nog dankbaarheid in de wereld zie je.

Wat is nu het belangrijkste in een huwelijk... sex of vriendschap... moeilijke vraag misschien... als je beide hebt is dat natuurlijk meegenomen... maar als je moet kiezen... wat weegt het zwaarste... je bent jong en leert iemand kennen die je in vuur en vlam zet... je trouwt en de dagelijkse beslommeringen nemen je volledig in beslag... de sex komt soms op een laag pitje te staan... zorgen... de kinderen... het jachtige leven... je wordt ouder en wat bezadigder... sex is er nog maar niet meer zo overheersend als vroeger... als er dan geen saamhorigheid is tussen de partners... een hechte vriendschap... wordt je leven eerder leeg... wat zouden jullie kiezen... een gewetensvraag?

No panic... ik zit voor het ogenblik even zonder problemen... kwam op m'n blogronde echter bij Huismus terecht en las daar dat haar partner met hartproblemen in de kliniek ligt... dat deed me terugdenken aan het hartinfarct van mijn vader vele jaren her... het was op de eerste communiedag van m'n zoontje... we hadden afgesproken dat pa en ma naar ons zouden toekomen en we samen naar de kerk zouden gaan... toen kwam ma er alleen aan met het droevige nieuws dat pa de avond ervoor in allerijl naar de kliniek was gebracht met een hartinfarct... dat was wel schrikken... ik had niet liever gedaan dan spoorslags naar het hospitaal te rennen maar ja die communie moest doorgaan... dus maar op de tanden gebeten en de hele ellenlange plechtigheid uitgezeten met traanogen... de andere ouders zullen wel gedacht hebben dat ik een hopeloos sentimenteel mens was... het ergste was nog dat je je flink moet houden voor de kinderen... ons zoontje vroeg alsmaar waarom den bompa niet gekomen was op zijn "grote dag"... dan is het extra moeilijk om je sterk te houden... na de plechtigheid direct naar de kliniek waar pa in de intensieve lag verbonden met allerlei darmpjes... hij is uiteindelijk geheel hersteld... maar zoiets vergeet je niet licht... wat een feestelijke dag had moeten zijn werd er een in mineur... dit alles kwam weer in me op toen ik dat bericht van Mus las... heb daarstraks nog dia's gescand waar pa opstond... hij is enkele jaren geleden overleden maar niet aan een hartkwaal... herinneringen...

Hallo allemaal... ik heb de laatste dagen niet veel tijd gehad om aan dit blog te werken... en eerlijk gezegd... de inspiratie laat me in de steek... druk genoeg gehad dat wel maar echt niet veel om over te schrijven... het leven gaat hier zowat zijn gewone gangetje... de kinderen komen eten dus moeder staat een halve dag in de keuken om nog maar te zwijgen over het aanslepen van de voorraden... de golf is weer gestart... gisteren ferm uitgeregend... bah... zo\'n hele voormiddag staan rondsoppen in het nat is niet bepaald mijn favoriete bezigheid... jaja ik ben een goeweersvriendje... ik beken... gelukkig was de temperatuur zacht... na die veel te korte zaterdagnacht twijfelde ik duchtig of ik wel zou gaan maar men had ons een droge dag beloofd... misschien wat regen in de namiddag... ze hebben hierboven de zaken dan weer omgedraaid... \'s morgens de regen en na de middag de zon... waarom die nu nooit eens woord kunnen houden begrijp ik niet... de sjamfoeters... zaterdagvoormiddag telefoontje van vrienden of we mee naar de vernissage (?) gingen van een van onze clubleden... ik weet zelfs niet of dat wel vernissage genoemd wordt... het gaat hier namelijk om een beeldhouwer... ik was dat gladweg vergeten... ze zijn ons komen oppikken en ik heb er geen spijt van want hij had weer prachtige werken gewrocht... die man werkt voornamelijk met allerlei metalen in het bijzonder rood koper en brons... er staan hier in A\'pen al verscheidene werken van hem ook een in het Middelheim park... vrijdag moesten we weer weg voor ons wekelijks bezoekje aan de mamma... tegenwoordig heeft ze de witte porto ontdekt en wij willen haar haar wekelijks snoepje niet ontzeggen... zondagnamiddag had ik me juist achter Buddy genesteld om eindelijk eens wat te gaan bijlezen toen de zoon belde... hij heeft zich met ware heldenmoed op zijn nieuwe (verwaarloosde) tuin gestort en wil die helemaal gaan omspitten en een nieuw gazon zaaien... \"of we wat gereedschap en wat plantenscheuten konen meebrengen\"... wij dus als liefhebbende ouders in de auto gesprongen (allee springen is misschien wat veel gezegd) en met het gevraagde naar hem gereden... wat raad gegeven die hij natuurlijk weg heeft gewuifd want \"het was zijnen hof en hij wist wel wat er zo allemaal te doen was\"... mij stoort dat niet want ik ken mezelf... ben ook nogal eigenzinnig... maar vader kan dat niet pruimen en die heeft dan ook de hele weg naar huis terug aan m\'n oren zitten zagen... mannen... waarom moeten die nu toch altijd hun gelijk willen halen... leven en laten leven is mijn motto... na het (verlate) avondmaal weer eens geprobeerd wat te bloggen... ik zat nog niet eens goed in m\'n stoeltje of het was weeral tijd voor TV... ik kijk niet veel meer naar TV maar De Parelvissers en Witse wil ik niet missen... oei... ik bedenk ineens dat ik de video nog moet bijstellen... zaterdagavond was ik al op weg naar m\'n bed zo rond 12 u toen ik opeens aan het zomeruur dacht... terug naar beneden... manlief beweerde dat dat maar voor volgende week was maar we hebben dan toch nog gewacht tot de volgende nieuwsberichten om zeker te zijn... heb de thermostaat bijgesteld en ook onze 2 klokradio\'s... ik ben namelijk de techneut van dienst ten huize Myette... man stond erbij en keek ernaar... volgende ochtend wilde ik tegen 8 u opstaan voor de golf maar het was amper 6,30 u toen \'t manneke het bed uitkroop onder luid gesteun en rond begon te banjeren... kamer in en uit...  kastdeuren open en dicht kloppend... dat alles om mij te verwittigen dat ik er ook maar uit moest... toen ik hem vroeg waarom hij in \'s hemelsnaam zo vroeg opstond antwoordde hij heel verbaasd : \"vroeg hoe vroeg het is toch al 8 u nu\"... hij was natuurlijk eventjes vergeten dat die wekkers al bijgesteld waren... ik had hem met plezier kunnen wurgen... soms vraag ik me in alle ernst af waaróm ik dat nog niet gedaan heb... ik sta soms versteld van mezelf... een engel van geduld ben ik... het schuim staat me soms wel op de lippen maar dat slik ik dan maar vlug weer in... enfin dat was het zowat... nu ik dit eens overlees is het toch nog een heel boke geworden... ja beginnen is soms moeilijk maar stoppen nóg erger... ik ga dat toch maar doen nu... tot later... Myette

Ik voel me geradbraakt... afgepeigerd... uitgewrongen... dit alles omdat het vandaag poetsdag was... m\'n ramen waren al in tijden niet meer gewassen... altijd te nat... te koud... geen goesting (dat vooral)... dus toen ik deze ochtend dat stralende zonneke zag dacht ik :\"nu of nooit\"... soms heb ik van die idiote gedachten...  als het nu bij die ramen was gebleven maar ja... hoe gaat dat... je bent bezig in die ene hoek... ziet wat verderop stofnesten hangen... die even rappekes wegvegen... nog wat verder zie je weer een ongerechtigheid... even bijwerken... nog wat verder... en voor je het weet ben je de hele living onder handen aan \'t nemen... stoffen... insmeren... opwrijven... wassen... hier een vlek... daar een spat... wat die zon me toch aandoet... ik zou op den duur terug verlangen naar slecht weer... niet echt hoor alhoewel je in de zomer veel meer poetswerk te verwerken krijgt... dat moeten we er dan maar bijnemen... in elk geval dank zij dat zonneke zit ik nu hier als een wrak met 2 vingers te tikken want zelfs m\'n handen doen me pijn van al dat geboen... maar ik heb tenminste vandaag m\'n tuin kunnen bewonderen doorheen m\'n propere ramen... bewonderen is wel wat veel gezegd want er is nog niet veel te zien... hier en daar komen er wat schuchtere knopjes aan enkele avontuurlijke struiken... de andere houden zich nog wat in... de tortelduiven niet... die zijn al volop aan \'t vrijen dat de pluimen ervan rondstuiven... de meesjes vliegen af en aan... druk bezig met nestelen... en onze katten kijken met gretige ogen naar al dat heen en weer gevlieg... Poekie zat daarstraks meer dan 1 uur op het terras stillekes naar al dat gewoel te loeren... alleen haar kopje ging heen en weer... zat precies naar een tennismatch te kijken... onze Pol (de schildpad) is al eens komen piepen maar toch maar vlug weer onder de grond gekropen... \'t zal nog te koud zijn \'s nachts... we kunnen in elk geval stilaan gaan aftellen naar de zomer... en met deze hoopvolle woorden neem ik voor vandaag afscheid... doei... Myette

STOP DE ZEEHONDENMOORD

Enkele weken geleden heb ik deze petitie mee ondertekend... ze vragen echter nog meer steun... gewoon deze petitie ondertekenen om de Canadese regering onder druk te zetten zodat ze eindelijk eens deze slachtpartijen gaat verbieden...

Dierenvrienden... wees solidair!!!

 

Hi Myette,

Thanks for signing the petition \"Tell Canada to Speak the Truth About the Seal Hunt.\" Now we need your friends\' help too! Send them this link to the petition to help even more: http://go.care2.com/e/j4Y/ji/qoFc

Thank you for signing the petition telling Canada to speak the truth about the seal hunt.

But we still need more support!

Please send your friends this link to the petition to help even more: http://go.care2.com/e/j4Y/ji/qoFc

The seal hunt is slated to begin in a matter of days and the Canadian government has still not come clean with with truth: that the hunt holds little economic benefit for Canada and demonstrates horrific cruelty towards seals.

Please forward this link to your friends to help stop the hunt before it\'s too late: http://go.care2.com/e/j4Y/ji/qoFc

Thanks for your help saving baby seals today.

Lauren Alvarez
Care2 and ThePetitionSite Team