Slaap

Myette op het oorlogspad... dit is de titel van mijn nieuwe boek... enkele weken geleden las ik weer in de krant over rellen in onze stad en... had ik iets verkeerd gegeten of was het de hete zon... ik weet het niet maar mijn gal stroomde plots over en dan moet ik iets doen dus mailde ik naar onze burgemeester... een heel misnoegd epistel over de toestanden in onze vroeger zo leuke en gezellige stad... ik vertelde hem dat hij als hoofd van de politie de plicht had zijn agenten te motiveren dat gespuis streng aan te pakken want dat zijn "brave burgers" het kotsbeu waren geterroriseerd te worden door een handvol jonge bandieten die alles kort en klein slaan... zomaar... enfin daar kwam het op neer... nu 2 weken later kreeg ik eindelijk antwoord dat de combi's werden uitgerust met camera's en dat er strenge straffen zullen volgen etc. etc... allemaal goed en wel maar dan moeten de betreffende rechters nog mee willen spelen want dat boeltje daar hotst ook op vierkante wielen... ik schreef terug dat die maatregelen wel prima waren maar dat ze ook moeten opgevolgd worden en... dat ik hem in het oog hou... LOL.

Tot daar Patrick Janssens... als ik nu nog het email adres van meneer De Clercq kan te pakken krijgen schrijf ik hem een gepeperde brief over zijn vriendinnetje Michelle Martin want dat monster willen vrijlaten is ongehoord... je ziet het he... ik ben woest en een woeste ik moet iets doen of ze ontploft.

Met gevaar iedereen hier op m'n rug te krijgen zeg ik bout en frank dat ik blij ben dat het wat frisser is... hehe... mijn tere huidje (hm hm) kan gewoon niet teveel zon verdragen en vrijdag kwam ik dus thuis met een rood verbrandde linkerhelft want had enkele uren op een terras in de zon gezeten... volgende keer ga ik me regelmatig omwentelen... denk dan maar dat ik een "kip aan het spit" ben... gisteravond hoorde ik tot m'n enorme vreugde regendruppels op onze lichtkoepel pletsen... zo'n zacht lenteregentje... dacht eraan hoe blij onze gazon zou zijn met dat frisse bad en ging tevreden onder zeil... helaas was het maar een armetierig badje en het gras ziet er nog altijd dor en bruin uit... volgens de weerberichten hoeven we nog geen stortbuien te verwachten de komende week... helaas!!! 

De vorige dagen ben ik wel heel erg uithuizig geweest daarom laste ik vandaag een klussendag in om m'n kot weer op orde te krijgen... dus het stof onder de mat geveegd... m'n kamerplanten een vers meststaafke gegeven (zijn ze gek op)... het menu voor woensdag opgemaakt want dan komen de kinderen eten (dat menu wordt heel eenvoudig want te warm en ik te lui om uren in de keuken te staan)... de strijk gestreken... en als kers op de taart 't manneke gaan helpen in de tuin want die hoorde ik grommelen tot op het tweede verdiep... tevoren had hij me al verkondigd dat hij het tuinhuisje HELEMAAL had proper gemaakt en een laagje vernis had gegeven en dat ik nog niet eens was komen kijken... ocharme... dat staat daar te zwoegen en niemand om hem toe te juichen... waarom moeten mannen altijd bejubeld worden als ze iets doen of gedaan hebben... toen ik "minzaam" antwoordde dat ik dit en dat ook gedaan had luisterde hij niet eens... ook dàt ben ik gewend daarom vertel ik hem niet meer alles... toen m'n ergernis enigszins gezakt was ben ik toch maar de tuin ingetrokken en heb de uitgebloeide struiken een kappersbeurt gegeven... was ook weer niet goed want er was teveel afval om in één keer met de vuilkar mee te geven... ik heb nog voorgesteld alle afgeknipte takken er terug aan te naaien maar ook dàt heeft hij niet gehoord... nu is hij naar biljart en ben ik "joepijeee" baas over de TV en ga daar zo dadelijk eens gebruik van maken... nog een leuke avond voor jullie en tot horens!

Vandaag was het m'n jaarlijkse "boobies-controle-dag" oftewel "mammo-dag"... ik vervloek die dingen wel eens want soms kunnen ze me aardig in de weg zitten... vooral als ik m'n voeten wil verzorgen... hihi... maar toch zou ik ze niet willen missen en... draai en keer het zoals je wil... als het mammo-dag is zit ik telkens weer in de rats... ze zouden eens iets moeten vinden dat er niet hoort... daarbij komt nog dat al dat geplet en gepotel m'n strot uitkomt... eerst de photo's die genomen worden door een verpleegster... daarna komt de echo... de vorige jaren had ik daarvoor een vrouwelijke dokter... telkens dezelfde dus lag ik heel ontspannen op de tafel te wachten tot de dokter tijd voor me had... kwam er toch een beeld van een jonge dokter binnen zeker en nog charmant ook... na me kwistig in de gel gezet te hebben begon hij aan het onderzoek... ik probeer dan te volgen op het computerscherm maar als men me zou zeggen dat het beelden van een maanlandschap waren zou ik het ook geloven... toen hij klaar was vertelde hij me direct dat alles er vanbinnen voortreffelijk uitzag... dat is al een hele troost dat de binnenkant er tenminste nog goed uitziet... om de gel weg te werken had ik zo ongeveer 3 meter papier van de rol nodig voor ik ontglibberd was... de weg naar huis heb ik afgelegd met aanzienlijk lichtere tred dan de weg naar de kliniek... de rest van de dag had ik nodig om me te ontstressen... de strijk zal voor morgen zijn.

Voor dezen die het nog niet wisten... het heeft geregend... velen zullen sakkeren maar ik... tegendraads zoals ik ben... ik voel me opgefrist... ik hou nu eenmaal van wat afwisseling in m'n leven... ik heb wèl van het heerlijke lenteweertje genoten hoor maar het stof was er teveel aan... de tuin ziet er ook opgelucht uit nu... gisteren boodschappen gedaan en en passant langs de boomkweker gereden en nog wat plantjes aangekocht... ook wat keukenkruiden want die waren versleten... ik gooi gaarne wat bieslook en lava in een slaatje... nu nog wachten tot de babies gegroeid zijn en ik ze voorzichtig kan kaalplukken... zonet een strijkje gedaan en nu beloon ik mezelf met een uurtje Buddy... toen ik woensdag online was zag ik plots Lips komen opdagen... ik voorzichtig gevraagd of ZIJ het wel was en JA... alles gaat vlugger dan vroeger maar nu zoooo vlug naar huis na een operatie vond ik toch wel wat overdreven... nog even en ze komen je aan huis opereren... LOL!  

Wat betreft de voorbije dagen... niks te vertellen... na m'n worsteling met die "moldenaar" heb ik geen avonturen meer beleefd... het leven kan soms zoooo saai zijn... maar er zijn wel degelijk terug meikevers te vinden... op de golf hoorde ik verschillende clubleden vertellen dat ze er al veel hadden gezien... zijn er soms ondergrondse netwerken waar ze die beesten kweken? Door het mooie weer is het overal stilletjes... op de blogs... de chat... iedereen ligt te zonnen of in zijn/haar tuin te wroeten denk ik... ikzelf ook... nee geen gewroet voor mij... ik installeer me onder een boom met een boek en soms krijg ik de geest... vlieg uit m'n zetel en pluk hier en daar wat onkruid weg... jammer genoeg maakt m'n rug dan geweldig van zijn oren maar dat is niet erg... zo heb ik een excuus om me terug neer te vleien... een spreekwoord zegt : "luiheid is het oorkussen van de duivel"... so what!!! Er zijn veel plezantere dingen te doen dan werken en het leven is veel te kort om ze allemaal te doen... ik zie dat het weeral tijd is voor de middagboterham... na die boterham(men) spelen we elke dag een partijtje Matchpoint en voor mij is dat een frustrerende zaak want 't manneke heeft gewoon "hoerenchance" zoals wij dat hier zo cru zeggen... maar ik laat me niet zomaar onder tafel vegen hoor... ik verdedig me met hand en tand... allee vooruit... OP NAAR DE BOKES !!!

Ik zit met een groot raadsel... hoop dat jullie het me kunnen verklaren... het zit zo :  Gisteren werden we bij vrienden uitgenodigd om te komen barbecuen... heel onverwacht maar welkom omdat ik niet zo'n zin had om nog te moeten koken na enkele uren mini-golf... we aten lekker buiten... heel gezellig... en zo tegen 11 u wandelden we naar huis... 2 straten verderop... toen we thuis kwamen stapte ik de keuken in en toen ik aan het aanrecht stond voelde ik iets kriebelen op mijn linkerbil (vertaald : derrière alias achterwerk alias kont) ik legde m'n hand op betreffende bil en voelde een bult en die bult bewoog... ik kan jullie verzekeren dat ik nog nooit maar nooit zo vlug uit m'n broek gesprongen ben als toen... lange pantalon vloog uit en m'n onderbroek vloog er achteraan en daarachter een meikever van bijna 3 cm lang... het beest lag midden op de keukenvloer naar adem te happen... half in coma van de emotie waarschijnlijk en ik stond erboven eveneens naar adem te happen maar dan van afgrijzen... daar stond ik dan in m'n blote k... met alleen m'n bloes nog aan... komt 't manneke binnen en die hapte ook naar adem van de schrik... dacht zeker dat ik hem ging bespringen... toen hij er zeker van was dat ik dat zeker niet van plan was heeft hij het beest buiten gezet om te bekomen... mijn vraag is nu : hoe heeft die kever zich een weg kunnen banen onder m'n lange broek EN onderbroek zonder dat ik het gemerkt heb want zo'n beest heeft wel veel wriemelpoten... RARA... dit raadsel laat me niet los... degene die de oplossing vindt krijgt "ne moldenaar" cadeau want ze zitten hier met bosjes in de tuin en ik... ik voel om de haverklap aan m'n bips of die nog wel veilig beschut is.

Toen ik zonet bij Natoken was gaan lezen en er een ode aan het corset zag (hmhm) kwamen bij mij de herinneringen ook opborrelen... die goede oude tijd toen wij vrouwen al vroeg in corsetten geperst werden... bij mij lukte het echter niet want ik weigerde pertinent zo'n ding aan te trekken... was ook niet nodig toen omdat ik in die zalige tijd een superslank figuurtje had... maar de redenering was dat ik het "aan m'n rug zou krijgen later" als ik dat ding niet droeg... en ja ik heb het "aan m'n rug" nu... dat komt ervan als je koppig bent... aan een jarretellengordel ben ik echter niet ontsnapt want die had je nodig om je kousen op te houden... trauma's heb ik eraan overgehouden... die naden die steeds maar trachtten te ontsnappen aan het "rechte pad" zodat ik er een tic aan overhield... om de 4 passen m'n linkerbeen naar achter wippen om vlug te kijken of alles nog "komilfo" zat... dan het rechterbeen idem... dat gordeltje moest ook heel strak zitten of de hele boel begon te lubberen en als je 's avonds met een zucht van verlichting het ding uittrok begon na enkele minuten je hele buikstreek ontzettend te jeuken zodat je nog begon te kreunen ook... dit al krabbend als gek... oh wat een zalige tijd toch!!! Toen ik op de handelsschool zat en we het eerste jaar op schoolvakantie gingen... dit voor een hele week en met de rugzak zat ik met de handen in het haar... wat dragen... een rok... veel te ongemakkelijk... toen ik met la mamma ging winkelen stuitte ik in een boetiekske op een zeer vooruitstrevend geval... DE PIRATENBROEK... dat was het wat ik wilde... m'n vriendin wilde op slag ook zo'n broek en met zijn tweeën lieten we bijna het verkeer in de war lopen... wij werden nageroepen en -gefloten dat het een lieve lust was... TWEE MEIDEN IN EEN BROEK... kom dat zien... kom dat zien... dan spreek ik nog niet over de reactie van onze leraren en onze klasgenoten... ik zat namelijk in een gemengde school... ook al heel vooruitstrevend... wat die pantalons betreft... die waren eerder loszittend en zedig tot net onder de knie... kun je je dat nog indenken? Die piratenbroek heb ik nog jaren nadien gedragen voor fietstochtjes en nog jaren kreeg ik er reacties op... niet meer te geloven toch!

Amaai wat een dag... wat zei ik gisteren... als je de deur niet uitgaat je ook niets beleeft... dat was te vroeg gesproken... vandaag kwam m'n poetshulp... ik voelde me beter en vloog er vol werklust in... we zijn allemaal blij dat we de zon weer zien maar door diezelfde zon zie je maar eerst alle vuile hoekjes en kantjes die je de hele winter hebt genegeerd... en je weet hoe het gaat... je begint hier schoon te maken... even verder zie je een andere ongerechtigheid die je wel eventjes erbij zal nemen... even verder etc. etc. en voor je het weet werk je je het hele huis door tot je rug STOP!!! gilt... toen hulp weg was keek ik vol verlangen uit naar m'n tuinzetel en m'n boek... zette alles klaar voor enkele uurtjes ongestoord genieten maar... eerst de was in de machine stoppen en dan... dan riep 't manneke me want de schilder die bij onze buren werkte wilde ons iets vragen... aangezien 't manneke... die nog altijd overtuigd is dat hij de grote chef in huis is maar zèlf niets kan beslissen me weer nodig had... sjokte ik wreed tegen m'n goesting schilderwaarts... hij had namelijk op het dak van de buren de schoorsteen moeten herstellen en gemerkt dat ons dak er in bedenkelijke staat bijlag... stelde voor om... aangezien hij er dan toch was... ons dak in te smeren met een dikke laag ... (de een of andere hoogwaardige smurrie) zodat we weer voor zowat 10 jaren gerust zijn... hij maakte zijn prijs op en we stemden toe... morgen begint hij eraan... oef... dat afgehandeld... huppelde ik in blijde verwachting naar m'n ligzetel... na zowat een half uurtje moest ik in de garage iets gaan halen en trapte in een grote plas... eerst bezag ik onze Poekie al met achterdochtige blik maar die plas was wel erg groot voor zo'n klein poezebeest en toen ik wat beter keek zag ik dat die plas leidde naar de waskelder en de wasmachine die heel energiek sop aan het lozen was en... waar normaal dat sop moest doorstromen in de afvoer borrelde het nu met grote geuten over de vloer... wat gedaan... de machine stoppen of maar dweilen... het werd aftrekken en dweilen... maar toen de machine zich terug aan het vullen was nam ik de gelegenheid te baat om de slang op te lichten en wat zag mijn ontzette oog... dat m'n wederhelft (de oen) de afvoer had proberen te dichten met een potje erin te leggen en dat potje had maar een piepklein gaatje... toen ik hem niet al te vriendelijk tot de orde riep was zijn uitleg dat hij dat had gedaan om de puttekesstank weg te werken (de oen)... maar dat die afvoer bedoeld is om het wassop op te vangen was hij vergeten (de oen)... deze miskleun heeft me een vol uur dweilen en sakkeren en dweilen en sakkeren gekost... het potje is eruit nu en het sop loopt weer zoals voorheen... recht de afvoer in... wat een vrouw toch lijden kan!!!

Goezenne... ik was al blij dat ik eindelijk weer kleur en volume in m'n blog had gekregen... moest ervoor naar "instellingen" trekken en de "editor" op "geavanceerd zetten"... kreeg ik daar een zootje geheimzinnige tekens voorgeschoteld waar je echt voor gestudeerd moet hebben maar uiteindelijk is het me gelukt... zijn het nu die inspanningen of gewoon een kou... maar sinds ik dinsdag op de golf heb staan kleumen kon ik het niet meer warm krijgen... lag elke avond al om 9 u in bed gehuld in m'n damarreke onder m'n nachtpon EN met sokken te bibberen als een juffershondje... kreeg er ook nog buik- en maagpijnen bij... vrijdag voelde ik me precies wat beter en had de euvele moed de stad in te trekken... manman wat heb ik me dàt beklaagd... ik heb met moeite de "sjokvolle"bus gehaald en moest ook nog de hele rit blijven staan... waar is de tijd gebleven dat men voor ouwe vrouwtjes opstond... hehe... om eerlijk te zijn ben ik meestal blij dat men NOG NIET voor me opstaat... maar deze keer niet dus... ik voelde me echt rottig... als ik koorts heb voel ik dat dadelijk en ja ik had prijs... niet veel maar toch verhoging... weer met damarreke en sokken aan het bed in... zaterdag moesten we naar een begrafenis maar ik heb m'n kat (pardon 't manneke) gestuurd en ben heerlijk blijven uitzieken... vandaag ook geen golf... ik denk dat het leed geleden is nu... niks zo goed als slapen als je je niet goed voelt.

Door al die perikelen ben ik deze week de deur haast niet uit geweest... dus geen avonturen beleefd... wat ik wèl heb gedaan was me zitten ergeren aan het nieuws... zijn jullie die Van Gheluwe ook zo beu... en met hem al die hypocriete priesters die nu met verstomming geslagen zijn door zijn "onthulling" op TV terwijl ze alle mogelijke moeite hebben gedaan de man en zijn daden in de vergeetput te gooien... en het gezever en gesjoemel van onze "niet-bestaande regering"... ze doen me meer en meer denken aan een bende verwende peuters die geen van allen hun speelgoed willen delen met de andere kindjes... dan hebben we nog het "zonnepanelen-schandaal"... het houdt gewoon niet op... mijn "Rosacea" fleurt er gewoon van op... ik ga het hierbij laten voor mijn gal ook gaat opspelen want dat schijnt in de mode te zijn...vriend van ons heeft dinsdag galoperatie gehad en een andere vriendin zit in angstige verwachting van ook zo'n operatie... tijd dat ik m'n bed induik voor ik op ieders zenuwen ga werken... toedeloe!!!

Hoera ik heb het gevonden... geloof ik toch... weer kleur in m'n tekst... goed nieuws voor jou Mus!!!

Gaat het zo een beetje... mij zo op m'n hielen trappen... maar ja ik zal het nodig hebben zeker... het is wel zo dat ik deze week naarstig en noest bezig was orde in m'n kasten te scheppen en je weet hoe dat gaat... je zal eens raprap die of die schuif opruimen maar dan stoot je op allerlei vergeten zaken en die moeten dan weer onderzocht worden vooraleer je ze weggooit... dat vraagt tijd... véél tijd... zo zijn er de spulletjes van la mamma die uitgezocht moeten worden... de winter- en zomerkleren... ach en die zomerkleren moeten dan gepast worden wat voor een hoop frustraties zorgt... er is weer winterspek aangekweekt zodat de spullen die vorige zomer mijn "matige" tevredenheid konden wegdragen plots niet meer zo leuk staan... wegdoen die boel of stoppen met snoepen... een zwaar probleem en nog niet opgelost.

Behalve rommelen in kasten ben ik terug in "zomerversnelling" geschoten... wat betekent petanque en  minigolf... wat weer betekent dat ik 's avonds door een overdosis buitenlucht voor strijk lig en mijn "blaffeturrekes" al heel vroeg dichtvallen.

Donderdag zijn we met een groepje vrienden gaan "chinezen" maar een beetje anders... voor mij was het de eerste keer en het is best meegevallen... we kregen een "bouillon fondue"... twee grote borrelende potten bouillon op tafel... errond een assortiment van vlees... vis... mie... spinazieblaren... gamba's... krab... zalm... en sausjes... lekker en gezond ook nog... lekker wijntje erbij... Irish coffee erna... daarna nog gaan nakaarten in een taverne in de buurt waar ik nóg een Irish coffee heb gedronken... ik schaam me diep nu ik het hier zo open en bloot zie staan maar het moest maar zo lekker niet zijn enne... ik ben er zwaar voor gestraft want mijn nachtrust was niet zoals het hoort... maagpijn... vapeurkes... gedraai en gewoel... in de hitte van de strijd vergeet ik telkens dat matigheid een schone deugd is maar wie wil er nu deugdzaam zijn!!!

Deze voormiddag gaan petanquen en gespeeld zoals "een grote" haha... dan mijn eerste zonnebadje genomen op m'n terrasje... nog niet in bikini maar toch al redelijk ontbloot... een bescheiden begin... smaakt naar nog!!!

Ik geef jullie de toelating heel hard en smalend te lachen... mij uit te lachen... ik ben echt een hopeloos geval... vrijdag ging ik aan de bushalte staan wachten met het idee dat er deze keer eens niets kon verkeerd gaan... op die halte staat vermeld :
bus 33... ik geraakde aan de praat met een dame die ook de bus moest hebben en toen ze zei : "daar komt de bus" stapte ik gewoon op zonder naar het nummer te kijken... de bus nam wel een rare weg maar omdat ze tegenwoordig de routes overal veranderen voelde ik nog geen nattigheid tot ergens in niemandsland busje stopte... de motor werd afgezet en ik zat er nog moederziel alleen op... toen begon m'n eurocent moeizaam te vallen... ik vroeg de chauffeur of zijn bus ook aan mijn halte kwam... die bekeek me met medelijdende blikken en ik zag hem denken... ocharme dat menske is al ver heen... blijkbaar zaten we in Borsbeek en zat ik op bus 22 die ze "tijdelijk" hadden ingezet... ja zèg... waarom vermelden ze dat dan niet... enfin het viel nog mee want bus 22 nam dezelfde route terug zodat ik na zowat een half uur terug op mijn oorspronkelijk vertrekpunt terechtkwam... bij de volgende bus die er aankwam heb ik eerst goed naar het nummer gekeken en voor alle zekerheid aan de chauffeur gevraagd of hij wel degelijk naar mijn thuishalte reed... dan eerst mocht hij me meenemen... haha... ik heb in elk geval een stukje vlaanderen gezien... ben echt benieuwd wat er de volgende keer gaat gebeuren... spannend nietwaar???

Grrrrrrrrrrrrrrrrr
Ik heb het al eens gezegd... ik volg al jaren het nieuws niet meer... hier en daar vang ik al eens iets op en dat bekomt me dan slecht... maar sinds enkele weken krijg ik De Morgen en GVA via het net binnen... fanatieke lezer die ik ben... als kind al verslond ik elke letter die ik onder ogen kreeg... kan ik het niet laten toch maar de koppen te lezen... zo ook die van de heer Koekelberg die het gepresteerd heeft van na ettelijke schandaaltjes eindelijk ontslag te krijgen bij de politie en terzelfdertijd een hogere post in de wacht te slepen bij diezelfde politie... zijn ook veelbesproken "secretaresse" werd ook ontslagen maar men is al druk bezig voor haar een andere post te vinden... eveneens bij de politie... nu zijn we wel wat gewend in ons "landeke van belofte" maar dit spant nu toch wel de kroon... het doet m'n haren ten berge rijzen... m'n tanden knarsen... m'n bloed koken en nog van dat fraais... en zo iemand moet ons... het gemene volk... op het rechte pad houden en beschermen bijgestaan door een bende corrupte rechters en advokaten... je zou voor minder je snor opvreten... ik weet wel dat dit niet het eerste schandaal is en het zal ook niet het laatste zijn maar wat ik me afvraag is :

IS ER NOG SCHAAMTE?

Zit hier tranen met tuiten te huilen... van het lachen... toen ik hoorde dat de blogmeeting niet doorging heb ik eventjes een vloek laten ontglippen... ik weet wel dat dit niet ladylike is maar wat kan het deugd doen... al die moeite voor niks gedaan... haar gewassen en geföhnd... tanden extra gepoetst... m'n rimpels uitgestreken... m'n kin opgetrokken... zo kan ik nog effe doorgaan maar dan wordt het vervelend he... en dat allemaal in het vooruitzicht jullie in m'n poezelige armen te smoren... LAP... en dan gaat het niet door... na het dagelijkse after-lunch partijtje matchpoint met 't manneke... waar ik dan nog smadelijk verlies leed... ging ik op zoek naar vertier om m'n trieste zinnen op te beuren... ik pakte m'n boek op en vond erin het ooit geschreven artikel van Bo over ex-babes en sex... toen ik het indertijd las heb ik me haast een dubbele liesbreuk gelachen en het uitgeprint om voor het nageslacht te bewaren... dus ik ben dat stukje nog eens gaan lezen en deze keer gingen m'n ribben er bijna aan... uit het leven gegrepen... galgenhumor... noem het zoals je wil maar het is zo herkenbaar en tegelijk zo hilarisch... toen ik het de eerste keer las... dat was ergens in het jaar 2007... kon ik me niet in bed neervlijen zonder te checken of m'n boobies niet ergens onder m'n armen lagen te verkommeren... als ik dan alles had geschikt en herschikt tot enigszins normale vormen kon ik maar eerst inslapen maar niet zonder eerst nog eens lekker te liggen grinniken... blijven lachen nietwaar!

Wat heb ik zoal uitgespookt de laatste weken buiten die dia's scannen... dat het zolang duurt is gedeeltelijk te wijten aan mijn aangeboren luiheid maar ook aan het feit dat m'n scanner weigerde dia's te scannen nadat zoon Windows 7 aan den Buddy had opgedrongen... hij (de scanner) wil alleen nog documenten verwerken... met de Kerst kreeg ik een dia scanner cadeau en wilde terug van start gaan toen la mamma het begon op te geven... dan volgden enkele drukke weken... toen 't manneke ziek werd zat ik ook thuisgeplakt en bleef liefst een beetje uit zijn bacillenbaan... het gedroomde moment om verder te gaan met het werk... om eerlijk te zijn hangt het allang m'n strot uit en besloot deze week eens te doen wat ik gaarne doe... trok woensdag de shoppingschoenen aan... onelegante dikgezoolde bottekes waar m'n voeten extra zacht ingebed liggen... niettegenstaande deze outfit kwam ik strompelend naar huis terug... zo moe als de spreekwoordelijke hond... verkondigde luid en duidelijk dat ik vroeg ging slapen... toen belde een vriendin me of we thuis waren die avond... ik zegde nog eens luid en duidelijk :
"JA maar ik ga vroeg slapen"... ze antwoordde : "dat is niks schatteke we wilden alleen maar jullie sjoelbak lenen"... voor mij was dat prima... dacht eventjes die bak komen halen dat kan en dan kruip ik m'n bed in... jawadde... ze kwamen en bleven... we hebben gesjoelbakt tot bijna 1u onder het nuttigen van de nodige drankjes... wat wil je... je moet je visite toch iets aanbieden en je kan ze toch niet alleen laten drinken... ik heb me dus duchtig geforceerd.

Donderdag waren we afgesproken met onze buren-vrienden om te gaan eten... ik weet niet of het strafbaar is hier namen te vermelden maar mijn blogmaatjes kennen het wel... Het Kasteeltje... niet dat het eten slecht was maar het kon beter en hun huiswijn idem dito... we hebben wel reuze plezier gehad... op het randje af de slappe lach... nu ik dit schrijf besef ik plots waarom m'n middenrif pijn doet als ik kuch... te hard gelachen... maar ja ik heb het er voor over... onze buren klagen steeds dat ze ons zo weinig zien... wel we hebben afgesproken eens in de 2-3 maanden te gaan eten ergens... volgende week gaan we chinezen met een groepje van de club... is ook zo afgesproken... eens in de 2-3 maanden samen te gaan eten... telkens een andere nationaliteit... Japan hadden we al... China komt... keus te over hier toch.

De minigolf gaat morgen open voor het zomerseizoen... er volgen nog drukke dagen... tenminste als het weer wat meewil.

Jaja ik leef nog... met al mijn "force" vechtend tegen de rondvliegende bacillen die 't manneke kwistig rondstrooit... als ik dit doorsta zonder ziek te worden ga ik mezelf een schouderklopje geven... zo van : "flinke meid hoor"... bovenvermeld manneke zit nu in de "kuchperiode"... het zware gebas is voorbij god-zij-dank... en ik zit al enkele dagen met lichte keelpijn die ik probeer te onderdrukken door keeltabletjes op te zuigen want er is een drukbezette week in aantocht en ik haat het reeds gemaakte afspraken te moeten afzeggen.

Ik heb me deze laatste twee weken bezig gehouden met dia's scannen en sorteren... pffff... pffff... pffff... wat een job... alsof het nog niet genoeg is al die foto's een voor een te moeten scannen en plaatsen zie ik als ik de betreffende mappen terug open diezelfde foto's meerdere keren staan en ook nog copies ervan die den Buddy zomaar maakt zonder het mij te vragen... die moeten er dan terug uitgevist worden... een uitdaging voor het korte-termijn-geheugen want ik vergeet dadelijk welke er wel al opstaan... kunnen jullie het je voorstellen... voor alle onverlaten eruit zijn heb ik de hele serie al duizend maal de revue laten passeren... gggggrrrrrr!!!

Dit was alleen maar om te laten weten dat ik nog op deze natte en grijze en koude wereld zit... vastgeklonken aan den Buddy... volgende week ga ik weer m'n vleugels eens uitslaan... tot vrijdag... zelfde plaats... zelfde uur? Zeg hen maar dat ze de vloer een extra goeie poetsbeurt geven voor in geval dàt.

Amaai m'nen amaai... wat is het weer koud vandaag... mijn knoken riepen luidkeels deze morgen : "ge gaat ons niet weer terug het park in jagen he" en ikke... ik heb hun verzoek goedgunstig ingewilligd... bewegen... bewegen... je moet nu ook niet overdrijven he... heb me stillekes bij den Buddy genesteld en ben nog maar eens aan die dia's begonnen... monnikenwerk zèg... ik ben het kotsbeu en heb er nog wel enkele duizenden te doen... die man van mij was vroeger echt niet te houden met een camera in zijn pollen... gelukkig hebben we nu zo'n electronisch gevalleke en dat krijgt hij niet onder de knie... by the way... hij heet niet Tonny hoor Loeieke... nee dat is den halven beddenbak van Natoken... mijnen halve trouwboek heet Hubert... de mensen zouden er nog een slecht gedacht van krijgen... maar als ik die Tonny ooit eens tegenkom doe ik hem zeker de groeten... mijn dag is dus zoetjes verlopen met dia's scannen... benoemen en klasseren... intussen nog wat chatters te woord staan... ik heb me veiligheidshalve verre van 't manneke gehouden want die zit te bassen gelijk een hellehond... de bacillen vliegen je om de oren... vannacht heb ik me ook teruggetrokken en heb het logeerbed in beslag genomen... heerlijk geslapen... zou ik meer moeten doen...

Ik denk dat ik straks eens in m'n verse voorraad bib-boeken duik... ik breng er altijd 10 mee maar het wordt moeilijk die op tijd uit te krijgen want ze hebben de uitleentijd verkort tot 3 weken in plaats van 4... ik heb protest aangetekend en blijkbaar was ik niet de enige want ze hebben besloten dat je die termijn met nog eens 3 weken kan verlengen in noodgevallen... maar wat zijn noodgevallen... ondergesneeuwd zitten... of weggespoeld... griep... geen goesting... ik zal wel iets bedenken als het zo ver is... waarom steeds maar veranderen... je kan tegenwoordig je rug niet meer draaien of ze hebben openingsuren van dit of dat veranderd... je krijgt er een puntkoppeke van... ik doe niets anders meer dan overal van die briefjes meepikken met de nieuwe openingstijden... en nóg hebben ze me soms liggen... de wereld draait alsmaar vlugger en wij alsmaar trager.

Het was wel even schrikken deze ochtend toen ik dat stralende zonneke zag... ja ik weet het... gisteren ook al maar door die verdoriese keukenplicht kon ik niet buiten...bovenop de kook zat ik ook nog met een fameuze strijk... dus... nu schrok ik niet zozeer van de zon maar wel van m'n smerige vensters... eventjes... héél eventjes dacht ik eraan emmer en zeemvel boven te halen maar na enig nadenken zag ik er vanaf... waarom het lot uitdagen want als ik ramen was begint het steevast te regenen... ik vind dit nog altijd een geldig excuus om me te drukken... terwijl ik nog aan het twijfelen was belde onze voorzitter me met het verzoek dit en dat eens per mail door te sturen aan die en die leden... daar ging m'n twijfel... toen ik betreffende zaken doorgestuurd had was het tijd voor het boke... na het boke het partijtje matchpoint dat ik al enkele weken met m'n wederhelft speel... elke middag na de boterham één partij... ik las net weer over gezond eten en "bewegen"... ik keek eens naar buiten... voor zover ik door die vuile ramen kon kijken... zag geen blad bewegen... en besloot eens werk te gaan maken van dat "bewegen"... maar zoiets moet je wel opbouwen... dus ben ik welgeteld een vol half uur in het park gaan stappen... veel was er nog niet te zien... ja enkele struiken die moedig stonden knoppen te maken... ik hoop voor hen dat het niet meer gaat vriezen... zou zonde zijn...
om eerlijk te zijn was ik blij weer thuis te zijn want m'n arme oude knoken protesteerden... toch voel ik me voldaan want was ik thuis blijven zitten zou ik er morgen spijt van kunnen hebben niet van het stralende zonneke te hebben geprofiteerd... verdorie wat een onmogelijke zin!

En nu ga ik met gesust geweten EN dankbare knoken verder met foto's scannen... ik hoop dat ik die taak nog volbracht krijg voor ik de pijp uitga want dat gaat hier vooruit gelijk "bonen knopen".