Theater

Zojuist even een blogronde gemaakt langs m'n favorietjes... heb niet overal een reactie neergepoot want ik zit momenteel ook droog... geen inspiratie... nada... niks te vertellen... in tegenstelling tot Mus die zo te horen uitgeput en leeggewrongen is... is het bij mij gewoon een teveel aan rust... dat nekt me... ik heb actie nodig... nu ook niet 24 op 24 uur hoor... heb wel wat slaap nodig tussen de actie door... maar mijn leven moet in beweging blijven of ik dut in.

Het Paasweekend... wat moet ik daarover vertellen... zoals ik bij Ludo schreef zou ik geld geven om nog eens klein grut paaseieren in onze tuin te zien rapen... helaas het enige dat in de hof beweegt zijn de katten... de schildpad en de puit... over die puit gesproken... dat beest wordt met de dag vranker... vroeger zagen we hem bijna nooit... zat steeds onder de struiken weggedoken... en de laatste tijd trappen we er bijna op... komt midden in het gazon zitten... dat is nu al het derde jaar dat dat beest bij ons woont... god weet hoe hij daar geraakt is... kan ook een "zij" zijn... dat bracht me op het idee dat ik niet wist hoe oud zo'n pad kan worden... ik dus naar Google... was me dat schrikken zeg... die man vertelde me dat padden tot 40 jaar kunnen worden... dus Paddy en Polleke zullen ooit met ons huis mee moeten verkocht worden... of we moesten een bereidwillige ziel vinden die ze wil adopteren... geen liefhebbers hier... hola in de rij gaan staan a.u.b. en niet dringen!!!

Terug naar Pasen... geen klokken en eieren voor ons maar wèl minigolfcompetitie zondag en maandag... het weer was prachtig... het gezelschap ook... en mijn "spel" redelijk... dus mij hoor je niet klagen... na de match naar huis en wat zonnen... al met al geen erg opwindend weekend maar wel rustig... zo rustig dat ik er suf van werd en nog ben... gisteren weer golf maar dan met enkele vrienden... het was er geweldig druk en dan speel ik niet goed... teveel afleiding.

Mijn klasje "Nederlands" breidt uit... er kwam weer een kandidaat opdagen... ditmaal een Koerd... woont al 5 jaar in Leuven... na de gebruikelijke introductie gezellig wat gepraat... zo te zien zit heel de Arabische wereld op Skype.

Vandaag ben ik m'n dag begonnen met een wenskaart te maken voor een vriendin die pas een borstamputatie achter de rug heeft... bangelijk hoeveel vrouwen ik al ken die hetzelfde hebben meegemaakt en dan begin je je af te vragen hoe je zelf zou reageren als je het verdict te horen krijgt... volgende maand moet ik weer op jaarlijkse controle en dat is altijd bang afwachten wat de uitslag zal zijn... enkele jaren terug zat ik na het scannen te wachten in de cabine tot ik werd afgemeld en de verpleegster kwam zeggen dat ik even terug moest... ik moet bekennen dat ik lichtjes in paniek was... wat er dan allemaal door je heen gaat... gelukkig was het vals alarm... foto niet goed "gepakt"... ik kan alleen maar herademen als ik na 14 dagen geen bericht heb gehad... ik begin alvast te duimen voor de volgende sessie.

Het leven is nog zo slecht niet vind ik... tja... ik weet wel dat ik soms een "druiloor" ben... kan ik ook niet aan doen... als er klachten zijn moet je er maar la mamma voor aanpakken want die heeft me tenslotte gemaakt... maar vandaag voelde ik me weer in vrede met de hele wereld... toch bijna... ik ga nu ook niet overdrijven en beweren dat ik iedereen even graag zie... er zijn tenslotte grenzen... het was weer een leuke namiddag met de blogvrienden... een zonnig terrasje... Duveltje in mijn onmiddellijk bereik... honderduit kletsen over alle mogelijke onderwerpen... toen kwam het uur van afscheid en moest ik huiswaarts keren... dus de bus op... een halte verder kwam er een mannelijk individu pal voor mij zitten en begon dadelijk in zijn neus te peuteren waarna hij elke keer het resultaat bekeurde... dat heeft hij de hele tijd volgehouden tot hij tien haltes verder uitstapte... ik moest die man echt bewonderen om zijn onuitputtelijke voorraad maar... toen ik vertrok had ik echt honger en door zijn onsmakelijk gedrag verging me de eetlust... probaat middel om te vermageren wel... daarna stapten er een vijftal luidruchtige Arabisch sprekende snotneuzen op die de hele rit naar elkaar hebben zitten schreeuwen alhoewel ze vlak bij elkaar zaten... heb ze ook niet zien betalen want dat is blijkbaar niet meer in... onderweg stapten er nog wat zwarten op... een Aziatisch type... een hele nerveuse dame die het station moest hebben en al 2 haltes voordien naar de chauffeur stond te gillen waar de halte was... toen die halte bereikt werd begon ze luidkeels te klagen omdat de bus niet vlak bij het station stopte en ze nog enkele meters tevoet moest gaan... en ondertussen zat die man voor mij onverstoorbaar ondefinieerbare dingen uit zijn neus te halen... al met al was het een heel boeiende rit... ik moest me echt inhouden om hem niet te vragen wat hij eigenlijk zocht.

Gisteren zijn 't manneke en ik met de club naar 't Eilandje getrokken... voor de strangers... is een wijk in Antwerpen gelegen tussen allerlei dokken... vroeger een haveloze buurt maar nu "the place to be" die men aan 't volbouwen is met peperdure flats... onze gids was een volbloed sinjoor die smakelijk vertelde hoe de mensen er vroeger leefden... daarna iets gaan eten met enkele vrienden... was ook weer een prachtige dag.

En morgen moet la mamma weer gedrenkt worden... eigenlijk had ik vandaag moeten gaan maar och... ze weet toch niet meer welke dag van de week het is... ze is altijd weer zo gelukkig als ze ons ziet binnenkomen.

Maar nu moet ik dringend naar beneden... manlief roept me om naar de "Kom op tegen kanker show" te komen kijken... ik ben ermee weg... doei!!!

Ach wat ben ik toch een druiloor... in plaats van alle zegeningen in m'n leven op te tellen zit ik me soms op te winden over alles wat niet meer is en nooit meer zal komen... zoals deze ochtend weer... gisterenavond zijn we met enkele vrienden gaan eten in zo'n klein onnozel restaurantje... je zou het 1000 keer voorbijlopen zonder het op te merken maar het eten was er overheerlijk en de prijs redelijk... lekker zitten kletsen bij een goed glas wijn en herinneringen opgehaald uit onze jeugd... die hebben zeker nog doorgespeeld tijdens m'n slaap want toen ik wakker werd kwamen die terug hun kop opsteken en ik werd er warempel zo weemoedig van te denken aan al wat voorbij is en ik nooit meer zal kunnen beleven... wat IS dat toch met mij... in plaats van me voor te bereiden een wijs oud moedertje te worden vrees ik dat ik als een lastig tegenspartelend oud kreng ga eindigen... op mijn leeftijd zou ik me verzaligd moeten kunnen wentelen in pampers en fruitpapjes voor m'n talrijke kleinkinderen maar helaas... mijn kinderen willen niet meewerken... toen ik jong was wist ik dat ik ooit kinderen zou willen... maar eerst een nestje bouwen en toen dat voltooid was konden we eindelijk aan de kindjes beginnen werken... we hadden daarvoor al wel druk geoefend hoor maar toen begonnen we aan de grote werken... dat werd helaas dikke pech... ik moest nog veel teleurstellingen incasseren voor ik uiteindelijk m'n 2 spruiten kon koesteren... en zoals elke ouder heb je toekomstplannen voor de kinderen... dat was voor elk een gelukkig huwelijk en lieve kleinkindjes die ik dan weer zou kunnen vertroetelen... mooie dromen... na een eerste 5-jarig samenwonen met haar eerste lief heeft dochter hem uiteindelijk de deur uitgezet omdat de jongen zwaar drugsverslaafd bleek... al die jaren heeft ze gewerkt en haar laatste frank uitgegeven om hem uit de schulden te houden tot de maat vol was... ik ben echt fier op m'n dochter dat ze zich niet heeft laten meeslepen door hem alhoewel dat wel zijn bedoeling was... nu is ze al 6 jaar gelukkig getrouwd maar ze heeft totaal geen kinderwens... dan nog de zoon die na een mislukte ernstige poging precies de moed niet meer heeft om nog eens aan een vaste relatie te beginnen... dus daar gaat mijn grootmoederwens... ik ben wel een schoonmoeder maar gelukkig niet  het soort uit de moppenbak... ik moei me NIET met het leven van mijn kinderen... edoch... dromen mag toch nietwaar... moest ik enkele van die kleintjes hebben rondlopen zou ik nu gezapig zitten sprookjes vertellen in plaats van te zitten chatten met allerlei vreemdsoortige types... ik heb teveel tijd om enkel maar aan mezelf te denken... nu kan ik me indenken dat er sommigen van jullie zijn die een zucht slaken en denken... wat zit dat mens te klagen had IK dat maar... wel dat neem ik niemand kwalijk hoor... mijn probleem is echter dat ik teveel tijd heb om me bezig te houden met navelstaren... voel me soms zo rusteloos... zou nog vanalles willen ondernemen terwijl ik tegelijkertijd weet dat dat tóch niet kan... daar wordt je enkel kriebel van... dus moest er iemand een kleinkindje op overschot hebben breng het me... ik beloof plechtig het NIET rot te verwennen want... ik ben "streng maar rechtvaardig"... het is alleen maar om deze mislukte grootmama op het rechte pad te houden... alhoewel... zo af en toe eens van dat saaie pad afdwalen kan best spannend zijn... lap daar gaat ze weer... het weerspannige mens.

Dat mens moet nu braafjes gaan koken voor haar kroost... zal er maar alvast aan beginnen dan kan ik misschien nog even in 't zonneke zitten deze namiddag... en Bojakske... blijf maar van dat flesje bruin af hoor... ik ga vrijdag niet verschijnen als een gebruinde diva hoor... om een echt mooi kleurtje te krijgen is er meer nodig dan onze Belgische zon... ik zie alleen niet meer zo ziekelijk wit... mijn sproeten vallen wat minder op dat is alles... ik heb nu eenmaal geen huidje zoals een "English Rose" zoals jij... bye bye!!!

OEF... de brieven en aanverwante artikelen liggen klaar... morgen laten kopiëren en verzenden... dan ben ik weer eens voor enkele weken gerust... ik deed het dit keer tussen de soep en de patatjes door want had echt geen zin om met dit prachtige weer de hele dag achter m'n PCke te zitten... vrijdagvoormiddag een deel gedaan... na de middag la mamma op haar portoke getracteerd... zaterdagvoormiddag weer gewerkt om na de middag luilekker in 't zonneke te zitten... deze voormiddag naar de golf... zalig weertje en goed gespeeld... na de middag weer gezonnebaad... ja ik moet er nu van profiteren want binnen enkele weken wordt Laura te heet voor mij... ik zal niet beweren dat ik al mooi bruin ben maar dat ziekelijk winterwit is toch al een beetje weggewerkt... dat kost mij altijd veel zweet en geduld omdat ik een echte "withuid" ben en dan nog eentje met sproeten ook... als de hele santeboetiek de deur uit is kan ik me weer wijden aan m'n blog... misschien nog wat jeugdherinneringen of er moest iets avontuurlijks gebeuren dat ik jullie perse moet vertellen... verleden keer zegde ik dat ik m'n Irakees niet meer had gehoord... gisteren stond hij opeens weer voor m'n neus... vriendelijk jong is dat... wil gewoon wat praten en zijn "dutch" bijschaven... dat is tenminste de bedoeling maar toen ik voor de grap wat Arabische woordjes op hem afvuurde... bij meneer Google gaan pikken... vond hij dat zo tof dat hij me perse nog meer Arabisch wilde leren... dus in plaats van vóór de klas ben ik in de schoolbank terechtgekomen... ach je weet nooit waar het goed voor is... misschien handig voor later als we in een burka moeten gaan lopen... alleen is een van de woorden die hij me leerde "ik hou van jou" in het Arabisch en ik weet niet of het zo'n goed idee zou zijn dat te gebruiken... ik heb geen zin om op mijn leeftijd nog in een harem opgesloten te worden... één troost... ik kan ook al "nee" zeggen... nu nog "ik heb koppijn" leren en dan kan er me niets meer gebeuren... ik ga alvast wat oefenen op 't manneke want als ik het in 't vlaams zeg wil hij het toch niet geloven... tot de volgende!

Waar is de tijd dat ik met de eerste lente-zonnestraaltjes paraat stond met zeemvel en dweil... tegenwoordig is het meer denken en praten erover in de zin van : "ik zou toch eens dringend dat en dat moeten uitmesten" maar daarbij blijft het... gisteren na het golfen wat met de vrienden zitten kletsen en er een fikse frustratie aan overgehouden want die ene had net al haar gordijnen gewassen en vensters gezeemd en de andere haar kasten een beurt gegeven... en daar zat ik dan weer met rode kaken... zal er toch eens moeten aan beginnen teneinde m'n zelfrespect wat op te krikken... volgende week misschien want deze week zit weeral vol... spijtig genoeg niet met plezante dingen... gistervoormiddag was het namelijk weer clubvergadering bij mij thuis en dat betekent dat ik het  de volgende dagen druk ga hebben met de ledenbrieven... om dood te vallen toch... wéééken regen... geen sjoege... de eerste lentedagen komen er aan en ze zetten me aan het werk... dat zal wel nachtwerk worden want ik ben niet van plan ook maar één straaltje zon te missen.

Van het Skype front geen nieuws... dat wil zeggen toch niet van Irak... dat ventje heb ik niet meer gehoord... Egypte komt nog trouw elke dag even goeiendag zeggen... hij had een vriendin gevonden vertelde hij me maar ze wilde alleen maar "hanky panky" en hij wil wel een serieuze relatie... is zelfs bereid een baan te zoeken hier in België... mij lijkt het wel een goeie jongen te zijn... is moslim maar niet fanatiek... drinkt geen alcohol maar zij mag de wijn en hij stelt zich tevreden met het water... meisjes waar wachten jullie nog op... stuur maar alvast jullie CV op... ik verzorg de voorronde wel.

Dit was het voor vandaag... moet nog even naar de bib vandaag anders moet ik boete betalen... tot de volgende folks!

Een nieuwe lente... een nieuw begin... zo is het leven... altijd weer opnieuw beginnen... aan een nieuwe dag... een nieuwe taak... vallen en terug opstaan... keep moving zou je het ook kunnen noemen... ik neem dat ter harte en na elke smak op mijn lieftallig aanschijn krabbel ik weer ietwat krakkemikkig op en ploeter verder... weer een illusie minder maar een ervaring rijker.

Gisteravond zeer vroeg naar m'n bed getrokken want met dat vermaledijde zomeruur hebben ze weer eens een uur slaap verdonkeremaand en de golf begint al om 9 u d.w.z. rond 8,30 u ter plaatse om in te schrijven en iedereen een knuffel te geven... toen ik wakker werd scheen het zonnetje al heerlijk en was het uit bed komen wat minder pijnlijk dan gewoonlijk... heb redelijk goed gespeeld vandaag en toen we thuis kwamen heb ik nog een uurtje kunnen zonnebadderen... alles prima in orde dus.

Ik was juist mailtjes aan 't nakijken toen ik een skype oproep kreeg van een zekere Ali uit Baghdad... al 2 jaar gevlucht uit Irak en nu in Antwerpen woonachtig... 41 jaar en op zoek naar... ja naar wat... heb het hem gevraagd en er maar dadelijk bijgevoegd dat ik niet "beschikbaar" was... zijn Engels was kryptisch en zijn Dutch nog veel erger maar de jongen deed zijn best zich verstaanbaar te maken... ik moet zeggen het was voor mij zwaar denkwerk er een touw aan vast te knopen ook al omdat hij tussen zijn Engels en Vlaams koeterwaals Arabische woorden smeet... maar degenen die me kennen weten dat ik niet zo vlug opgeef... toen hij me zegde dat hij "bereid was old folks te helpen" moest ik toch even in m'n haar krabben... wat bedoelde hij dààr nu weer mee... me in bad zetten of op het potje of misschien wel sex... ik moest daar even het fijne van weten en vroeg het hem op de man af wat hem een hahahahaha ontlokte... ik kreeg weer een cryptogram te ontcijferen waar ik niets van begreep alleen dat het niet om sex ging... wat een opluchting... maar waar hij me dan wèl mee wilde helpen weet ik nog niet... moet dat toch eens uitzoeken want morgen komt hij terug voor een babbeltje beloofde hij... ben benieuwd... hij vertelde ook dat hij via skype probeerde een vrouw te vinden... dus meisjes... weer een kandidaat... maar ook vrienden en dat we misschien eens konden afspreken om te gaan picnicken... ik zie het gezicht van 't manneke al als ik hem zeg dat ik ga picnicken met een Irakees... of is het Iraki... in elk geval heb ik beloofd hem te helpen met zijn Nederlands want hij volgt les... dat zijn er al twee die ik hun huiswerk moet laten maken... en ik die dacht dat eens op pensioen ik eens lekker zou gaan zitten niksen... vergeet het maar... als die jongens reclame gaan maken zit ik binnenkort met een hele klas allochtonen... allemaal van die macho mannekes die ik eens de "rechten van de vrouw" ga bijbrengen.

En met deze dagdroom ga ik eindigen want mijn macho manneke vraagt m'n aandacht... tot de volgende bloggertjes!!!

Als je een zekere leeftijd hebt bereikt heb je al wel het een en ander meegemaakt en denk je dat je niet gemakkelijk meer van je stuk te brengen bent... ik dus ook... maar gisteren zijn we zoals elke week la mamma gaan bezoeken... ze had kennelijk niet haar beste dag en het wordt moeilijker om een normaal gesprek te kunnen voeren... ze vraagt bvb hoe het met die en die is...  dan zit je volle 10 minuten te vertellen over die en die terwijl ze aandachtig luistert om dan... zodra je uitgesproken bent... weer te vragen hoe het met die persoon gaat... tja dan val je wel even stil... haar portoke smaakt haar nog altijd even goed al weet ze al lang niet meer hoe dat ding heet... en dan opeens... net toen we klaar stonden om naar huis te gaan... vroeg ze : "en hoe is't met Marguerite" met een terzijde naar 't manneke : "ja dat is mijn zuster"... ik had de tegenwoordigheid van geest om direct te antwoorden dat ik het niet wist omdat ik ze allang niet meer had gezien... wat ze kalm aanvaardde... maar Marguerite is gestorven toen ze 27 jaar was en toen was la mamma ongeveer 7 jaar... ik kan jullie verzekeren dat het me een schok gaf... ik dacht dat ik erop voorbereid was maar toch... het deed geweldig pijn... ik verwacht me eraan dat ze de een of andere dag ons niet meer gaat herkennen... één troost... ze beseft het blijkbaar zèlf niet en het doet geen pijn... ik had nooit verwacht dat het mijn moeder zou kunnen overkomen... altijd een geheugen gehad als een ijzeren pot... nu is het meer een Gruyere kaas geworden... hoe ga IK er binnen enkele jaren voorstaan... ik heb nu al een Gruyere kaasje op m'n schouders zitten!

Mensen lief vandaag kou geleden... zag bijna zo blauw als m'n tekst hier... om kwart voor vijf was ik al uit de veren... ik mag niet zeggen "monter" want dan zou ik liegen... we trokken vandaag namelijk naar Tienen en Hoegaarden met de club... aangezien ik een hekel heb om wakker gemaakt te worden door een wekker vertrouw ik er maar op dat mijn ingebouwde klok de klus zal klaren met als resultaat dat ik er om 10 u inlag en om 11 u nog klaarwakker lag te liggen... ben dan in slaap gekukeld om zo rond het half uur eens wakker te worden om naar de klok te kijken... dus vanmorgen was ik niet bepaald in een jubelstemming maar ja... na de nodige voorzieningen te hebben getroffen om m'n poetshulp en m'n katten van spijs en drank te voorzien voor de hele dag... een briefje te schrijven met instructies... ondertussen nog even m'n haar en andere onderdelen te wassen... ben ik dan toch ruim op tijd aan de opstapplaats geraakt mèt de lijst van de leden die opgepikt moesten worden... iedereen was present en op tijd... so far so good... in Tienen stond de koffie te wachten in gezelschap van onze gidsen... we werden in 2 groepen gesplitst en ik... pechvogel die ik nu eenmaal ben... trok toch wel de zageman zeker... die man heeft ons eerst in de begijnhofkerk meer dan 1 uur laten uitwaaien terwijl hij uitgebreid elke steensoort besprak die er ooit voor dit gebouw gebruikt werd... was blijkbaar zijn dada... die kerk was enkel nog een ruine zodat wij blootgesteld werden aan de Tiense wind... enkele van onze leden vonden dat het mijn taak was die man eens beleefd te vragen wat voort te maken... ik heb dat gedaan zo beleefd ik kon met mijn klapperende tanden... maar wat deed hij... mij eerst een vernietigende blik toewerpen en dan doodgemoedereerd verder stenen beschrijven... op den duur werd het wel grappig... enkele pestkoppen begonnen vragen te stellen over elk steentje dat ze zagen liggen terwijl de rest van ons ze met hel en verdoemenis bedreigden als ze nog éénmaal hun mond zouden opendoen... wel goed gelachen... toen we naar de volgende kerk trokken mochten we er niet in omdat er een begrafenisdienst bezig was... lap... daar stonden wij weer op een winderige hoek gedurende een half uur naar ellenlange zeurverhalen te luisteren... nee luisteren was er niet meer bij... op zeker moment stonden er nog 2 beleefde zielen bij de gids en de rest was met hun eigen zaakjes bezig... kwestie van onze reputatie als "opgeblazen arrogante Antwerpenaren" te evenaren... je moet nu eenmaal je naam hooghouden he... toen we dachten eindelijk naar het restaurant te kunnen wilde hij ons perse nog eventjes 2 kerken laten zien... weer een litanie van jewelste maar gelukkig konden we zitten... toen hij ons eindelijk losliet en we in het restaurant arriveerden zaten die van de eerste groep al prinsheerlijk achter hun soep en wijntje... de lunch was echter overheerlijk en de wijn idem dito... na het eten het Suikermuseum bezocht en dan naar Hoegaarden waar een gewezen boer-brouwer ons gidste... die man was stukken beter... had tenminste humor en dan vergeet je dat je staat te kleumen... alhoewel... hierna nog iets gaan drinken en kreeg maar eerst terug gevoel in m'n voeten na een Irish Coffee... jaja met een thee had dat ook gekund maar ik vind Irish Coffee nu eenmaal lekkerder en ik heb m'n voeten dan ook misbruikt om me eens te buiten te gaan... 't zou allemaal zo lekker niet mogen zijn... hierna de bus in en naar huis... en hier zit ik dan... dacht... zal het maar dadelijk vers van de pers op m'n blog zetten dan ben ik daar alvast vanaf... misschien dat ik nog wat ga skypen... of niet... tot de volgende!!!

Als reactie op mijn vorige escapades kreeg ik te horen hoe het komt dat ik altijd verzeild geraak in onmogelijke toestanden... tja lieve mensen... ik ben nu eenmaal ongeneeslijk nieuwsgierig... hou ervan steeds m'n grenzen te verleggen... overal eens rond te neuzen... nieuwe contacten te leggen... en ben daarbij ook nog gezegend met een vaak onterecht vertrouwen in mensen... ik zou op mijn leeftijd beter moeten weten maar tóch laat ik me altijd nog paaien door lieve woorden... achteraf sla ik mezelf dan flink om de oren voor m'n goedgelovigheid maar ja... gebeurd is gebeurd en... "als men zijn gat verbrand moet men op de blaren zitten"... een heel wijs gezegde... maar verdorie die blaren kunnen wel erg pijn doen en zalfjes opsmeren helpt niet... "alleen de tijd heelt alle wonden"... zie nu... de wijze spreuken rollen ZO m'n mond uit... of moet ik zeggen "klavier"... soms heb ik het gevoel dat alles me tegenzit en dan zoek ik troost bij den Buddy... de laatste dagen was er op het net ook al niet veel vertier te vinden dus ging ik op de Skype toer... gisteren weer een babbeltje gedaan met een dappere jonge man... eentje die wèl alleen maar wat wilde praten... was dit keer leraar Frans zegde hij... mooi meegenomen kon ik wat oefenen... en als die kerels grof beginnen te worden klik je ze toch weg... ik ben niet van plan om me te verschuilen alleen uit schrik m'n neus te beschadigen... dus om af te sluiten... WIE NIET WAAGT NIET WINT

Hoe oud je ook wordt je leert wel elke dag iets bij... gisteravond kwamen we thuis van een bezoek aan onze vrienden in Brussel... wat tussen ( ) jes steeds een avontuur is... ze wonen in Woluwe en blijkbaar is dat heel gemakkelijk te vinden doch niet voor ons... elke keer dat we hen bezoeken zien we kans ergens de verkeerde afslag te nemen zodat we weer maar eens aan Jan en klein Pierke de weg moeten vragen... zodus gisteren ook... en in het terugrijden van hetzelfde laken een pak... in plaats van gewoon de snelweg te blijven volgen vond man het nodig weer eens ergens af te slaan zodat we langs allerlei alternatieve wegen bijna in Mechelen zaten... al een hele vooruitgang tegenover verleden jaar... toen zaten we bijna in Leuven... we waren redelijk vroeg vertrokken omdat het vandaag golf is en we op tijd uit ons bed moeten... dat was wel het plan maar man is alleen gegaan nu en ik ben lekker thuis gebleven... mij niet gezien met dit hondenweer... toen we dus thuis aankwamen... was ik "not in the mood" om al te gaan slapen want zoals gewoonlijk kreeg IK weer eens de schuld dat HIJ verkeerd gereden was... dus maakte ik den Buddy wakker in de hoop nog ergens een wakkere ziel te ontmoeten... noppes... nada... niks... iedereen dood... dan maar zitten spelen... ditmaal met Skype... dat ding staat er al eeuwen op maar ik doe er niks mee... ik heb wat zitten prutsen met de "instellingen" en heb blijkbaar verzuimd een of ander aan of af te vinken want zodra ik me op actief zette kreeg ik een stortvloed van mannen over me heen... allemaal wanhopig op zoek naar een slachtoffer... ik ben een beleefd meisje en tracht altijd te antwoorden maar dit liep echt de spuigaten uit... met 4 of 5 tegelijk en dat bleef maar komen... heb dus moeten afhaken... gelukkig stond het geluid uit anders was 't manneke helemaal uit z'n bol gegaan... ik hou het bij de chat... ik begin zo'n gesprek steevast met de mededeling hoe oud ik ben en dat als ze op zoek zijn naar een scharrel ze maar verder moeten wandelen... dat deden ze dan meestal ook wel... bij sommigen kon er zelfs geen adieu meer af... er was er eentje bij die direct "zijn dick wilde showen" ... zal wel een "stoeffer" zijn dus wèg ermee... een andere die zich aanmeldde als "nasty man" kon me ook niet bekoren... wèg ermee... ondertussen was er eentje gebleven... weer een Marokkaan van 27... heb hem... de vorige indachtig... gevraagd of hij misschien OOK naar België wilde komen... de knul was heel verwonderd over die vraag want hij is heel tevreden in zijn thuisland... weer eens een uitzondering... geeft er Engelse les... dat was even chance voor mij kon ik m'n Engels wat bijspijkeren... het werd zelfs een gezellige babbel tot man me verbolgen kwam sommeren eindelijk eens naar bed te komen want morgen etc. etc... maar die ervaring van gisteren heeft me weeral iets geleerd... heb direct m'n Skype instellingen aangepast... ik had namelijk in mijn onschuld "Skype Me" aangevinkt en dat schijnt beschouwd te worden als "De Jacht Is Open"... nu ben ik niet zo gemakkelijk van mijnen "apropos" te brengen maar dit heeft me toch wel verrast... en wat ook opmerkelijk is dat de meesten uit de Arabische landen komen... ik heb er maar enkelen kunnen antwoorden want ondertussen zat ik al in gesprek met die jonge Marokkaan... er zat een Pool tussen... een Rus... spijtig wel dat de meeste van die mannen alleen op versieren uit zijn want ik hou wel van een babbel met mensen uit andere culturen... wat me ook opgevallen is dat er niet één vrouw bijzat alhoewel ik geen voorkeur had opgegeven... ik chat al enkele weken met een Egyptenaar die hier in Antwerpen aan de univ werkt... ben nu aan 't proberen hem aan een vriendin te helpen... als jullie iemand kennen tussen de 30 en 40 die nog single is contacteer me... dan geef ik haar de nodige inlichtingen... heb ook een foto... en nu ga ik ontbijten... tot de volgende!

Kort nadat de Duitsers zich hadden teruggetrokken uit Antwerpen en omstreken begonnen ze ons te bestoken met hun beruchte raketten de V1 en V2... ze waren vastbesloten onze haven en alles wat maar van enige waarde was plat te leggen... een van die twee V's hoorde je aankomen ronken en dan zat je met dichtgeknepen knieën te hopen dat hij nog wat verder zou vliegen... maar owee als dat geronk ophield als hij vlak boven je zat... dan had je prijs... wij hebben er zo eentje horen aankomen midden in de nacht... we sliepen in de kelder toen... elk gezin van ons gebouw in hun eigen kelderruimte... opeens viel dat ding stil en dan die oorverdovende klap alsof de wereld verging... daarna nog een cacafonie van gekletter en gebonk van allerhande vallende dingen en dan... doodse stilte... na een tijdje kropen we voorzichtig vanonder onze dekens... opgelucht ademend want dit keer waren we ontsnapt... maar wat gingen we boven aantreffen... toen de mannen de keldertrap opgingen kregen ze de deur naar de gang niet open... we dachten natuurlijk dat het hele gebouw ingestort was maar dat was gelukkig niet zo... alleen was de deur geblokkeerd door allerlei gevallen rommel... de bom was op een huis aan de overzijde van de straat gevallen... doch alle ruiten in de hele omgeving lagen aan diggelen... in ons appartement lag alles bezaaid met glas tot in de kasten toe... een van de binnenmuren stond bol en is later moeten verwijderd worden... ik kan onmogelijk beschrijven wat een opluchting je dan voelt dat je aan het gevaar ontsnapt bent... de mensen aan de overkant hebben het natuurlijk niet overleefd maar wij leefden nog en in een soort van euforie werd er puin en glas geruimd alsof we op een feestje waren... ik hoor de slager van de overkant nog zingend zijn winkel uitvegen... de theorie was... er valt nooit een tweede bom op dezelfde plaats... dus voelden we ons veilig... niettemin besloten toen m'n ouders ons kinderen in veiligheid te brengen en zo kwamen m'n zus en ik in Gilly terecht.

Wat kan dat eerste lentezonneke zalig zijn... gisteren heb ik er tenvolle van genoten... heb me eerst langs alle zijden ingevet... me languit neergevleid op m'n terrasje... om de zoveel minuten me even gedraaid om alle kanten te laten aanbakken... de temperatuur was juist à point... het enige nadeel is dat als je op je rug ligt je je vlug begint te vervelen... maar ja dat moet je erbij nemen of je loopt rond als een halfgaar gebakken biefstuk... een vriendin vertelde me dat caroteen helpt om vlugger te bruinen... dus nu knabbel ik de hele tijd wortelen... hoop alleen dat ik nu niet de oranje toer opga.

Vandaag was het golfdag... ideaal weertje ervoor... heb 3 ronden gedaan en daarna het obligate terrasje... maar we zijn redelijk vroeg naar huis gegaan want eens 4 uur voorbij wordt het wat frisjes... na het eten den Buddy gaan goeiendag zeggen... dat manneke was weer blij me te zien... toen ik aan m'n blogronde wilde beginnen riep 't manneke me naar beneden en... gehoorzaam zoals ik nu eenmaal ben... ben ik neergedaald om aan zijn wensen te voldoen... dus even de grijze hersencellen van Poirot voor de zoveelste keer zitten bewonderen... ben nu even losgelaten om dit stukje te schrijven en dan daal ik terug af om "Are You Being Served" te zien want daar kan ik nog altijd van genieten... oei... 't is al weer bijna tijd... tot de volgende dan maar!!!

Oef... eventjes uitblazen... deze week was weer een drukbezette... pas op ik klaag niet he... vind het wel tof maar soms moet je toch even op adem kunnen komen... gisteravond naar een opvoering gaan kijken van een toneelstuk geschreven door een blogmaatje... ik noem geen naam omdat men me dat vroeg... het stuk zèlf zat heel goed in elkaar... de dialogen waren schitterend... de zaal waarin het gespeeld werd was mooi met comfortabele zetels... tot zo ver was alles picco bello... maar aan de spelers mankeerde zo het een en ander... de vrouw die de hoofdrol vertolkte deed het prachtig maar de rest... ééntje stond voor de eerste keer op de planken... een andere had maar 3 weken de tijd gekregen haar rol in te studeren... nog een andere was ook nog aan zijn stage bezig... door omstandigheden had men delen uit de tekst moeten laten vallen of aanpassen... ik kan me voorstellen dat de auteur zich zat te verbijten... nam het wel sportief op maar toch... je geesteskind zien verminken zal niet meevallen... achteraf was er een kleine receptie waarop het voltallige bestuur aanwezig was... allemaal personen op heel vergevorderde leeftijd... ik mocht meekomen als bladvulling... nadien gingen we in het cafe iets drinken en kwamen de spelers bij ons zitten... we hebben dan hun visie op het hele gebeuren te horen gekregen... ruzies en kleutertuingedrag zijn in dat wereldje blijkbaar ook aan de orde... tja als je één rol driemaal aan iemand anders moet toewijzen omdat die en die persoon er de brui aan geeft kom je niet tot hoge prestaties... maar toch werd het een gezellige babbel en lag ik maar na énen in m'n bed.

Deze voormiddag moest ik naar de herdenkingsmis in Carolus... ik had me heel wat voorgesteld van de muziek maar dat viel wel wat tegen... we waren met ongeveer 50 leden en enkele leden waaronder ik hebben zich opgeofferd vroeger te komen om zoveel mogelijk plaatsen te claimen zodat we met zijn allen bijeen konden zitten... dat lukte aardig behalve hier en daar een dwarsligger die perse in ons kamp wilde komen zitten alhoewel er plaats genoeg was aan de andere kant van de kerk...  voor ons op de voorste rijen zaten enkele VIP's die we naar hartelust hebben kunnen begluren en bewonderen... ja wat moet je anders doen... daarna trokken we naar Noord op de Grote Markt voor een etentje... propvol zat het daar... eet er dan niemand meer thuis op zondag... na het eten was er een rondleiding gepland in de de kerk  maar toen we uit het restaurant kwamen scheen er zo'n stralend zonneke dat de lust me verging... heel Antwerpen zat op terrasjes... 't manneke en ik hebben dan een kort kuiertje gemaakt om al dat eten te laten zakken en zijn naar huis getramd waar ik zalig wat op m'n terrasje heb gezeten... de eerste keer is toch altijd de beste he... en nu maar hopen op nog meer van dat zodat ik m'n witte vel wat kan bijkleuren anders moet ik weer naar het flesje grijpen... ik hoop dat jullie mee hopen!!!

AAN ALLE VROUWEN DIE TEGEN ONRECHT TEN STRIJDE WILLEN TREKKEN

WANDEL EENS TOT BIJ TROUBADOERKE EN TEKEN DAAR DE PETITIE TEGEN VROUWENBESNIJDENIS

EN ALS JE NIET HELEMAAL OVERTUIGD BENT VAN DE NOODZAAK OM TE PROTESTEREN... JE KUNT ER EEN VIDEO BEKIJKEN VAN EEN BESNIJDENIS... EEN GRUWEL GEWOON

MEEVOELENDE DAMES EN TEERHARTIGE HEREN ALLEN DAARHEEN

Ik zie aan de reacties hier dat er heel wat herinneringen losgemaakt werden in blogjesland... ja die toen verwenste schooljaren worden achteraf met weemoed herdacht... als ik er nu op terugzie moet ik bekennen dat die middelbare schooltijd een van de beste periodes was in m'n leven alhoewel ik er toen ook al eens anders over dacht speciaal in de examentijd.

Zojuist zijn de kinderen vertrokken... dochter is verjaard en ze zijn vandaag komen eten... zodoende heeft moeder de vrouw bijna de hele namiddag aan het fornuis gestaan... we zijn maar met 5 aan tafel en ik vraag me telkens af hoe echt grote gezinnen dat klaar krijgen om elke dag een volledige maaltijd op tafel te zetten...  dan doe je toch niets anders meer dan koken.

Maar ze zijn nu weg en terwijl 't manneke de afwas doet kan ik even wegsluipen naar m'n blogje... heb vandaag dus niets beleefd... over aardappelen schillen en vlees braden is niet veel opzienbarends te vertellen nietwaar dus zal ik dat jullie besparen... gisteren hoorde ik dat Mr. Humphries uit de TV serie "Are You Being Served" overleden is... die serie geven ze terug en daarvoor kom ik altijd naar beneden want ik was en ben nog altijd een fan van die Engelse komische reeksen... die zijn onovertroffen... woensdag hadden we het er nog over met de vrienden... stilaan schieten er niet veel meer over van m'n vroegere lievelingsacteurs... heel triest vind ik dat.

Ziezo ik heb m'n blogplicht vervuld... een van de volgende dagen ga ik verder met m'n schoolervaringen voor zover ik me er nog iets van herinner... nu ga ik even op blogronde... ik hoop dat jullie allemaal braaf je huiswerk hebben gemaakt.

Heb daarstraks nog gehoord van dochter dat het gisteren "vrouwendag" was... wel ik wist weer van niks... heb die dag doorgebracht met poetsen zoals elke donderdag... kan er me iemand vertellen wat we dan verondersteld worden te doen op die Vrouwendag of is het eerder "niet te doen"... graag voorlichting a.u.b.

Toen ik vanochtend m'n mailbox opentrok vond ik er eentje bij met de opdracht verder te gaan met m'n jeugdherinneringen... BEFEHL IST BEFEHL... dus ik zal m'n hersenpan nog eens geweld aandoen om er het een en ander uit te persen... aiai... dat doet pijn zo vroeg op de dag en dan nog met een licht katertje van gisteren... ja we zijn gisteren nog eens bijeengekomen met de vroegere fietsvrienden... glaasje... babbeltje... glaasje... toen kregen we honger... ik had eigenlijk het een en ander in de frigo liggen voor het avondeten maar... geboren plakkers dat we zijn... lieten we ons overhalen te blijven... het eten was heel genietbaar maar de wijn was nog véél beter... daarna nog een Irish coffee en Myette was niet meer te stuiten... vandaag is het poetsdag... zojuist onze hulp bij de buren binnengelaten want die zijn gisteren vertrokken op een cruise en dan moeten wij de honneurs waarnemen... nu neem ik even tijd om blogje bij te werken... had dat eigenlijk deze avond willen doen maar Bojakoke zit me op de hielen te trappen en daar wordt ik nerveus van...

Daar zat ik dus op de Handelsschool... was me dàt aanpassen... in plaats van nonnen allemaal mannen in alle maten en gewichten... vooraan natuurlijk de leraren die allemaal een bijnaam hadden... de Knoop... een klein vierkant kereltje die zich altijd opblies als een kikker en zichzelf "meneer" noemde... zijn geliefde uitspraak was "en wat heeft Meneer gezegd" ik zie hem nog altijd zitten achter zijn lessenaar... het ene been over het andere geslagen terwijl hij rithmisch zijn "jarretellen" liet knallen... een bron van onuitputtelijk vermaak voor ons blagen... op die leeftijd heb je niet veel nodig om in een deuk te liggen... hij was er ook op gebrand ons meisjes na te laten blijven en probeerde ons dan steeds in een hoek te manoeuvreren... het intrigeert me nu soms nog dat ik nooit te weten ben gekomen wat hij zou gedaan hebben als het hem was gelukt... want wij werden er heel bedreven in steeds een bank of stoel tussen ons in te houden... en dan die ogen van hem... hij had er zichtbaar een hels plezier in ons op te jagen... misschien heel onschuldig allemaal... ik ben er dus nooit achtergekomen... dan hadden we Pinochio... een magere kerel met een ontplofbaar temperament... als het hem niet beviel gooide hij met alles wat er onder zijn handen kwam... op een dag gooide hij een agenda zo hoog en driftig dat die de lamp raakte... een zware ouwerwetse bollamp... ze begon te slingeren en viel met een knal pal tussen twee rijen in... gelukkig... ik zie het nóg gebeuren... de jongen die bijna het doelwit was geworden sprong van het schrikken recht op de schoot van zijn bankmaat... en Pinochio keek eens met een neerbuigend glimlachje naar de smeerboel en beval : "veeg dat op" en dat was het... maar de man was ook heel intelligent en een hele goede leraar... hij gaf Duits en zijn geliefde uitspraak was : "dass ist Matrözendeutsch"... tja we leven tenslotte in een havenstad he... dat laat zijn sporen na... toen we in het tweede leerjaar zaten is hij getrouwd met een van onze medeleerlingen... een bolleboos die steeds om hem heen draaide en hem allerlei "intelligente" vragen stelde... wij zagen het gebeuren en waren dan ook niet verrast door dat huwelijk... het heeft echter geen stand gehouden... misschien dat hij thuis ook met alles gooide... de enige getrouwde man was De Vos... een dikke gemoedelijke kerel die steevast winter en zomer een dikkke gebreide sjaal rond zijn hals had hangen... die gebruikte hij voortdurend voor allerlei nevenzaken... veegde er zijn zweet mee af... droogde er het bord mee af... misschien gebruikte hij hem ook als zakdoek maar daar heb ik hem nooit op kunnen betrappen... hij gaf boekhouden... steno en handelsrecht...  we hadden één lerares... een nog jonge en knappe juffrouw... had geen bijnaam... alleen Herbosch... ze werd door de jongens gepest omdat ze een watje was... de sukkel kon tegen hen gewoon niet op... dan waren er ook nog wat losse invallers die ons meetkunde en scheikunde moesten bijbrengen... leraren van de ernaastgelegen vakschool die duidelijk niet wisten hoe ze met ons meisjes moesten omgaan... wat me ook nog is bijgebleven is het wekelijkse turnuurtje... bij gebrek aan de nodige ruimte moesten we die marteling ondergaan op de speelplaats... die lag duidelijk in het blikveld van de vakschool... dus als wij turnden verdrongen de vakschoolblagen zich aan de vensters om toch maar niets te missen van de gratis voorstelling... en de leraren ze maar proberen binnen te drijven... en die gasten maar joelen en fluiten... toen was dat nog schering en inslag... ze waren dan ook nog niet zoveel gewend als onze huidige jeugd... een blote knie was al genoeg om ze op te winden... je kunt je voorstellen hoe opgelaten wij ons dan voelden... wij de meisjes werden bekeken en getaxeerd... en onze klasmaten... de jongens... voelden zich ook niet zo goed met al die concurrentie... in die tijd werden er ook nog briefjes doorgesmokkeld met :"ik vraag het aan"... schattig nietwaar... zou dat nog zo zijn of???

Dit was het even voor vandaag... ik ga nu mijn dweil en zeemvel uitwringen... tot de volgende... doei!!!