Spuit 11

Ik ben met de moed der wanhoop... en na lang zagen van 't manneke... en die man kent er wat van hoor... terug met het scannen van onze dias begonnen... het is een echt geduldwerkje en toen het geduld werd uitgereikt stond ik niet bepaald op de eerste rij... dus elke gelegenheid om even te onderbreken grijp ik gretig vast... heb even in de vlucht wat chatwerk gedaan... Hamlet nog eens opgekrikt want die man verzinkt regelmatig in een wanhoopsmoeras... ik heb hem weeral eens aan het werk gezet en hieronder het resultaat.

Solidarity with Palestine

The words might raise many questions within the reader but things might be more shocking when you pass through the sad details of the real story I will tell here. Indeed this solidarity movements came as a result of the Israeli decision to build the discriminating wall that separates Palestinians lands in the West Bank from Israeli areas. The wall cuts much of the Palestinian lands, damages many of the olive trees upon farmers live there.  People from all over the world demonstrate each Friday to show their oppositions to that bad wall, any how the story I will tell now didn’t take place in the West Bank but in the Gaza strip where I live. Exactly in  a big refugees camp which is called Rafah where about 150 thousand people live.  This camp is so close to the Egyptian borders. It was 5 years ago when the Israeli tanks and bulldozers attacked that area as always, the bulldozer moved to destroy a poor house of a poor family when Rachel Kury, an American lady who sympathizes with the Palestinians, stood against the bulldozer hoping to stop that brutal action, the TV was taking direct pictures of the scene, the bulldozer continued and came over Rachel Kury and she  died in her blood. The scene was extreme tragic and shocking for all the people in Palestine, so everyone came out demonstrating and showing anger for what happened, people here made a big death ceremony for the victim and she was buried here in the Gaza strip. Her family came from the USA to share in the ceremony, her dad gave a moving speech that brought tears to all eyes in the audience . They come here each year to share in her memorial, each year, people in the Gaza strip go to her grave to add more flowers . Rachel Kury is considered a great symbol of solidarity and freedom for all Palestinians here . We hope her sweet pure soul rest happy and safe in the land of the poor Gaza strip.

To be continued

Je bent een poos ziek geweest... je kruipt je bed in en laat de boel de boel... het enige wat je wil is slapen... daarna krabbel je overeind... nog wat wankel en lusteloos... je kijkt wat lodderig rond en merkt dat er tijdens je afwezigheid zo het een en ander bijgekomen is dat dringend moet aangepakt worden... je stelt maar uit want je hebt helemaal nog geen zin weer de drukte in te duiken... totdat je geweten je zo erg begint te kwellen dat je het niet meer houdt.

De hele week ben ik bezig geweest weer wat orde te scheppen in de chaos... merkte dat m'n bibliotheekboeken de vervaldag voorbij waren... tochtje naar de boekerij gemaakt met 10 loodzware boeken  en boete betaald... volgende punt was dat m'n voor m'en  vorige verjaardag gekregen filmtickets ook verjaard waren... heb ik dan maar weggegooid... dan waren er dringend bankverrichtingen te doen... weer een tocht naar de bank... nee twee tochten want ik moest nog eens terugkomen... ondertussen zaten onze huismuizen te gillen van de honger en eisten dat onze voedselvoorraad dringend zou aangevuld worden... aangezien ik geen dier kan zien lijden hebben man en ik diverse supermarkten geplunderd zodat we desgevallend de hele winter niet meer het huis uit moeten... dan spreek ik nog niet over de nodige was- en strijksessies... de broodnodige restauratiewerken aan m'n eigen zichzelve... een dringende poetsbeurt... zodat ik na al deze uitgevoerde werken begin terug te verlangen naar een weekje griep om lekker terug m'n bed in te duiken en de boel de boel te laten.

Heb er m'n agenda eens op nagekeken en geconstateerd dat ik die snode plannen nog wat zal moeten uitstellen want met de nakende feestdagen in zicht kan ik het me gewoon niet veroorloven... aha maar eens de feestdrukte voorbij gaat bibieke hier voor enkele dagen in winterslaap... ik verheug me er al op

WAAR OF NIET WAAR

Dit sprookje kreeg ik doorgestuurd per mail

Er leefde eens een arme houthakker, die heette Parihuana.
Hij had een hele bazige vrouw die Marihuana heette.
Ze hadden twee kinderen en die waren Hash en Wietje gedoped.
Wietje speelde met haar barbituraatjes en Hash speelde met Stuffie, zijn hondje en zijn kat Morfientje.
Marihuana zei; "we moeten iets doen".
Parihuana snoof eens diep ,maar wist niets te zeggen.
Ze hadden namelijk haast niets meer te eten.
Marihuana bedacht een boos plan.
Ze zouden met hun vieren een tripje gaan maken in het bos en daar zouden ze Hash en Wietje achterlaten.
Maar de slimme Hash had alles gehoord en stak een mesje in zijn broekzak.
De volgende dag gingen ze een tripje maken door het bos waar de wind door de bomen blowde, die zo high waren.
s 'Middags deden Hash en Wietje een dutje en hun ouders gingen er stilletjes vandoor.
Maar Hash had met zijn mes lijntjes getrokken in de sneeuw, dus konden ze gemakkelijk de weg naar 't dorp vinden.
Ze durfden echter niet naar huis, dus gingen ze naar Opium en Omium, die vredig op hun canabee naar de LSD-speler zaten te luisteren, waaruit juist de hit klonk;
" altijd rookt Kortjakje wiet,
midden in de week maar s' zondags niet,
s 'Zondags rookt zij heroïne,
met een snufje cocaïne,
altijd rookt Kortjakje wiet
midden in de week maar s 'zondags niet."
Toen Opium en Omium de kinderen zagen begroetten ze hen uitbundig;
"High" riepen Opium en Omium en "High" riepen Hash en Wietje.
Ze kregen een cracker aangeboden.
"Hebben jullie honger"? vroeg Opium.
"Jaaa" riepen Hash en Wietje, "laten we gaan Chinezen"
"Goed "zij Omium, "ik coke wel".
De volgende dag werden Hash en Wietje weer naar huis gebracht.
Parihuana was blij, maar Marihuana niet.
Toen ze weer een tripje gingen maken naar het bos, lette Marihuana extra goed op Hash, zodat hij geen kans zag lijntjes te trekken.
Toen ze weer alleen achter bleven, waren ze echt verdwaald.
Maar toen zagen ze een vogeltje dat floot; Wiedewiedewiet.
Ze volgden het en kwamen bij een huisje dat helemaal van coke was gemaakt. Zoveel coke hadden ze nog nooit bijelkaar gezien,
Ze begonnen meteen te snuiven, maar terwijl ze zo heerlijk snoven werden ze bespeed door de boze H-XCT, die in het huis woonde.
Ze hoorden een kraakstem :"sniffel snaffel snuifje, wie snuift er aan mijn huisje?"
"het is de wind, de wind, de highe wind" riepen Hash en Wietje in koor.
Dit herhaalde zich een paar maal, maar toen kreeg H-XTC argwaan en ze kwam naar buiten en zei met een lief stemmetje: "kom mee naar binnen, daar heb ik lekkere space-cake voor jullie". Maar eigenlijk had de boze H-XTC maar al te veel zin in Hash en Wietje.
Na een tijdje zaten Hash en Wietje helemaal stoned en uitgeteld bij H-XTC aan tafel. Nu wilde de H-XTC Wietje gaan drogen in haar drooghok en Hash samenpersen in haar persijzer om hem vervolgens in blokjes te snijden.
Nu konden ze niet meer ontkomen.
"Hennep" riep Hash," Hennep" riep Wietje.
Ze waren bang om opgerookt te worden.
Wietje moest gaan kijken of de kolen in het drooghok al heet genoeg waren.
Ze zei tegen de H-XTC dat ze het niet goed kon zien.
De H-TXC ging nu zelf kijken en Wietje duwde de H-XTC in het drooghok en deed de deur dicht. De H-XTC begon te schreeuwen "Hennep !"
Al gauw bleef er niet veel over dan een sissend groen hoopje blubber.
Wietje haalde Hash en ze waren blij.
Ze doorzochten het huisje en namen zoveel drugs mee als ze maar konden houden. Hun zakken puilden uit van de heroïne, morfine, methadon, hash, wiet , coke en vooral XTC. Ze staken het huisje achter zich in brand.
" Crack " zei het huisje.
Ze gingen met speed naar huis,
Het wiedewiedewietvogelje wees hun de weg.
Onderweg kwamen ze Rookkapje en Sneeuwwietje nog tegen.
Toen ze thuis kwamen was Parihuana heel blij.
Marihuana was dood en ze leefden samen nog high en gelukkig.

Gisteren was het mijn verjaardag... geen grote feesten meer voor mij... degenen die aan me hebben gedacht worden hierbij heel erg bedankt want het kan zo'n plezier doen als je merkt dat mensen aan je denken.

Al enkele dagen is zoon hier aan het rondstommelen om die sakkerse schotelantenne in orde te maken... dat betekent ladder op naar het dak... met vuile voeten terug naar binnen... wat frutselen aan dat kastje... nee nog niet goed... terug het dak op... enzovoort enzoverder... om gek te worden... heeft een nieuwe videorecorder geïnstalleerd want ik heb de vorige gemold... nu moet ik weer terug leren programmeren terwijl 't manneke over m'n schouder staat te bevelen terwijl hij zelf er niet aan denkt dat ding aan te raken... toen we gisteren thuiskwamen van een bezoekje aan familie kreeg ik de volle laag... zoon had uuuuren zitten prutsen om de paar 1000 kanalen te sorteren en was ze terug kwijt geraakt... resultaat een humeur om op te schieten... maar het is een doorzetter en die geeft niet op vooraleer hij het gevonden heeft... om 12,30 u heb ik hem dan eindelijk de deur kunnen uitwerken om uitgeteld m'n bed in te  duiken... slecht geslapen ook nog... zit met een beginnende verkoudheid... keelpijn en het snot... moeten zo dadelijk naar ons jaarlijks dinertje van de club... wordt weer een "zware" dag.

Als ik dit overleef hoor je me morgen wel weer!

Maandag... voel me al een tikkeltje beter... aiaiai een avondje uit je bol gaan kan pijn doen achteraf... zaterdag was dus "baldag"... eerst zijn we gaan eten met nog 2 stellen... heel lekker en de wijn ook... ik nam geen aperitief omdat ik het nog een hele avond moest volhouden en water drinken vind ik 3 x niks als ik uit ga... dan OP naar het beloofde nostalgie bal... nog eens aiaiai was dàt een tegenvaller... in plaats van al die zalige muziek uit de jaren stillekes stond daar een orkestje smartlappen te spelen... je zag zienderogen onze kin en mondhoeken zakken... dan nog maar een wijntje om het verdriet door te spoelen... maar toen de leadzanger al heupkronkelend een serie Eddy Wally's begon te zingen zijn wij uit ons dak gegaan... alleen de lichtjes ontbraken maar voor de rest hebben we het hele repertoire afgewerkt... arm in arm meedeinen... armen boven het hoofd... op en neer springen... en die jongens blij met hun succes... wij lagen dan achteraf wel plat van 't lachen maar we hebben die mensen gelukkig gemaakt... toen ze na zo'n 2 lange uren eindelijk hun schup afkuisten kregen ze van ons een donderend applaus... blij dat ze weg waren... toen kwam de DJ het overnemen en hebben we gelukkig nog wat kunnen rondhopsen... en met die sloten wijn op ging dat uitstekend... zondag was laatste golfdag van het zeizoen maar ik moest wel forfait geven... uitgeteld... heel de dag rondgehangen... water gedronken... vroeg gaan slapen... ik voel me terug m'n normale zelf maar... spreek het woord "wijn" niet uit in mijn bijzijn want voorlopig heb ik er genoeg van.

Hamlet heeft nog eens van zich laten horen... heb hem wat moeten aanporren want die jongen laat geregeld zijn oren hangen... hieronder dus volgende episode.

Hamlet
Part 6

Poor but sweet childhood

I was born in a refugees camp here in the Gaza strip on the 29th October 1961.  Refugees camps here have a different meaning than the common ones known in Europe of other areas in the world as people there see them as camps where immigrants live in, we are immigrants who have been forced to leave their home land in 1948 after the jews came to Palestine and forced Palestinians to leave the places where they lived and come to the Gaza Strip and the West Bank . At that time the UN offered Palestinians tents to live in and then replaced tents with small houses, in one of those houses I was born, lived and grew up. The Un established schools and small clinics for us, I remember my childhood and how we succeeded to create our toys and how girls made their dolls. Yes we did all ourselves using all available materials . I remember how I made small cars and how we used socks of ladies to make footballs , I remember also my beloved cat Sameer who lived 8 years with me and how he used to wait for me at the door when I came back from school . I remember how we kids, went to bring water from the well in the area as we had no water at home, I won't forget how we all ran of fear seeing the Israeli jeeps coming and how scared we felt when they came in the middle of the night to arrest elder people , they used to break the doors of the houses and then go inside to take adults. Those were horrible moments for all in the area hearing the mothers crying out loud, I don’t love to recall those moments. On the other side of the scene, we enjoyed as kids the groups of singers we made and the folks dance we practiced, we used to do that on mar, riage occasions.  I grew up in this camp and I still live in the same place. and I was a teacher of English at the same school I once studied at . But the school is all changed as the Belgium government offered my school a donation and rebuilt the school all new in the year 1996 . I remember when the Belgium Ambassador came from Tel Aviv to start the school, he visited me in my English class and stood in my class for about 15 minutes, he enjoyed the time there and was happy with my performance. I thanked  him much for what his government did for Palestinians and he was happy with my words. In that school, I taught for 10 years before I left my job as a teacher.

To be continued

Routine en nog eens routine, ik baal ervan... gisteren was het prachtig weer en ik zat met de kook thuisgeplakt... vandaag ook prachtig weer en het was poetsen geblazen... gelukkig sluip ik tussendoor enkele keren naar den Buddy om even te verpozen en gewoonlijk komt er dan wel iemand op de messenger om een babbeltje te slaan... dan kan ik er weer voor een uurtje tegen... g.. wat haat ik die dagelijkse klussen!

Gisteravond nog even met Hamlet zitten praten... ik vrees dat hij weer in een dip zit... ik tracht hem dan wat op te beuren maar een fatsoenlijk gesprek zit er niet in want de verbinding valt om de haverklap uit, eergisteren hebben ze daar bijna een dag en een nacht zonder stroom gezeten... pure ellende daar.

Gelukkig heb ik weer iets om naar uit te kijken... zaterdag gaan we nog eens naar een bal... een echt ouderwetse dansavond met muziek uit de jaren 50-60-70... eens lekker uit de bol gaan... dat houdt de mot eruit... ik zal dan wel de hele volgende week rondstrompelen maar dat heb ik er wel voor over... voor we naar het bal vertrekken eerst nog een etentje met nog 2 stellen... komen we lekker in de stemming.

En volgende week ga ik eens een poging wagen  nog eens de koekestad in te trekken... dat is lang geleden en ik zou wel mijn garderobe eens moeten aanvullen... duimen maar dat het niet gaat regenen.

Aangezien ik haast niet buiten ben gekomen heb ik ook niets beleefd en zodoende niets te vertellen, maar ik kan volgende week misschien eens wat gaan trammen en bussen... steeds volop ambiance.

En om jullie wat op te beuren na deze zeurtirade :
 SPELEN MET TAAL


 CONTINENTEN    inenten op een delicate plaats van het  lichaam
 THEOLOOG  Theo vertelde de waarheid niet
UITZONDERLIJK  begrafenisondernemer op reis
 PAPIER zwaarlijvige Ier
 ACHTERAF min acht
 MINISTER  heel kleine ster
 KRAKELING  zoontje van een inbreker
PROFEET professor aan tafel
 ANTILOOP middel tegen diarree
 BEDACHT  naast bed nummer zeven
 KAARSRECHT recht om kaarsen te vervaardigen
 MAGAZIJN persoon die azijn lust
 VERTROUWEN op een afgelegen plaats trouwen
 UURWERK werk dat per uur betaald wordt
MINIMAAL sobere maaltijd
 PANAMA  vader eerst
 KIESKEURIG tand in goede staat
 MISLEIDER priester
 POLITICUS zoen van een politieagent
 COMBINATIE  =  LAND MET VEEL  POLITIEVOERTUIGEN
  EILEIDER  =  AUTORITAIRE  KIP
 KOEPON  =  NACHTGEWAAD VOOR  RUND
 MAKADAM  =  SCHOTS VOOR  KAKMADAM
 MINNEKOZEN  =  WEST -VLAAMS VOOR MIJN  NEEF
 ONDERSCHEID  =  TOERISTENZIEKTE
 OORDEEL= LEL
OVULATIE  =  OVERDONDEREND  DAMESAPPLAUS
 POSTWEZEN= KINDEREN VAN DOODGEBETEN  POSTBODES
 SUPERDELUXE  =  ONBETAALBARE  BENZINE
TOEZICHT= OPLETTEN MET GESLOTEN   UITDRUKKING  =  EINDE VAN  CONSTIPATIE
 UTERUS  =  SOVJET  GYNEACOLOOG
VERZUIPEN  =  DRINKEN IN HET  BUITENLAND

Onderstaande wijsheden heeft een vriend me doorgestuurd per mail, heb ze dus niet zelf bedacht, ben ik ook niet slim genoeg voor, ik zeg het zelf maar voor jullie het doen.


'OLD' IS WHEN Your sweetie says, 'Let's go upstairs and make love,' and you answer, 'Pick one; I can't do both!'

'OLD ' IS WHEN .. Your friends compliment you on your new alligator shoes and you're barefoot.

'OLD' IS WHEN.. A sexy babe catches your fancy and your pacemaker opens the garage door.

'OLD' IS WHEN . Going braless pulls all the wrinkles out of your face.

'OLD' IS WHEN.. You don 't care where your spouse goes, just as long as you don't have to go along.

'OLD' IS WHEN.. You are cautioned to slow down by the doctor instead of by the police.

'OLD' IS WHEN .'Getting a little action' means you don't need to take any fiber today

'OLD' IS WHEN.. 'Getting lucky' means you find your car in the parking lot.

'OLD' IS WHEN.. An 'all nighter' means not getting up to use the bathroom.

AND 'OLD' IS WHEN You are not sure these are jokes.

Dat is nu OUD zijn, als je al een of meerdere van deze symptomen opmerkt mag je je ongerust beginnen maken.

Toen ik deze voormiddag den Buddy wakker kietelde om m'en mailbox te inspecteren kwam Hamlet aanzetten op de messenger... elke vrijdag heeft hij enkele van zijn oorlogsweesjes op visite en dan zet hij zijn cam aan... twee van die hummeltjes zaten op zijn schoot en ik weet al wat mijn taak is... grappige emoticons en winks doorsturen... de kleinste lag op slag in een deuk van het lachen... de eerste keer dat ik het deed schrokken ze zo erg dat ze terugdeinsden... die kinderen zijn ook niks gewend... toen begon plots de kleinste te huilen en toen ik vroeg wat er gebeurd was vertelde Hamlet dat ze haar sandaaltjes had verloren en in paniek was... tja ze bezitten al niet veel en als ze iets kwijtraken is dat voor hen een ramp... even later kwam ze breedlachend haar voetjes... in de sandaaltjes... tonen aan mij... wat zijn onze kinderen toch verwend... is even om bij stil te staan.

Deze namiddag bij la mamma op bezoek... ze is altijd zo blij dat ze ons ziet maar het wordt met de dag moeilijker een gesprek met haar te voeren... alles wat je tegen haar zegt gaat gewoon de mist in... ben juist een boek aan 't lezen waarin een vrouw met begin van Alzheimer haar dagboek bijhoudt op vraag van haar dokter... er staan ook enkele testen in... ik betrap me er nu op dat ik telkens mezelf aan 't testen ben of ik al iets gewaar wordt............ HE... wat wilde ik nu alweer schrijven......... HELP!!!

Hamlet zit met griep, gisteren hebben we echter lang op de chat zitten praten en toen heb ik hem gezegd dat, als hij dàt kon, hij evengoed een stukje kon schrijven, deze ochtend lag het al in m'en mailbox.
Vandaag weer een prachtige maar ijskoude dag, heb net de kat buitengelaten en die stond direct weer aan de deur te krabben, wilde terug naar binnen, maar ik, hardvochtig mens, laat ze nog maar wat buiten, het beest doet niets dan eten en wordt met de dag dikker, laat haar maar wat caloriën verbranden.
Na m'n gesprek met Hamlet ben ik eens bij Google te raden gegaan en kwam bij
"Solidarity Movement with Palestina" terecht, degenen die interesse hebben zouden daar eens moeten gaan lezen wat er zoal allemaal gebeurt daar, het is in één woord gruwelijk, en daar is geen woord van gelogen want dagelijks zijn daar incidenten die Hamlet me dan vertelt, is zijn manier van ontladen, ik ga dan wel met een beladen gemoed naar m'n bed maar tja ik heb het er voor over, voel me soms schuldig als ik besef hoe goed wij het wel niet hebben.
Vandaag weer eens poetsdag, zal er maar eens extra tegenaan gaan want heb de vorige weken er de kantjes afgelopen, zij die zweten gaat groet U!!!

Part 5
Back

We drove back in darkness and we said nothing for about 10 minutes but then suddenly, Ellen looked at me and smiled,  then whispered : "don’t be sad Hamlet, this was a free choice of yours and I feel so proud of you". I was happy hearing those words as I needed a little support. I felt more calm the more  we got far from Norway. We planned to arrive at Germany by morning and so it happened, we stopped the car at a petrol station and slept for about an hour inside the car. Then again Ellen drove till we arrived at her house in Holland, her family was surprised seeing me back but they understood the case after Ellen explained.  I spent the night there and then next morning she drove me to Brussels airport as my ticket was on that day incase I decided to go back to Egypt. It was a very sad  goodbye. I arrived in Cairo at night and then after two days I got back to Gaza where I still live. It was a big surprise for all my friends,  indeed they built big hopes on my trip especially those sweet children at the orphanage in my refugees camp. But I explained to them telling them that I missed them so much .That was in short my trip to Norway.

To be continued

Waarom die argwaan toch altijd... ik heb de man ook gevraagd waarom dat paspoort wegstoppen en hij antwoordde me dat, als hij zijn visum België had getoond ze daar wettelijk verplicht waren hem linea recta naar België terug te sturen onder politiebegeleiding... dat had hij vernomen door zijn landgenoten die hem vooraf waren gegaan... maar als jullie nog vragen hebben zal ik ze met genoegen doorsturen naar hem zodat hij jullie kan antwoorden.
En, zoals Mus opmerkte, lezen kost geen geld, beschouw het maar als je dagelijkse goede daad, je maakt er iemand gelukkig mee.
Het is ook niet de bedoeling jullie te overtuigen de ene of andere partij te kiezen, verre van dat, iedereen heeft zijn/haar eigen mening en dat kun je niet zomaar veranderen, dat beseft de man maar al te goed en dat accepteert hij ook, is allang tevreden dat hij hier eens zijn verhaal kwijt kan, de media in zijn land staat geheel onder controle van Israël, voor je politieke overtuiging uitkomen is daar levengevaarlijk, daarom ook zijn pseudo, de gevangenissen zitten overvol ook met vrouwen en zelfs kinderen.
Ik vraag jullie dan ook niet partij te kiezen, alleen te lezen wat hij te vertellen heeft en daar desgewenst commentaar op te geven of vragen te stellen, meer hoeft dat niet te zijn.

Nu over naar de orde van de dag, gisteren waren we te gast bij een nichtje van me en, zoals naar loffelijke vlaamse zeden, werden we er rijkelijk volgepropt en -gegoten, het was allemaal heel lekker en gezellig, heb er een licht katertje plus wat keelpijn aan overgehouden, teveel gekwebbeld waarschijnlijk.
Deze ochtend trok ik een ietwat verveeld oog open, bekeek de dreigende wolkenmassa die me aanstaarde door een kier in de overgordijnen, ik staarde terug en besloot me nog eens om te draaien in bed,
"ziedevanierdadikkemegonloatenatreigeneoep-
diegolfjoawadde" was m'en eerste intelligente gedachte op deze trieste zondag, dus wentelde ik me nog eens gelukzalig rond in het nu lege bed, luisterde met een half oor naar het gestommel beneden, wachtte tot ik de voordeur hoorde dichtslaan, kruifelde wat moeizaam uit m'nen tram, rug is al wat minder pijnlijk maar het is nog oppassen geblazen, om naar de badkamer te verhuizen voor een heerlijk ongestoorde sessie restauratiewerken, gewoonlijk word ik om de haverklap van beneden geroepen omdat meneer weer eens iets niet kan vinden, dus was vandaag voor mij pure luxe... na het ontbijt heb ik me bij den Buddy genesteld en samen hebben we enkele zalig ongestoorde uurtjes doorgebracht... och wie beweert er dat regenweer rottig is!!!

Gisteren donderdag, we maakten een dagtrip naar Gent, dat werd eerst de tram naar het Centraal, dan de trein naar Gent, daar weer een tram naar het centrum en verder te voet achter de gids aanhollen... kilometers hebben we afgelegd... de lunch 's middags was qua prijs/kwaliteit niet om over naar huis te schrijven... na de middag weer kilometers afgelegd... het begon dan nog te regenen ook... later weer de tram, de trein, de bus maar in omgekeerde richting... ik was dolgelukkig toen ik thuiskwam en m'n verhitte voeten in m'n crockskes kon schuiven.. ik vond de uitstap ditmaal niet geslaagd... deze ochtend zo stijf als een plank uit m'n bed gekropen... heb zelfs enkele pijnstillers moeten nemen om m'n rug het zwijgen op te leggen... dat herniettadinges heeft me ook een bezoekje gebracht... toen ik thuiskwam lag Hamlet 4 in m'n mailbox... hieronder dus het vervolg.

Part 4
Next day

After a warm shower at Scandidal Hotel and a very good breakfast in the main hall of the hotel, Ellen drove us to Norway.  Around 12 in the afternoon we arrived at the border, the police stopped us and took us inside. I already hid my passport as I learnt from my friends who had the same experience, they took Ellen to a separate room, they asked me where I was going and I told them we were just making a trip in Europe.  They asked me about my passport but I told them I had none,  they told me that they won't allow me in their country and I commented quietly, that is ok, I will get back then. After about 30 minutes, two police ladies came in and told me they wanted to take us to the migration station in  a small border city called Golden,  we agreed and they tied our hands telling us it was the regulations there. I was so sad and angry with myself as it was the first time in my life to see my hands tied this way. We arrived and the lady there asked me again about my papers but I answered the same,  again Ellen was in an- other room,  the lady asked me again about the passport. I felt so weak as I never lied before and it was hard for me but I had little choice, she left me but then came back after 10 minutes . It was a big surprise for me when she asked me if I should like to apply for immigration to Norway. I thought she was joking so I refused, but she came again and again with the same question, finally I agreed as that was my intention. She took me to another room and started on the computer to fill in my information but then a big fear grew inside me and big questions as well. I started to miss all the poor streets and people of my big refugees camp in the Gaza Strip. When the lady finished  and gave me the paper to sign, I said in a loud shaking voice ,  "no , I want to go  back home", she was shocked and wondering ?? I said  "yes I will go back home". She  then typed another paper that sayd they asked me three times to stay there but I refused,  and I signed the paper . I was not sure if my decision was right or wrong ??? Finally they took  us again to our car at the Borders and we drove back to Holland.

To be continued

Gisteren was een saaie dag... ben niet naar de golf gegaan... de wolken hingen te laag naar m'n goesting... heb 't manneke er alleen op uitgestuurd en heb mezelf eens verwend met lekker niets te doen... wat rondgeklungeld in huis... het allerhoogstnodige gedaan... uuuuren zitten prutsen om eens een ander muziekske op m'n blog te krijgen... krijg steeds foutbericht dat ik mp3 moet gebruiken maar dat DOE ik... ik zoek een song uit op mp3... kopiëer de URL en plak het in m'n blog... vroeger was dat een fluitje van 1 cent en nu niks fluitje meer... fluitje wèg... onder die bedrijven door nog enkele casanova's terug naar hun moeder gestuurd... ik heb zelfs in m'n gloriejaren niet zoveel succes gehad als nu in m'nen ouwen dag... gelukkig voor 't manneke ben ik een broodnuchter mens met beide voeten stevig in de vlaamse bodem geplant... Hamlet heeft me de volgende episode opgestuurd die ik hieronder zet... hier en daar heb ik wat moeten snoeien want de man... zijn naam waardig... is geneigd in bloemrijke taal te vervallen... hebben die Arabieren allemaal... die kunnen nu eenmaal niet een kat een kat noemen... maar ik moet jullie bedanken voor jullie bereidheid naar zijn verhaal te willen luisteren...
 
Part 3
Why Norway??

In a big hotel named Scandidal as I remember, we reserved for one night. I was amazed with the high technology there as all doors opened by a magnetic card that they offered us . I had a warm shower in my room and loved that hot water was available, things we haven’t here in the Gaza Strip. Then I laid in my bed tensed with my feelings and thoughts, thinking of all what I left behind in Gaza and all that could be waiting for me in Norway. The choice of Norway had its reasons as I heard from friends that people there have much sympathy with Palestinians and know much about their suffering , so I believed I could find a safe place and a good understanding , indeed I had big dreams as I volunteer here in Gaza  in an orphanage where there are 100 children who lost their fathers in the last 6 years only, all live in my area. I believed I would have good chances in Norway to work well and make good money and then to send it to my friends in Gaza . The poor orphans  need that so much to live, so  I saw myself a  messenger who is leaving on a great mission . I felt a big responsibility too and more fear of failure . I also have some friends in Norway who left just a couple of years and have a good life in Norway. I planned with them and one of them was meant to wait for me in a small city called Asker where he lives and works , indeed, I also had big hope to find a chance to continue my higher education as I have BA in TEFEL,  teaching English as a foreign language , was English teacher in Gaza for 10 years and then studied International Marketing and Management in Germany in 1997-98. It was  a dream for me to get my PHD in human rights studies , al dreams and Norway was my place of dreams as I saw it .  I made a long search on the internet about Norway and its geography and life style so that I could manage easily when I was there . All those thoughts  passed my mind that night at Scandidal Hotel in Guteburg.

To be continued

Gaza heeft zich gisteravond gemeld, het is wel een heel kort stukje geworden, misschien weer moeilijkheden... ook gisteravond naar de herhaling gekeken van vrijdag door Jan Leyers "De Weg naar Mekka", ziet er mij daar een hopeloos geval uit, er is een spreekwoord dat zegt : "wie wind zaait zal storm oogsten" volgens mij heel toepasselijk op de situatie daar.

Vervolg :

In her Opel car,  we started  our long trip passing through Holland to Belgium again,  then Germany and Denmark . I  felt no borders , I even didn’t know that I was leaving one country and coming into an other, I enjoyed the scenery all the way and we rested twice at petrol stations to have some food and coffee .  In Denmark  I enjoyed passing over that incredible bridge over the water and then into long tunnels under the sea . All looked terrific . I was happy feeling we were closer to Norway . Then we passed into Sweden . I saw houses in farm areas, they looked so lonely with lights coming from  them, it was early night . I felt strange feelings,  feelings of fear picturing myself in Norway and living alone in such a lonely house , remember I lived in the most crowded refugees camp in the Gaza strip. I really felt so scared and the fear was growing more all the way inside Sweden. I was silent while Ellen was driving . I felt losing my breath and power . I Started to feel uncertain of things, but finally we arrived in a big city called Gut burg..

to be continued