Oei

Ons Natoken kan het niet laten mij onder m'n "inktpot" te schoppen he... ze heeft ergens wel gelijk hoor want ik ben een lui varken... mea culpa... ik moest al lang vrienden uitnodigen voor een etentje bij ons maar stelde het altijd maar uit... het was te warm of te nat of het paste me niet... heb dan eindelijk toch maar de knoop doorgehakt of gebeten en gisteren zijn ze bij ons op visite gekomen... dat betekent enkele uren voer aanslepen... dat voer klaarmaken... en aangezien de vriendin een keukenprinses is... m'n uiterste best doen om niet in affronten te vallen... dinsdag kwamen de vrienden van 't manneke kaarten en daar moeten ook hapjes voor klaargezet worden... woensdag kwamen dochter en schoonzoon eten... weer uitgebreid koken... zoon kan door zijn werk niet mee aan tafel schuiven dus wordt zijn portie apart gezet en ingevroren... die hebben we hem daarstraks gaan brengen... deze voormiddag gaan petanquen... we zijn gelukkig droog gebleven maar amaai was het koud zeg... eens thuis heb ik me in een fleece dekentje gewikkeld en in de zetel genesteld tot ik terug op kamertemperatuur was gekomen... morgen is het weer golf... men heeft ons goed weer beloofd... ben benieuwd... ik ga in elk geval m'n winterpanty alvast bovenhalen en m'n damarke ook.

Na al dat kokkerellen kan ik voorlopig geen eten meer ziennnnnn... vandaag hadden we restjesdag en ziet de frigo er weer opgeruimd uit... bij die etentjes hoort natuurlijk wijn en ik voel m'n lever pruttelen... die heeft er ook eventjes genoeg van... dus volgende week wordt er een hele sobere.

Ik las bij Ludovikus dat zijn Lea zich er dapper doorheen slaat en hoorde via via dat Bojako's operatie geslaagd is... ik wens hen allebei een heel spoedige genezing... tot mijn groot verdriet kon ik hen niet bezoeken... ze weten wel waarom... ik schijn de laatste tijd niets dan zieke mensen om me heen te verzamelen... daarstraks nog met een clublid gesproken die moest afhaken om gezondheidsredenen... al enkele maanden krijg ik elke dag een zieke chatvriend op bezoek die ik probeer op te beuren... het houdt gewoon niet op... dan ben ik dankbaar dat ik tot op heden gespaard ben gebleven van ernstige kwalen... sommige dagen weet ik wel niet direct te zeggen welk onderdeel van m'n lijf GEEN pijn doet maar dat is maar reuma en daar kan je mee leven... wat Mus meemaakt is een ander paar mouwen... mijn hart gaat uit naar haar want ooit was ik ook bijna de klos.

Natoken ben je nu tevreden... heb ik m'n huiswerk goed gemaakt?
Ik ga nu m'n oud vermoeid karkas naar m'n bedstee slepen in de hoop morgen jong en fris te verrijzen... haha... zal wel weer niks worden.

HOERA... eindelijk heb ik eens iets nieuws te vertellen... nee ik ben niet in blijde verwachting... heb ook niet het groot lot gewonnen... nee... nee en nee...
zondag ging ik zoals elke zondag naar de mini golf... kreeg twee maten toegewezen en begon zonder veel hoop aan de eerste ronde... LAP... al bij het eerste veld een "pot" (hole in one)... dat gebeurt soms maar betekent niets... deze keer ging het zo verder... ik moest zelfs niet meer m'n best doen... die bal bleef maar in die putjes duiken... in totaal 9 keer... ééntje heb ik verloren door een fout... ik kwam binnen met 28 wat mijn persoonlijk record is maar wat ook echt goed is... de tweede ronde was ietsje minder maar toch nog 34 gehaald... de derde ronde 37... in totaal 99 wat ik nog nooit had... en tot mijn groot geluk en jolijt bleven onze "cracks" dit keer achter mij... JOEPIE!!!

Ik werd dus eerste... en dit voor de eerste keer in mijn "golf carrière" hehe... kreeg van bijna iedereen felicitaties wat ik vooral hartverwarmend vond... ik heb ze echter beloofd dat het maar eenmalig zal zijn... ik ga er geen gewoonte van maken want dan gaan de anderen het niet meer zo tof vinden... haha.

En het was nog niet gedaan... een vriendin had een waardebon gekregen van een van haar vrienden voor een diner in een chique restaurant... haar man zat in het buitenland en ze wilde niet alleen gaan dus vroeg ze mij mee... het manneke maakte geen bezwaar dus wat ik kan meepikken pik ik mee he... ik heb me wat opgetut... zij kwam me ophalen en we tuften naar Vrasene... man man... we werden ontvangen als VIPs... het personeel met witte handschoentjes aan... jasje aangepakt en weggehangen... stoel onder je achterste geschoven... elk gerechtje... met de nadruk op -je... werd tot in  detail uitgelegd door een jonge dame in deftig zwart die kennelijk een zure pruim in haar mond had... de wijn werd uitgeschonken met een élan... en wij... wij lagen soms in een deuk... als die deftige dame weer haar litanie kwam opdreunen durfden we elkaar niet meer aankijken... de hapjes... weer met de nadruk op -jes waren subliem... de wijn idem dito zodat we bij de kaas zo gek waren een tweede flesje te bestellen... dat kaasdessert werd geserveerd op een langwerpige schotel met 2 rijen piepkleine muizenhapjes kaas... elk muizenhapje werd gedetailleerd besproken... land van herkomst enz... er werd ons zelfs verteld met welk hapje we eerst moesten beginnen... en dit allemaal met een zuur pruimenmondje zodat wij nadien aan de hapjes begonnen met een pruimenmondje om in stijl te blijven... bij de koffie kregen we ook weer van die minieme brokjes allerlei en dit geserveerd elk op een prikker in een speciaal bord gestoken... waar halen ze het toch... toen de kelner... of moet ik zeggen... wijnkelner... onze eerste fles kwam presenteren stond hij daar als een fiere vader met zijn eerste boreling te glunderen... het wicht lag in een mandje en hij liet het bewonderen door mij en de vriendin... we hebben het genadiglijk toegeknikt en hij was tevreden... wat het diner betreft... wij hebben niet gegeten maar gesavoureerd... niet aan te raden voor grote eters want er is geen frietkot te bespeuren in de hele omgeving... dit was geen etentje maar een "happening"... goed gelachen ook... tenminste tot we de rekening kregen... toen hebben we ook wel gelachen maar groen... uit baldadigheid zijn we extra lang aan onze koffie blijven zitten... we wilden waar voor ons geld... we zijn maar vertrokken toen letterlijk alle andere gasten de deur uitwaren maar niet nadat we zowel de kelner als de pruimdame aan het lachen hadden gekregen.

HEHE
Wat me de laatste tijd bezielt weet ik niet... moest ik een "writer" zijn ik zou denken aan een "writers block"... aangezien ik mezelf niet beschouw als een schrijver zal het aan iets anders liggen... de wil is er wel maar dan komt daarop die bedenking... "och dat zal niemand interesseren toch" en dan haak ik maar weer af... tja wat kan je nog vertellen als je steeds hetzelfde doet... de golf... we hebben juist 3 zondagen na elkaar voor de beker gespeeld en rara... IK HEB HEM NIET... weer niet zal ik maar zeggen... ik ben niet Jan Modaal maar Mie Modaal... altijd hang ik zowat in 't midden van de meute... niet de slechtste maar ook niet de beste... niet dat ik ervan wakker lig maar ik had dan eens kunnen uitpakken met mijn kunne... niet dus... op de petanque is het ook van dadde... ik speel niet slecht maar ben weeral geen uitblinker... niets om over te stoeffen... heb nu juist weer brieven voor de club afgewerkt en daarom kom ik hier wat zeveren als ontspanning... was zojuist op Facebook m'n beesten aan 't voederen maar daar kwamen twee van m'n chatters me lastig vallen... ik had nu echt geen goesting in prietpraat... ... en ben gevlucht... kom hier wat schuilen tot ze het beu worden... morgen kom ik dus naar de blogmeeting en zal ervoor zorgen dat ik dit keer de goeie bus heb zodat ik geen vreemde mannen van de straat moet plukken... alhoewel als smoes is het niet slecht he... je staat wat hulpeloos te wezen... wacht tot er een smakelijke kerel aankomt... die klamp je dan aan in de hoop dat hij ook nog galant is... zal er toch nog eens over nadenken haha... mijn techniek wat bijschaven... tot morgen boelekes!!!

Bij gebrek aan inspiratie het volgende

Ze heeft dikke billen, maar ze zit er niet mee

Van mensen die nooit wat geven, daar krijg ik wat van.

Een gynaecoloog gaf aan zijn hoogzwangere patiënte volledige persvrijheid.

Een man maakt je eerst het hof en leidt je dan om de tuin.

Toen ik de prijs van de sla zag, kreeg ik een krop in de keel.

De cursus lassen voor beginners is afgelast.

Bij de slankheidclub zijn 3 nieuwe leden aangekomen. Maar er zijn er ook 3 afgevallen.

Een paar maanden na de amputatie van zijn been, steekt deze man reeds op eigen houtje de straat over.

Hij wacht op een levertransplantatie, maar de levertijd is wel 8 maanden.

Bij de geboorte van hun eerste kind worden man en vrouw op slag ouder.

Gisteren met de club naar Knokke gereden voor een architecturale wandeling met gids... nou nou was dat even pech hebben... terwijl hier het zonnetje scheen hebben wij de hele voormiddag rondgeklost in de kletsende regen... die wandeling had best leuk kunnen zijn met wat zonnebelichting maar nu waren we maar al te blij dat we het restaurant konden binnenduiken voor onze warme lunch... we kwamen daar wel wat te vroeg aan maar wie zou daarom treuren zo zaten we vlugger aan ons wijntje dat best te genieten viel... op de lunch was ook niets aan te merken... na het eten vertrokken we naar Lissewege... het op één na mooiste dorp van Vlaanderen benoemd... daar maakten we een korte wandeling... bezochten de kerk... het kleine museum in de voormalige pastorij en de monumentale schuur overgebleven van het vroegere cisterciënzer klooster... na een laatste drink terug naar huis waar we werden onthaald op regen... een welgevulde en vermoeiende dag zodat ik vlug in m'n bedje lag.

Voilà dit was een kort verslag van een lange natte dag.

Vandaag ben ik superlui geweest... na enkele drukke dagen vond ik dat ik het wel verdiend had... toen 't manneke deze ochtend gezwind als altijd uit bed dook heb ik me lekker nog eens om en omgewenteld met het vaste voornemen geen klap uit te voeren... vlugger gedacht dan gedaan wel... je komt er niet onderuit... eens je bed uit... de rommel van vorige avond op te ruimen... ik vergat ook dat het planten-verzorgingsdag was... dat er een wasmand vies naar mij stond te loeren... waarna die was weer moest opgehangen worden... dat de kat niet op de hoogte was van m'n luie-dag-plan... toen die karweitjes opgeknapt waren heb ik wat gelezen... enkele sudoku's opgelost... mijn adressenboek aangevuld... m'n ingevoerde GSM nummers aangepast... den buddy eens over zijn bolleke geaaid... mijn weekprogramma opgemaakt... op Facebook wat rondgehangen... in één woord... gelummeld!

Morgen komt er weer een dag en die wordt drukker want er moeten boodschappen gedaan worden en na de middag wacht de minigolf... ik moet ook de geleende boeken terugbrengen naar de bib... ze hebben daar het onzalige idee uitgebroed de uitleentermijn van 4 op 3 weken te brengen en je mag niet meer telefonisch verlenging aanvragen... daar zat ik met 10 boeken en te weinig tijd om ze te lezen... vroeger kon ik me heerlijk verdiepen in een boek en was ik doof en blind voor de hele wereld rondom mij inclusief 't manneke... wel dat lukt me niet meer... de radio staat hier de hele dag te bleiren... de TV idem dito... dan krijg ik nog het luidkeelse kommentaar van manlief te verteren... na een half uurtje vruchteloos proberen trek ik dan maar naar boven om wat met den buddy te spelen... die kan ik tenminste afzetten als hij me verveelt... nu kun je zeggen... neem dan geen boeken meer mee uit de bib maar zonder een voorraad boeken in huis voel ik me als naakt... verweesd... nerveus... ik ben al van m'n 8 jaar ononderbroken lid van onze bib hier... ze zouden me stilaan wel een medaille mogen geven...

Ik ge me nu terugtrekken... de kat buitenzetten want dat beest zit met haar achterpootjes gekruist... denk dat ze moet plassen... misschien kan ik nog een filmpje meepikken voor 't manneke terug thuis komt van biljart... slaap lekker allemaal... tot de volgende oprisping!

Mea culpa, mea culpa, ben weer lui geweest, bedankt voor de trap onder m'n luie kont, had dat zetje nodig om weer eens in gang te schieten... niet dat er veel te schieten is... in die gang... nee hoor het leven kabbelt hier rustig door... ik haspel de gewone huistaken af op zijn boerenfluitjes... gisteren kwamen de kinderen eten en dan heb ik nog eens staan zwoegen in de keuken daar waar ik voor ons beiden het heel simpel hou... verwacht nu niet dat ik ga uitpakken met een 4-sterren menu... nee gewoon "poule fricassée" maar ik maak dan wel een berg gehaktballen klaar en daar ben je toch al gauw een uur mee bezig... de kippenfilets moeten zorgvuldig van elk spoortje knor en vet ontdaan worden of dochter lust het niet... dan moet de hele handel aangebraden worden voor het in de stoofpot kan... nog een grote ketel soep gekookt... het dessert niet vergeten... en de hele namiddag was bezet... zoon kon niet komen omdat hij moest werken maar zijn prakje werd in de vriezer gezet tot later... na het dessert heeft dochter me bijna het apezuur laten schrikken door ons uit te nodigen op kerstavond... ik ben er nóg van ondersteboven... ze woont al haast 20 jaar zelfstandig... eerst met haar eerste lief... een rampzalig geval die jongen... daarna leerde ze haar huidige echtgenoot kennen waarmee ze nu 10 jaar getrouwd is en... geloof het of niet... dit is de eerste keer dat we bij haar uitgenodigd worden... enkele maanden geleden had ze ruzie met haar broer en toen ze haar beklag bij mij deed heb ik haar mijn mening eens gezegd... dacht dat het weer van haar afgegleden was als het spreekwoordelijke water van de spreekwoordelijke eend maar nee... de wonderen zijn echt de wereld nog niet uit merk ik.

Gisteravond zijn onze overburen komen buurten en vandaag is hij teruggekomen met zijn electrische zaag om enkele dikke boomtakken af te zagen die 't manneke boven zijn zwakke krachten gingen.

Onze Poekie... het rare beest dat al verscheidene weken niet meer in ons gezelschap wilde vertoeven heeft van pure armoe... het werd haar te koud in de garage denk ik... haar vroegere leventje weer opgenomen en maakt elk plekje in huis onveilig... loopt ons gedurig voor de voeten... vraagt om aandacht en... wij sukkels zijn zo blij haar terug te zien dat we alles vertederd slikken.

Wat kan ik nog meer vertellen... dat het rustig is hier... oesje dat had ik al gezegd... is ook uitzonderlijk dus... dat la mamma nog altijd stand houdt en nog even smakelijk haar banaan en martini binnen speelt als altijd... dat ik de vorige dagen weer m'n handen vol had met werken voor de club... die brieven zijn de deur uit nu en dan ben ik weer voor enkele weken gerust... dat we verleden week donderdag met de trein naar Luik reden om hun nieuwe station Guillemins te gaan bekijken... futuristisch bouwsel... helemaal niet lelijk maar... ik zal nu wel chauvinistisch overkomen... ik vind ons station hier in Antwerpen toch veel en veel mooier... elke keer ik in de stad kom loop ik er eens binnen en kijk dan verlekkerd rond... ik pas wel op dat ik de trappen niet afduikel (he Mimi)... dat ik zo verslaafd ben aan de spelletjes op Facebook dat ik mijn chatters verwaarloosd heb zodat er een deel hebben afgehaakt... ik begon met farmville... dan kreeg ik een aanvraag om in country life buur te worden en ik kan zo moeilijk NEE zeggen... en zo voort en zo verder... maakt dat ik momenteel met zo'n 6 of 7 verschillende bezig ben... ik maak dus overuren om al m'n landerijen en bossen en vee en dergelijke in goede staat te houden... het klinkt belachelijk ik weet het... mijn dochter lacht me vierkant uit... als het een teken is dat de kindsheid nadert... laat maar komen dan... ik amuzeer me en weet je... het doet geen pijn.

Van pijn gesproken... wat ik hier allemaal lees de laatste tijd is niet zo schitterend he... mijn blogmaatjes die een voor een in panne vallen... om je de haren uit te trekken... je niet laten kisten hoor... tussen alle bovenstaande bedrijven door zit ik hier duimen te draaien voor jullie... heb echt duimen tekort want ik heb ook nog enkele chatvrienden die in de puree zitten.

Voilà dit was het zo'n beetje... je ziet weinig schokkends beleefd.

Terug van efkes weggeweest... ikke die valies maar volproppen met reserve kleren want als het zou regenen... wat er dik inzat... moet je toch op alles voorbereid zijn... allemaal overbodig werk... de hele week prachtig weer gehad... niks geen regen... de enige wolken die we te zien kregen waren van die schattige schapenwolkjes... we hebben dan ook tenvolle kunnen genieten van het prachtige landschap in de Elzas en het wandelen door pittoreske dorpjes en stadjes... als echte toeristen bootje gevaren en treintje gereden... alles prima in orde... alles behalve het eten... maar daar til ik niet zwaar aan want ik heb 2 overtollige kilokes achtergelaten... joepieeee... nu nog houden zo!

Aan allen die hebben zitten duimen en bidden voor mooi weer... DANKE DANKE DANKE... als ik voor hen ook iets kan doen men zegge het maar.

Zaterdagavond aangekomen... goe meurg... je wordt dan wel gereden maar het is verdorie lang zitten in die bus en daar wordt je ook moe van... raar maar waar... rappekes wat spullen uitgepakt en naar m'n bed getrokken... de volgende dag stond er een jubileum op het programma... 50 jaar huwelijk van de uitbaters van de minigolf... het is niet de eerste keer dat we daar aan tafel zitten want ze vieren er alles wat er maar te vieren valt.. deze keer hadden ze echter een verrassing... er was een DJ ingehuurd en een goeie... zodat we al swingend stonden aan te schuiven voor het koud buffet... zoals steeds overvloedig... mijn verloren kilootjes indachtig heb ik me heel gematigd gedragen... tenminste op m'n bord... de glaasjes wijn heb ik niet geteld... trouwens ik kreeg gewoon de tijd niet om te eten want de vrienden stonden al druk te dansen en riepen dat ik moest meehupsen... wat ik heel gewillig gedaan heb... om het kort te maken... ik ben gisteren nog eens uit de bol gegaan en dat was lang geleden... ik voelde me enorm goed in m'n vel zitten... vandaag wat minder... vel wat uitgerokken.

Dit alleen maar om jullie te melden dat ik weer opgedoken ben en volgende maand vast van plan ben mee te zitten bidden voor...???

ZONDAG... ik noem het eerder triste dimanche... stond ik daar deze ochtend helemaal klaar voor een stevig partijtje petanque... begint het te gieten maar dan echt gieten he... ik was op slag m'n goesting kwijt en heb 't manneke alleen wandelen gestuurd... allee wandelen... hij is op de fiets vertrokken... die man wordt met de dag actiever en ik luier... waar gaat dat naartoe!!!

De bui is over nu en den Buddy en ik troosten elkaar... de zon schijnt terug... ga proberen niet teveel naar buiten te kijken want dan ga ik gillen... alhoewel... het zal op de petanque wel een modderbad zijn nu... ben dan toch beter af hier... misschien komt zo dadelijk de volgende bui opzetten... bwah Myette slecht karakter dat mag je niet hopen... foei!!!

De vorige dagen zijn in alle rust en kalmte verlopen... door het weinig aanlokkelijke weer ben ik lekker thuis gebleven... heb m'n zelfgebrandde CD's een label geprint zodat alles overzichtelijk staat gerangschikt... heb nog wat spullen bijeengezocht voor volgende week... aiai... het slechte weer brengt me in de verleiding weer veel te veel mee te sleuren maar ja wat moet je als je natgeregend wordt... reserve meepakken want op één nacht krijg je die spullen niet droog in een hotelkamer... en dat maal twee... kon ik maar m'n valiesje pakken voor een solo reisje naar de zon... maar waar is die zon... de schoondachter van een vriendin bracht 3 weken door in Bolivia om haar familie te bezoeken en daar regende het doorlopend... de wereld staat wel op haar kop... niets dan stormen... aardbevingen... watersnood... droogte... bosbranden... is het toeval of is hier werkelijk de opwarming bezig... de meningen hierover zijn zo tegenstrijdig... de media kan je ook niet vertrouwen want die wordt gestuurd door de overheid... no panic... no panic!!!

Per ongeluk gooide ik een blik door het venster... mag niet vergeten die zo dadelijk terug te gaan halen... en wat zie ik... een stralende zon... ach ach!

Poekie kwam deze morgen even boven... liet zich aaien... at haar bordje leeg terwijl ik haar vacht borstelde... niet te geloven dat beest blijft maar haar afwerpen... draaide zich zonder één woord om en daalde terug af naar de garage... is nu niet bepaald de gezelligste plaats hier in huis... toen ze buiten was zat poezeman geduldig te wachten voor de terrasdeur tot ik hem binnenliet... at ook zijn bordje leeg terwijl ik hem borstelde... ook al zo'n haaarbal... en wandelde terug buiten... gelukkig voor hen kan ik geen dier kwaad doen anders vlogen ze allebei buiten... wat heb je nu aan zo'n huisdieren... alleen de last en de kosten... gggrrr.

Voor de rest geen nieuws... met mij gaat het goed dank U en ik hoop van jullie hetzelfde... maak er nog een leuke ZONdag van.

Sorry maatjes dat ik weer eens ben stilgevallen... ik kan ook nooit maat houden... is één van m'n vele ondeugden... vroeger maakte ik elk jaar met de Kerst van die goeie voornemens... ik ging dàt niet doen of juist wèl doen... op dieet gaan... geduld betrachten... maar toen het eindelijk... na de nodige tijd... doordrong dat het volstrekt verloren moeite was ben ik er maar mee gestopt... ik volg nu m'n intuïtie en geloof me... dat is ook niet alles... alhoewel soms is het beter naar je lijf te luisteren zoals gisteravond... ik zat gewoon te computeren... nu is het toch niet denderend heet geloof ik... maar het zweet droop gewoon van me af... tegelijkertijd kreeg ik de behoefte om iets te gaan eten... 't manneke lag al in bed... ik ben naar de keuken getrokken... heb er twee boterhammen met confituur binnengespeeld doorgespoeld met een tas (kop) koffie terwijl het zweet gewoon langs m'n benen de vloer op drupte... jaja het wàs zweet... ben in bed gestapt en heb heerlijk geslapen... zo zie je maar... toch maar eens m'n suikergehalte in het oog houden.

We hadden het redelijk druk de laatste dagen... ben toch nog even de stad ingetrokken op koopjesjacht... echt niet aan mij besteed hoor... schoenen zijn ofwel te groot of te klein... kleding idem... de nieuwe collectie is ook niet om over naar huis te schrijven... wat ik zoek zijn kleren die al m'n onvolkomenheden met de mantel der liefde bedekken maar vindt dat maar... super korte mouwtjes... ontzagwekkende decolletes die bij mij tot aan de navel doorlopen... spannende tricot jurkjes of moet ik het lange blouses noemen... blote ruggen... ik kan natuurlijk ook een winkel voor "dames" instappen maar dan kom je buiten als een "matrone" en nog blut ook... ik zal weer moeten wachten op de volgende collectie denk ik.

Aan het huiselijk front is het redelijk rustig na verleden week een geweldige ontlading... dus hier de stilte NA de storm... ben benieuwd voor hoe lang... zelfs de kat houdt zich gedeisd... wat het beest bezielt weet ik ook niet... ze blijft in de garage zitten... op straat of in de tuin komt ze sporadisch... maar ze wil niet meer boven komen... al haar favoriete plekjes blijven onbewoond en geloof me... alhoewel ik vaak zuchtte dat ze steeds voor m'n voeten liep... mis ik haar... geen gebedel meer aan tafel... dat houdt ze nu al twee weken vol... ik vroeg haar wat er scheelt maar ze wil het niet zeggen... de menopauze misschien?

Onze lieve zoon zorgt altijd voor verrassingen... toen ik hem deze middag ten einde raad belde voor hulpverlening... mijn Incredimail zat muurvast... geen in- of uitgaande post meer... en dit terwijl ik mails had verstuurd voor de club... tenminste ik dacht dat ze verstuurd waren maar toen er geen enkele bevestiging binnenkwam na 3 dagen begon ik onraad te ruiken... en dat kan stinken hoor... programma eraf gegooid... terug erop... geen beweging in te krijgen... dus zoon maar gebeld... die had de hele nacht gewerkt aan een konijnenhok... ja goed gehoord... wanneer hij gaat wandelen in het park met de hond ziet hij er vaak tamme konijntjes rondhupsen... er zaten er weer 3 nieuwe... witte langoortjes... het loopt er vol honden en zoon dacht... ojee die gaan hier niet lang meer te leven hebben, dàt kan niet... is thuis een schepnet gaan halen en heeft ze gevangen en bij hem in de tuin gezet... konijnen graven echter putten en eten alle planten op... dan maar een kot gemaakt... ik hou echt m'n hart vast wat de volgende aanwinst gaat zijn... een koppel konijnen... en je weet wat keuntjes gaarne doen... keunen neuken... nu wil hij met ons naar de Makro om voer in te slaan... ik weet al wie dat voer gaat betalen... ach we hebben geen kleinkinderen waar we ons pensioen aan kunnen besteden... dan maar aan de dierentuin van zoonlief... 't manneke die amper bekomen is van de hond... weer in alle staten... ik heb me wijselijk van commentaar onthouden... heb in de gauwte mijn licht opgestoken bij Google over konijnenvoer... amaai m'n voeten... maar liefst 4 pagina's uitgeprint... moesten er liefhebbers zijn voor het te verwachten konijnenkroost geef me een seintje he... het zijn wel luxe keunen...niet bestemd voor de pot.

Eens ik vertrokken ben laat ik alles achter me... behalve 't manneke dan toch want die sleep ik achter me aan... het reisje is de eerste week van september dus zal ik m'n blogmaatjes een maandje moeten overslaan... snik snik... die kunnen dan eens lekker een boekje over mij openen... haha... en ja met dit wisselvallig weer heb je wel een hoop mee te zeulen... met wat geluk gebruik je niet de helft maar het is een soort van zekerheid... alleen staat het zo belachelijk als je voor 4 dagen met een hutkoffer komt aanzetten... dan is het dus wikken en wegen wat waar bijpast... toen ik deze ochtend aan man vroeg welke schoenen hij gaat dragen overdag... de man heeft moeilijke voeten en heeft steunzolen nu... begon hij al te zeuren dat ik aan 't overdrijven was... en dan had ik het nog niet over zijn outfit... kan hij wel zeggen... als ik hem niet goed in de smiezen hou zou hij op zijn pantoffels vertrekken... ik begin dan met de schoenen en bouw zo verder op... bob de bouwer... vandaag heb ik zijn en mijn kloffie (ja ja ik heb er pas een hollandse chatter bijgekregen en dat kleeft) al opzij gehangen met een sticker NIET AANKOMEN... nu de rest nog.

Gisteravond zat ik eindelijk eens rustig een van mijn opgenomen filmpjes te bekijken... ja maandagavond gaat man biljarten en ben ik de baas in huis... tenminste als ik de kat ook nog buiten krijg... toen zoon  belde... helemaal opgedraaid... hij was met de hond gaan wandelen zoals elke avond... in de hondenweide aangekomen werd Lucky aangevallen door 5 honden tegelijk... hun respectieve baasjes stonden er beteuterd op te kijken maar dat is niets voor zoonlief... zijn troetel aanvallen O NEE... hij heeft zich in de meute gestort... deze en die een trap gegeven... zijn hond eruitgetrokken... in de gauwte had hij het beest ondersteboven in zijn armen en een van hen... nota bene een hond waar Lucky al heeft mee gespeeld... beet hem nog vlug in zijn nek... die kreeg ook een schop en moest lossen... zoon is dan naar de dierenarts getrokken waar de wond ontsmet werd en L een antibiotica spuit kreeg... zoon is er ongedeerd uitgekomen behalve zijn kleren... wat dat is met die gast weet ik niet... als kleine jongen lokte hij steeds agressie uit... het was niet zijn schuld want hij was toen echt een lieve en zachte jongen... later is hij door al die toestanden wel veranderd... heeft geleerd van zich af te bijten... nu weer die hond... het beest is echt een lamme goedzak... toen de honden hem aanvielen ging hij gewoon op zijn zij liggen... zou zich laten doodbijten zonder verweer... gelukkig dat hij een weerbaar baasje heeft... dat baasje stond stijf van de adrenaline en moest zich ontladen... toen hij gedaan had met zijn verhaal klonk hij al heel wat kalmer maar stond moeke stijf van de adrenaline... haha... had op slag geen zin meer in film kijken en ben maar gaan slapen... het was nog een zwart-witte film met Jack Lemmon en Shirley MacLaine... zal deze avond nog eens een poging wagen en hopen dat er weer geen malheuren gebeuren.

Op reis gaan is plezant... mijn droom was altijd... ik zeg hier wel "was" want die droom komt toch nooit uit... met een mobilhome door Europa trekken... hier en daar wat blijven plakken... met de "inboorlingen" proberen een gesprek te voeren... desnoods in gebarentaal... heerlijk vrij rondzwerven zonder de stress een hotel te moeten zoeken want je hebt steeds je eigen bedje bij... nu hoorde ik onlangs van een "deskundige" dat die vrijheid wel deerlijk beknot werd de laatste jaren... maar toch... dromen mag nietwaar?

Reizen staan niet op ons programma behalve één enkel minitripje van 4 dagen met de club... de enige kans om 't manneke in beweging te krijgen... is eigenlijk niet goed uitgedrukt... beweging zit er genoeg in... hij trapt lustig op zijn oeroude fiets rond... heeft elke dag wel wat "boodschappen" te doen... ik vraag niet welke... maar owee als het gaat over het onbekende dan geeft meneer niet thuis... dat zint hem niet... ik stel me dan maar tevreden met die armzalige mini trip... dit jaar naar den Elzas... de wijnroute... zal best gezellig worden met de vrienden... wat mij echter niet bevalt is al die rompslomp die je hebt voor je eindelijk de deur achter je kunt sluiten... de katten moeten hun natje en droogje hebben evenals de schildpad... werk voor het kroost... dan heb je nog een heleboel in te pakken want wie weet welk weer je te wachten staat... dat moet allemaal verzameld worden... welke schoenen zijn het gemakkelijkst om de hele dag mee rond te stappen... en gaan die wel bij die en die pantalon... voor 's avonds ook nog wat spullen... en stel dat je op dat bloesje of broek morst dan moet je toch een reservepaar hebben... ga je nu voor 3 weken weg of voor enkele dagen het toiletgerei blijft hetzelfde... stel dat je maag of darmen protesteren of je kwetst je... moet je toch op voorbereid zijn... inpakken dan maar... en dat alles in dubbel... etc. etc... wel ik vind het veel moeite voor dat korte reisje... ben er nu mee bezig stilaan alles te verzamelen... o en ik mag niet vergeten het fototoestel op te laden en de GSM en de laders moeten ook mee... puf puf puf... ik ben nu al moe... kom je thuis kan je alles weer terugsleuren naar de betreffende kasten... is het dat waard...misschien wel... zal ik weten te vertellen volgende keer.

Ten eerste wil ik iedereen bedanken die mijn gewetenswroeging heeft willen sussen... nu is het zo dat ik eigenlijk twijfel of ik die gratis maaltijden voor het kroost ga volhouden of niet... waarom niet... omdat in mijn geval alle inspanningen altijd van dezelfde kant moeten komen... om duidelijk te zijn... zoon is altijd bereid ons hulp te bieden als we hem nodig hebben maar met dochter en schoonzoon heb ik problemen... die nemen steeds maar geven niets terug... die vinden het doodnormaal dat wij steeds beschikbaar zijn maar owee als we iets aan hen vragen... dan geven ze niet thuis... als ouders verdraag je veel maar op den duur wordt het TE veel en onlangs is me weer iets in het verkeerde keelgat geschoten... OK er is geen ruzie maar dat komt omdat ik doe of m'n neus bloedt... ik heb enkele keren geprobeerd dochter aan het verstand te brengen dat haar gedrag me pijn doet maar het loopt eraf als water van een eend... dus heb ik het opgegeven en denk eraan me in alle stilte terug te trekken.. zit nog in tweestrijd.

Ik zit me hier diep te schamen... waarom... ach de kinderen kwamen eten vandaag... vroeger vond ik dit gezellig en stond ik blij en monter te kokkerellen... de laatste tijd schiet daar niet veel van over... van dat blij en monter bedoel ik... vandaag was het weer van datte... ik voelde me al enkele dagen niet erg goed... lusteloos... een koortslip... m'n ingewanden die het aan de stok met elkaar hadden daarbinnen... en dan moet je uren in de keuken staan... niet echt iets om lachend je bed uit te komen... eerst moest er nog gestreken worden... dan enkele zaken voor de club afgehandeld... en dan met loden crockskes naar de keuken geschuifeld... ik dacht hen een plezier te doen met forel in folie... verkeerd gedacht... alleen Lucky de hond waardeerde het echt... daar had ik speciaal een biefstukje voor uit de vrizer gehaald... hij het leeuwendeel en de twee katten elk ook een stuk... dit om maar te zeggen dat na alle gedane moeite ik me een beetje bekocht voelde... vader en zoon begonnen dan nog te bekvechten... toen de bende eindelijk buiten was heb ik een zucht van opluchting geslaakt... daarom dat gevoel van schaamte... ben ik nu een ontaarde moeder?

Iedereen heeft wel onvervulde wensen en dromen... die van mij zijn talrijk... ik ga ze niet allemaal opnoemen want dan ben ik wel even bezig... één ervan is wel dat mijn zoon ooit eens een lieve vrouw aan de haak zou slaan... eentje die een temperamentvolle gast met geduld en liefde verdraagt zonder dadelijk haar valiesje te pakken als hij eens uit zijn slof schiet... want ik moet eerlijk bekennen dat zoonlief een heel kort lontje heeft... maar hij is ook niet te fier om nadien een welgemeend "sorry" te zeggen en dat maakt veel goed... juist voor zijn accident was hij op het net op zoek naar een geschikte vrouw... ik hield al m'n adem in want die vorige verkering ligt me nog zwaar op de maag... hij heeft al een kat... dat 2 weken oude ding dat ik nog de fles heb moeten geven toen hij het onverwacht mee naar huis bracht nadat hij het verlaten in een wei had gevonden... nu komt die hond er ook nog bij en als ik hem eens bel klinkt hij altijd gejaagd... "nog zoveel te doen moeke, het huishouden, de kat, met de hond wandelen, geen tijd"... hoe zou hij dan nog tijd hebben een lief te zoeken... die zou dan evenveel van katten en honden moeten houden want dat komt bij hem op de eerste plaats... ach weer een onvervulde wens!!!

Ik hoor jullie al denken... verse heup of knie??? nee hoor... ik doe het nog een tijdje met mijn weliswaar krakende scharnieren maar tenslotte zijn we al zoveel jaren samen dat het moeilijk is afscheid te nemen... ik heb er al last mee een van m'n tanden te moeten achterlaten bij de tandentrekker... ik zat echter al een hele tijd te prutsen aan een zeer ambetant uitsteeksel op de rug van m'n hand en toen dat uitsteeksel ook nog eens pijn begon te doen... prikken en jeuken... begon ik me ietwat ongerust te maken... zou het huidkanker zijn... dus een tocht naar de dokter stond op m'n agenda... maar zoals gewoonlijk... als ik die man nodig heb is hij met vakantie... gisteren kon ik hem terug bereiken... hij keek er eens naar... pakje een doekje... greep dat uitsteeksel vast en draaide het los en eraf... aiai... en dat zonder volledige verdoving... toen ging hij zijn stikstofketel halen om dat ding te bevriezen... die man is echt een verstoken sadist hoor... terwijl hij mij keer op keer aan 't martelen was keek hij me diep in de ogen... dit om te zien of ik al gaar was zeker... "je mag ook fluiten" zei hij... maar ik KAN niet fluiten dus heb ik maar m'n allerliefste grijnslach op m'n gelaat geplakt... ha nee he... ik gunde hem het plezier niet te tonen hoe erg hij me pijn deed... gggrrr... er ging een pleister op en die zou ik er 3 weken moeten ophouden... is haast niet te doen... het is m'n rechterhand en je weet ook wel hoe vaak je met je handen in water moet... ik ben toch blij dat ik van dat ding af ben... het was gewoon een wrat... nu maar hopen dat het onding niet terug zijn kop opsteekt.

Voor de rest van het oostelijk front geen nieuws... hier gaat alles zijn gewone gangetje... nu het wat koeler is voel ik me al een stuk beter... het water druipt niet meer uit m'n haar en van m'n neus af... een hele vooruitgang toch.

Zondag la mamma bezocht... die heeft haar verjaardag al verteerd... ze weet er zelfs niets meer van... toch spijtig na alle moeite het personeel heeft gedaan om haar te plezieren... ze zat zelfs ietwat te pruttelen dat ze altijd alleen zit en nooit iemand ziet... hallooooooooooooo!!!

Zoals al eerder vermeld vierden we gisteren la mamma's 103 lentes... tegen 11 uur werden we feestelijk ontvangen in het rustoord... het animatie team had gang en kamers versierd met bloemenguirlandes... ik had de eer ma met haar rolstoel door een haag van andere rolstoelen te mogen rijden... zij koninklijk wuivend als de queen maar dan zonder hoed... en ik er schaapachtig grijnzend achter... de voor deze gelegenheid versierde zetel stond al klaar... met dekkleed en bloemenslinger... nadat iedereen het obligate "eppie beurtdee toe joe" had gezongen en in de handjes geklapt... kregen we champagne aangeboden en werden er foto's genomen... eerst moesten de plaid en de slinger echter terug op hun plaats gebracht... dus ma opgetild... alles keurig geschikt en ma er terug in... na 5 minuten zelfde scenario en nog eens en nog eens totdat we... het strijden moe... het maar voor bekeken hielden... dan werd haar levensloop voorgelezen... gelukkig in het kort anders zaten we er nog... de enkelingen die nog bij de pinken zijn kwamen een praatje slaan... nadat er enkele glazen gesneuveld waren en er een madammeke bijna in tranen was omdat haar buurvrouw haar met champagne had gedoopt en ze er een natte broek aan had overgehouden... en de chips overal rondgestrooid lagen... was het tijd om aan tafel te gaan... wij in de versierde kamer ernaast... de rest in de eetzaal... eerst kwam de kok... getooid met douchemuts... geen gezicht... de jarige en ons feliciteren... het menu had ma zelf mogen kiezen en er was tomatensoep met ballekes... heel lekker... die een van de helpsters haar lepel na lepel heeft moeten voeren... dan het hoofdgerecht met kroketjes... groentenkrans en varkenshaasje... waarvan ze maar enkele hapjes heeft genomen... ik zag ze intussen dieper en dieper wegzakken en net toen de kok stralend binnenkwam met de mooi versierde ijstaart... hebben we haar naar haar kamer gebracht en haar portie in de vriezer gezet... verleden jaar haalde ze nog net het dessert... wat zal het volgend jaar worden?
Hieronder enkele fotokes van la mamma alleen... la mamma met kleindochter en kleinzoon met Lucky die haast... of moet ik zeggen meer... aandacht kreeg dan de jarige zelf... ik heb het nu over de hond niet de zoon... haha.

Soms bekruipt me het gevoel dat ik in wezen een afschuwelijk ontevreden mens ben... niet gaan lopen mensenlief... ik ga hier niet in tranen uitbarsten... zo erg is het nu ook weer niet... maar hebben jullie nooit het gevoel dat je leven je ontglipt terwijl er nog zoveel dingen te ontdekken zijn en je er gewoon niet de tijd en de gelegenheid toe krijgt... ik dus wel... nu kun je wel zeggen dat ik gewoon een gulzig iemand ben en dan heb je nog gelijk ook... ik heb het er altijd moeilijk mee gehad maat te houden... met de jaren heb ik wel geleerd het ietwat in toom te houden maar het blijft een probleem... als kind al verslond ik "avonturenboeken" waarin ik kon wegdromen... bij mij thuis gebeurde er nooit iets... geen avontuurlijke straatspelletjes... o nee... binnen blijven.. dus bleef me niets anders over dan me te verdiepen in boeken... toen ik trouwde dacht ik eindelijk wat vrijheid te krijgen... mis poes... tref ik me daar toch een aartsconservatieve man die reizen en veranderingen haat... ik besef wel dat ik in feite niet te klagen heb maar toch... die hang naar verandering en ontdekking blijft knagen... zo erg dat ik soms de muren zou kunnen opvliegen... van wie ik die aard geerfd heb zou ik echt niet kunnen vertellen... misschien van een verre Spaanse voorouder want dat er in mijn familie Spaans bloed gekropen is daar ben ik zeker van... zal wel een van die Spaanse soldaten geweest zijn die hier in Antwerpen zijn blijven plakken en die aan de basis lagen van de Sinjoren... mijn ouders treft geen schuld... pa en ma waren doodbrave mensen maar zo droog als hooi... mijn bobonne dat was een ander paar mouwen... die had een temperament om U tegen te zeggen... zo klein als ze was regeerde ze de hele familie en als den bompa dwars ging liggen zette ze hem achterna met de bezem... zèlf als kind meegemaakt... is me altijd bijgebleven!

Dit was even een oprisping die eruit moest... hehe dat lucht op... haha!!!

Zoals elke zondag voormiddag mini golf gaan plegen... ik was in een gulle bui en stelde voor maar terug met de fiets te gaan... 't manneke content... ikke minder maar allee dat was m'n goeie daad voor vandaag... ik kan niet zeggen dat ik schitterend speelde maar het was leuk... goed gesprek gehad met m'n golfmaat... daarna lekker lui in de tuin gelegen... me niet te erg ingespannen in de keuken want we hadden nog een prakje over van gisteren... nog wat chatters tewoord gestaan... toen kwam plots die oprisping me parten spelen en moest ik het even kwijt... meer kan ik er ook niet mee.

Na de hele voorbije week bijna in coma te hebben doorgebracht... gepakt van de hitte noemen ze dat... voel ik me stilaan terug mens worden... dat frisse briesje heeft me terug tot leven gewekt... nu moeten ze ook weer niet gaan overdrijven he en er een stormwind van maken zoals enkele dagen geleden... ik heb het al vaak gezegd... IK HOU NIET VAN EXTREME TOESTANDEN... dat maakt me bang... bliksem... stortbuien... stormwind... verschroeiende hitte... niks voor bibieke hier... die rolt zich dan op in een klein hoekje en wacht tot het voorbij is... gelukkig zijn we hier in A'pen weer de dans ontsprongen en zijn we gespaard gebleven wat elders in het land niet zo was.

Zojuist met zoon gebeld... ik moest informeren hoe het met zijn twee troeteldieren gaat... heel goed zei hij... en met hem ook... door de lange wandelingen die hij met Lucky maakt gaat het beter met zijn voet... in het begin moest de hond hem bijna naar huis slepen want zoonlief is van de generatie die even naar de bakker een brood gaat halen op de scooter... waar een hond goed voor is.

Volgende week wordt la mamma nog eens gevierd... 103 wordt ze dan... de kids komen... nicht en haar man uit Heide ook... er komt een kleine receptie gevolgd door een etentje... verleden jaar had de kok zijn uiterste best gedaan om ons te verwennen... zij is nu de oudste inwoner van het rusthuis daar en nog altijd in goede staat... daarstraks hebben we haar nog bezocht en ze heeft met smaak 2 bananen, een half stuk aardbeientaart en een Martini/Tonic binnengespeeld... niet slecht vor een oudje... waar ze het laat weet ik niet want ze is nog vel over been.

Ben de hele week afgepeigerd vroeg gaan slapen... had keelpijn... een hoest en voelde me echt niet "in m'n teloer" zoals wij dat hier noemen... had geen zin in lezen... den buddy... zat wat medelijden met mezelf te hebben... toen ik dan eindelijk daarstraks de blogs introk en las wat anderen allemaal hebben te verduren kwam er nog schaamte bovenop... wat heb ik me ellendig te voelen terwijl m'n blogmaatjes het zoveel erger hebben... dus heb ik mezelf een paar flinke oorvegen gegeven... me aan m'n kraag omhoog getrokken en STOMME TRUT geroepen... zo hard dat de kat ervan schrok en de tuin is ingelopen.

Deze voormiddag gaan petanquen... mannekes ik had "m'n jour" niet... pech, pech, pech... die stomme ballen wilden gewoon niet doen wat ik hen opdroeg... ik geloof dat ik elk putje en bultje in heel het terrein heb geraakt met als resultaat dat ik meer buiten lag dan binnen... als de golf morgen even desastreus wordt gaan er ongelukken gebeuren.

Ik ga nog maar eens vroeg slapen... tot mijn geluk mag ik zeggen dat ik gespaard blijf van insomnia... ik leg me neer... schik het laken rond m'n oren... noodzakelijk voor mij... en slaap... of ik snurk weet ik niet en trek ik me ook niet aan... dat is 't manneke zijn probleem.