The Cotswolds

TROP IS TROP
Gisteren las ik bij Boke haar reactie op de steeds maar veeleisender moslims... ze nam me  de woorden uit de mond... wie mij kent weet dat ik heel erg anti-racistisch ben... met mijn man had ik er vaak ruzie over want die is minder tolerant... dan verdedigde ik die arme stakkers die zo ver van huis moesten om een beter leven te bekomen... wel die "arme stakkers" zijn me op de zenuwen aan 't werken... wat willen ze nog meer... ze genieten hier van alle faciliteiten... de meesten hebben een eigen huis in hun thuisland en soms nog een of twee hier... hun godsdienst kunnen ze onbelemmerd belijden... niemand die hen iets in de weg legt... maar waar ze nu mee bezig zijn loopt echt de spuigaten uit... wordt het niet stilaan tijd dat wij onze vlaamse leeuw nog eens laten brullen... ik las eens een uitspraak van een van hun leiders (arabier) die vlakaf zegde dat arabieren een straffe hand nodig hebben of ze bijten je kop af... tolerantie is niet hun sterkste kant... ik heb moslim chatters uit verschillende landen en als ik ze vertel wat ons hier dwarszit krijg ik volledig gelijk... die vinden het zelf verfoeilijk wat er hier gebeurt... en wat dat racisme betreft... er zijn geen ergere racisten dan zij zelf... het is zelfs grappig hoe ze over hun buurlanden denken... daar zijn de nederland-belgië moppen klein bier bij... ik ben volledig voor een multiculturele samenleving... waarom niet... het brengt wat kleur bij... maar ze moeten zich dan wel aan onze wetten onderwerpen... wij moeten het ook alhoewel er veel van die wetten en regeltjes zijn die we niet zien zitten.

Onze regering doet niets om die aanstormende vloedgolf in te dijken... ik denk dat het protest van de bevolking zelf zal moeten komen... grenzen trekken... en wie er niet kan mee leven moet maar naar dat zalige thuisland vertrekken... waarom niet eens een mailtje sturen naar onze respectieve gemeentebesturen of districtsraden zoals men het nu noemt... beetje druk uitoefenen... zeggen dat het welletjes is geweest en dat men niet mag ingaan op al die gekke eisen... indien ze merken dat we weer eens toegeven is het hek van de dam... nog enkele jaren en we liggen onder de knoet van de imams... ik heb al heel vroeg de paus en zijn volgelingen de boom ingestuurd met hun regeltjes... nu komen de imams ons de wetten spellen... met alle chinezen maar niet met de deze!!!

Ik ga er al dadelijk mee beginnen zo gauw ik het juiste adres gevonden heb om mijn mailtje te versturen.

Wat me brengt op dat mailtje aan onze berchemse voorzitter v/d districtsraad of hoe de man ook noemt... ik mailde hem... zat 3 weken te wachten op antwoord... mailde terug en kreeg diezelfde dag al antwoord met verontschuldigingen en de mededeling dat de plannen voor onze straat en omliggende al klaar liggen... er zou een vergadering komen waarop de bewoners van onze buurt worden uitgenodigd... ben benieuwd... in dat tweede mailtje noemde ik enkele buren die ook mistevreden waren... ik was vast van plan die man aan zijn vel te blijven plukken tot hij zou reageren... dat ga ik nu ook doen in verband met de moslim eisen... eerst het juiste adres vinden... IK VOEL ME STRIJDLUSTIG!!!

Eindelijk even tijd om m'n blogje bij te werken... we zijn maar voor 4 dagen naar Engeland geweest maar of het nu 4 dagen of 4 weken zijn... je moet evengoed een hele berg spullen meesleuren om voorbereid te zijn op elke onvoorziene omstandigheid... niet te vergeten het weer... terug thuis moeten die spullen terug hun eigen plaatsje krijgen... het wasgoed een was- en strijkbeurt... de ijskast moet aangevuld... dit alles gedaan zijnde is het tijd voor den Buddy die zat te springen om aandacht.

Maandag vertrokken we met een bang hart want de overtocht moest met de Ferry en de verstandhouding tussen boten en ikke is niet te best... had van een vriendin een pil gekregen tegen zeeziekte en van een andere de raad direct in de bar te gaan zitten wat ik dus heb gedaan... de zee was echter spiegelglad gelukkig... toen we aankwamen in Dover reden we dadelijk door naar Oxford... ik ga hier geen rondleiding geven... kan alleen maar zeggen dat ik ervan genoten heb... dan naar ons hotel in Witney waar we een heel eetbare (voor Engeland) maaltijd voorgeschoteld kregen.

De volgende dag vertrek naar Blenheim... geboorteplaats van Winston Churchill... het is een uniek barok paleis met een prachtig park eromheen... die dag nog verschillende Cotswolds dorpjes aangedaan... het ene al mooier dan het andere... dit is iets dat wij hier niet meer kennen... die typische dorpsstijl.

Dag 3 ... Stratford-upon-Avon... de stad van Shakespeare met zijn geboortehuis... het huis waar hij later woonde en het huis van zijn dochter die trouwde met een dokter... dit was in die tijd al een luxueuse woning waar alles in de oorspronkelijke staat bewaard is gebleven... in een pub iets gaan eten... daarna weer een rondrit door verschillende landelijke dorpjes met o.a. Stanton... een kerstkaartendorp... waar de oorspronkelijke cottages werden bewaard en verkocht voor astronomische bedragen... geen winkels of pubs te vinden... echt sprookjesachtig.

Dag 4... eerst naar Chartwell... het huis waar Churchill leefde en schilderde... een zalig en knus huis met weer een prachtig park... daarna richting Dover en door de Channel terug naar huis... toen we ons klaarmaakten om te vertrekken die ochtend besloot ik mijn witte propere jeans aan te trekken... op de bus kon je koffie en hot chocolate krijgen bij de chauffeur... ik met mijn kartonnen bekertje hot chocolate de bus terug op... ik zat nog niet neer of de chauffeur startte... reed met zijn bus over een dikke bult en ik kreeg daar een ferme plens over m'n rechter witte broekspijp... daar zat ik... één wit been... het ander met bruine strepen... zo heb ik dan de rest van de dag rondgelopen tot hilariteit van de overige clubleden... niemand van de andere bezoekers merkte het blijkbaar op... misschien dachten ze dat het zo hoorde.

Toen we thuis kwamen stikte het er van de vliegen... blijkbaar was er een broedsel uitgekomen tijdens onze afwezigheid en die beesten konden niet buiten en zoemden gek van honger rond... wij hebben dan enkele uren rondgerend gewapend met alles waar we maar mee konden meppen... deze ochtend nog één enkele eenzame vlieg doodgemept die in een hoekje stilletjes zat te treuren... alle broertjes en zusjes verdwenen... heb het diertje uit zijn/haar lijden verlost.

Zaterdag gaan petanquen en vandaag naar de golf voor het kampioenschap... luid geween en geknars van tanden hier... ik zal nooit een GROTE worden... was goed begonnen maar zoals gewoonlijk hou ik het niet lang vol... heb nog twee zondagen om de top te bereiken... helaas... veel hoop heb ik er niet op.

Twee vrouwen zijn aan het golfen en eentje geeft een ferme dreun tegen het balletje.
Het vliegt recht naar de volgende hole waar 2 mannen staan te spelen en eentje van hen wordt geraakt.
Hij valt meteen op de grond en vloekt van de pijn.

De vrouw snelt ernaartoe, intussen ligt hij ineengekrompen met zijn handen in zijn kruis.

Zij : ‘Kan ik helpen?’

Hij : ‘Neen, laat maar. Straks gaat het wel beter.’

Zij : ‘Ik ben therapeute en kan u misschien helpen.’

Hij : ‘Neen, echt niet’, zijn handen nog steeds krampachtig in zijn kruis gevouwen.

Zij : ‘Toe, ik wil absoluut zien of ik echt niet kan helpen.’

Hij : ‘Oké dan, doe maar.’

Zij trekt zijn handen van tussen zijn benen en legt ze naast hem. Ze doet voorzichtig zijn broek los, steekt er haar hand in en begint zachtjes met een massage om de pijn weg te nemen.

Zij, enkele minuten later: ‘En, voelt dat niet beter?’

Hij : ‘Jawel, maar ik denk dat mijn duim nog altijd gebroken is.’

MOEDERDAG
En weer zitten we al aan 15 augustus die al sinds mensengeheugenis in Antwerpen als DE dag voor alle moeders geldt... zojuist la mamma gaan bezoeken mèt banaan... die er weeral smakelijk binnen gleed... morgen na de minigolf gaan we terug voor haar moederdag... dit keer met wenskaart en bloemetje... elk jaar denk ik dat het misschien de laatste keer is maar nee... ze houdt stand.

Deze week heb ik me wat laten drijven op de golven der luiheid... heb mezelf in het nekvel moeten grabbelen om m'n friteuse... die dringend aan verse olie toe was... een grote beurt te geven en toen ik dan toch bezig was heb ik de dampkap ook maar van haar vet ontdaan... al met al was ik er 2 uren mee zoet... glibberig karweitje wel!

Vandaag even wat engelse ponden gaan bestellen bij de bank... donderdag zou ik ze mogen halen... maar waar ik van schrok was het reserveringsbedrag... zomaar liefst 35 euro... is ook goed doorgerekend... en dan komen ze nog niet uit de schulden.

Zit hier nu al 2 uren te trachten m'n blogje bij te werken maar wordt steeds gestoord... heb me dan maar offline gezet om verder te werken... niet dat ik nog veel te vertellen heb... 't manneke heeft naar tennis zitten kijken... weet niet of het al gedaan is... Clijsters was aan 't verliezen het schatje... spijtig... ik màg dat kind... morgen weer golf en zondag ook en dan komt er een drukke week... heb daarstraks een halve blogronde afgewerkt en ga later de andere helft doen... allee proberen he... doei!!!

OEI OEI
'k zou het nog vergeten... voor alle moeders een
GELUKKIGE MOEDERDAG

HOT
Hebben wij efkes dit jaar een goeie zomer zeg... lekker warm... afgewisseld met wat regen voor de plantjes... een fris briesje erbij... voor mij mag het zo nog wat blijven... zeg dat IK het gezegd heb.

Ziezo dit is dan de ontboezeming van vandaag... maandag 10 augustus 2009... doet me er met een schok aan herinneren dat het bijna moederdag is... voor de buitenlanders en de boerkes van buiten 't stad (hehe) deze wordt hier traditiegetrouw gevierd op 15 augustus... is blijkbaar alleen hier in Antwerpen... ja wij zijn altijd al een kontreir (tegendraads) volkje geweest... het leuke hieraan is dat we ons er goed bij voelen en er nog prat op gaan ook... degenen die nu denken dat ik het hoog in m'n bol heb zitten... "tis mor zwaans zenne".

Afgelopen week was een hottie... zweten... puffen en hijgen... meer kon er niet af... nu het wat koeler is kom ik stilaan weer tot leven... onze tuin staat er prachtig bij... 't manneke heeft 2 maanden geleden koemest gestrooid en nu is het gewoon niet meer bij te houden... ik begin onkruid te plukken en weerbarstige takken te snoeien aan de ene kant en tegen dat ik rond ben kan ik terug beginnen... is ook maar zwans he... zo'n vaart loopt het niet... onze tuin is nu ook niet zo groot... 30 m op 6 m... te klein om er patatjes en sla en rabarber in te zetten... spijtig want dan kon ik jullie bevoorraden... ik heb ooit eens sla geplant... was er zo fier op... zulke sappige kropjes... ik ging toen nog werken en toen ik op een avond thuiskwam had Schanul (onze schildpad) zich er een weg doorheen geploegd... ze zat nog na te hijgen op de plaats des misdaads (zware indigestie)... toen was m'n scheut gebroken... voor mij geen groenten meer in de tuin.

Vrijdag ons wekelijks bezoek aan la mamma... ze gaat zienderogen achteruit... is zachtjes aan 't uitdoven... haar wekelijks bad wordt vervangen door een wasbeurt op haar bed omdat het te pijnlijk voor haar wordt... dat huidje van haar is zo dun geworden als papier... ik kan onmogelijk zeggen dat ik er naar uitzie zo oud te worden... gelukkig heeft ze geen pijn en de banaan vrijdag smaakte haar nog altijd... ik ga me toch stilaan moeten voorbereiden op het einde denk ik... maar ja je weet maar nooit.

???
Deze vraagtekens staan voor : "wat ga ik in hemelsnaam nu weer eens schrijven"
Zoals jullie scherpzinnige geesten al zullen opgemerkt hebben moet je geen schokkende avonturen verwachten... geen bloedstollende verhalen... mijn leven loopt momenteel zachtjes kabbelend door... maar goed ook met deze warmte... mijn bloeddruk en zweetkieren hebben het al zwaar genoeg zo... als ik dit laatste rapportje op blog heb gezet ga ik me lekker lui in de tuin nestelen met een boek... wat naar de vogeltjes liggen luisteren en denkelijk van puur genot in slaap vallen.

Zoals bovenstaande al liet vermoeden verliep de week rustig... maandag gaan shoppen maar ik was al vroeg terug thuis... te warm... zere voeten... dinsdag één rondje golf gspeeld en de rest van de middag zitten kletsen op het terras... 's avonds kwamen de vrienden van 't manneke bij ons kaarten... vlug wat chips en kaas op tafel gekwakt en me braaf teruggetrokken bij den Buddy... gisteren de kinderen gevoerd... ik heb het me zo gemakkelijk mogelijk gemaakt maar zelfs het water koken om de tomaatjes te pellen bezorgde me een acute zweetuitbarsting... vandaag... zoals ik zegde... wordt het noppes... nada... nikske... de tuin in en de etensresten van gisteren als diner... was en strijk zijn al verzorgd dus heerlijk niksen... ben benieuwd of het gaat lukken!

En morgen zien jullie me stralend van uitgerustheid verschijnen op de aangewezen plek... tot dan boelekes... de accolade is voor morgen.

HOLA HOLA HOLA
Mannekes toch ik bedoelde niet te klagen hoor... ik wist alleen niks te vertellen en ben daarom maar wat gaan zitten zeveren... het is wèl zo dat ik routine haat... elke dag dezelfde tredmolen... maar elke dag avonturen beleven zou ook teveel van het goede zijn en belastend voor hart en nieren... haha... bij gebrek aan kleinkinderen heb ik veel vrije tijd... iets waar jullie dan weer behoefte aan hebben... die vrije tijd vul il liefst op met dingen waar ik van hou... dat kan zijn ofwel lezen ofwel computeren ofwel lol trappen met de vrienden... maar zeker niet met stofzuigen en boenen... dat doet me eraan denken dat mijn meubilair wel eens een laagje was zou kunnen gebruiken... zal voor later zijn als we weer eens een wekenlange regenperiode hebben... de gedroomde tijd om uitgestelde klussen in huis aan te pakken... maar zeker niet nu... later... later!

Vandaag laat geslapen... het is verdorie al bijna 11 u en ik zit nog in peignoir aan de PC... driemaal FOEI... ga direct eens douchen en dan m'n strijk aanpakken... straks is het weer la mamma... zo gaat de dag ook voorbij... maar eerst wilde ik jullie geruststellen... ik zit NIET in de lappenmand hoor... heb het vooruitzicht volgende week jullie allemaal eens een dikke pakkerd te geven... kan ik daar verder zeveren... enne pas op... met een grote Duvel binnen  gaat dat nog eens zo vlot.

Wat een wisselvallig weertje... nu zijn we nóg niet naar het Zoniënwoud kunnen gaan... hadden afgesproken voor maandag maar het weer wilde niet meewerken... de andere dagen waren onze vrienden bezet ofwel wij niet vrij... dan maar augustus maar helaas... het restaurant waar we altijd na de wandeling binnenvallen met een reuzetrek en dat heerlijke belgische schotels opdient is de hele maand augustus gesloten... wij willen dan gerust eens onze benen onder een andere tafel steken maar de vrienden zijn nogal aan de conservatieve kant en ze wilden van geen ander restaurant horen dus... 't zal voor september worden.

De eerste week van september zitten wij voor 4 dagen in Engeland... The Cotswolds... twee jaar geleden bezochten we De Tuinen van Engeland in Kent met de club en dat is ons zo goed bevallen dat we terug het kanaal overtrekken... allee niet erover maar eronder... we rijden in onze eigenste bus... voorzien van alle gemakken... inclusief het "gemak" EN gids... door de kanaaltunnel... veel vlugger en met minder deining... naar Witney om de volgende dagen rond te trekken... nu maar hopen dat het weer ons goedgezind is.

De voorbije dagen waren rustig en slaapverwekkend... de gewone routine en zoals ik al vaak gezegd heb... ik heb iets tegen routine... dat werkt me op de nerven... vandaag was zowat de meest opwindende dag... we zijn naar de Colruyt getrokken om fruit en groenten in te slaan... altijd spannend... ik moet dringend iets gaan ondernemen voor ik helemaal uitdroog... misschien nog eens een avontuurlijke rit met tram of bus... altijd wat te beleven... soms waan ik me in het buitenland verzeild... weet alleen niet goed welk buitenland... je zit dan zoals een rasechte vlaming betaamt rustig en bescheiden op dat bankje en rondom jou is het een gekwetter van belang... in allerlei talen... vroeger zou ik dan m'n oren gespitst hebben om uit te kunnen maken welke taal het was maar ik heb dat moeten opgeven... trop is trop... ik heb zelfs moeite onze eigen vlaamse jeugd te verstaan... die hebben een eigen taaltje ontwikkeld terwijl ik even niet oplette... hebben jullie dat ook al gemerkt... wat meer is ze "articuleren" niet meer... zelfs onze acteurs mummelen zo'n beetje voor zich heen... frustrerend hoor... hier en daar hoor je eens een woord en dan moet je er maar een draad van breien... en terwijl ze zitten te mummelen worden ze begeleid door achtergrondmuziek (die acteurs)... waarvoor dat nodig is weet ik ook niet... in mijne tijd was het toch helemaal anders hoor!!!

Dàt is nu echt eens een staaltje van ouwemensengezever... ik zit me alvast te oefenen voor later... toen ik op la mamma!s feest was heb ik hier en daar een praatje gemaakt met haar medelotgenoten en zo klonken ze... stuk voor stuk... echt iets om naar uit te kijken!
Als jullie me betrappen op hetzelfde euvel schiet me dan dood!

Zozo ik merk dat m'n inspanningen om "schoon aantwaarps" te schrijven niet door iedereen gesmaakt worden... tant pis zeggen we dan in't "schoon vlaams"... dan krijgen jullie hier het relaas van gisteren... la mamma's 102de verjaardag en dit in smaakloos en reukloos ABN.

La mamma is geboren op 21 juli in 1907 en voor die gelegenheid hingen overal in 't land de vlaggen uit de vensters te wapperen... haha... aangezien die dag een feestdag is en het personeel van het rusthuis grotendeels afwezig...werd de viering gedaan woensdag 22 juli... gisteren togen we dus gepakt en gezakt naar het RVT... mama verblijft er al 6 jaar en we hebben een soort routine gekweekt... het personeel kent ons en wij hen en met verjaardag en feestdagen krijgen ze ook hun deel in de vorm van pralines of andere snoep... dit keer was het een reuze doos met dessertkoekjes... ook een voor de mensen van haar afdeling... ze wordt er stilaan een BV... la mamma zat ons al op te wachten in feesttenue... opgesierd met ringen, colliers en oorbellen... later hoorden we dat "den Ben" daar voor gezorgd had... is een van de verplegers en een echte schat... in het versierde salon werden we ontvangen met schuimwijn en snackjes... een speech van de hoofdverpleger... bloemen van het OCMW voor mama... nog meer bloemen van haar afdeling... na de receptie een diner in een apart zaaltje aan een feestelijk gedekte tafel... ik kan het niet genoeg herhalen... wat men daar allemaal doet voor de inwoners is ongelooflijk... juist voor de kok het dessert ging binnenbrengen... een prachtige taart... kwam de voorzitter van het district (vroeger zou men burgemeester zeggen) als door de reuk aangetrokken binnen... getooid met zijn driekleurige belgische sjerp...  hij had echt niet veel aanmoediging nodig om mee aan te schuiven... de man is een vlotte prater en het werd een gezellig gesprek... heb nog even van de gelegenheid gebruik gemaakt om de erbarmelijke toestand van onze straat en omliggende aan te kaarten... hij vroeg me hem te mailen en dat ga ik doen ook... hij is nog niet van me af... haha.. ik verwacht wel niet dat het veel gaat uitmaken maar wie niet waagt niet wint nietwaar?
Ik hield nauwlettend la mamma in het oog en toen ik zag dat ze zowat met haar kin in de taart hing moest ik noodgedwongen een eind aan het gesprek maken... hoog tijd voor haar dutje... ze was echt uitgeput... wij, nicht en echtgenoot, zoon en man, zijn dan een wandelingetje gaan maken... een terrasje gedaan... en tegen 7 u naar ons thuis voor een koffietafel... maar ik moet eerlijk bekennen dat ik ook moe was... de hele dag in de weer... of zouden het de glaasjes wijn en martini kunnen zijn... die dag is ook alweer voorbij.

Vandaag zouden we met vrienden naar het Zoniënwoud trekken maar het weer wilde niet meewerken dus stelden we het maar uit... misschien maandag? Ik ben er echter niet rouwig om... een rustige dag kon ik wel gebruiken... heb vandaag dan maar wat rondgekeuteld... den buddy wat ontlast van nodeloze rommel... nu nog een strijkje met de jukebox op volle kracht en deze avond vroeg in bed... doei!!!

OEP ALGEMIEN OANVROAG INT AANTWAARPS
Mannekes da goadeernigemakkelek zaain mor ik gont probeire... deize morgen oepgestoan vried teige m'n goesting mor joa tmoest want we moesten nor de petank... allei dan mor... men dik fort oit mene nest gehoffe...men schabernoakel onder den doesj gesleurd...  m'n oar gewasse want bè ons zeije ze alted : aarm mor proaper... dan mene komisveur in mene tettagère gestopt want der mag niks in de weg hange hei... 'n boke mè moazestrontekes in mene frak gesloagen en oep mè de gaait...
Ik was dus goe vertrokke mor ochaarme haddekik wèral teigeslag... ik moest teige mene pee speile en iederekier da menen bal is goe lag schoat em die tog wèg zeiker... ik kreig vried goesting oem em is en farme akketaat te verkoepe mor kep me ingehauwe zenne... mene moat int spel is er ienttsje mè ne grondsmoak mor tmanneke dei zen best en webbe verloare... ikke draai kiere verloare... verdoemme tog... ge zau ver minder 'toep e weubbekes kraaige... volgende zoaterdag gonk et beiter doeng... as getmorwet!!!

Na dit uitputtend verslag van m'n zaterdagse wedervaren geef ik jullie nog enkele antwerpse taalbloempjes cadeau... wie kan deze in 't "schoen vloms" vertalen?

Mak auwe gank is witte?
Das iene mè ne grondsmoak
Koemekelak
Tis van ginderènne
Nonnekespis
Zen hoiswaark moake
Ze zen nen totter gegoan
Schampavie zèn
Pottestamper
Veel begankenis

Nog veel plezier

TWITTEREN
Enkele dagen geleden las ik iets bij Lips over twitteren... bij gebrek aan kleinkinderen loop ik soms hopeloos achter op het wereldgebeuren dus ik wist niet waar ze het over had... bij wie ga je dan te rade... bij meneer Google natuurlijk... ik adresseer die altijd als "meneer" omdat ik een oneindig respect heb voor geleerde koppen en die "man" weet nu werkelijk àlles... daar las ik dat de laatste rage twitteren heet en de berichtjes die je de wereld instuurt tweets heten... mij gelijk hoe ze dat noemen maar ik stel me er echt een hoop vragen bij... zit de goegemeente nu echt te wachten op berichtjes hoe je elk uur van de dag en de nacht doorbrengt... dat kan best saai worden... voor jezelf is het natuurlijk heel belangrijk als je na ongeveer een hele week je darmen niet hebt kunnen legen je eindelijk op de pot zit en een zucht van verlichting slaat... maar moet je dat de hele wereld aan de neus hangen... geen kat die er ook maar één snorhaar voor laat trillen... en dan zit je eens leuk niets te doen en voel je plots de behoefte om iedereen te laten weten dat je nu leuk niets zit te doen... heel interessant allemaal... maar toch niets voor mij... ik maak me helemaal geen illusies meer of iemand er wakker van ligt dat ik de halve nacht wakker lig... het kan natuurlijk wel opluchten dat je je ei kwijt kan raken maar dan zit die ander met dat ei... wil je dat... nee dat wil ik dus niet... twitteren zal het zonder mij moeten stellen... ik vind wel leukere dingen om m'n frustraties kwijt te raken... zoals tegen jullie wat zitten zeveren... geeft me echt meer voldoening.

Gisteren zoals gewoonlijk naar de minigolf getrokken... mensen lief wat was me dat daar... hele drommen kwamen er binnendrommen... we zijn wat blijven zitten onder het slurpen van een waterke... ik dan toch... nee ik ben niet ziek had gewoon dorst... in de hoop dat er wat ruimte zou komen... niet dus... we hebben onze stick dan aan de wilgen gehangen... in dit geval een kapstok in het clublokaal... en zijn gezellig blijven zitten bijkletsen onder begeleiding van enkele drankjes... spijtig genoeg moest ik me beperken want we waren met de fiets gekomen... dus dat was de allereerste keer dat we niet gespeeld hebben... is dat een onheilspellend begin van het einde?

Vandaag was het poetsdag... aangezien Valentina, m'n hulp...  niet alles in haar dooie eentje kan reinigen... ben ik noodgedwongen ook maar in actie geschoten... geen actiefilm helaas was meer een vertraagde versie... bed opdekken... wat mailtjes openen... badkamer opruimen... mailtjes beantwoorden... afstoffen living... wat chatten... en zo verder... zo gaat de dag ook voorbij zij het ietwat traagjes... waar is de tijd gebleven dat ik overvloeiend van werklust m'n huis doorvloog als een madame Proper... dat kinderen en man me moesten vastbinden om me eindelijk stil te krijgen... ik kan er nu alleen nog maar met weemoed aan terugdenken... toen was er natuurlijk nog geen Buddy die me steeds zat te lokken nietwaar... gelukkig maar... na gedane arbeid is de rust zoet zegt men... wel V is weg... het eten is achter de rug en ik geniet van m'n vrijheid nu.

Zondagochtend... ben vannacht enkele keren wakker geworden en heb liggen woelen als een woelmuis... te warm... die peer die ik gisteren even voor het slapengaan had binnengespeeld wilde blijkbaar m'n maag niet uit en lag mee te woelen... toen... zoals dat gewoonlijk gaat... viel ik uiteindelijk toch in slaap en werd ietwat te laat met een schok wakker... zondag minigolfdag... dan moet ik er vroeg uit om m'n haar te wassen... de rest van m'n body natuurlijk ook... toen ik dan gelaarsd en gespoord klaar stond om het belgische kampioenschat te gaan winnen begon het te miezeren... ik miezerde solidair mee... ohohoh die onzekerheid... die besluiteloosheid... ga ik of ga ik niet... dat vreet aan je ... na een honderdtal keren de living te hebben doorgeijsbeerd besloot ik maar thuis te blijven... ik ben namelijk niet waterproof... en hier zit ik nu... zo kom ik nog eens op de blogs want dat schiet er de laatste tijd nogal eens over... ben tevens eens op zoek gegaan naar nieuw leesvoer op die blogs... iets dat ik vroeger regelmatig deed maar de laatste tijd niet... en het viel me weer eens op dat ogenschijnlijk... in mijn ogen althans... het niet de meest interessante blogs zijn die bovendrijven... niet allemaal wel te verstaan... maar het is zoals overal in het leven... wie het hardste roept wordt aanhoord en opgemerkt... het is mij nog altijd een raadsel wat de kick is om bovenaan te mogen staan in de rij... geloof me... ikzelf mocht als kind altijd op de eerste rij zitten in de klas en ik heb blijkbaar heel wat pret gemist... dat "mogen" is niet helemaal correct... het was meer van "moeten" omdat ik altijd en overal de kleinste van de groep was... ik weet niet of men nu op school nog dezelfde maatstaven heeft maar in mijn tijd was het zo en niet anders... ik ben dus noodgedwongen altijd een heel braaf kind geweest... zoiets noemen ze tegenwoordig een "seut"... alhoewel ik ook moet zeggen dat de meest rebelse meisjes in mijn klas me steeds uitpikten als vriendin... god weet waarom... en ik voelde me ook door hen aangetrokken... misschien omdat ikzelf niets durfde maar er diep in mij een rebel school... door m'n opvoeding en omgeving steeds in toom gehouden... daarom ook m'n voorliefde voor jongensboeken zoals Dik Trom en Pietje Bell... later Jules Verne... nu nog ben ik verzot op SF en griezelverhalen... om duimen en vingers van af te likken!!!

Wat ik de rest van de dag ga doen weet ik nog niet... wat rondlummelen zeker... wat lezen... sudokukes invullen... den Buddy gezelschap houden... ik keek even naar buiten en zie nog steeds dezelfde grauwe lucht... ik heb precies goed gegokt... gisteren gaan petanquen... we zijn droog gebleven maar ik heb gespeeld als een rund... was helemaal niet tevreden over mezelf... was er ook niet bij met m'n gedachten... die dwaalden steeds maar af naar allerlei dingen die ik best zou vergeten... ik wens soms dat er een knop bestond om je gedachten "aan" en "uit" te zetten... wat me brengt op la mamma die meer en meer in haar eigen kleine wereldje opgesloten zit... mij lijkt het niet zo'n aanlokkelijk idee om altijd maar in datzelfde kringetje te moeten meedraaien maar zij voelt zich er blijkbaar goed in... ook al een troost.

Morgen ga ik nog eens op stap... nu maar hopen dat het niet giet... schatten altegaar ik ga nu de kat buitenlaten want die zit aan m'n been te frutselen... tot hiertoe met ingetrokken nageltjes maar hoe lang tot ze haar geduld verliest???

Wat zijn we toch een ondankbare wezens he... na steen en been te hebben geklaagd over de vorige zomer die knudde, noppes, nuldebotte was... zaten we hier weeral steen en been te klagen over de hitte... is er een slimmeke in de zaal die me weet uit te leggen waar dat stomme gezegde vandaan komt "steen en been"... we nemen klakkelings die spreuken en gezegden over zonder er nog bij na te denken tot er opeens iets klikt en je je afvraagt wat je nu eigenlijk uit je nek zit te lullen... nog zoiets... dat laatste komt zeker uit Holland overgewaaid... uit je nek lullen... waar hààààlen ze het!

Enfin ik weiger pertinent ook te klagen... misschien maar een klein ietsie pietsie... rap dan... ik ben bijna uit m'n vel gezweet deze laatste week... dat vel zag het niet meer zitten... was nat, gezwollen en het lijden moe... zei toen "foert ga ergens anders transpireren maar niet in mij he, "mè iel aaaantwaaarpen mor ni mà maai zenne" en dat was het dan... ik heb het aan de lijn gehangen om te drogen en ben nog bloter dan bloot gaan liggen uithijgen... maar NU mannekes waait er een fris briesje door het hele huis en omgeving... ik begin me terug MENS te voelen en ik zit weer goed in m'n vel... heb het eerst eens moeten opstrijken want het arme ding zag er ietwat gekreukeld uit.

Er zijn van die dagen of weken dat je het echt niet meer ziet zitten... dat kan allerlei oorzaken hebben... ik ga daar niet over uitweiden want ik ging niet klagen... bij mij gaat het gewoonlijk over intermenselijke betrekkingen... of ze lopen super en ik zit op wolken... of ze draaien op vierkante wielen en dan val ik van m'n wolk af... gelukkig ben ik nog gemaakt van vooroorlogs materiaal... niet die ooorlog van 14-18 hoor om elk misverstand te vermijden... en na een tijdje diepe treurnis veer ik weer op... gelukkig heb ik goeie vrienden die de ergste schokken opvangen... gelijkgestemde zielen waar ik me goed bij voel... ik spreek nu over m'n blogvrienden... door elkaars blogjes te lezen leer je elkaar veel beter kennen dan het geval is met je andere vrienden... als je die ontmoet is het gewoonlijk in gezelschap en tot een echt gesprek komt het heel zelden.

De voorbije week was er een van puffen en afzien... tussen die twee bedrijven door de gewone routine... golf, petanque... eventjes de stad ingetrokken... nog altijd op schoenenjacht... had van een kennis de tip gekregen in de Hoogstraat eens te gaan kijken want dààr hadden ze het model dat ik zocht... toen ik er donderdag eindelijk geraakte was die bepaalde winkel toch wel weg zeker... je kunt tegenwoordig je rug niet meer draaien of er is vanalles veranderd... vermoeiend hoor... maar toch nog iets gevonden... toch wel iets dat er dichtbij komt... hoofdstuk "schoenen" afgesloten... thuisgekomen vlug de tuin in om daar te liggen genieten van... nietsdoen... was alles wat ik nog kon!

Heb zojuist m'n haar even bijgeknipt en terwijl ik zit te wachten tot het halfdroog is even vlug dit blogje bijgewerkt... het wordt wel tijd om m'n luie derrière eens op te lichten en aan m'n huishoudelijke taken te beginnen... die zullen vandaag tot het minimum beperkt worden... morgen is het weer boodschappendag... golf nadien... en woensdag komen de kids eten... moet nog een menuutje opstellen wat niet teveel tijd en hitte kost... ziezo... aan de slag mens!!!

OEFFFF... efkes zitten en uitlekken... heb zonet met de moed der wanhoop m'n strijk gedaan... om die strijk wat op te vrolijken zet ik dan altijd de jukebox op m'n peceke op...  dit keer koos ik 1958... jawel de liedjes uit m'n jonge gloriedagen... niettegenstaande ik me voorgenomen had m'n oude hart en longen niet te overbelasten in
 dit voor oudjes gevaarlijke weer... stond ik na amper 5 minuten weer met m'n heupen te zwaaien en met de voeten te trappelen... ter plaatse natuurlijk want ik was aan het strijkijzer vastgeklonken... om mee te galmen had ik niet genoeg adem...  nu is het strijkgoed droog en kastklaar... en Myette kletsnat en doucheklaar... maar eerst nog effe een berichtje achterlaten want vandaag is het... O Lieve Hemel... dan nog poetsdag ook en kan ik niet meer aan den Buddy geraken...
Als het vrijdag nog zo warm is aub kies dan een terrasje... zalig kwebbelen in open lucht met een grote Duvel voor m'n neus... ik begin er al van te kwijlen... hehe!!!
En nu terug naar de galeien... er moet hier gewerkt worden... OJEE!!!

Ik baal nog maar eens... waarom moet het leven toch zo moeilijk zijn... en waarom zijn er toch zoveel misverstanden... toen ik jong was en... zoals iedereen waarschijnlijk... over de toekomst fantaseerde... droomde ik ooit een man te ontmoeten die me zou begrijpen... liefhebben... steunen wanneer ik het moeilijk had... als tegenprestatie zou ik die man verwennen tot zijn oren ervan zouden tuiten... nou moe... zoals ik al zegde... het was een droom en dromen zijn bedrog... zodoende.

Jullie zullen hierdoor al wel begrepen hebben dat dit volstrekt niet mijn dag was en is... het begon al deze ochtend toen ik aan de ontbijttafel probeerde het zure gezicht voor mij niet te zien... zoals gewoonlijk stond de radio weer te schetteren... ja op diezelfde tafel waar hij een vast plaatsje heeft en onze maaltijden steeds begeleidt met onheilsberichten... tussen twee happen boterham met appelmoes door kwam de dood van Michael Jackson... nu kan ik echt niet zeggen dat ik de jongen in persoon erg waardeerde maar zijn muziek doet me nog altijd van m'n stoel wippen om een moonwalkske te proberen... het blijft bij proberen want ik heb Jako's voeten niet... daarstraks was ik even aan 't chatten met een jonge zwarte man en die vond Jackson maar niks... ja 20 jaar geleden nog wel beweerde hij... en lap nog maar eens bewezen dat ik achterlijk ben want ik ben nog altijd gefascineerd door zijn danspasjes en de opzwepende muziek.

Hierna vloog 't manneke uit zijn krammen om verontwaardigd te brullen dat ze wèl over die stomme Jako zaten te zwammen maar niets over Jasmine zegden die ook gestorven was... zelfmoord blijkbaar... hij had dat blijkbaar gisternacht gehoord op TV maar toen lag ik al uitgeteld in bed... en inderdaad Jasmine wordt precies doodgezwegen... oei... ongelukkige uitdrukking maar kan er niet zo dadelijk een andere voor vinden... wat bezielt zo'n meid toch... ongelukkig in de liefde... tja wie maakt dat nooit mee... ik kreeg vandaag nog te horen dat ik relaties en liefde als een spelletje opvatte... dat vond ik nu echt een grove beschuldiging... door iemand gezegd die me volstrekt niet begrijpt en er ook geen moeite voor doet.

Bon... nu dat even van m'n hart en lever ligt moet ik vertellen dat niet alles vandaag kommer en kwel was... het weer is mooi... de tuin staat er prachtig bij... la mamma heeft genoten van haar banaan en martini/tonic... ik heb even de tijd genomen om een uurtje in de tuin te gaan liggen genieten van de stilte en het gezang van de pietekes... ik heb een nieuwe chatvriend waar ik echt heb kunnen mee praten... die jonge zwarte wil me leren golfen... de echte grote golf nogal... zal niet op zijn aanbod kunnen ingaan... zie je mij al tussen die opgeblazen VIP's lopen... ik zou het niet kunnen laten al die gevulde ego's door te prikken... maar het is een leuke en funny guy zodat ik nog eens heb kunnen lachen.

Gisteren laatste bijeenkomst van de club afgesloten met een wandeling in de bossen van Halle-Zoersel... duveltje achteraf en dan nog blijven plakken met enkelen om wat te eten... het was een van die zwoele zomeravonden... voor de eerste keer dit jaar eens geen vestje moeten aantrekken... en zalig buiten kunnen eten.

En nu ga ik even huisband gezelschap houden... want die zit beneden heel alleen te sudderen... mag niet op kookpunt komen... nog een leuke avond en weekend allemaal.

Ik weet het niet meer nu... heb er al vanalles afgegooid... ook mijn allereerste berichten van mei 2005... maar niets gekort... ik ga ermee stoppen voor m'n blog helemaal kaalgeplukt is... ik geef het op.

Van opgeven gesproken... de voorbije week heb ik zitten zwoegen op de nieuwsbrief voor onze leden... nu dat is me gelukt... ze zijn gisteren gepost... het was weer een hele boterham... dat was echter niet het ergste... toen ik de adresetiketten wilde printen was het weer van 't zelfde... een gesukkel van jewelste... toen ik ze eindelijk had gevonden heb ik per ongeluk iets gewist en... LAP... daar zat ik met 69 adressen... een hele avond heb ik letterlijk àlles geprobeerd om die etiketten terug te maken... rien de knots... toen de
ledenlijst maar terug opgemaakt... mèt namen, adressen, telefoonnummers en geboortedata... toen het eindelijk af was stonden m'n ogen naar het topje van m'n neus gericht... maar nog steeds geen etiketten... de volgende dag dan maar begonnen met 69
enveloppen te typen waarmee 't manneke me heeft geholpen... gisteren kwam zoon even binnenwippen... ik vertelde het hem en hij begon direct te experimenteren... na enkele uren en veel verwensingen gericht aan Bill Gates... heeft hij het gefikst... van een doorzetter gesproken... voor degenen die willen weten met welk programma... het is acces en aangezien hij en ik nooit computerlessen hebben gevolgd is het een hele klus dat spul onder de knie te krijgen... het is nog niet perfect... nog enkele schoonheidsfoutjes weg te werken...

Hier gaat alles zowat zijn gewone gangetje... zaterdag terug gaan petanquen en droog gebleven... zondag was een ander paar mouwen... opgestaan met de zon... gedouched en aangekleed en de zon was weg... het begon zelfs te miezeren... toch maar doorgebeten want ze hadden ons goed weer beloofd... de eerste ronde vertrokken in een motregentje... toen we aan nummer 8 waren gedaan met "mot" maar werd het "stort"... vanaf het clublokaal werden we binnengeroepen... tot 11 uur zitten wachten maar de regen hield maar aan... portoke gedronken en geen zin meer in verder spelen... dus maar naar huis en verder aan m'n brieven gewerkt... maandag op controle bij de dokter... dinsdag nog kans gezien een partijtje golf te spelen... gisteren was het weer efkes druk... moest naar de bank voor advies en daar trek ik gewoonlijk enkele uren voor uit... niet dat ik zoveel te beleggen heb maar de man die ik gewoonlijk zie is een schat van een jongen en ik hoef maar één woord te laten vallen en... hop... hij haakt erop in en ik krijg de hele uitleg... we hebben zelfs even de "staat hervormd"... die gast weet nu letterlijk àlles en ik profiteer ervan om m'n kennis wat bij te spijkeren... vandaag las ik een rustpauze in... tijd nemen voor wat "restauratiewerken"... morgen naar de gyne... enzovoort en zoverder... 't zal weer vlug kerstmis zijn.

Ik hoop volgende week eens een gaatje te vinden om de koekestad in te duiken... is weeral veel te lang geleden... zoals alles en iedereen maar blijft veranderen mag je je rug niet draaien of je herkent niets meer terug.